biblia

polish god of word in terminal
git clone git://git.kocotian.pl/biblia.git
Log | Files | Refs | README

commit f356b353e2c4be3554a4622ed7487045466f64c3
parent f6ebd8f6b6fb8a111e7b59470d6748fcbe71c559
Author: kocotian <kocotian@kocotian.pl>
Date:   Tue,  2 Feb 2021 12:34:45 +0100

biblia

Diffstat:
MMakefile | 20++++++++++----------
MREADME.md | 28++++++----------------------
Rvul.awk -> biblia.awk | 0
Abiblia.sh | 95+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Abiblia.tsv | 31102+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Dvul.sh | 95-------------------------------------------------------------------------------
Dvul.tsv | 33913-------------------------------------------------------------------------------
7 files changed, 31213 insertions(+), 34040 deletions(-)

diff --git a/Makefile b/Makefile @@ -1,25 +1,25 @@ PREFIX = /usr/local -vul: vul.sh vul.awk vul.tsv - cat vul.sh > $@ +biblia: biblia.sh biblia.awk biblia.tsv + cat biblia.sh > $@ echo 'exit 0' >> $@ echo "#EOF" >> $@ - tar cz vul.awk vul.tsv >> $@ + tar cz biblia.awk biblia.tsv >> $@ chmod +x $@ -test: vul.sh - shellcheck -s sh vul.sh +test: biblia.sh + shellcheck -s sh biblia.sh clean: - rm -f vul + rm -f biblia -install: vul +install: biblia mkdir -p $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin - cp -f vul $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin - chmod 755 $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin/vul + cp -f biblia $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin + chmod 755 $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin/biblia uninstall: - rm -f $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin/vul + rm -f $(DESTDIR)$(PREFIX)/bin/biblia .PHONY: test clean install uninstall diff --git a/README.md b/README.md @@ -1,12 +1,12 @@ -# vul -- Latin Vulgate Bible on the Command Line +# biblia -- Polish Bible on the Command Line -A command line tool for search and reading the Clementine Vulgate. +A command line tool for search and reading the Polish Bible Format and original implementation from [bontibon/kjv](https://github.com/bontibon/kjv). Meant to be a companion program. ## Usage - usage: ./vul [flags] [reference...] + usage: ./biblia [flags] [reference...] -l list books -W no line wrap @@ -33,33 +33,17 @@ Format and original implementation from [bontibon/kjv](https://github.com/bontib <Book>:<Chapter>/<Search> All verses in a chapter of a book that match a pattern -## Notes and Contents - -- I/II Samuel and I/II Kings are named with their English titles despite the fact that in Latin they are respectively I-IV Kings. This is simply because the interface is in English and is supposed to be consistent with `kjv`. - ## Install -Install `vul` by running: +Install `biblia` by running: ``` -git clone https://github.com/lukesmithxyz/vul.git -cd vul +git clone git://git.kocotian.pl/biblia.git +cd biblia sudo make install ``` -## Arch User Repository - -`vul` is also available in the Arch User Repository. `vul-git` in the Arch User Repository is based on `kjv-git` for `kjv`. Tim Cooper wrote the PKGBUILD for `kjv-git`. [Corey Stephan](https://github.com/historical-theology) ported that PKGBUILD as `vul-git`. - -https://aur.archlinux.org/packages/vul-git/ - -For example, a user with `pamac` installed might install `vul` with the following command: - -``` -pamac install vul-git -``` - ## License The script is in the public domain. diff --git a/vul.awk b/biblia.awk diff --git a/biblia.sh b/biblia.sh @@ -0,0 +1,95 @@ +#!/bin/sh +# biblia: Read the Word of God in Greek from your terminal +# License: Public domain + +SELF="$0" + +get_data() { + sed '1,/^#EOF$/d' < "$SELF" | tar xz -O "$1" +} + +if [ -z "$PAGER" ]; then + if command -v less >/dev/null; then + PAGER="less" + else + PAGER="cat" + fi +fi + +show_help() { + exec >&2 + echo "usage: $(basename "$0") [flags] [reference...]" + echo + echo " -l list books" + echo " -W no line wrap" + echo " -h show help" + echo + echo " Reference types:" + echo " <Book>" + echo " Individual book" + echo " <Book>:<Chapter>" + echo " Individual chapter of a book" + echo " <Book>:<Chapter>:<Verse>[,<Verse>]..." + echo " Individual verse(s) of a specific chapter of a book" + echo " <Book>:<Chapter>-<Chapter>" + echo " Range of chapters in a book" + echo " <Book>:<Chapter>:<Verse>-<Verse>" + echo " Range of verses in a book chapter" + echo " <Book>:<Chapter>:<Verse>-<Chapter>:<Verse>" + echo " Range of chapters and verses in a book" + echo + echo " /<Search>" + echo " All verses that match a pattern" + echo " <Book>/<Search>" + echo " All verses in a book that match a pattern" + echo " <Book>:<Chapter>/<Search>" + echo " All verses in a chapter of a book that match a pattern" + exit 2 +} + +while [ $# -gt 0 ]; do + isFlag=0 + firstChar="${1%"${1#?}"}" + if [ "$firstChar" = "-" ]; then + isFlag=1 + fi + + if [ "$1" = "--" ]; then + shift + break + elif [ "$1" = "-l" ]; then + # List all book names with their abbreviations + get_data biblia.tsv | awk -v cmd=list "$(get_data biblia.awk)" + exit + elif [ "$1" = "-W" ]; then + export KJV_NOLINEWRAP=1 + shift + elif [ "$1" = "-h" ] || [ "$isFlag" -eq 1 ]; then + show_help + else + break + fi +done + +cols=$(tput cols 2>/dev/null) +if [ $? -eq 0 ]; then + export KJV_MAX_WIDTH="$cols" +fi + +if [ $# -eq 0 ]; then + if [ ! -t 0 ]; then + show_help + fi + + # Interactive mode + while true; do + printf "biblia> " + if ! read -r ref; then + break + fi + get_data biblia.tsv | awk -v cmd=ref -v ref="$ref" "$(get_data biblia.awk)" | ${PAGER} + done + exit 0 +fi + +get_data biblia.tsv 2>/dev/null | awk -v cmd=ref -v ref="$*" "$(get_data biblia.awk)" 2>/dev/null | ${PAGER} diff --git a/biblia.tsv b/biblia.tsv @@ -0,0 +1,31102 @@ +Rdz Księga Rodzaju 01 1 1 Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 2 A ziemia była niekształtowna i próżna, i ciemność była nad przepaścią, a Duch Boży unaszał się nad wodami. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 3 I rzekł Bóg: Niech będzie światłość; i stała się światłość. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 4 I widział Bóg światłość, że była dobra; i uczynił Bóg rozdział między światłością i między ciemnością. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 5 I nazwał Bóg światłość dniem a ciemność nazwał nocą; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień pierwszy. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 6 Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 7 I uczynił Bóg rozpostarcie; uczynił też rozdział między wodami, które są pod rozpostarciem; i między wodami, które są nad rozpostarciem; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 8 I nazwał Bóg rozpostarcie niebem. I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień wtóry. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 9 I rzekł Bóg: Niech się zbiorą wody, które są pod niebem, na jedno miejsce, a niech się okaże miejsce suche; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 10 I nazwał Bóg suche miejsce ziemią, a zebranie wód nazwał morzem. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 11 I widział Bóg, że to było dobre. Potem rzekł Bóg: Niech zrodzi ziemia trawę, ziele, wydawające nasienie, i drzewo rodzajne, czyniące owoc, według rodzaju swego, którego by nasienie było w nim na ziemi; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 12 I zrodziła ziemia trawę, ziele wydawające nasienie, według rodzaju swego, i drzewo czyniące owoc, w którym nasienie jego, według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 13 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień trzeci. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 14 I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 15 I niech będą za światła na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 16 I uczynił Bóg dwa światła wielkie: światło większe, aby rządziło dzień, a światło mniejsze, aby rządziło noc, i gwiazdy. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 17 I postawił je Bóg na rozpostarciu nieba, aby świeciły nad ziemią. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 18 I żeby rządziły dzień i noc, i czyniły rozdział między światłością, i między ciemnością; i widział Bóg, że to było dobre. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 19 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień czwarty. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 20 I rzekł Bóg: Niech hojnie wywiodą wody płaz duszy żywiącej; a ptactwo niech lata nad ziemią, pod rozpostarciem niebieskim. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 21 I stworzył Bóg wieloryby wielkie, i wszelką duszę żywiącą płazającą się, którą hojnie wywiodły wody, według rodzaju ich; i wszelkie ptactwo skrzydlaste, według rodzaju ich; i widział Bóg, że to było dobre. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 22 Błogosławił im tedy Bóg, mówiąc: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, a napełniajcie wody morskie; i ptactwo niech się rozmnaża na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 23 I stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień piąty. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 24 Rzekł też Bóg: Niech wyda ziemia duszę żywiącą według rodzaju swego; bydło i płaz, i zwierz ziemski, według rodzaju swego; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 25 Uczynił tedy Bóg zwierz ziemski według rodzaju swego; i bydło według rodzaju swego; i wszelki płaz ziemski według rodzaju swego; i widział Bóg, że to było dobre. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 26 Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad zwierzęty, i nad wszystką ziemią, i nad wszelkim płazem, płazającym się po ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 27 Stworzył tedy Bóg człowieka na wyobrażenie swoje; na wyobrażenie Boże stworzył go; mężczyznę i niewiastę stworzył je. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 28 I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię; i czyńcie ją sobie poddaną; i panujcie nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkim zwierzem, który się rusza na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 29 I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele, wydawające z siebie nasienie, które jest na obliczu wszystkiej ziemi; i wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa, wydawające z siebie nasienie, będzie wam ku pokarmowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 30 I wszelkiemu zwierzowi ziemskiemu, i wszystkiemu ptactwu niebieskiemu, i wszelkiej rzeczy ruszającej się na ziemi, w której jest dusza żywiąca; wszelka jarzyna ziela będzie ku pokarmowi; i stało się tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 1 31 I widział Bóg wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre; i stał się wieczór, i stał się zaranek, dzień szósty. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 1 Dokończone tedy są niebiosa i ziemia, i wszystko wojsko ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 2 I dokończył Bóg dnia siódmego dzieła swego, które uczynił; i odpoczął w dzień siódmy od wszelkiego dzieła swego, które uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 3 I błogosławił Bóg dniowi siódmemu, i poświęcił go; iż weń odpoczął od wszelkiego dzieła swego, które był stworzył Bóg, aby uczynione było. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 4 Teć są zrodzenia niebios, i ziemi, gdy były stworzone, dnia, którego uczynił Pan Bóg ziemię i niebo. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 5 Wszelką różdżkę polną, przedtem niż była na ziemi; i wszelkie ziele polne, pierwej niż weszło; albowiem nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię; i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 6 Ale para wychodziła z ziemi, która odwilżała wszystek wierzch ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 7 Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 8 Nasadził też był Pan Bóg sad w Eden, na wschód słońca, i postawił tam człowieka, którego był stworzył. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 9 I wywiódł Pan Bóg z ziemi wszelkie drzewo wdzięczne na wejrzeniu, i smaczne ku jedzeniu: i drzewo żywota w pośrodku sadu; i drzewo wiadomości dobrego i złego. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 10 A rzeka wychodziła z Eden dla odwilżenia sadu; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki; +Rdz Księga Rodzaju 01 2 11 Imię jednej Fyson; ta okrąża wszystką ziemię Hewila, gdzie się rodzi złoto. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 12 A złoto ziemi onej jest wyborne. Tamże jest Bdellion, i kamień Onychyn. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 13 A imię rzeki drugiej Gihon; ta okrąża wszystkę ziemię Murzyńską. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 14 Imię zaś rzeki trzeciej Chydekel, ta płynie na wschód słońca ku Asyryi. A rzeka czwarta jest Eufrates. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 15 Wziął tedy Pan Bóg człowieka, i postawił go w sadzie Eden, aby go sprawował, i aby go strzegł. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 16 Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi, mówiąc: Z każdego drzewa sadu jeść będziesz. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 17 Ale z drzewa wiadomości dobrego i złego, jeść z niego nie będziesz; albowiem dnia, którego jeść będziesz z niego, śmiercią umrzesz. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 18 Rzekł też Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu; uczynię mu pomoc, która by była przy nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 19 A gdy stworzył Pan Bóg z ziemi wszelki zwierz polny, i wszelkie ptactwo niebieskie, tedy je przywiódł do Adama, aby obaczył jakoby je nazwać miał; a jakoby nazwał Adam każdą duszę żywiącą, tak aby było imię jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 20 Tedy dał Adam imiona wszystkiemu bydłu, i ptactwu niebieskiemu, i wszelkiemu zwierzowi polnemu. Lecz Adamowi nie była znaleziona pomoc, która by przy nim była. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 21 Tedy przypuścił Pan Bóg twardy sen na Adama, i zasnął; i wyjął jedno żebro jego, i napełnił ciałem miasto niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 22 I zbudował Pan Bóg z żebra onego, które wyjął z Adama, niewiastę, i przywiódł ją do Adama. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 23 I rzekł Adam: Toć teraz jest kość z kości moich, i ciało z ciała mego; dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 24 Przetoż opuści człowiek ojca swego i matkę swoję, a przyłączy się do żony swojej, i będą jednem ciałem. +Rdz Księga Rodzaju 01 2 25 A byli oboje nadzy, Adam i żona jego; a nie wstydzili się. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 1 A wąż był chytrzejszy nad wszystkie zwierzęta polne, które był uczynił Pan Bóg; ten rzekł do niewiasty: Także to, że wam Bóg rzekł: Nie będziecie jedli z każdego drzewa sadu tego? +Rdz Księga Rodzaju 01 3 2 I rzekła niewiasta do węża: Z owocu drzewa sadu tego pożywamy; +Rdz Księga Rodzaju 01 3 3 Ale z owocu drzewa, które jest w pośród sadu, rzekł Bóg: Nie będziecie jedli z niego, ani się go dotykać będziecie, byście snać nie pomarli. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 4 I rzekł wąż do niewiasty: Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie; +Rdz Księga Rodzaju 01 3 5 Ale wie Bóg, że któregokolwiek dnia z niego jeść będziecie, otworzą się oczy wasze; a będziecie jako bogowie, znający dobre i złe. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 6 Widząc tedy niewiasta, iż dobre było drzewo ku jedzeniu; a iż było wdzięczne na wejrzeniu, a pożądliwe drzewo dla nabycia umiejętności, wzięła z owocu jego, i jadła; dała też i mężowi swemu, który z nią był; i on też jadł. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 7 Zatem otworzyły się oczy obojga, i poznali, że byli nagimi; i spletli liście figowe, a poczynili sobie zasłony. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 8 A wtem usłyszeli głos Pana Boga chodzącego po sadzie z wiatrem dniowym; i skrył się Adam, i żona jego od oblicza Pana Boga między drzewa sadu. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 9 I zawołał Pan Bóg Adama, i rzekł mu: Gdzieżeś? +Rdz Księga Rodzaju 01 3 10 Który odpowiedział: Głos twój usłyszałem w sadzie, i zlękłem się dla tego, żem nagi, i skryłem się. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 11 I rzekł Bóg: Któż ci pokazał, żeś jest nagim? izaliś nie jadł z drzewa onego, z któregom zakazał tobie, abyś nie jadł? +Rdz Księga Rodzaju 01 3 12 Tedy rzekł Adam: Niewiasta, którąś mi dał, aby była ze mną, ona mi dała z tego drzewa, i jadłem. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 13 I rzekł Pan Bóg do niewiasty: Cóżeś to uczyniła? i rzekła niewiasta: Wąż mię zwiódł, i jadłam. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 14 Tedy rzekł Pan Bóg do węża: Iżeś to uczynił, przeklętym będziesz nad wszystkie zwierzęta, i nad wszystkie bestyje polne; na brzuchu twoim czołgać się będziesz, a proch żreć będziesz po wszystkie dni żywota twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 15 Nieprzyjaźń też położę między tobą i niewiastą, i między nasieniem twoim, i między nasieniem jej; to potrze tobie głowę, a ty mu potrzesz piętę. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 16 A do niewiasty rzekł: Obficie rozmnożę boleści twoje, i poczęcia twoje; w boleści rodzić będziesz dzieci, a wola twa poddana będzie mężowi twemu, a on nad tobą panować będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 17 Zaś rzekł do Adama: Iżeś usłuchał głosu żony twojej, a jadłeś z drzewa tego, o któremem ci przykazał, mówiąc: Nie będziesz jadł z niego; przeklęta będzie ziemia dla ciebie, w pracy z niej pożywać będziesz po wszystkie dni żywota twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 18 A ona ciernie i oset rodzić będzie tobie; i będziesz pożywał ziela polnego. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 19 W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 20 I nazwał Adam imię żony swej Ewa, iż ona była matką wszystkich żywiących. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 21 I uczynił Pan Bóg Adamowi, i żonie jego odzienie skórzane, i oblókł je. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 22 Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe; tedy wyżeńmy go, by snać nie ściągnął ręki swej, i nie wziął z drzewa żywota, i nie jadł, i żyłby na wieki. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 23 I wypuścił go Pan Bóg z sadu Eden, ku sprawowaniu ziemi, z której był wzięty. +Rdz Księga Rodzaju 01 3 24 A tak wygnał człowieka; i postawił na wschód słońca sadu Eden Cheruby, i miecz płomienisty i obrotny ku strzeżeniu drogi do drzewa żywota. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 1 Potem Adam poznał Ewę, żonę swoję, która poczęła i porodziła Kaina, i rzekła: Otrzymałam męża od Pana. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 2 I porodził zasię brata jego Abla; i był Abel pasterzem owiec, a Kain był rolnikiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 3 I stało się po wielu dni, iż przyniósł Kain z owocu ziemi ofiarę Panu. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 4 Także i Abel przyniósł z pierworodztw trzód swoich i z tłustości ich; i wejrzał Pan na Abla i na ofiarę jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 5 Ale na Kaina i na ofiarę jego nie wejrzał; i rozgniewał się Kain bardzo, i spadła twarz jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 6 Tedy rzekł Pan do Kaina: Przeczżeś się zapalił gniewem a czemu spadła twarz twoja? +Rdz Księga Rodzaju 01 4 7 Azaż, jeźli dobrze czynić będziesz, nie będziesz wywyższon? a jeźli nie będziesz dobrze czynił, we drzwiach grzech leży; a do ciebie chuć jego będzie, a ty nad nim panować będziesz. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 8 I rozmawiał Kain z Ablem bratem swoim. I stało się, gdy byli na polu, że powstał Kain na Abla brata swego, i zabił go. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 9 I rzekł Pan do Kaina: Gdzież jest Abel brat twój? który odpowiedział: Nie wiem; izalim ja stróżem brata mego? +Rdz Księga Rodzaju 01 4 10 I rzekł Bóg: Cóżeś uczynił? Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 11 Teraz tedy przeklętym będziesz na ziemi, która otworzyła usta swe, aby przyjęła krew brata twego z ręki twojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 12 Gdy będziesz sprawował ziemię, nie wyda więcej mocy swej tobie; tułaczem, i biegunem będziesz na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 13 Tedy rzekł Kain do Pana: Większa jest nieprawość moja, niżby mi ją odpuścić miano. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 14 Oto mię dziś wyganiasz z oblicza tej ziemi, a przed twarzą twoją skryję się, i będę tułaczem, i biegunem na ziemi; i stanie się, że ktokolwiek mię znajdzie, zabije mię. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 15 I rzekł mu Pan: Zaiste, ktobykolwiek zabił Kaina, siedmioraką odniesie pomstę. I włożył Pan na Kaina piętno, aby go nie zabijał, ktobykolwiek znalazł. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 16 Tedy odszedł Kain od oblicza Pańskiego, i mieszkał w ziemi Nod, na wschód słońca od Eden. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 17 I poznał Kain żonę swą, która poczęła, i porodziła Enocha; i zbudował miasto, i nazwał imię miasta tego imieniem syna swego, Enoch. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 18 I urodził się Enochowi Irad, a Irad spłodził Mawiaela, a Mawiael spłodził Matusaela, a Matusael spłodził Lamecha. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 19 I pojął sobie Lamech dwie żony; imię jednej, Ada, a imię drugiej, Sella. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 20 Tedy urodziła Ada Jabala, który był ojcem mieszkających w namieciech, i pasterzów. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 21 A imię brata jego było Jubal, który był ojcem wszystkich grających na harfie, i na muzyckiem naczyniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 22 Sella też urodziła Tubalkaina, rzemieślnika wszelkiej roboty, od miedzi i od żelaza. A siostra Tubalkainowa była Noema. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 23 Tedy rzekł Lamech żonom swym, Adzie i Selli: Słuchajcie głosu mego, żony Lamechowe, posłuchajcie słów moich; zabiłbym ja męża za zranienie moje, i młodzieńca za siność moję. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 24 Jeźlić siedmiokroć mścić się będą za Kaina, tedyć za Lamecha siedemdziesiąt i siedem kroć. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 25 I poznał jeszcze Adam żonę swą, która urodziła syna, i nazwała imię jego Set, mówiąc: Dał mi Bóg inne potomstwo miasto Abla, którego zabił Kain. +Rdz Księga Rodzaju 01 4 26 Setowi też urodził się syn, i nazwał imię jego Enos. Na ten czas poczęto wzywać imienia Pańskiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 1 Teć są księgi rodzajów Adamowych. W dzień, którego stworzył Bóg człowieka, na podobieństwo Boże uczynił go. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 2 Mężczyznę i niewiastę stworzył je; i błogosławił im, i nazwał imię ich, człowiek, w dzień, którego są stworzeni. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 3 I żył Adam sto i trzydzieści lat, i spłodził syna na podobieństwo swoje, i na wyobrażenie swoje, i nazwał imię jego Set. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 4 I było dni Adamowych po spłodzeniu Seta osiem set lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 5 A tak było wszystkich dni Adamowych, których żył, dziewięć set lat i trzydzieści, lat i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 6 A Set żył sto lat i pięć lat, i spłodził Enosa. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 7 I żył Set po spłodzeniu Enosa, osiem set lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 8 I było wszystkich dni Setowych dziewięć set lat, i dwanaście lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 9 A Enos żył dziewięćdziesiąt lat, i spłodził Kenana. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 10 I żył Enos po spłodzeniu Kenana, osiem set lat, i piętnaście lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 11 Było tedy wszystkich dni Enosowych dziewięć set lat, i pięć lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 12 Kenan też żył siedemdziesiąt lat, i spłodził Mahalaleela. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 13 I żył Kenan po spłodzeniu Mahalaleela osiem set lat, i czterdzieści lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 14 Było tedy wszystkich dni Kenanowych dziewięć set i dziesięć lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 15 A Mahalaleel żył sześćdziesiąt i pięć lat, i spłodził Jareda. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 16 A po spłodzeniu Jareda, żył Mahalaleel osiem set lat i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 17 I było wszystkich dni Mahalaleelowych osiem set dziewięćdziesiąt i pięć lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 18 Żył też Jared sto sześćdziesiąt i dwa lata, i spłodził Enocha. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 19 I żył Jared po spłodzeniu Enocha osiem set lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 20 I było wszystkich dni Jaredowych dziewięć set sześćdziesiąt i dwa lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 21 A Enoch żył sześćdziesiąt lat, i pięć, i spłodził Matuzalema. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 22 I chodził Enoch z Bogiem po spłodzeniu Matuzalema trzy sta lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 23 I było wszystkich dni Enochowych trzy sta sześćdziesiąt i pięć lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 24 I chodził Enoch z Bogiem, a nie było go więcej, bo go wziął Bóg. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 25 I żył Matuzalem sto osiemdziesiąt i siedem lat, i spłodził Lamecha. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 26 I żył Matuzalem po spłodzeniu Lamecha siedem set osiemdziesiąt lat, i dwa lata, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 27 I było wszystkich dni Matuzalemowych dziewięć set sześćdziesiąt i dziewięć lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 28 A Lamech żył sto osiemdziesiąt i dwa lat, i spłodził syna. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 29 I nazwał imię jego Noe, mówiąc: Ten nas pocieszy z pracy naszej, i z roboty rąk naszych, z strony ziemi, którą Pan przeklął. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 30 Potem żył Lamech po spłodzeniu Noego, pięć set dziewięćdziesiąt lat i pięć, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 31 I było wszystkich dni Lamechowych siedem set siedemdziesiąt i siedem lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 5 32 A gdy było Noemu pięć set lat, spłodził Noe Sema, Chama, i Jafeta. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 1 I stało się, gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, a córki się im zrodziły; +Rdz Księga Rodzaju 01 6 2 Że, widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, brali je sobie za żony, ze wszystkich, które sobie upodobali. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 3 I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 4 A byli olbrzymowie na ziemi w one dni; nawet i potem, gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, rodziły im syny. A cić są mocarze, którzy od wieku byli mężowie sławni. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 5 A widząc Pan, że wielka była złość ludzka na ziemi, a wszystko zmyślanie myśli serca ich tylko złe było po wszystkie dni; +Rdz Księga Rodzaju 01 6 6 Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi, i bolał w sercu swem. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 7 I rzekł Pan: Wygładzę człowieka, któregom stworzył, z oblicza ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego; bo mi żal, żem je uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 8 Ale Noe znalazł łaskę w oczach Pańskich. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 9 Teć są rodzaje Noego: Noe mąż sprawiedliwy, doskonałym był za wieku swego; z Bogiem chodził Noe. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 10 I spłodził Noe trzech synów, Sema, Chama, i Jafeta. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 11 Ale ziemia popsowała się była przed Bogiem; i napełniła się nieprawością. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 12 Tedy wejrzał Bóg na ziemię, a oto popsowana była (albowiem zepsowało było wszelkie ciało drogę swoję na ziemi). +Rdz Księga Rodzaju 01 6 13 I rzekł Bóg do Noego: Koniec wszelkiego ciała przyszedł przed oblicze moje, bo napełniona jest ziemia nieprawością od oblicza ich; przetoż je wytracę z ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 14 Uczyń sobie korab z drzewa Gofer; przegrody poczynisz w korabiu, i oblejesz go wewnątrz i zewnątrz smołą. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 15 A uczynisz go na ten kształt: Trzy sta łokci będzie długość korabia; pięćdziesiąt łokci szerokość jego, a trzydzieści łokci wysokość jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 16 Okno uczynisz w korabiu; a na łokieć wywiedziesz je wzwyż, i drzwi korabiu w boku jego postawisz; piętra spodnie wtóre i trzecie uczynisz w nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 17 A Ja oto, Ja przywiodę potop wód na ziemię, ku wytraceniu wszelkiego ciała, w którem jest duch żywota pod niebem; wszystko, cokolwiek jest na ziemi, pozdycha. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 18 Ale z tobą postanowię przymierze moje; i wnijdziesz do korabia, ty i synowie twoi, i żona twoja, i żony synów twoich z tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 19 I ze wszech zwierząt wszelkiego ciała po dwojgu ze wszech, wprowadzisz do korabia, aby żywo zachowane były z tobą, samiec i samica będą. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 20 Z ptastwa według rodzaju jego, i z bydła według rodzaju jego, i z wszelkiej gadziny ziemskiej według rodzaju jej, po dwojgu z każdego rodzaju wnijdą z tobą, aby żywe zostały. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 21 A ty weźmiesz z sobą wszelkiego pokarmu, który się jeść godzi, a zbierzesz do siebie, i będzie tobie i onym na pokarm. +Rdz Księga Rodzaju 01 6 22 I uczynił Noe według wszystkiego; jako mu rozkazał Bóg, tak uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 1 I rzekł Pan do Noego: Wnijdź ty i wszystek dom twój do korabia; bom cię widział sprawiedliwym przed obliczem mojem w narodzie tym. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 2 Z każdego bydlęcia czystego weźmiesz z sobą siedmioro a siedmioro, samca i samicę jego; ale z zwierząt nieczystych po dwojgu, samca i samicę jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 3 Także z ptastwa niebieskiego siedmioro a siedmioro, samca i samicę, aby żywe zachowane było nasienie na wszystkiej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 4 Albowiem jeszcze po siedmiu dniach spuszczę deszcz na ziemię, przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i wygładzę wszystko stworzenie, którem uczynił, z oblicza ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 5 Uczynił tedy Noe według wszystkiego, jako mu był Pan rozkazał. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 6 A Noemu było sześć set lat, gdy przyszedł potop wód na ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 7 I wszedł Noe, i synowie jego, i żona jego, i żony synów jego z nim, do korabia, dla potopu wód. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 8 Z zwierząt też czystych, i z zwierząt, które nie były czyste, i z ptastwa, i ze wszystkiego, co się płaza po ziemi; +Rdz Księga Rodzaju 01 7 9 Po parze weszło do Noego do korabia, to jest samiec i samica, jako był rozkazał Bóg Noemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 10 I stało się po siedmiu dniach, iż wody potopu przyszły na ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 11 Roku sześćsetnego wieku Noego, miesiąca wtórego, siedemnastego dnia tegoż miesiąca, w tenże dzień przerwały się wszystkie źródła przepaści wielkiej, i okna niebieskie otworzyły się. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 12 I padał deszcz na ziemię, czterdzieści dni i czterdzieści nocy. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 13 Onegoż dnia wszedł Noe i Sem i Cham i Jafet, synowie Noego, i żona Noego, i trzy żony synów jego z nim do korabia. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 14 Oni, i wszelki zwierz według rodzaju swego, i wszelkie bydlę według rodzaju swego, i wszelka gadzina płazająca się po ziemi, według rodzaju swego, i wszystko latające według rodzaju swego, i wszelki ptak, i wszelka rzecz skrzydlasta. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 15 A tak weszło do Noego w korab po parze z każdego ciała, w którem był duch żywota. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 16 A które weszły, samiec i samica z każdego ciała weszły, jako mu Bóg rozkazał. I zamknął Pan za nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 17 Był tedy potop przez czterdzieści dni na ziemi, i wezbrały wody i podniosły korab, i był podniesiony od ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 18 I wzmogły się wody, a wezbrały bardzo nad ziemią, i pływał korab po wodach. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 19 Tedy się wody wzmogły nader bardzo nad ziemią, i okryły się wszystkie góry wysokie, które były pod wszystkiem niebem. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 20 Piętnaście łokci wzwyż wezbrały wody, gdy były okryte góry. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 21 Zaginęło tedy wszelkie ciało ruchające się na ziemi, i z ptaków, i z bydła, i z zwierząt, i wszelkiej gadziny płazającej się po ziemi, i wszyscy ludzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 22 Wszystko, którego tchnący duch żywota był w nozdrzach jego, ze wszystkiego, co na suszy było, pomarło. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 23 Tak wygładził Bóg wszystko stworzenie, które było na ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego, wygładzone są z ziemi, i został tylko Noe i którzy z nim byli w korabiu. +Rdz Księga Rodzaju 01 7 24 I trwały wody nad ziemią sto i pięćdziesiąt dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 1 I wspomniał Bóg na Noego i na wszystkie zwierzęta, i na wszystko bydło, które było z nim w korabiu; i przywiódł Bóg wiatr na ziemię, a zastanowiły się wody. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 2 I zawarte są źródła przepaści, i okna niebieskie, i zahamowany jest deszcz z nieba. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 3 I wróciły się wody z wierzchu ziemi idąc, i wracając się; i opadły wody po skończeniu stu i pięćdziesięciu dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 4 I odpoczął korab miesiąca siódmego, siedemnastego dnia tegoż miesiąca, na górach Ararad. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 5 A wody ściekały i opadały, aż do dziesiątego miesiąca, dziesiątego bowiem miesiąca, pierwszego dnia, okazały się wierzchy gór. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 6 I stało się po skończeniu czterdziestu dni, otworzył Noe okno korabia, które był uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 7 I wypuścił kruka, który tam i sam latając, zasię się wracał, aż oschły wody na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 8 Potem wypuścił gołębicę od siebie, aby obaczył, jeźli opadły wody z wierzchu ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 9 Ale nie znalazłszy gołębica odpocznienia stopie nogi swojej, wróciła się do niego do korabia; jeszcze bowiem wody były po wszystkiej ziemi; i wyciągnąwszy rękę swoję, wziął ją, i wniósł ją do siebie do korabia. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 10 A poczekawszy jeszcze drugie siedem dni, po wtóre wypuścił gołębicę z korabia. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 11 I wróciła do niego gołębica pod wieczór; a oto, różdżka oliwy urwana w uściech jej; a tak poznał Noe, że opadły wody z wierzchu ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 12 I czekał jeszcze drugie siedem dni, i wypuścił gołębicę, która się więcej nie wróciła do niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 13 I stało się sześćsetnego i pierwszego roku, miesiąca pierwszego, dnia pierwszego, oschły wody z ziemi; i zdjął Noe przykrycie korabia, a ujrzał, że osechł wierzch ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 14 A miesiąca wtórego, dwudziestego siódmego dnia tegoż miesiąca, oschła ziemia. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 15 I rzekł Bóg do Noego, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 8 16 Wynijdź z korabia, ty, i żona twoja, i synowie twoi, i żony synów twoich z tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 17 Wszystkie zwierzęta, które są z tobą, z wszelkiego ciała, z ptastwa i z bydła, i z wszelkiej gadziny, płazającej się po ziemi, wywiedź z sobą, a niech się rozpładzają na ziemi, i niech rosną, i rozmnażają się na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 18 I wyszedł Noe, i synowie jego, i żona jego, i żony synów jego z nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 19 Wszelkie zwierzę, wszelka gadzina, i wszelkie ptactwo, wszystko co się płaza po ziemi, według rodzajów swoich, wyszły z korabia. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 20 Zatem zbudował Noe ołtarz Panu, i wziął z każdego bydła czystego, i z każdego ptastwa czystego, i ofiarował całopalenia na ołtarzu onym. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 21 I zawoniał Pan wonności wdzięcznej, i rzekł Pan w sercu swem: Nie będę więcej przeklinał ziemi dla człowieka: albowiem myśl serca człowieczego zła jest od młodości jego, nie zatracę więcej wszystkiego co żyje, jakom teraz uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 8 22 A póki ziemia trwać będzie, siew i żniwo, i zimno, i gorąco, i lato, i zima, i dzień, i noc nie ustaną. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 1 I błogosławił Bóg Noego, i syny jego, i rzekł im: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 2 A strach wasz i bojaźń wasza będzie nad wszelkiem zwierzęciem ziemi, i nad wszystkiem ptastwem niebieskiem, i nad wszystkiem, co się rucha na ziemi, i nad wszystkiemi rybami morskiemi: w rękę waszę podane są. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 3 Wszystko co się rucha, i co żyje, wam będzie na pokarm, jako jarzynę zieloną, dałem wam to wszystko. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 4 Wszakże mięsa z duszą jego, która jest krew jego, jeść nie będziecie. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 5 A zaiste krwi waszej, dusz waszych szukać będę, z ręki każdej bestyi szukać jej będę: także z ręki człowieczej, z ręki każdego brata jego będę szukał duszy człowieczej. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 6 Kto wyleje krew człowieczą, przez człowieka krew jego wylana będzie: bo na wyobrażenie Boże uczynion jest człowiek. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 7 A wy rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, rozpładzajcie się na ziemi, i mnóżcie się na niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 8 Tedy rzekł Bóg do Noego, i do synów jego z nim, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 9 9 A Ja, oto Ja stanowię przymierze moje z wami, i z nasieniem waszem po was. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 10 I z każdą duszą żywiącą, która jest z wami: w ptastwie, w bydle, i w każdem zwierzęciu ziemi, które są z wami, ze wszystkich, co wyszły z korabia, aż do każdego zwierzęcia na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 11 I postanowię przymierze moje z wami; a nie będzie zatracone więcej wszelkie ciało wodami potopu; i nie będzie więcej potop na skażenie ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 12 Tedy rzekł Bóg: To jest znak przymierza, który Ja dawam między mną i między wami, i między każdą duszą żywiącą, która jest z wami, w rodzaje wieczne. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 13 Łuk mój położyłem na obłoku, który będzie na znak przymierza między mną, i między ziemią. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 14 I stanie się, gdy wzbudzę ciemny obłok nad ziemią, a ukaże się łuk na obłoku: +Rdz Księga Rodzaju 01 9 15 Że wspomnę na przymierze moje, które jest między mną i między wami, i między każdą duszą żywiącą w każdem ciele; i nie będą więcej wody na potop, ku wytraceniu wszelkiego ciała. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 16 Będzie tedy łuk on na obłoku, i wejrzę nań, abym wspomniał na przymierze wieczne, między Bogiem i między wszelką duszą żywiącą w każdem ciele, które jest na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 17 Zatem rzekł Bóg do Noego: Tenci jest znak przymierza, którem postanowił między mną, i między wszelkiem ciałem, które jest na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 18 A byli synowie Noego, którzy wyszli z korabia, Sem, i Cham, i Jafet; a Cham jest ojcem Chanaan. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 19 Ci trzej synowie Noego, przez które się napełniła ludem wszystka ziemia. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 20 Tedy Noe począł uprawiać ziemię, i nasadził winnicę. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 21 Potem pił wino; a upiwszy się, odkrył się w namiocie swoim. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 22 A ujrzawszy Cham, ojciec Chanaanów, nagość ojca swego, oznajmił to dwom braciom swoim na dworze. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 23 Tedy wziąwszy Sem i Jafet szatę, a włożywszy ją oba na ramiona swe, szli wspak, i zakryli nagość ojca swego; a oblicza ich odwrócone były, że nagości ojca swego nie widzieli. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 24 A ocuciwszy się Noe z wina swego, gdy się dowiedział, co mu uczynił syn jego młodszy, rzekł: +Rdz Księga Rodzaju 01 9 25 Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 26 Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 27 Niech rozszerzy Bóg Jafeta, i niech mieszka w namieciech Semowych a niech Chanaan sługą ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 28 I żył Noe po potopie trzy sta lat, i pięćdziesiąt lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 9 29 I było wszystkich dni Noego, dziewięć set lat, i pięćdziesiąt lat, i umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 1 Teć są rodzaje synów Noego, Sema, Chama i Jafeta, którym się narodziło synów po potopie. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 2 Synowie Jafetowi Gomer, i Magog, i Madai, i Jawan, i Tubal, i Mesech, i Tyras. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 3 A synowie Gomerowi: Aschenaz, i Ryfat, i Togorma. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 4 A synowie Jawanowi: Elisa, i Tarsis, Cytym, i Dodanim. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 5 Od tych rozdzielone są wyspy narodów po swych ziemiach; każdy według języka swego, i według pokolenia swego, w narodziech swoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 6 A synowie Chamowi: Chus, i Micraim, i Put, i Chanaan. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 7 Synowie zaś Chusowi: Seba, i Hewila, i Sabta, i Regma, i Sabtacha. A synowie Regmy: Seba i Dedan. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 8 A Chus spłodził Nemroda, który począł być możnym na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 9 Ten był możnym myśliwcem przed obliczem Pańskiem; przetoż się mówi: Jako Nemrod możny myśliwiec przed Panem. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 10 A początek królestwa jego był Babel, i Erech, i Achad, i Chalne w ziemi Senaar. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 11 Z tej ziemi wyszedł Assur, i zbudował Niniwe, i Rechobot miasto, i Chale. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 12 Także Resen, między Niniwe i między Chale; to miasto jest wielkie. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 13 Micraim też spłodził Ludyma, i Hananima, i Laubima, i Neftuhyma. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 14 I Patrusyma, i Chasluchyma, (z których poszli Filistynowie,)i Kaftoryma. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 15 Chanaan też spłodził Sydona pierworodnego swego, i Heta. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 16 I Jebusa, i Amorra, i Gergesa. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 17 I Hewa, i Archa, i Syma. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 18 I Arada, i Samara, i Chamata, skąd się potem rozrodziły domy Chananejczyków. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 19 A granice Chananejskie były od Sydonu idąc do Gerary, aż do Gazy, aż wnijdziesz do Sodomy i Gomorry, i Adamy, i Seboima, aż do Lazy. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 20 Ci są synowie Chamowi w familijach swych, w językach swych, w ziemiach swych, w narodziech swych. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 21 A Semowi, ojcu wszystkich synów Heberowych, bratu Jafeta starszego, urodzili się synowie. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 22 Synowie Semowi: Elam i Assur, i Arfachsad, i Lud, i Aram. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 23 Synowie zaś Aramowi: Hus, i Hul, i Geter, i Mesech. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 24 Arfachsad zaś spłodził Selecha, a Selech spłodził Hebera. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 25 A Heberowi urodzili się dwa synowie: imię jednemu Faleg, iż za dni jego rozdzielona jest ziemia; a imię brata jego Jektan. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 26 Jektan też spłodził Elmodada, i Salefa, i Hasarmota, i Jarecha. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 27 I Adorama, i Uzala, i Dekla. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 28 I Hebala, i Abymaela, i Sebaja. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 29 I Ofira, i Hewila, i Jobaba: ci wszyscy są synowie Jektanowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 30 A było mieszkanie ich od Mescha idąc, do góry Sefar na wschód słońca. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 31 Cić są synowie Semowi w domach swych, w językach swych, w ziemiach swych, w narodziech swych. +Rdz Księga Rodzaju 01 10 32 Teć są domy synów Noego, według pokolenia ich, i w narodziech ich, i od nich rozdzielone są narody na ziemi po potopie. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 1 A była wszystka ziemia jednego języka, i jednej mowy. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 2 I stało się, gdy wyszli od wschodu słońca, znaleźli równinę w ziemi Senaar, i mieszkali tam. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 3 I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyńmy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 4 Potem rzekli: Nużeż, zbudujmy sobie miasto i wieżą, której by wierzch dosięgał do nieba, a uczyńmy sobie imię; byśmy się snać nie rozproszyli po obliczu wszystkiej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 5 Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 6 I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 7 Przetoż zstąpmy, a pomieszajmy tam język ich, aby jeden drugiego języka nie zrozumiał. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 8 A tak rozproszył je Pan stamtąd po obliczu wszystkiej ziemi; i przestali budować miasta onego. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 9 Przetoż nazwał imię jego Babel; iż tam pomieszał Pan język wszystkiej ziemi; i stamtąd rozproszył je Pan po obliczu wszystkiej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 10 Teć są rodzaje Semowe: Sem gdy miał sto lat, spłodził Arfachsada we dwa lata po potopie. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 11 I żył Sem po spłodzeniu Arfachsada pięć set lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 12 Arfachsad też żył trzydzieści i pięć lat, i spłodził Selecha. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 13 I żył Arfachsad po spłodzeniu Selecha cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 14 Selech zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Hebera. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 15 I żył Selech po spłodzeniu Hebera cztery sta lat, i trzy lata, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 16 I żył Heber trzydzieści lat i cztery, i spłodził Pelega. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 17 Żył też Heber po spłodzeniu Pelega, cztery sta lat, i trzydzieści lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 18 Żył też Peleg trzydzieści lat, i spłodził Rehu. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 19 I żył Peleg po spłodzeniu Rehu dwieście lat, i dziewięć lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 20 Także Rehu żył trzydzieści lat, i dwa, i spłodził Saruga. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 21 I żył Rehu po spłodzeniu Saruga dwieście lat, i siedem lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 22 Sarug zaś żył trzydzieści lat, i spłodził Nachora. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 23 I żył Sarug po spłodzeniu Nachora dwieście lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 24 Także Nachor żył dwadzieścia i dziewięć lat, i spłodził Tarego. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 25 I żył Nachor po spłodzeniu Tarego sto lat i dziewiętnaście lat, i spłodził syny i córki. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 26 I żył Tare siedemdziesiąt lat, i spłodził Abrama, Nachora i Harana. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 27 A teć są rodzaje Tarego: Tare spłodził Abrama, Nachora i Harana. Haran zaś spłodził Lota. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 28 I umarł Haran przed obliczem Tarego ojca swego, w ziemi narodzenia swego, w Ur Chaldejskiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 29 I pojęli Abram i Nachor sobie żony: imię żony Abramowej było Saraj, a imię żony Nachorowej Melcha, córka Harana, ojca Melchy, i ojca Jeschy. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 30 A była Saraj niepłodna, i nie miała dziatek. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 31 Wziął tedy Tare Abrama syna swego, i Lota syna Haranowego, wnuka swego, i Saraj niewiastę swoję, żonę Abrama syna swego; i wyszli społu z Ur Chaldejskiego, aby szli do ziemi Chananejskiej; a przyszli aż do Haranu, i mieszkali tam. +Rdz Księga Rodzaju 01 11 32 I było dni Tarego dwieście lat, i pięć lat; i umarł Tare w Haranie. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 1 I rzekł Pan do Abrama: Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 2 A uczynię cię w naród wielki, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławieństwem. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 3 I będę błogosławił błogosławiącym tobie; a przeklinające cię przeklinać będę: i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 4 Tedy wyszedł Abram, jako mu rozkazał Pan. Poszedł też z nim i Lot. A było Abramowi siedmdziesiąt lat i pięć lat, gdy wyszedł z Haran. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 5 Wziął też Abram Saraj żonę swoję, i Lota syna brata swego, i wszystkę swą majętność, której nabyli, i dusze, których nabyli w Haranie, i wyszli, aby szli do ziemi Chananejskiej; i przyszli do ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 6 Tedy przeszedł Abram ziemię onę aż do miejsca Sychem, i aż do równiny Morech; a Chananejczyk na ten czas był w onej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 7 I ukazał się Pan Abramowi, i rzekł: Nasieniu twemu dam ziemię tę; i zbudował tam ołtarz Panu, który mu się ukazał. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 8 A przeszedł stamtąd do góry na wschód Betela, i rozbił tam namiot swój, mając Betel od zachodu, a Haj od wschodu; i zbudował tam ołtarz Panu, i wzywał imienia Pańskiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 9 Potem ruszył się Abram idąc, i ciągnąc ku południu. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 10 A był głód w ziemi onej: przeto zstąpił Abram do Egiptu, aby tam był gościem do czasu, ciężki bowiem był głód w ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 11 I stało się, gdy już blisko był, aby wszedł do Egiptu, rzekł do Sarai, żony swej: Oto teraz wiem, żeś niewiasta piękna na wejrzeniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 12 I stanie się, że gdy cię obaczą Egipczanie, rzeką: Żona to jego; i zabiją mię, a ciebie żywo zostawią. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 13 Mów, proszę, żeś jest siostrą moją, aby mi dobrze było dla ciebie, i żywa została dla ciebie dusza moja. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 14 I stało się, gdy wszedł Abram do Egiptu, ujrzeli Egipczanie niewiastę onę, iż była bardzo piękną. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 15 Widzieli ją też książęta Faraonowe, i chwalili ją przed nim; i wzięto onę niewiastę do domu Faraonowego. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 16 Który Abramowi dobrze czynił dla niej; i miał Abram owce, i woły, i osły i sługi, i służebnice, i oślice, i wielbłądy. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 17 Ale uderzył Pan Faraona plagami wielkiemi, i dom jego dla Sarai, żony Abramowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 18 Przetoż wezwał Farao Abrama, i rzekł: Cóżeś mi to uczynił? czemuś mi nie oznajmił, że to żona twoja? +Rdz Księga Rodzaju 01 12 19 Przeczżeś powiedział, siostra to moja? i wziąłem ją sobie za żonę; a teraz, oto żona twoja, weźmijże ją, a idź. +Rdz Księga Rodzaju 01 12 20 I przykazał o nim Farao mężom, i puścili go wolno i żonę jego, i wszystko, co było jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 1 A tak wyszedł Abram z Egiptu, on i żona jego, i wszystko co miał, i Lot z nim, ku południowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 2 A Abram był bardzo bogaty w bydło, w srebro, i w złoto. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 3 I szedł gościńcami swemi, od południa, i aż do Betel, aż do onego miejsca, gdzie przedtem był namiot jego, między Betel i między Haj. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 4 Do miejsca onego ołtarza, który tam był przedtem uczynił; i wzywał tam Abram imienia Pańskiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 5 Także Lot, który chodził z Abramem, miał owce, i woły i namioty. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 6 I nie mogła ich znieść ona ziemia, żeby społem mieszkali, albowiem była majętność ich wielka, tak, że nie mogli mieszkać pospołu. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 7 I wszczął się poswarek między pasterzami trzody Abramowej, i między pasterzami trzody Lotowej. Chananejczyk i Ferezejczyk mieszkał na on czas w ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 8 Rzekł tedy Abram do Lota: Niech proszę nie będzie swaru między mną i między tobą, także między pasterzami moimi i między pasterzami twoimi, ponieważeśmy bracia. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 9 Izali nie wszystka ziemia jest przed obliczem twojem? odłącz się proszę ode mnie; jeźli w lewą pójdziesz ja pójdę w prawą, a jeźli ty w prawą, ja się udam w lewą. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 10 Tedy podniósłszy Lot oczy swe, obaczył wszystkę równinę nad Jordanem, iż wszystka wilgotna była przedtem, niż zatracił Pan Sodomę i Gomorrę, jako sąd Pański, i jako ziemia Egipska, idąc do Zoar. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 11 I obrał sobie Lot wszystkę onę równinę nad Jordanem, i odszedł Lot ku wschodu słońca, i rozłączyli się bracia jeden od drugiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 12 Abram mieszkał w ziemi Chananejskiej, a Lot mieszkał w miejscach onej równiny, i rozbił namiot aż do Sodomy. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 13 Ale ludzie w Sodomie byli źli i wielcy grzesznicy przed Panem. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 14 I rzekł Pan do Abrama, potem gdy się odłączył Lot od niego: Podnieś teraz oczy swe, a spojrzyj z miejsca, na któremeś teraz na północy, i na południe, i na wschód, i na zachód słońca. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 15 Wszystkę bowiem ziemię, którą ty widzisz, dam tobie, i nasieniu twemu aż na wieki. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 16 A rozmnożę nasienie twoje jako proch ziemi; bo jeźli kto będzie mógł zliczyć proch ziemi, tedy i nasienie twoje zliczone będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 17 Wstańże, schodź tę ziemię wzdłuż i wszerz, bo ją tobie dam. +Rdz Księga Rodzaju 01 13 18 Ruszywszy się tedy z namiotem Abram, przyszedł i mieszkał w równinach Mamre, które są w Hebron i zbudował tam ołtarz Panu. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 1 I stało się za dni Amrafela, króla Senaarskiego, Aryjocha, króla Ellasarskiego, Chodorlahomera, króla Elamskiego i Tydala, króla Goimskiego: +Rdz Księga Rodzaju 01 14 2 Że podnieśli wojnę przeciw Borowi królowi Sodomskiemu, i przeciw Bersie królowi Gomorskiemu, i Senaabowi królowi Adamackiemu, i Semeberowi królowi Seboimskiemu, i królowi Belamskiemu, to jest Zoarskiemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 3 Wszyscy ci zaciągnęli się w dolinę Syddym, ta jest teraz morzem słonem. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 4 Bo ci dwanaście lat służyli Chodorlahomerowi, a trzynastego roku odstąpili od niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 5 A tak roku czternastego wyciągnął Chodorlahomer z królmi, którzy z nim byli, i poraził Rafaimy w Astarot Karnaimie, i Zuzymy w Hamie, i Emimy w Sawie Karyjataim. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 6 Także Chorajczyki na górze ich Seir, aż do równiny Paran, która jest przy puszczy. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 7 Potem się wrócili, i przyciągnęli do En Myspat, która jest Kades, i wybili wszystkę krainę Amalekitów; także też Amorrejczyka mieszkającego w Hasesontamar. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 8 Tedy wyciągnął król Sodomski, i król Gomorski, i król Adamacki, i król Zeboimski, i król Belamski, to jest Zoarski, i uszykowali się ku bitwie przeciwko im w dolinie Syddym. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 9 Przeciwko Chodorlahomerowi królowi Elamskiemu, i Tydalowi królowi Goimskiemu, i Amrafelowi królowi Senaarskiemu, i Aryjochowi królowi Ellasarskiemu, czterech królów, przeciw pięciu. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 10 A w onej dolinie Syddym, było wiele studzien iłowatych; i uciekali król Sodomski i Gomorski, a polegli tam, a którzy zostali, na górę uciekli. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 11 A zabrawszy wszystkę majętność Sodomską, i Gomorską, i wszystkę żywność ich, odciągnęli. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 12 Zabrali też Lota synowca Abramowego, i majętność jego, i poszli; bo on mieszkał w Sodomie. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 13 I przyszedł jeden, który uszedł, i oznajmił to Abramowi Hebrejczykowi, który mieszkał w równinach Mamrego Amorrejczyka, brata Eschola, i brata Anera; ci bowiem uczynili byli przymierze z Abramem. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 14 A usłyszawszy Abram, iż był pojmany brat jego, wyprawił ćwiczonych sług swoich zrodzonych w domu swym, trzy sta i osiemnaście, i gonił je aż do Dan. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 15 I rozdzieliwszy się przypadł na nie w nocy, sam i słudzy jego, i poraził je; i gonił je aż do Hoby, która leży po lewej stronie Damaszku. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 16 I odebrał nazad wszystkę majętność, także i Lota brata swego z majętnością jego wrócił, także i niewiasty, i lud. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 17 Tedy wyszedł król Sodomski przeciw niemu, gdy się wracał od porażki Chodorlahomera, i królów, którzy z nim byli na dolinie Sawe, która jest doliną królewską. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 18 A Melchisedek, król Salemski, wyniósł chleb i wino; a ten był kapłanem Boga najwyższego. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 19 I błogosławił mu, a rzekł: Błogosławiony Abram od Boga najwyższego, dzierżawcy nieba i ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 20 I błogosławiony Bóg najwyższy, który podał nieprzyjacioły twe w rękę twoję; i dał mu Abram dziesięcinę ze wszystkiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 21 Zatem rzekł król Sodomski do Abrama: Daj mi ludzie, a majętność pobierz sobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 22 Tedy rzekł Abram królowi Sodomskiemu: Podniosłem rękę swą ku Panu Bogu najwyższemu, dzierżawcy nieba i ziemi; +Rdz Księga Rodzaju 01 14 23 Że i najmniejszej nitki ani rzemyczka obuwia nie wezmę ze wszystkiego, co twego jest; żebyś nie rzekł: Jam zbogacił Abrama. +Rdz Księga Rodzaju 01 14 24 Okrom tego, co strawili słudzy, i okrom działu mężów, którzy chodzili ze mną, Anera, Eschola, i Mamrego; ci niech wezmą dział swój. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 1 Po tem wszystkiem stało się słowo Pańskie do Abrama w widzeniu, mówiąc: Nie bój się Abramie, jam tarczą twoją, i nagrodą twoją obfitą wielce. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 2 I rzekł Abram: Panie Boże, cóż mi dasz? gdyż ja schodzę bez dziatek, a sprawcą domu mego jest ten Damaszczeński Eliezer. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 3 I mówił Abram: Otoś mi nie dał potomka, ale oto sługa domu mego dziedzicem moim będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 4 A oto słowo Pańskie stało się do niego mówiąc: Nie będzie ten dziedzicem twoim; lecz który wynijdzie z żywota twego, ten będzie dziedzicem twoim. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 5 I wywiódł go na dwór, i rzekł: Spojrzyj teraz ku niebu, a zlicz gwiazdy, będzieszli je mógł zliczyć; i rzekł mu: Tak będzie nasienie twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 6 Uwierzył tedy Panu, i poczytano mu to ku sprawiedliwości. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 7 I rzekł do niego: Ja Pan, którym cię wywiódł z Ur Chaldejskiego, abym ci dał ziemię tę w osiadłość. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 8 Zatem rzekł Abram: Panie Boże, po czemże poznam, iż ją odziedziczę? +Rdz Księga Rodzaju 01 15 9 I odpowiedział mu: Weźmij mi jałowicę trzyletnią, i kozę trzyletnią, i barana trzyletniego, i synogarlicę, i gołąbiątko. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 10 Wziął tedy wszystko to i rozciął na poły; a jednę część położył przeciw drugiej, ale ptaków nie rozcinał. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 11 Tedy się zleciało ptactwo do onych ścierwów, i odganiał je Abram. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 12 I stało się, gdy słońce zachodziło, że przypadł twardy sen na Abrama, a oto strach i ciemność wielka przypadła nań. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 13 I rzekł Pan do Abrama: Wiedz wiedząc, iż gościem będzie nasienie twoje w ziemi cudzej, i podbiją je w niewolą, i utrapią je przez cztery sta lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 14 A wszakże naród on, któremu służyć będą, ja sądzić będę; a potem wynijdą stamtąd z majętnością wielką. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 15 Ale ty pójdziesz do ojców twoich w pokoju; i pogrzebion będziesz w starości dobrej. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 16 A w czwartem pokoleniu tu się wrócą; bo jeszcze nie wypełniła się nieprawość Amorrejczyka aż do tego czasu. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 17 I stało się, gdy zaszło słońce, a ciemność była, a oto ukazał się piec kurzący się, i pochodnia ognista, która przechodziła między onemi podziały. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 18 Onegoż dnia uczynił Pan z Abramem przymierze, mówiąc: Nasieniu twemu dam tę ziemię, od rzeki Egipskiej, aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrates. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 19 Kenejczyka, i Kenezejczyka, i Kadmonejczyka. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 20 I Hettejczyka, i Ferezejczyka, i Rafaimczyka. +Rdz Księga Rodzaju 01 15 21 I Amorrejczyka, i Chananejczyka, i Gergezejczyka, i Jebuzejczyka. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 1 Saraj tedy, żona Abramowa, nie rodziła mu; ale miała sługę Egipczankę, której imię było Agar. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 2 I rzekła Saraj do Abrama: Oto teraz zamknął mię Pan, abym nie rodziła; wnijdź, proszę, do służebnicy mojej, azali wżdy z niej będę miała dziatki; i usłuchał Abram głosu Sarai. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 3 I wzięła Saraj, żona Abramowa, Agarę Egipczankę, służebnicę swoję, po dziesięciu latach, jako począł Abram mieszkać w ziemi Chananejskiej; i dała ją Abramowi mężowi swemu za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 4 Tedy wszedł do Agary, i poczęła; a widząc, że poczęła, wzgardzoną była pani jej w oczu jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 5 I rzekła Saraj do Abrama: Krzywdy mojej tyś winien; jamci dała służebnicę moję na łono twoje; ale ona, widząc że poczęła, wzgardziła mię w oczach swych; niech rozsądzi Pan między mną i między tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 6 I rzekł Abram do Sarai: Oto służebnica twoja w rękach twoich, czyń z nią coć się zda najlepszego; i trapiła ją Saraj, i uciekła od oblicza jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 7 I znalazł ją Anioł Pański u źródła wód na puszczy, nad źródłem, przy drodze Sur. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 8 I rzekł: Agaro, służebnico Sarai, skąd idziesz? i dokąd idziesz? a ona odpowiedziała: Od oblicza Sarai, pani swej, ja uciekam. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 9 Rzekł jej Anioł Pański: Wróć się do pani swej, a ukorz się pod ręce jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 10 Rzekł jej zaś Anioł Pański: Mnożąc rozmnożę nasienie twoje, iż nie będzie mogło być zliczone przez mnóstwo. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 11 Potem jej rzekł Anioł Pański: Otoś ty poczęła, i porodzisz syna, a nazwiesz imię jego Ismael; bo usłyszał Pan utrapienie twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 12 Ten będzie srogim człowiekiem: ręka jego przeciwko wszystkim, a ręka wszystkich przeciwko jemu; a przed obliczem wszystkiej braci swej mieszkać będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 13 I nazwała imię Pana, który mówił do niej: Tyś Bóg widzący mię; rzekła bowiem: Izalim tu nie widziała tyłu widzącego mię? +Rdz Księga Rodzaju 01 16 14 Przetoż nazwała studnią onę studnią żywiącego, widzącego mię; a tać jest między Kades, i między Barad. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 15 I urodziła Agar Abramowi syna, i nazwał Abram imię syna swego, którego urodziła Agar, Ismael. +Rdz Księga Rodzaju 01 16 16 A Abram miał osiemdziesiąt lat, i sześć lat, gdy mu urodziła Agar Ismaela. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 1 A gdy już było Abramowi dziewięćdziesiąt lat i dziewięć lat, ukazał się Pan Abramowi, i rzekł do niego: Jam jest Bóg Wszechmogący; chodź przed obliczem mojem, a bądź doskonały. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 2 A uczynię przymierze moje, między mną i między tobą, i rozmnożą cię bardzo obficie. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 3 Tedy upadł Abram na oblicze swoje, i rzekł do niego Bóg, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 17 4 Jam jest, oto stanowię przymierze moje z tobą, i będziesz ojcem wielu narodów. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 5 I nie będzie zwane dalej imię twoje Abram; ale będzie imię twoje Abraham; albowiem ojcem wielu narodów postanowiłem cię. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 6 A rozmnożę cię bardzo, i rozkrzewię cię w narody, i królowie z ciebie wynijdą. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 7 I utwierdzę przymierze moje między mną, i między tobą, i między nasieniem twojem po tobie, w narodziech ich umową wieczną; żebym ci był Bogiem i nasieniu twemu po tobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 8 Dam też tobie, i nasieniu twemu po tobie ziemię, w której teraz jesteś gościem; wszystkę ziemię Chananejską w osiadłość wieczną, i będę Bogiem ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 9 Nad to rzekł Bóg Abrahamowi: Ty też przymierza mego przestrzegać będziesz, ty i nasienie twoje po tobie, w narodziech swoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 10 A toć jest przymierze moje, które zachowywać będziecie, między mną, i między wami, i między nasieniem twojem po tobie, aby był obrzezany między wami każdy mężczyzna. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 11 Obrzeżcie tedy ciało nieobrzezki waszej; a to będzie znakiem przymierza między mną, i między wami. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 12 Syn ośmiu dni, będzie obrzezany między wami każdy mężczyzna w narodziech waszych, tak doma narodzony jako i kupiony za pieniądze, od jakiegożkolwiek cudzoziemca, któryby nie był z nasienia twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 13 Koniecznie obrzezany będzie, urodzony w domu twoim, i kupiony za pieniądze twoje; a będzie przymierze moje na ciele waszem, na przymierze wieczne. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 14 A nie obrzezany mężczyzna, którego by nie było obrzezane ciało nieobrzezki jego, będzie wytracona dusza ona z ludu swego; albowiem zgwałcił przymierze moje. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 15 Potem rzekł Bóg do Abrahama: Sarai, żony twojej, nie będziesz zwał imienia jej Saraj, ale Sara będzie imię jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 16 I będę jej błogosławił, a dam ci z niej syna; będę jej błogosławił, i będzie rozmnożona w narody, a królowie narodów z niej wynijdą. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 17 Tedy Abraham padł na oblicze swoje, i roześmiał się, a mówił w sercu swem: Zaż człowiekowi stuletniemu urodzi się syn? i azaż Sara w dziewięćdziesięciu latach porodzi? +Rdz Księga Rodzaju 01 17 18 I rzekł Abraham do Boga: O by tylko Ismael żył przed obliczem twojem! +Rdz Księga Rodzaju 01 17 19 I rzekł Bóg: Zaiste, Sara, żona twoja, urodzi tobie syna, i nazowiesz imię jego Izaak; i utwierdzę przymierze moje z nim, umową wieczną, i z nasieniem jego po nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 20 O Ismaela też wysłuchałem cię: oto, błogosławiłem mu, i rozrodzę go, i rozmnożę go bardzo wielce. Dwanaście książąt spłodzi, i rozkrzewię go w naród wielki. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 21 Ale przymierze moje utwierdzę z Izaakiem, którego tobie urodzi Sara, o tym czasie w roku drugim. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 22 A przestawszy mówić z nim, odszedł Bóg od Abrahama. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 23 Tedy wziął Abraham Ismaela, syna swego, i wszystkie urodzone w domu swym, i wszystkie kupione za pieniądze, każdego mężczyznę, z mężów domu Abrahamowego, i obrzezał ciało nieobrzeski ich, onegoż to dnia, jako mówił z nim Bóg. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 24 A Abrahamowi było dziewięćdziesiąt lat i dziewięć, gdy obrzezane było ciało nieobrzeski jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 25 A Ismaelowi synowi jego było trzynaście lat, gdy obrzezane było ciało nieobrzeski jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 26 Tegoż dnia obrzezany jest Abraham, i Ismael, syn jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 17 27 I wszyscy mężowie domu jego, urodzeni w domu, i kupieni za pieniądze od cudzoziemców, obrzezani są z nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 1 Potem ukazał mu się Pan w równinie Mamre, a on siedział we drzwiach namiotu swego, gdy był najgorętszy dzień. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 2 A podniósłszy oczy swe, obaczył, a oto trzej mężowie stanęli przeciw niemu; i ujrzawszy je, wybieżał przeciwko nim ze drzwi namiotu, i pokłonił się do ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 3 I rzekł: Panie mój, jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, nie mijaj, proszę, sługi swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 4 Przyniosą trochę wody, a umyjecie nogi wasze, i odpoczniecie pod drzewem. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 5 I przyniosą kęs chleba, a posilicie serce wasze; potem odejdziecie, dla tegoście bowiem przyszli do mnie sługi swego. Tedy rzekli: Tak uczyń, jakoś powiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 6 I pospieszył się Abraham do namiotu do Sary, i rzekł: Spiesz się: rozczyń trzy miarki mąki światłej, a uczyń podpłomyków. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 7 Abraham zaś szedł do trzody, i wziął cielę młode i wyborne, i dał je słudze, który się pospieszył, i nagotował je. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 8 Wziął też masła i mleka, i cielę, które był nagotował, i postawił przed nie, a sam stał przy nich pod drzewem; i jedli. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 9 I rzekli do niego: Gdzie jest Sara, żona twoja? a on odpowiedział: Oto jest w namiocie. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 10 Tedy rzekł Pan: Wrócę się pewnie do ciebie o tymże czasie w rok, a oto, będzie miała syna Sara, żona twoja; a Sara słuchała u drzwi namiotu, które były za nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 11 A Abraham i Sara byli starzy, i zeszli w leciech, ;i przestało bywać Sarze według zwyczaju niewiast. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 12 I roześmiała się Sara sama w sobie, mówiąc: Gdym się zestarzała, rozkoszy zażywać będę; i pan mój zestarzał się. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 13 Zatem rzekł Pan do Abrahama: Czemu się rozśmiała Sara, mówiąc: Zaż prawdziwie porodzę, gdym się zestarzała? Izali jest co trudnego u Pana? +Rdz Księga Rodzaju 01 18 14 O tymże czasie wrócę do ciebie roku przyszłego, a Sara będzie miała syna. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 15 I zaprzała się Sara, mówiąc: Nie śmiałam się; bo się bała. A Pan rzekł: Nie mów tak; boś się śmiała. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 16 Potem wstali stamtąd mężowie oni, i obrócili się ku Sodomie; a Abraham szedł z nimi wyprowadzając je. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 17 Tedy rzekł Pan: Izali ja zataję przed Abrahamem, co mam uczynić? +Rdz Księga Rodzaju 01 18 18 Ponieważ Abraham pewnie rozmnożon będzie w lud wielki i możny, a w nim będą ubłogosławione wszystkie narody ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 19 Znam go bowiem; przetoż przykaże synom swoim, i domowi swemu po sobie, aby strzegli drogi Pańskiej, i czynili sprawiedliwość i sąd; aby przywiódł Pan na Abrahama, co mu powiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 20 Rzekł tedy Pan: Krzyk Sodomy i Gomorry, iż się rozmnożył grzech ich, iż bardzo ociężał; +Rdz Księga Rodzaju 01 18 21 Zstąpię teraz, a obaczę, jeźli się według krzyku tego, który mię doszedł, do końca sprawują; a jeźliż nie, abym się wżdy dowiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 22 I obrócili się stamtąd mężowie, i poszli do Sodomy; lecz Abraham jeszcze stał przed Panem. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 23 I przystąpił Abraham, i rzekł: Izali też zatracisz sprawiedliwego z niezbożnym? +Rdz Księga Rodzaju 01 18 24 Jeźli snać będzie pięćdziesiąt sprawiedliwych w tem mieście, izali je wytracisz, a nie przepuścisz miejscu temu dla pięćdziesiąt sprawiedliwych, którzy w niem są? +Rdz Księga Rodzaju 01 18 25 Niech to nie będzie u ciebie, abyś uczynić miał rzecz takową, i zabił sprawiedliwego z niezbożnym, a żeby był sprawiedliwy, jako niezbożny. Niech to nie będzie u ciebie. Izali Sędzia wszystkiej ziemi nie uczyni sprawiedliwości? +Rdz Księga Rodzaju 01 18 26 Tedy rzekł Pan: Jeźli znajdę w Sodomie pięćdziesiąt sprawiedliwych w samem mieście, odpuszczę wszystkiemu miejscu dla nich. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 27 A odpowiadając Abraham rzekł: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego, aczem ja proch i popiół. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 28 A jeźliby nie stawało do pięćdziesięciu sprawiedliwych, pięciu, izali wytracisz dla tych pięciu wszystko miasto? I rzekł Pan: Nie wytracę, jeźli tam znajdę czterdziestu i pięciu. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 29 Na to jeszcze mówiąc do niego Abraham rzekł: A jeźliby się ich tam znalazło czterdzieści? i odpowiedział: Nie uczynię nic dla tych czterdziestu. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 30 I rzekł Abraham: Proszę niech się nie gniewa Pan mój, że jeszcze mówić będę: A jeźliby się ich tam znalazło trzydzieści? odpowiedział: Nie uczynię, jeźliż tam znajdę trzydziestu. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 31 Tedy jeszcze rzekł Abraham: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego: A jeźliby się ich tam snać znalazło dwadzieścia? odpowiedział Pan: Nie zatracę i dla tych dwudziestu. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 32 Nad to rzekł Abraham: Proszę niech się nie gniewa Pan mój, że jeszcze raz tylko przemówię: A jeźliby się ich tam znalazło dziesięć? Tedy rzekł Pan: Nie wytracę i dla tych dziesięciu. +Rdz Księga Rodzaju 01 18 33 I poszedł Pan skończywszy rozmowę z Abrahamem; a Abraham wrócił się do miejsca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 1 I przyszli dwaj Aniołowie do Sodomy w wieczór, a Lot siedział w bramie Sodomskiej. Gdy je tedy ujrzał Lot, wstawszy szedł przeciwko nim, i skłonił się twarzą ku ziemi, i rzekł: +Rdz Księga Rodzaju 01 19 2 Oto proszę panowie moi, wstąpcie teraz do domu sługi swego, a bądźcie tu na noc, i umyjcie nogi swe; potem rano wstawszy pójdziecie w drogę waszę. Którzy odpowiedzieli: Bynajmniej; ale na ulicy będziemy nocowali. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 3 Ale on przymuszał ich bardzo, iż się skłonili do niego, i weszli w dom jego; zaczem sprawił im ucztę, i napiekł chleba przaśnego, i jedli. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 4 Lecz pierwej niż oni poszli spać, oto obywatele miasta, mężowie Sodomscy, obstąpili dom, od młodego aż do starego, wszystek lud zewsząd. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 5 I wołali na Lota, i rzekli mu: Gdzie są mężowie, którzy przyszli do ciebie w nocy? wywiedź je do nas, abyśmy je poznali. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 6 Tedy wyszedł do nich Lot ze drzwi, i zamknął drzwi za sobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 7 I rzekł: Nie czyńcie proszę, bracia moi, nic złego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 8 Oto teraz mam dwie córki, które nie poznały męża; wywiodę je teraz do was, a czyńcie z niemi, co się wam podoba, tylko mężom tym nic nie czyńcie; bo dlatego weszli pod cień dachu mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 9 A oni rzekli: Pójdźże tam; i mówili: Ten sam przyszedł, aby tu gościem był, a miałby nas sądzić? przetoż gorzej uczynimy tobie, niż onym i czynili gwałt wielki mężowi onemu Lotowi, i przystąpili, aby drzwi wyłamali. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 10 Ale mężowie oni, wyciągnąwszy rękę swoję, wwiedli Lota do siebie w dom, i zamknęli drzwi. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 11 A męże one, którzy byli u drzwi domu, pozarażali ślepotą, od najmniejszego, aż do największego; tak, iż się spracowali, szukając drzwi. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 12 Tedy rzekli mężowie oni do Lota: Maszli tu jeszcze kogo, zięcia, albo syny twe, albo córki twoje, i wszystko, co masz w mieście, wyprowadź z miejsca tego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 13 Skazimy bowiem to miejsce, przeto, że się wzmógł krzyk ich przed Panem, i posłał nas Pan, abyśmy je skazili. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 14 Tedy wyszedłszy Lot mówił do zięciów swoich, którzy mieli pojąć córki jego, i rzekł: Wstańcie, wynijdźcie z miejsca tego, bo skazi Pan to miasto; ale się zdało w oczach zięciów jego, jakoby żartował. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 15 A gdy weszła zorza, przymuszali Aniołowie Lota, mówiąc: Wstań, weźmij żonę twoję, i dwie córki twoje, które tu są, byś snać nie zginął w nieprawości miasta tego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 16 A gdy się ociągał, ujęli mężowie oni rękę jego, i rękę żony jego, i rękę dwóch córek jego, (albowiem mu Pan folgował,)i wywiedli go, i postawili go przed miastem. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 17 I gdy je wywiedli precz, rzekł jeden: Jeźli chcesz, zachowaj duszę twoję, a nie oglądaj się nazad, ani stawaj na tej wszystkiej równinie; uchodź na górę, byś snać nie zginął. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 18 A Lot rzekł do nich: Nie tak, proszę, panowie moi; +Rdz Księga Rodzaju 01 19 19 Oto teraz znalazł sługa twój łaskę w oczach twoich, i okazałeś obficie miłosierdzie twoje, któreś uczynił ze mną, zachowawszy duszę moję; aleć ja nie będę mógł ujść na tę górę, by mię snać nie zachwyciło to złe, i umarłbym. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 20 Ale oto tu jest miasto nie daleko, do którego bym uciekł, małeć jest; proszę niech tam ujdę, (wszak małe jest,)a będzie żywa dusza moja. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 21 Tedy rzekł do niego: Oto, i wtem wysłuchałem cię, abym nie wywrócił miasta tego, o któremeś mówił. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 22 Śpieszże się a uchodź tam, bo nie będę mógł nic uczynić, aż ty tam dojdziesz; przetoż nazwane jest imię miasta onego Zoar. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 23 Wtem słońce weszło na ziemię, a Lot wszedł do Zoar. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 24 Tedy Pan spuścił jako deszcz na Sodomę i na Gomorrę siarkę i ogień, od Pana z nieba. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 25 I wywrócił miasta one, i wszystkę onę równinę, wszystkie obywatele miast onych, i urodzaje onej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 26 I obejrzała się żona jego idąc za nim, a obróciła się w słup solny. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 27 Wstawszy tedy Abraham rano, pospieszył się na ono miejsce, kędy stał przed Panem. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 28 I spojrzał ku Sodomie i Gomorze, i ku wszystkiej ziemi onej równiny, i obaczył, a oto wychodził dym z onej ziemi, jako dym z pieca. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 29 A gdy wywracał Bóg miasta onej równiny, wspomniał Bóg na Abrahama i wybawił Lota z pośrodku wywrócenia, gdy wywracał one miasta, w których Lot mieszkał. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 30 Potem wyszedł Lot z Zoar, i mieszkał na górze, i dwie córki jego z nim, albowiem się bał mieszkać w Zoar; ale mieszkał w jaskini, on i dwie córki jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 31 Tedy rzekła starsza do młodszej: Ojciec nasz stary a nie masz męża na ziemi, który by wszedł do nas, według zwyczaju wszystkiej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 32 Pójdź, upójmy ojca naszego winem, a śpijmy z nim, abyśmy zachowały z ojca naszego nasienie. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 33 Dały tedy pić ojcu swemu wina onej nocy. I wszedłszy starsza spała z ojcem swym; ale on nie czuł ani kiedy się układła, ani kiedy wstała. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 34 I stało się nazajutrz, że rzekła starsza do młodszej: Otom ja spała przeszłej nocy z ojcem swym, dajmyż mu pić wina jeszcze tej nocy, i wnijdziesz, i będziesz spała z nim, a zachowamy z ojca naszego nasienie. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 35 Tedy dały pić i onej nocy ojcu swemu wina; i przyszedłszy młodsza spała z nim; ale on nie czuł, ani kiedy się układła, ani kiedy wstała. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 36 A tak poczęły obie córki Lotowe z ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 37 I urodziła starsza syna, a nazwała imię jego Moab; ten jest ojcem Moabitów, aż do dnia tego. +Rdz Księga Rodzaju 01 19 38 Młodsza też urodziła syna, i nazwała imię jego Benammi; ten jest ojcem synów Ammonowych, aż do dnia tego. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 1 I ruszył się stamtąd Abraham do ziemi południowej, a mieszkał między Kades i między Sur, i był gościem w Gerar. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 2 Tam powiedział Abraham o Sarze, żonie swej: Siostra moja jest; przetoż posłał Abimelech, król Gerary, i wziął Sarę. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 3 Ale Bóg przyszedł do Abimelecha we śnie w nocy, i rzekł mu: Oto ty umrzesz dla niewiasty, którąś wziął, bo ona ma męża. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 4 Ale Abimelech nie przybliżył się był do niej, i rzekł: Panie, izali też lud sprawiedliwy zabijesz? +Rdz Księga Rodzaju 01 20 5 Azaż mi on sam nie powiadał, siostra moja jest? a ona też sama nie mówiła, brat mój jest? w prostości serca mojego, i w niewinności rąk moich uczyniłem to. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 6 Tedy mu rzekł Bóg we śnie: Wiemci ja, żeś to w prostości serca swego uczynił; i dla tegom cię zawściągnął, abyś nie zgrzeszył przeciwko mnie, i nie dopuściłem ci, abyś się jej dotknął. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 7 Teraz tedy wróć żonę mężowi, bo prorokiem jest; i będzie się modlił za cię, a będziesz żył; a jeźliż jej nie wrócisz, wiedz, iż śmiercią umrzesz, ty, i wszystko, co twego jest. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 8 Tedy Abimelech wstawszy rano, zwołał wszystkich sług swoich, i opowiedział im to wszystko; co usłyszawszy, polękali się mężowie oni bardzo. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 9 Potem wezwał Abimelech Abrahama, i rzekł mu: Coś nam uczynił? a com zgrzeszył przeciwko tobie? iżeś przywiódł na mię i na królestwo moje grzech wielki? uczyniłeś mi, czegoś czynić nie miał. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 10 I rzekł po wtóre Abimelech do Abrahama: Cóżeś upatrywał, żeś tę rzecz uczynił? +Rdz Księga Rodzaju 01 20 11 I odpowiedział Abraham: Myśliłem sobie: Podobno nie masz bojaźni Bożej na tem miejscu, i zabiją mię dla żony mojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 12 A wszakże prawdziwie siostra moja jest, córka ojca mego, choć nie córka matki mojej; pojąłem ją za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 13 I stało się, gdy mię wyprawił Bóg na pielgrzymowanie z domu ojca mego, żem rzekł do niej: To miłosierdzie twoje będzie, które uczynisz ze mną: Na każdem miejscu, do którego przyjdziemy, powiesz o mnie: Brat to mój jest. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 14 Tedy nabrawszy Abimelech owiec, i wołów, i sług, i służebnic, dał Abrahamowi, i wrócił mu Sarę, żonę jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 15 I rzekł Abimelech: Oto ziemia moja przed obliczem twojem; gdzieć się kolwiek podoba, mieszkaj. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 16 A do Sary rzekł: Otom dał tysiąc srebrników bratu twemu, onci jest zasłoną oczu twoich u wszystkich, którzy są z tobą; a tem wszystkiem Sara wyuczona była. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 17 I modlił się Abraham Bogu, a uzdrowił Bóg Abimelecha, i żonę jego, i służebnice jego, i rodziły. +Rdz Księga Rodzaju 01 20 18 Zawarł bowiem był Pan cale każdy żywot domu Abimelechowego dla Sary, żony Abrahamowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 1 A Pan nawiedził Sarę, jako był rzekł: i uczynił Pan Sarze, jako był powiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 2 Bo poczęła i porodziła Sara Abrahamowi syna w starości jego, na tenże czas, który mu był Bóg przepowiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 3 I nazwał Abraham imię syna swego, który mu się urodził, którego mu urodziła Sara, Izaak. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 4 I obrzezał Abraham Izaaka, syna swego, gdy był w ośmiu dniach, jako mu był rozkazał Bóg. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 5 A było Abrahamowi sto lat, gdy mu się urodził Izaak, syn jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 6 Tedy rzekła Sara: Śmiech mi uczynił Bóg; ktokolwiek usłyszy, śmiać się będzie ze mną. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 7 I rzekła: Któżby to był rzekł Abrahamowi, że Sara będzie karmiła piersiami syny? gdyżem urodziła syna w starości jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 8 Rosło tedy dziecię, i odstawione jest od piersi; i uczynił Abraham ucztę wielką w dzień odstawienia Izaaka. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 9 Potem ujrzała Sara syna Hagary, Egipczanki, przeszydzającego, którego urodziła Abrahamowi; +Rdz Księga Rodzaju 01 21 10 I rzekła do Abrahama: Wyrzuć tę służebnicę, i syna jej; albowiem nie będzie dziedziczył syn tej służebnicy z synem mym Izaakiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 11 Ale się to bardzo nie podobało w oczach Abrahamowych, dla syna jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 12 Tedy rzekł Bóg do Abrahama: Niech to przykro nie będzie w oczach twoich z strony dziecięcia, i z strony służebnicy twojej; coćkolwiek rzecze Sara, usłuchaj głosu jej; boć w Izaaku nazwane będzie nasienie. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 13 Wszakże i syna służebnicy rozmnożę w naród, przeto iż nasieniem twojem jest. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 14 Wstał tedy Abraham bardzo rano, a wziąwszy chleb i łagiew wody, dał Hagarze; i włożywszy to na ramię jej, i z dziecięciem, odprawił ją; która poszedłszy błąkała się po puszczy Beerseba. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 15 A gdy nie stało wody w łagwi, porzuciła dziecię pod jednem drzewem; +Rdz Księga Rodzaju 01 21 16 I odszedłszy usiadła przeciw niemu, tak daleko, jako na strzeleniu z łuku; bo mówiła: Nie będę patrzyła na śmierć dziecięcia; a siedząc przeciw niemu, podniosła głos swój, i płakała. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 17 Tedy usłyszał Bóg głos dziecięcy, i zawołał Anioł Boży na Hagarę z nieba, i rzekł jej: Cóżci Hagaro? nie bój się, boć usłyszał Bóg głos dziecięcy z miejsca, na którem jest. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 18 Wstań, weźmij dziecię, a ujmij je ręką swoją: bo w naród wielki rozmnożę je. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 19 Otworzył tedy Bóg oczy jej, że ujrzała źródło wody; a szedłszy napełniła łagiew wodą, i dała pić dziecięciu. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 20 I był Bóg z onem dziecięciem, Które urosło, i mieszkało na puszczy, był z niego strzelec dobry z łuku. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 21 A mieszkał na puszczy Faran; i wzięła mu matka jego żonę z ziemi Egipskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 22 I stało się onegoż czasu, że rzekł Abimelech, i Fikol, hetman wojska jego, do Abrahama mówiąc: Bóg z tobą we wszystkiem, co ty czynisz. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 23 A tak teraz, przysiąż mi przez Boga, że mię w niczem podchodzić nie będziesz, ani syna mego, ani wnuka mego; ale według miłosierdzia, którem uczynił z tobą, uczynisz ze mną, i z ziemią, w którejś był przychodniem. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 24 Tedy odpowiedział Abraham: Ja przysięgnę. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 25 I przymawiał Abraham Abimelechowi o studnią wody, którą mu byli gwałtem odjęli słudzy Abimelechowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 26 I rzekł Abimelech: Nie wiem kto by to uczynił, nawet i tyś mi nie oznajmił, i jam nie słyszał o tem dopiero dziś. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 27 Nabrał tedy Abraham owiec i wołów, i dał Abimelechowi, i uczynili oba przymierze. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 28 I postawił Abraham siedmioro owiec z stada osobno. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 29 Tedy Abimelech rzekł do Abrahama: Na cóż to siedmioro owiec, któreś postawił osobno? +Rdz Księga Rodzaju 01 21 30 A on odpowiedział: Iż te siedem owiec weźmiesz z rąk moich, aby mi były na świadectwo, żem wykopał tę studnię. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 31 Dlatego nazwano miejsce ono Beerseba; albowiem tam obaj przysięgli. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 32 A tak zawarli przymierze w Beerseba. Potem wstawszy Abimelech, i Fikol, hetman wojska jego, wrócili się do ziemi Filistyńskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 33 I nasadził Abraham drzewa w Beerseba, i wzywał tam imienia Pana Boga wiecznego. +Rdz Księga Rodzaju 01 21 34 I mieszkał Abraham w ziemi Filistyńskiej przez wiele dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 1 To gdy się stało, kusił Bóg Abrahama, i rzekł do niego: Abrahamie! A on odpowiedział: Owom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 2 I rzekł Bóg: Weźmij teraz syna twego, jedynego twego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moryja, i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jednej górze, o którejć powiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 3 Tedy wstawszy Abraham bardzo rano, osiodłał osła swego, i wziął dwóch sług swoich z sobą, i Izaaka syna swego, a narąbawszy drew na ofiarę paloną, wstał i szedł na miejsce, o którem mu Bóg powiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 4 A dnia trzeciego, podniósłszy Abraham oczy swe, ujrzał ono miejsce z daleka. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 5 I rzekł Abraham do sług swoich: Zostańcie wy tu z osłem, a ja z dziecięciem pójdziemy aż do onąd, a odprawiwszy modlitwy, wrócimy się do was. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 6 Wziął tedy Abraham drwa na ofiarę paloną, i włożył je na Izaaka, syna swego, a sam wziął w rękę swoję ogień i miecz, i szli obaj pospołu. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 7 I rzekł Izaak do Abrahama, ojca swego, mówiąc: Ojcze mój! A on odpowiedział: Owom ja, synu mój. I rzekł Izaak: Oto ogień i drwa, a gdzież baranek na ofiarę paloną? +Rdz Księga Rodzaju 01 22 8 Odpowiedział Abraham: Bóg sobie obmyśli baranka na ofiarę paloną, synu mój; i szli obaj pospołu. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 9 A gdy przyszli na miejsce, o którem mu Bóg powiedział, zbudował tam Abraham ołtarz, i ułożył drwa, a związawszy Izaaka, syna swego, włożył go na ołtarz na drwa. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 10 I wyciągnął Abraham rękę swoję, i wziął miecz, aby zabił syna swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 11 Lecz zawołał nań Anioł Pański z nieba, i rzekł: Abrahamie! Abrahamie! A on rzekł: Owom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 12 I rzekł Anioł: Nie wyciągaj ręki twej na dziecię, i nie czyń mu nic; bom teraz doznał, iż się ty boisz Boga, i nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu, dla mnie. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 13 A podniósłszy Abraham oczy swe, ujrzał, a oto baran za nim uwiązł w cierniu za rogi swoje; a szedłszy Abraham, wziął barana i ofiarował go na ofiarę paloną, miasto syna swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 14 I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli; stądże po dziś dzień mówią: Na górze Pańskiej będzie obmyślono. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 15 Tedy zawołał Anioł Pański na Abrahama po wtóre z nieba mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 22 16 Przez siebie samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś to uczynił, a nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu; +Rdz Księga Rodzaju 01 22 17 Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 18 I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie narody ziemi, dla tego, żeś usłuchał głosu mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 19 Wrócił się tedy Abraham do sług swych, i wstawszy, przyszli pospołu do Beerseba; bo mieszkał Abraham w Beerseba. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 20 I stało się potem, iż oznajmiono Abrahamowi, mówiąc: Oto narodziła i Melcha synów Nachorowi, bratu twemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 21 Husa, pierworodnego swego, i Buza, brata jego, i Chemuela, ojca Aramczyków. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 22 I Kaseda, i Kasana, i Feldasa, i Jedlafa, i Batuela. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 23 A Batuel spłodził Rebekę; ośmioro tych dzieci urodziła Melcha Nachorowi, bratu Abrahamowemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 22 24 A założnica jego, której imię Reuma, urodziła też Tabę, i Gahama, i Tahasa, i Maacha. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 1 A żyła Sara sto lat, i dwadzieścia lat, i siedem lat; te są lata żywota Sary. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 2 I umarła Sara w mieście Arba, które zowią Hebron, w ziemi Chananejskiej: i przyszedł Abraham, aby żałował Sary, i płakał jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 3 Potem wstał Abraham od umarłego swego, i rzekł do synów Hetowych, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 23 4 Gościem i przychodniem jestem u was; dajcież mi osiadłość grobu między wami, abym pogrzebał umarłego mego od twarzy mojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 5 Tedy opowiedzieli synowie Hetowi Abrahamowi, mówiąc mu: +Rdz Księga Rodzaju 01 23 6 Słuchaj nas, panie mój: Książęciem Bożym jesteś ty w pośrodku nas: w najprzedniejszych grobach naszych pogrzeb umarłego twego; żaden z nas nie będzie bronił grobu swego tobie, abyś nie miał pogrzebać umarłego twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 7 Tedy wstawszy Abraham, pokłonił się ludowi onej ziemi, to jest synom Hetowym, i rzekł do nich, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 23 8 Jeźli się wam podoba, abym pogrzebał umarłego mego od twarzy mojej, słuchajcież mię, a przyczyńcie się za mną, do Efrona, syna Socharowego, +Rdz Księga Rodzaju 01 23 9 Aby mi ustąpił jaskini swojej Machpela, którą ma na końcu pola swego, za słuszne pieniądze; niech mi ją spuści przed wami w osiadłość grobu. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 10 (A Efron siedział w pośrodku synów Hetowych.) Tedy odpowiedział Efron Hetejczyk Abrahamowi, w przytomności synów Hetowych, przed wszystkimi, którzy chodzili w bramę miasta jego, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 23 11 Nie tak, panie mój, ale słuchaj mię: Pole to dam tobie i jaskinią, która jest w niem, dawam ją tobie; przed oczyma synów ludu mego, dawam ją tobie, pogrzebże umarłego twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 12 Tedy się pokłonił Abraham przed ludem onej ziemi; +Rdz Księga Rodzaju 01 23 13 I rzekł do Efrona, w przytomności ludu onej ziemi, mówiąc: Raczej, jeźlić się zda, proszę, słuchaj mię: dam ci pieniądze za pole, weźmijże je ode mnie, a pogrzebię tam umarłego mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 14 I odpowiedział Efron Abrahamowi mówiąc mu: +Rdz Księga Rodzaju 01 23 15 Panie mój, słuchaj mię. Ziemia ta stoi za cztery sta syklów srebra; ale cóż to jest między mną i między tobą? pogrzeb umarłego twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 16 I usłuchał Abraham Efrona; i odważył Abraham Efronowi srebro, jako był rzekł w przytomności synów Hetowych, cztery sta syklów srebra, tak jako szły między kupcami. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 17 I dostało się pole Efronowe (które jest w Machpelu przeciwko Mamre, pole i jaskinia, która jest na niem, i wszystkie drzewa, które były na polu, które były na wszystkich granicach jego w około). +Rdz Księga Rodzaju 01 23 18 Abrahamowi w osiadłość przed oczyma synów Hetowych, i wszystkich, którzy wchodzili w bramę miasta onego. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 19 A tak pogrzebał Abraham Sarę, żonę swoję, w jaskini pola w Machpelu przeciwko Mamre, to jest Hebron, w ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 23 20 I oddane jest pole i jaskinia, która była na niem, Abrahamowi w osiadłość grobu, od synów Hetowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 1 A Abraham był stary i podeszły w leciech, a Pan błogosławił mu we wszystkiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 2 Tedy rzekł Abraham do starszego sługi swego w domu swym, który wszystkiem rządził, co miał: Połóż, proszę, rękę twoję pod biodro moje; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 3 A zaprzysięgnę cię przez Pana, Boga nieba, i Boga ziemi, abyś nie brał żony synowi memu z córek Chananejskich, między któremi ja mieszkam; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 4 Ale pójdziesz do ziemi mojej, i do rodziny mojej, a stamtąd weźmiesz żonę Izaakowi, synowi memu. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 5 Tedy mu rzekł sługa: A jeźliby snać nie chciała niewiasta ona iść ze mną do tej ziemi, mamże odprowadzić syna twego do ziemi, z którejś ty wyszedł? +Rdz Księga Rodzaju 01 24 6 I rzekł mu Abraham: Strzeż się, abyś tam zasię nie zaprowadzał syna mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 7 Pan Bóg niebieski, który mię wziął z domu ojca mego, i z ziemi rodziny mojej, i który mówił ze mną, a który mi przysiągł, mówiąc: Nasieniu twemu dam ziemię tę; on pośle Anioła swego przed obliczem twojem, i weźmiesz stamtąd żonę synowi memu. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 8 A jeźliby nie chciała ona niewiasta iść z tobą, wolny będziesz od tego poprzysiężenia mego; tylko syna mego nie zaprowadzaj tam. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 9 Podłożył tedy sługa rękę swoję pod biodro Abrahama, pana swego, i przysiągł mu na to. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 10 I wziął on sługa dziesięć wielbłądów, z wielbłądów pana swego, i poszedł; bo wszystkie dobra pana swego miał w rękach swych; a wstawszy puścił się do Aram Naharaim, do miasta Nachorowego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 11 I postawił wielbłądy przed miastem u studni wody, pod wieczór, tego czasu, którego zwykły niewiasty wychodzić czerpać wodę. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 12 I rzekł: Panie, Boże pana mego Abrahama! Niech mię proszę spotka dziś, czego żądam, a uczyń miłosierdzie z panem moim Abrahamem. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 13 Oto, ja stoję u studni, a córki obywateli miasta tego wyjdą czerpać wodę; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 14 Panienka tedy, do której bym rzekł: Nachyl proszę wiadra twego, że się napiję, a ona by rzekła: Pij, owszem i wielbłądy twoje napoję; ta niech będzie, którąś zgotował słudze twemu Izaakowi; a po tem poznam, żeś uczynił miłosierdzie z panem moim. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 15 I stało się, że pierwej niż przestał mówić, oto, Rebeka wychodziła, która się urodziła Batuelowi, synowi Melchy, żony Nachora, brata Abrahamowego, niosąc wiadro na ramieniu swem. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 16 A dzieweczka ona była bardzo piękna na wejrzeniu, panna, a której mąż nie uznał; ta przyszedłszy do studni, napełniła wiadro swe, i wracała się. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 17 Tedy zabieżał jej on sługa, i rzekł: Daj mi się proszę napić trochę wody z wiadra twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 18 A ona rzekła: Pij, panie mój, i prędko złożyła wiadro swe na rękę swoję, i dała mu pić. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 19 A gdy mu się dała napić, rzekła: I wielbłądom twoim naczerpię, aż się napiją. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 20 I wylała prędko wodę z wiadra swego w koryto, a bieżawszy jeszcze do studni czerpać, naczerpała wszystkim wielbłądom jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 21 A on mąż zdumiewał się nad nią, uważając z milczeniem, jeźli mu Pan zdarzył drogę jego, czyli nie. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 22 I gdy się napiły wielbłądy, wyjął on mąż nausznicę złotą, która ważyła pół sykla, i dwie manele, i dał na ręce jej, które ważyły dziesięć syklów złota. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 23 I rzekł: Czyjaś ty córka, powiedz mi, proszę? a jeźli w domu ojca twego miejsce dla nas, gdzie byśmy przenocowali? +Rdz Księga Rodzaju 01 24 24 A ona mu rzekła: Jestem córka Batuela, syna Melchy, którego urodziła Nachorowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 25 Nad to rzekła mu: Jest u nas dosyć plew i pastwy, i miejsce do przenocowania. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 26 I pokłonił się on człowiek i dał chwałę Panu, +Rdz Księga Rodzaju 01 24 27 I rzekł: Błogosławiony Pan, Bóg pana mego Abrahama, który nie oddalił miłosierdzia swego i prawdy swojej od pana mojego, albowiem gdym był w drodze, przyprowadził mię Pan w dom braci pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 28 Bieżała tedy dzieweczka, i oznajmiła w domu matki swej, jako się co stało. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 29 I miała Rebeka brata imieniem Labana; i wybieżał Laban przeciwko onemu mężowi aż ku studni. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 30 Bo ujrzawszy nausznicę, i manele na ręku siostry swej, i usłyszawszy słowa Rebeki, siostry swej, mówiącej: Tak mówił do mnie ten mąż; przyszedł do onego męża, a oto, on stał przy wielbłądach u studni. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 31 I rzekł do niego: Wnijdź błogosławiony Pański; przecz byś stał na dworze, jużem ja nagotował dom, i miejsce wielbłądom? +Rdz Księga Rodzaju 01 24 32 Tedy wszedł mąż on w dom; a Laban rozsiodłał wielbłądy, i dał plew i pastwy wielbłądom, i wody dla umycia nóg jego, i nóg mężów onych, którzy z nim byli. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 33 I położył przedeń, coby jadł; ale on rzekł: Nie będę jadł, aż pierwej odprawię rzecz swoję. Tedy rzekł Laban: Mówże. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 34 I rzekł: Jam jest sługa Abrahamów; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 35 A Pan ubłogosławił pana mego bardzo, i stał się możnym; bo mu nadał owiec, i wołów, i srebra, i złota, i sług, i służebnic, i wielbłądów, i osłów. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 36 A urodziła Sara, żona pana mego syna panu memu, w starości jego, któremu dał wszystko, co ma. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 37 I poprzysiągł mię pan mój, mówiąc: Nie weźmiesz żony synowi memu z córek Chananejskich, w których ziemi ja mieszkam; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 38 Ale do domu ojca mego pójdziesz i do rodziny mojej; a weźmiesz stamtąd żonę synowi mojemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 39 I rzekłem do pana mego: Nie pójdzie snać ta niewiasta ze mną. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 40 Tedy mi odpowiedział: Pan, przed któregom ja obliczem chodził, pośle Anioła swego z tobą, i poszczęści drogę twoję; a weźmiesz żonę synowi memu z rodziny mojej, i z domu ojca mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 41 Tedy wolen będziesz od poprzysiężenia mego, gdy przyjdziesz do rodziny mojej; ale jeźlićby jej nie dano, wolen będziesz od poprzysiężenia mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 42 Przyszedłem tedy dziś do studni, i rzekłem Panie, Boże pana mego Abrahama, jeźliż ty teraz szczęścisz drogę moję, którę ja idę: +Rdz Księga Rodzaju 01 24 43 Oto, ja stoję u studni wody; niechajże panienka, która wynijdzie czerpać wodę, a gdybym jej rzekł: Daj mi proszę napić się trochę wody z wiadra twego; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 44 A ona by rzekła do mnie: I ty pij, naczerpię też i wielbłądom twoim: ta będzie żoną, którą zgotował Pan synowi pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 45 Niżelim ja tedy przestał mówić w sercu swem, oto, Rebeka wychodziła, niosąc wiadro swe na ramieniu swem, i przyszła do studni, a czerpała; którejm rzekł: Daj mi pić proszę. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 46 Ona tedy prędko złożywszy wiadro z siebie, rzekła: Pij, owszem i wielbłądy twoje napoję. I piłem; napoiła też i wielbłądy. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 47 I pytałem jej, mówiąc: Czyjaś ty córka? i odpowiedziała: Jestem córka Batuela, syna Nachorowego, którego mu urodziła Melcha, tedym włożył nausznice na twarz jej, i manele na ręce jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 48 Zatem pokłoniwszy się, dałem chwałę Panu, i błogosławiłem Panu, Bogu pana mego Abrahama, który mię prowadził drogą prawą, abym wziął córkę brata pana mego, synowi jego +Rdz Księga Rodzaju 01 24 49 Przetoż teraz, jeźli chcecie uczynić miłosierdzie i prawdę z panem moim, oznajmijcie mi: a jeźli nie, powiedzcie mi też, żebym się obrócił na prawo albo na lewo. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 50 Tedy odpowiedział Laban i Batuel, mówiąc: Od Pana ta rzecz wyszła; my tobie w niczem przeczyć nie możemy. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 51 Oto Rebeka przed tobą; weźmij ją, a idź; a niech będzie żoną syna pana twego, jako rzekł Pan. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 52 I stało się, gdy usłyszał sługa Abrahamów słowa ich pokłonił się aż do ziemi Panu. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 53 Zatem wyjął sługa on naczynia srebrne, i naczynia złote, i szaty, a oddał je Rebece; dał też upominki drogie bratu jej, i matce jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 54 Jedli tedy i pili, on i mężowie, którzy z nim byli, i zostali tam na noc; a rano wstawszy, rzekł: Puśćcie mię do pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 55 I rzekł brat jej, i matka jej: Niechaj pomieszka z nami dzieweczka dzień, albo dziesięć; potem pójdziesz. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 56 A on rzekł do nich: Nie zatrzymywajcie mię, gdyż Pan poszczęścił drogę moję, puśćcie mię, abym jechał do pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 57 Zatem rzekli: Zawołajmy dzieweczki, a spytajmy, co na to rzecze. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 58 Tedy zawołali Rebeki, i mówili do niej: Chceszże jechać z tym człowiekiem? A ona odpowiedziała: Pojadę. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 59 I puścili Rebekę siostrę swoję, z mamką jej, i sługę Abrahamowego, z mężami jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 60 Tedy błogosławili Rebece, mówiąc jej: Siostraś nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy, a niech posiądzie nasienie twoje bramy nieprzyjaciół swych. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 61 Tedy wstawszy Rebeka z dzieweczkami swemi, i wsiadłszy na wielbłądy jechały za onym mężem; i wziął sługa on Rebekę, i odjechał. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 62 A Izaak wracał się z przechadzki od studni, którą zowią Żywiącego i Widzącego mię; bo mieszkał w ziemi południowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 63 A wyszedł był Izaak, dla modlitwy na pole pod wieczór, i podniósłszy oczy swe, ujrzał wielbłądy przychodzące. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 64 Podniosła też i Rebeka oczy swe, i ujrzała Izaaka, i zsiadła z wielbłąda; +Rdz Księga Rodzaju 01 24 65 Bo rzekła do sługi: Cóż on za mąż, który idzie przez pole przeciwko nam? I odpowiedział sługa: Ten jest pan mój. A ona wziąwszy rańtuch nakryła się. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 66 I powiedział on sługa Izaakowi wszystko, co sprawił. +Rdz Księga Rodzaju 01 24 67 I wprowadził ją Izaak do namiotu Sary, matki swojej; i wziął Rebekę, i była mu żoną, i miłował ją. I ucieszył się Izaak po śmierci matki swojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 1 Potem Abraham pojął drugą żonę, której imię było Ketura. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 2 Która mu urodziła Zamrama, i Joksana, i Madana, i Midyjana, i Jesobaka, i Suacha. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 3 A Joksan spłodził Sabę, i Dedana; a synowie Dedanowi byli Asurymowie i Letusymowie, i Leumymowie. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 4 Synowie zaś Midyjanowi byli Hefa, i Hefer, i Henoch, i Abyda, i Eldaa; wszyscy ci byli synowie Ketury. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 5 I dał Abraham wszystko, co miał, Izaakowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 6 A synom założnic, które miał Abraham, dał upominki; i wyprawił je od Izaaka syna swego, jeszcze za żywota swego, ku wschodowi do krainy wschodniej. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 7 Teć są dni lat żywota Abrahamowego, które przeżył, sto i siedemdziesiąt, i pięć lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 8 I ustawając umarł Abraham w starości dobrej, zeszły w leciech, i syty dni; i przyłączon jest do ludu swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 9 I pogrzebli go Izaak i Ismael, synowie jego, w jaskini Machpela, na polu Efrona, syna Socharowego, Hetejczyka, które było przeciwko Mamre; +Rdz Księga Rodzaju 01 25 10 Na polu, które był kupił Abraham u synów Hetowych; tam pogrzebiony jest Abraham, i Sara, żona jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 11 A po śmierci Abrahamowej błogosławił Bóg Izaakowi, synowi jego, a Izaak mieszkał u studni Żywiącego i Widzącego mię. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 12 A teć są rodzaje Ismaela, syna Abrahamowego, którego urodziła Hagar, Egipczanka, służebnica Sary, Abrahamowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 13 I te są imiona synów Ismaelowych w nazwiskach ich, według rodzajów ich: pierworodny Ismaelów, Nebajot; po nim Kedar, i Abdeel, i Mabsan. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 14 I Masma, i Duma, i Masa. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 15 Hadar, i Tema, Jetur, Nafis i Kedma. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 16 Ci są synowie Ismaelowi, i te imiona ich, według miasteczek ich, i zamków ich, dwanaście książąt w familijach ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 17 A było lat żywota Ismaelowego, sto lat, i trzydzieści lat i siedem lat, i zszedł a umarł, i przyłączon jest do ludu swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 18 I mieszkali od Hewila aż do Sur, która leży na przeciwko Egiptowi, idąc do Asyryi; przed obliczem wszystkich braci swych umarł. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 19 Te zaś są rodzaje Izaaka syna Abrahamowego: Abraham spłodził Izaaka. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 20 A Izaak miał czterdzieści lat, gdy sobie pojął Rebekę, córkę Batuela Syryjczyka, z krainy Syryjskiej, siostrę Labana, Syryjczyka, za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 21 Tedy się modlił Izaak Panu za żonę swą, iż była niepłodna; i wysłuchał go Pan, i poczęła Rebeka, żona jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 22 A gdy się dziatki trącały w żywocie jej, rzekła: Jeźliż tak miało być, dlaczegożem poczęła? Szła tedy, aby się pytała Pana. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 23 I rzekł jej Pan: dwa narody są w żywocie twoim, i dwojaki lud z żywota twego rozdzieli się, a jeden lud nad drugi lud możniejszy będzie, i większy będzie służył mniejszemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 24 A gdy się wypełniły dni jej, aby porodziła, oto bliźnięta były w żywocie jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 25 I wyszedł pierwszy syn lisowaty, i wszystek jako szata kosmaty; i nazwali imię jego Ezaw. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 26 A potem wyszedł brat jego, ręką swą trzymając za piętę, Ezawa i nazwano imię jego Jakób; a Izaakowi było sześćdziesiąt lat, gdy mu się oni narodzili. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 27 A gdy urosły one dzieci, Ezaw był mężem w myślistwie biegłym i rolnikiem, a Jakób był mąż prosty mieszkający w namieciech. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 28 I miłował Izaak Ezawa, iż jadał z łowu jego; Rebeka zaś miłowała Jakóba. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 29 I uwarzył sobie Jakób potrawę, a na ten czas przyszedł Ezaw z pola spracowany. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 30 Tedy rzekł Ezaw do Jakóba: Daj mi jeść, proszę cię z tej czerwonej potrawy, bom się spracował: a przetoż nazwano imię jego Edom. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 31 Któremu rzekł Jakób: Przedajże mi dziś pierworodztwo twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 32 I rzekł Ezaw: Otom ja bliski śmierci, cóż mi po pierworodztwie?. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 33 I rzekł Jakób: Przysiążże mi dziś, i przysiągł mu. I sprzedał pierworodztwo swoje Jakóbowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 25 34 Tedy Jakób dał Ezawowi chleba, i potrawę z soczewicy, a on jadł i pił, a potem powstawszy odszedł; i pogardził Ezaw pierworodztwem swojem. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 1 Potem był głód na ziemi, po onym głodzie pierwszym, który był za dni Abrahamowych; I poszedł Izaak do Abimelecha, do króla Filistyńskiego do Gerar. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 2 Bo mu się był ukazał Pan i mówił: Nie zstępuj do Egiptu, ale mieszkaj w ziemi, o której Ja powiem tobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 3 Bądźże gościem w tej ziemi, a Ja będę z tobą, i będęć błogosławił; albowiem tobie i nasieniu twemu dam te wszystkie krainy, i utwierdzę przysięgę, którąm przysiągł Abrahamowi, ojcu twemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 4 I rozmnożę nasienie twoje jako gwiazdy niebieskie, a dam nasieniu twemu wszystkie te krainy: A będą błogosławione w nasieniu twojem wszystkie narody ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 5 Przeto, iż Abraham był posłuszny głosowi mojemu, a strzegł postanowienia mego, przykazań moich, ustaw moich i praw moich. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 6 Tedy Izaak mieszkał w Gerar. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 7 I pytali się mężowie onego miejsca o żonie jego; a on powiedział: Siostra to moja; bo się bał mówić: Żona to moja; by go snać nie zabili mężowie miejsca tego dla Rebeki, iż była piękna na wejrzeniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 8 I stało się, gdy tam mieszkał przez nie mało dni, że wyglądał Abimelech, król Filistyński, oknem, i ujrzał, że Izaak żartował z Rebeką, żoną swą. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 9 Tedy przyzwał Abimelech do siebie Izaaka, i rzekł: Prawdziwieć to żona twoja; czemużeś powiadał, siostra to moja? I odpowiedział mu Izaak: Iżem u siebie mówił: Bym snać nie umarł dla niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 10 I rzekł Abimelech: Cóżeś nam to uczynił? bez mała ktokolwiek z ludu nie spał z żoną twoją: i przywiódłbyś był na nas grzech. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 11 Rozkazał tedy Abimelech wszystkiemu ludowi mówiąc: Kto by się dotknął męża tego, albo żony jego, śmiercią umrze. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 12 Tedy siał Izaak w onej ziemi, i zebrał roku onego sto korcy, albowiem błogosławił mu Pan. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 13 I zbogacił się on mąż, a im dalej, tem więcej wzmagał się, aż urósł wielce. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 14 I miał stada owiec, i stada wołów, i czeladzi dosyć; przetoż mu zajrzeli Filistyńczycy. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 15 I wszystkie studnie, które byli wykopali słudzy ojca jego, za dni Abrahama, ojca jego, zasypali Filistyńczycy, i napełnili je ziemią. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 16 I rzekł Abimelech do Izaaka: Odejdź od nas, albowiemeś daleko możniejszy niż my. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 17 I odszedł stamtąd Izaak, i rozbił namioty w dolinie Gerar, i mieszkał tam. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 18 I kopał zasię Izaak studnie wód, które byli wykopali za dni Abrahama, ojca jego, co je byli zasypali Filistyni po śmierci Abrahamowej, i zwał je temiż imiony, któremi je był nazwał ojciec jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 19 Tedy kopali słudzy Izaakowi w onej dolinie, i znaleźli tam studnią wód żywych. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 20 Lecz poswarzyli się pasterze Gerarscy z pasterzami Izaakowymi, mówiąc: Nasza to woda; przeto nazwał imię studni onej, Hesek, iż się swarzyli z nim o nię. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 21 Potem wykopali drugą studnią, i swarzyli się też o nię; dla tegoż nazwał imię jej Sydna. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 22 Zatem przeniósł się stamtąd, i wykopał drugą studnią o którą żadnego sporu nie było; i nazwał imię jej Rechobot, i mówił: Oto, teraz rozszerzył nas Pan, i urośliśmy na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 23 I wstąpił stamtąd do Beerseby. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 24 I ukazał mu się Pan onejże nocy, mówiąc: Jam jest Bóg Abrahama, ojca twego, nie bój się, bom Ja jest z tobą; i będęć błogosławił, i rozmnożę nasienie twoje, dla Abrahama, sługi mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 25 Tedy tam zbudował ołtarz, i wzywał imienia Pańskiego, i rozbił tam namiot swój, tamże też wykopali słudzy Izaakowi studnię. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 26 Abimelech potem przyjechał do niego z Gerar, i Achuzat przyjaciel jego, i Fikol, hetman wojska jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 27 Do których rzekł Izaak: Przeczżeście przyjechali do mnie, gdyż wy mnie macie w nienawiści, i wypędziliście mię od siebie? +Rdz Księga Rodzaju 01 26 28 A oni odpowiedzieli: Obaczyliśmy to dobrze, że Pan jest z tobą, i rzekliśmy: Uczyńmy teraz przysięgę między sobą, między nami i między tobą, i postanowimy przymierze z tobą; +Rdz Księga Rodzaju 01 26 29 Abyś nam nic złego nie czynił, jakośmy się też ciebie nie tykali; i jakośmyć tylko dobrze czynili, a puściliśmy cię w pokoju; a tyś teraz błogosławiony od Pana. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 30 Tedy im sprawił ucztę, a jedli i pili. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 31 Potem wstawszy bardzo rano przysięgli jeden drugiemu; i wyprowadził je Izaak, i odeszli od niego w pokoju. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 32 I stało się onegoż dnia, przyszli słudzy Izaakowi, i powiedzieli mu o studni, którą wykopali, mówiąc mu: Znaleźliśmy wodę. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 33 I nazwał ją Syba; dlategoż imię miasta onego jest nazwane Beerseba aż do dnia dzisiejszego. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 34 Potem Ezaw mając czterdzieści lat, pojął sobie za żonę Judytę, córkę Beery Hetejczyka, i Basemat, córkę Elona, Hetejczyka. +Rdz Księga Rodzaju 01 26 35 Które się bardzo naprzykrzały Izaakowi i Rebece. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 1 I stało się, gdy się zestarzał Izaak, i zaćmiły się oczy jego, tak, iż widzieć nie mógł: tedy wezwał Ezawa, syna swego starszego, i rzekł mu: Synu mój! a on odpowiedział: Owom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 2 I rzekł Izaak: Otom się już zestarzał, a nie wiem dnia śmierci swej. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 3 Przetoż teraz weźmij proszę naczynia twoje, sajdak twój, i łuk twój, a wynijdź w pole, i ułów mi zwierzynę. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 4 I nagotuj mi potrawy smaczne, w jakich się kocham, i przynieś mi, a będę jadł, abyć błogosławiła dusza moja, pierwej, niż umrę. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 5 Ale Rebeka słyszała, gdy to mówił Izaak do Ezawa, syna swego; tedy wyszedł Ezaw na pole, aby ułowił zwierzynę i przyniósł. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 6 I rzekła Rebeka do Jakóba, syna swego, mówiąc: Otom słyszała, gdy ojciec twój mówił do Ezawa, brata twego, i rzekł: +Rdz Księga Rodzaju 01 27 7 Przynieś mi co z obłowu, a nagotuj mi potrawy smaczne, abym jadł, i błogosławił ci przed obliczem Pańskiem, pierwej, niż umrę. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 8 A tak teraz synu mój, usłuchaj głosu mego w tem, co ja rozkazuję tobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 9 A szedłszy do trzody, przynieś mi stamtąd dwoje koźląt dobrych, a nagotuję z nich potrawy smaczne ojcu twemu, jako rad jada. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 10 I zaniesiesz ojcu twemu, a będzie jadł; dlatego abyć błogosławił, pierwej niż umrze. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 11 Tedy rzekł Jakób do Rebeki, matki swej: Oto, Ezaw brat mój, człowiek kosmaty, a jam człowiek gładki; +Rdz Księga Rodzaju 01 27 12 Jeźli mię pomaca ojciec mój, a będzie rozumiał, że z niego szydzę, przywiodę na się przeklęstwo, a nie błogosławieństwo. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 13 I rzekła mu matka jego: Na mię niech będzie przeklęstwo twoje, synu mój; tylko usłuchaj głosu mego, a szedłszy, przynieś mi. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 14 Tedy on szedłszy wziął, i przyniósł matce swej; i nagotowała matka jego potrawy smaczne, jako rad jadał ojciec jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 15 I wziąwszy Rebeka szaty Ezawa, syna swego starszego, najkosztowniejsze, które miała u siebie w domu, oblokła w nie Jakóba, syna swego młodszego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 16 A skórkami koźlęcemi obwinęła ręce jego, i gładkość szyi jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 17 I dała chleb i potrawy smaczne, które nagotowała, w ręce Jakóba syna swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 18 A on wszedłszy do ojca swego mówił: Ojcze mój! a on rzekł: Owom ja! Ktoś ty jest, synu mój? +Rdz Księga Rodzaju 01 27 19 I rzekł Jakób do ojca swego: Jam jest Ezaw, pierworodny twój. Uczyniłem, jakoś mi rozkazał; wstań proszę, siądź, a jedz z obłowu mego, aby mi błogosławiła dusza twoja. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 20 I rzekł Izaak do syna swego: Cóż to jest? Prędkoś to znalazł, synu mój? a on odpowiedział: Sposobił to Pan Bóg twój, że mi się nagodziło. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 21 Zatem Izaak rzekł do Jakóba: Przystąp sam, abym cię pomacał, synu mój, jeźliś ty jest syn mój Ezaw, czyli nie. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 22 Tedy przystąpił Jakób do Izaaka, ojca swego, który pomacawszy go, rzekł: Głos jest głos Jakóbów, ale ręce Ezawowe. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 23 I nie poznał go; albowiem były ręce jego jako ręce Ezawa, brata jego, kosmate; i błogosławił mu. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 24 I rzekł: Tyżeś jest syn mój Ezaw? a on odpowiedział: Ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 25 Zatem rzekł: Podajże mi, żebym jadł z obłowu syna mego, abyć błogosławiła dusza moja. Tedy mu podał, i jadł. Przyniósł mu też wina, i pił. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 26 I rzekł mu Izaak, ojciec jego: Przystąpże teraz a pocałuj mię, synu mój. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 27 Tedy przystąpiwszy pocałował go, a skoro poczuł wonność szat jego, błogosławił mu, mówiąc: Oto wonność syna mego, jako wonność pola, któremu błogosławił Pan. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 28 Niechajżeć da Bóg z rosy niebieskiej, i z tłustości ziemskiej, i obfitość zboża i wina. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 29 Niechaj ci służą ludzie, a niech ci się kłaniają narodowie. Bądź panem braci twojej, a niech ci się kłaniają synowie matki twojej; którzy by cię przeklinali, niech będą przeklętymi, a którzy by cię błogosławili, niech będą błogosławionymi. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 30 I stało się, gdy przestał Izaak błogosławić Jakóbowi, i ledwie Jakób odszedł od oblicza Izaaka, ojca swego, tedy Ezaw brat jego, przyszedł z łowu swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 31 Który nagotowawszy potrawy smaczne, przyniósł je ojcu swemu, i mówił do ojca swego: Wstańże ojcze mój, a jedz z obłowu syna twego, aby mi błogosławiła dusza twoja. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 32 Tedy mu rzekł Izaak, ojciec jego: Któżeś ty? A on rzekł: Jam jest syn twój, pierworodny twój, Ezaw. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 33 I zląkł się Izaak zlęknieniem bardzo wielkiem, i rzekł: Któż to, a gdzie jest ten, co ułowił zwierzynę, i przyniósł mi? i jadłem ze wszystkiego, pierwej, niżeś ty przyszedł, i błogosławiłem mu, i będzie błogosławionym. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 34 A usłyszawszy Ezaw słowa ojca swego, zawołał głosem wielkiem, i był żałością wielką zjęty, i rzekł ojcu swemu: Błogosławże też i mnie, ojcze mój. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 35 A on mu rzekł: Przyszedł brat twój chytrze, i wziął błogosławieństwo twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 36 Tedy Ezaw rzekł: Słusznieć nazwano imię jego Jakób, podszedł mię bowiem już dwa kroć; pierworodztwo moje wziął, a teraz oto odniósł błogosławieństwo moje. I rzekł: Toś mi nie zachował błogosławieństwa? +Rdz Księga Rodzaju 01 27 37 Odpowiedział Izaak, i rzekł do Ezawa: Otom go panem postanowił nad tobą, i wszystkich braci jego dałem mu za sługi, i zbożem, i winem opatrzyłem go; a tobie cóż teraz mam uczynić, synu mój? +Rdz Księga Rodzaju 01 27 38 I rzekł Ezaw do ojca swego: Izali tylko jedno błogosławieństwo masz, ojcze mój? Błogosławże i mnie; i jamci syn twój, ojcze mój. I podniósł Ezaw głos swój, a płakał. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 39 I odpowiedział Izaak, ojciec jego, i rzekł mu: Oto w tłustości ziemi będzie mieszkanie twoje, i w rosie niebieskiej z góry. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 40 A z miecza twego żyć będziesz, i bratu twemu będziesz służył; ale stanie się, że i ty panować będziesz, i zrzucisz jarzmo jego z szyi twojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 41 Przetoż nienawidził Ezaw Jakóba dla błogosławieństwa, którem mu błogosławił ojciec jego; i mówił Ezaw w sercu swem: Przybliżają się dni żałoby ojca mego, a zabiję Jakóba, brata mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 42 I oznajmiono Rebece słowa Ezawa, syna jej starszego, która posławszy, wezwała Jakóba, syna swego młodszego, i rzekła do niego: Oto Ezaw, brat twój, cieszy się tem, iż cię zabije. +Rdz Księga Rodzaju 01 27 43 Przetoż teraz, synu mój, usłuchaj głosu mego, a wstawszy, uciecz do Labana, brata mego, do Haranu, +Rdz Księga Rodzaju 01 27 44 I pomieszkaj z nim przez jaki czas, aż ucichnie gniew brata twego, +Rdz Księga Rodzaju 01 27 45 Aż się odwróci zapalczywość brata twego od ciebie, i zapomni tego, coś mu uczynił; potem ja poślę, a wezmę stamtąd; bo czemuż mam was obydwóch postradać jednego dnia? +Rdz Księga Rodzaju 01 27 46 I rzekła Rebeka do Izaaka: Obmierzł mi żywot mój dla córek Hetejskich; jeźliże i Jakób weźmie sobie żonę z córek Hetejskich, jakie są córki ziemi tej, cóż mi po żywocie? +Rdz Księga Rodzaju 01 28 1 Tedy wezwał Izaak Jakóba, i błogosławił mu, a rozkazał mu, mówiąc: Nie pojmuj żony z córek Chananejskich. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 2 Ale wstawszy idź do krainy Syryjskiej, do domu Batuela, ojca matki twojej, a weźmij sobie stamtąd żonę, z córek Labana, brata matki twojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 3 A Bóg Wszechmogący niech ci błogosławi, a niech cię rozrodzi i rozmnoży, abyś był w mnóstwo ludu; +Rdz Księga Rodzaju 01 28 4 I niech ci da błogosławieństwo Abrahamowe, tobie i nasieniu twemu z tobą, abyś odziedziczył ziemię pielgrzymstwa twojego, którą dał Bóg Abrahamowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 5 I tak wysłał Izaak Jakóba, który szedł do krainy Syryjskiej, do Labana, syna Batuelowego, Syryjczyka, brata Rebeki, matki Jakóbowej i Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 6 A widząc Ezaw, iż błogosławił Izaak Jakóbowi, i posłał go do krainy Syryjskiej, aby sobie pojął stamtąd żonę, a iż błogosławiąc mu, przykazał, mówiąc: Nie weźmiesz żony z córek Chananejskich; +Rdz Księga Rodzaju 01 28 7 I Jakób posłuszny był ojcu swemu i matce swojej, i poszedł do krainy Syryjskiej; +Rdz Księga Rodzaju 01 28 8 Widząc też Ezaw, że się nie podobają córki Chananejskie w oczach Izaaka, ojca jego: +Rdz Księga Rodzaju 01 28 9 Tedy szedł Ezaw do Ismaela, i pojął mimo inne żony swoje, Mahalatę córkę Ismaela, syna Abrahamowego, siostrę Nebajotowę, sobie za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 10 A Jakób wyszedłszy z Beerseba, szedł do Haranu. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 11 I przyszedł na jedno miejsce, i nocował tam (albowiem już było zaszło słońce) a wziąwszy jeden z kamieni miejsca onego, podłożył pod głowę swoję, i spał na temże miejscu. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 12 I śniło mu się, a ono drabina stała na ziemi, a wierzch jej dosięgał nieba; a oto, Aniołowie Boży wstępowali i zstępowali po niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 13 A Pan stał nad nią i rzekł; Jam jest Pan, Bóg Abrahama, ojca twego, i Bóg Izaaka, ziemię tę, na której ty śpisz, tobie dam i nasieniu twojemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 14 A będzie nasienie twoje jako proch ziemi, i rozmnożysz się na zachód, i na wschód, i na północy, i na południe; a będą ubłogosławione w tobie wszystkie narody ziemi i w nasieniu twojem. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 15 A oto, Ja jestem z tobą i strzec cię będę gdziekolwiek pójdziesz, i przywrócę cię do tej ziemi; bo nie opuszczę cię, aż uczynię com ci rzekł. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 16 Tedy gdy się ocknął Jakób ze snu swego, rzekł: Zaprawdę Pan jest na tem miejscu, a jam nie wiedział. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 17 I zlęknąwszy się, rzekł: O jako to straszne miejsce! nic tu nie jest innego jedno dom Boży, a tu brama niebieska. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 18 I wstał Jakób bardzo rano, a wziąwszy kamień, który był podłożył pod głowę swoję, postawił go na znak, i nalał oliwy na wierzch jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 19 I nazwał imię miejsca onego Betel; bo było przedtem imię miasta onego Luz. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 20 Tedy uczynił Jakób ślub, mówiąc: Jeźliż będzie Bóg ze mną, a strzec mię będzie na tej drodze, którą ja idę, i da mi chleb ku jedzeniu, i odzienie ku obłóczeniu, +Rdz Księga Rodzaju 01 28 21 A wrócę się w pokoju do domu ojca mego: tedy będzie mi Pan za Boga. +Rdz Księga Rodzaju 01 28 22 A kamień ten, którym wystawił na znak, będzie domem Bożym, a ze wszystkiego, co mi dasz, dziesięcinę pewną oddawać ci będę. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 1 Tedy Jakób wstawszy, poszedł do ziemi, mieszkających na wschód słońca. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 2 I ujrzał studnią na polu, i trzy stada owiec leżących przy niej; bo z onej studni napawano stada, a kamień wielki był na wierzchu onej studni. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 3 Albowiem schodziły się tam wszystkie stada, i odwalono kamień z wierzchu studni, a napawano stada; potem zaś kładziono kamień na wierzch studni na miejsce jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 4 Tedy rzekł do nich Jakób: Bracia moi, skądeście? i odpowiedzieli: Z Haranu jesteśmy. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 5 I rzekł do nich Jakób: A znacie Labana, syna Nachorowego? odpowiedzieli: Znamy. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 6 Zatem rzekł do nich: A dobrze się ma? a oni odpowiedzieli: Dobrze; a oto, Rachel córka jego idzie z stadem. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 7 Tedy rzekł: Oto, jeszcze dosyć dnia, i nie czas zganiać stada; napójcież owce, a idźcie, popaście ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 8 A oni odpowiedzieli: Nie możemy, ażby się zebrały wszystkie stada, i odwalony był kamień z wierzchu studni, abyśmy napoili stada. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 9 A gdy to jeszcze mówił z nimi, Rachel nadeszła z owcami ojca swego, bo je ona pasła. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 10 I gdy ujrzał Jakób Rachelę, córkę Labana, brata matki swojej, z owcami Labana, brata matki swej: tedy przystąpił Jakób, i odwalił kamień z wierzchu studni, a napoił owce Labana, brata matki swojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 11 I pocałował Jakób Rachelę, i podniósłszy głos swój płakał. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 12 I oznajmił Jakób Racheli, że jest bratem ojca jej, a iż jest synem Rebeki: a ona bieżawszy opowiedziała to ojcu swemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 13 A gdy usłyszał Laban wieść o Jakóbie, synu siostry swojej, wybieżał przeciwko niemu, i obłapił go, a pocałowawszy, wwiódł do domu swego. A on Labanowi powiedział o wszystkiem. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 14 I rzekł mu Laban: Zaisteś ty jest kość moja, i ciało moje. I mieszkał u niego przez cały miesiąc. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 15 Potem rzekł Laban do Jakóba: Izali, żeś mi brat, służyć mi będziesz darmo? powiedz mi, jaką ma być zapłata twoja. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 16 A miał Laban dwie córki: imię starszej Lija, a imię młodszej Rachel. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 17 Ale Lija była chorych oczu, a Rachel zaś pięknego oblicza, i wdzięczna na wejrzeniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 18 Miłował tedy Jakób Rachelę, i rzekł: Będęć służył siedem lat za Rachelę, córkę twoję młodszą. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 19 Odpowiedział Laban: Lepiej że ją tobie dam, niźlibym ją miał dać mężowi innemu: mieszkajże ze mną. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 20 I służył Jakób za Rachelę siedem lat, i zdał mu się ten czas jako kilka dni, przeto że ją miłował. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 21 Potem rzekł Jakób do Labana: Daj mi żonę moję, ponieważ się wypełniły dni moje, abym wszedł do niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 22 Tedy wezwawszy Laban wszystkich mężów miejsca onego, sprawił ucztę. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 23 A gdy był wieczór, wziął Liję, córkę swoję, i wwiódł ją do niego, a Jakób wszedł do niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 24 Dał też Laban i Zelfę, dziewkę swoję, Lii, córce swej, za służebnicę. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 25 A gdy było rano, poznał Jakób, że to Lija, i rzekł do Labana: Cóżeś mi to uczynił? Izalim ja nie za Rachelę tobie służył? czemużeś mię tedy oszukał? +Rdz Księga Rodzaju 01 29 26 I odpowiedział Laban: Nie jest to w zwyczaju u nas, aby miano wydawać za mąż młodszą przed starszą. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 27 Wytrwaj z tą tydzień, a dam ci i tę za służbę, którą mi będziesz służył jeszcze drugie siedem lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 28 I uczynił tak Jakób, i wypełnił z tą tydzień; potem dał mu Laban Rachelę, córkę swoję, za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 29 Dał też Laban Racheli, córce swej, Balę dziewkę swoję; dał jej za służebnicę. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 30 Tedy też wszedł Jakób do Racheli, i miłował Rachelę bardziej niż Liję, a służył mu jeszcze drugie siedem lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 31 A widząc Pan, że nienawidził Liję, otworzył żywot jej; a Rachel niepłodna była. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 32 Tedy począwszy Lija porodziła syna, i nazwała imię jego Ruben, bo rzekła: Zaiste wejrzał Pan na utrapienie moje; a tak teraz miłować mię będzie mąż mój. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 33 I zasię poczęła, i porodziła syna, a rzekła: Zaiste usłyszał Pan, żem ja była w nienawiści, przetoż dał mi też i tego; i nazwała imię jego Symeon. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 34 Potem jeszcze poczęła, i porodziła syna, i rzekła: I tym razem przyłączy się mąż mój do mnie, bom mu urodziła trzech synów; przetoż nazwała imię jego Lewi. +Rdz Księga Rodzaju 01 29 35 Nad to jeszcze poczęła, i porodziła syna, i rzekła: Teraz już chwalić będę Pana; przetoż nazwała imię jego Juda, i przestała rodzić. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 1 A widząc Rachel, że nie rodziła Jakóbowi, zajrzała Rachel siostrze swej, rzekła do Jakóba: Daj mi syny, a jeźli nie dasz, umrę. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 2 Zapalił się tedy gniewem Jakób na Rachelę, i rzekł: Zażem ja Bóg, który zawściągnął płód żywota twego? +Rdz Księga Rodzaju 01 30 3 A ona rzekła: Oto służebnica moja Bala; wnijdźże do niej, i porodzi na kolanach moich, a będę też miała syny z niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 4 I dała mu Balę, służebnicę swoję, za żonę; i wszedł Jakób do niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 5 Tedy poczęła Bala, i urodziła Jakóbowi syna. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 6 I rzekła Rachel: Skazał za mną Bóg, i usłyszał głos mój, a dał mi syna; i dlatego nazwała imię jego Dan. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 7 Potem zaś począwszy porodziła Bala, służebnica Racheli, drugiego syna Jakóbowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 8 Tedy rzekła Rachel: Mężniem się biedziła z siostrą moją, a przemogłam; i nazwała imię jego Neftali. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 9 A obaczywszy Lija, że przestała rodzić, wzięła też Zelfę, służebnicę swoję, i dała ją Jakóbowi za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 10 I urodziła Zelfa, służebnica Lii, Jakóbowi syna. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 11 Zatem Lija rzekła: Przyszedł huf; i nazwała imię jego Gad. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 12 Porodziła też Zelfa, służebnica Lii, drugiego syna Jakóbowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 13 I rzekła Lija: To na szczęście moje; bo mię szczęśliwą będą zwały niewiasty; i nazwała imię jego Aser. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 14 I wyszedł Ruben czasu żniwa pszenicznego, i znalazł pokrzyki na polu, a przyniósł je do Lii, matki swej; i rzekła Rachel do Lii: Daj mi też proszę z pokrzyków syna twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 15 A ona jej odpowiedziała: A małoż na tem, żeś mi wzięła męża mego, iż też chcesz wziąć i pokrzyki syna mego? Tedy rzekła Rachel: Niechajże śpi z tobą tej nocy za pokrzyki syna twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 16 A gdy się wracał Jakób z pola pod wieczór, wyszła Lija przeciwko jemu, i rzekła: Do mnie wnijdziesz, gdyżem cię pewną zapłatą najęła sobie pokrzykami syna mego; i spał z nią onej nocy. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 17 Tedy wysłuchał Bóg Liję; i poczęła, i porodziła Jakóbowi syna piątego. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 18 I rzekła Lija: Oddał mi Bóg zapłatę moją, żem była dała służebnicę moję mężowi mojemu; i nazwała imię jego Isaszar. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 19 Potem począwszy jeszcze Lija, porodziła szóstego syna Jakóbowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 20 I mówiła Lija: Obdarzył mnie Bóg zacnym upominkiem; już teraz będzie ze mną mieszkał mąż mój, bom mu urodziła sześciu synów; i nazwała imię jego Zabulon. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 21 Potem porodziła córkę, i nazwała imię jej Dyna. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 22 Wspomniał też Bóg, na Rachelę, i wysłuchał ją Bóg, a otworzył żywot jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 23 Tedy począwszy porodziła syna, i rzekła: Odjął Bóg zelżywość moję. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 24 I nazwała imię jego Józef, mówiąc: Niech mi przyda Pan drugiego syna. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 25 I stało się, gdy porodziła Rachel Józefa, mówił Jakób do Labana: Puść mię, abym się wrócił do miejsca mego, i do ziemi mojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 26 Daj mi żony moje, i dzieci moje, za którem ci służył, że odejdę; bo ty wiesz posługi moje, jakom ci służył. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 27 I rzekł do niego Laban: Proszę, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, zostań ze mną; bom doznał tego, że mi Pan dla ciebie błogosławił. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 28 I rzekł: Mianuj mi zapłatę twoję, a dam ci ją. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 29 Tedy mu odpowiedział Jakób: Ty wiesz, jakom ci służył, i jaki był dobytek twój przy mnie. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 30 Bo ta trocha, którąś miał przede mną, rozmnożyła się wielce; i błogosławił ci Pan na przyjście moję, a teraz kiedyż ja się też starać będę o dom swój? +Rdz Księga Rodzaju 01 30 31 I rzekł: Cóżci mam dać? I odpowiedział Jakób: Nie dasz mi nic; ale jeźli to uczynisz coć powiem, tedy się wrócę, a będę pasł i strzegł bydła twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 32 Przejdę dziś przez wszystkie trzody twoje, odłączając stamtąd każde bydlę pstre i nakrapiane, i każde bydlę płowe między owcami, a nakrapiane i pstre między kozami; to będzie zapłatą moją. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 33 I da świadectwo o mnie sprawiedliwość moja na potem, gdy przyjdzie do zapłaty mojej przed tobą; wszystko co nie będzie pstre i nakrapiane między kozami, a płowe między owcami, niech będzie za kradzież poczytane przy mnie. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 34 Tedy rzekł Laban: Oby się stało według słowa twego! +Rdz Księga Rodzaju 01 30 35 I odłączył onegoż dnia kozły strokate, i nakrapiane, i wszystkie kozy pstre, i nakrapiane, i wszystkie, co jaką białą odmianę miały, także i płowe między owcami, i oddał je do rąk synów swych. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 36 I odłączył się Laban od Jakóba, jakoby na trzy dni drogi; a Jakób pasł ostatek owiec Labanowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 37 Nabrał tedy Jakób prętów zielonych topolowych, i laskowych, i kasztanowych, i obłupił miejscami skórę ich do białego, obnażając białość, która na prętach była. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 38 I nakładł onych prętów, które był obłupił, do rynien i do koryt, gdzie lano wody (gdy przychodziły owce, aby piły) nakładł ich przeciwko owcom, aby poczynały, gdyby pić przychodziły. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 39 I poczynały owce patrząc na one pręty, i rodziły jagnięta strokate, pstre i nakrapiane. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 40 I odłączył Jakób jagnięta, a stawiał owce twarzą do jagniąt strokatych, i do wszystkich płowych w stadzie Labanowem, a swoje stada stawiał osobno, ani ich obracał ku stadu Labanowemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 41 A gdy wszystkich owiec co rańszych przypuszczanie bywało, kładł Jakób pręty przed oczy owiec w koryta, aby poczynały patrząc na pręty. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 42 Lecz gdy późniejszych owiec przypuszczanie było, nie kładł ich: i były późniejsze Labanowe, a rańsze Jakóbowe. +Rdz Księga Rodzaju 01 30 43 I tak zbogacił się on człowiek bardzo, i miał owiec wiele, i służebnic i sług, i wielbłądów, i osłów. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 1 Potem gdy usłyszał Jakób słowa synów Labanowych mówiących: Pobrał Jakób wszystko, co miał ojciec nasz, i z tego, co było ojca naszego, tej wszystkiej zacności dostał. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 2 Widział też Jakób twarz Labanową, a oto, nie był takim przeciwko niemu, jako przedtem. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 3 Tedy rzekł Pan do Jakóba: Wróć się do ziemi ojców twoich, i do rodziny twojej, a będę z tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 4 Przetoż posłał Jakób, i wyzwał Rachelę i Liję na pole do trzody swojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 5 I rzekł im: Widzę ja twarz ojca waszego, że nie jest takim przeciwko mnie, jako przedtem, lecz Bóg ojca mego był ze mną. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 6 Wy też same wiecie, żem ze wszystkich sił moich służył ojcu waszemu; +Rdz Księga Rodzaju 01 31 7 Ale ojciec wasz oszukał mię, i odmienił zapłatę moję po dziesięć kroć; jednak nie dopuścił mu Bóg, aby mi szkodził. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 8 Jeźli kiedy powiedział: Pstre będą zapłatą twoją, tedy rodziły wszystkie owce jagnięta pstre; a gdy zaś mówił: Strokate będą zapłatą twoją, tedy rodziły wszystkie owce jagnięta strokate. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 9 I odjął Bóg dobytek ojca waszego, a dał go mnie. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 10 Stało się bowiem w ten czas, gdy się owce złączały, żem podniósł oczy swe, i widziałem przez sen, a oto, samcy złączały się z owcami strokatemi, pstremi, i biało nakrapianemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 11 Tedy mi rzekł Anioł Boży we śnie: Jakóbie! A jam odpowiedział: Owom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 12 Potem rzekł: Podnieś teraz oczy swe, a obacz wszystkie samce złączające się z owcami strokatemi, pstremi, i biało nakrapianemi; bom widział wszystko, coć Laban uczynił. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 13 Jam Bóg Betel, gdzieś namazał kamień, gdzieś mi poślubił ślub. Teraz tedy wstań, wynijdź z ziemi tej, a wróć się do ziemi rodziny twojej. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 14 Tedy odpowiedziała Rachel i Lija, i rzekły mu: Izaż jeszcze mamy cząstkę jaką i dziedzictwo w domu ojca naszego? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 15 Izażeśmy za obce nie były poczytane u niego? Iż nas przedał; i miałże by jeszcze do szczętu zjeść majętność naszę? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 16 Albowiem wszystko bogactwo, które odjął Bóg ojcu naszemu, nasze jest, i synów naszych; przetoż teraz wszystko uczyń, coć Bóg rozkazał. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 17 Wstał tedy Jakób, i wsadził syny swe, i żony swe na wielbłądy. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 18 I zabrał wszystkę trzodę swoję, i wszystkę majętność swoję, której był nabył, dobytek nabycia swego, którego był nabył w krainie Syryjskiej, aby się wrócił do Izaaka, ojca swego, do ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 19 A Laban odszedł był strzyc owce swoje: wtem ukradła Rachel bałwany, które miał ojciec jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 20 I wykradł się Jakób potajemnie od Labana Syryjczyka, tak że mu nie oznajmił, iż uciekał. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 21 I uciekł sam ze wszystkiem co miał, a wstawszy przeprawił się przez rzekę, i udał się ku górze Galaad. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 22 I dano znać Labanowi dnia trzeciego, że uciekł Jakób. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 23 Który wziąwszy bracią swoję z sobą, gonił go przez siedem dni, i doścignął go na górze Galaad. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 24 Lecz przyszedł Bóg do Labana Syryjczyka we śnie onej nocy, i rzekł mu: Strzeż się, abyś nie mówił z Jakóbem nic przykrego. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 25 I dogonił Laban Jakóba, a Jakób już był namiot swój rozbił na górze; Laban też rozbił namiot z bracią swą na onejże górze Galaad. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 26 Tedy Laban rzekł do Jakóba: Cóżeś uczynił, żeś się wykradł potajemnie ode mnie, a uwiodłeś córki moje, jakoby pojmane mieczem? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 27 Przeczżeś potajemnie uciekł, a wykradłeś się ode mnie, a nie oznajmiłeś mi, gdyżbym cię był puścił z radością, i z pieśniami, i z bębnem, i z harfą? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 28 I nie dopuściłeś mi, abym pocałował syny moje, i córki moje? Zaiste głupieś sobie począł. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 29 Jest to w mocy ręki mojej, uczynić wam co złego; ale Bóg ojca waszego przeszłej nocy rzekł do mnie, mówiąc: Strzeż się abyś z Jakóbem nie mówił nic przykrego. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 30 A teraz gdyć się chciało odejść, żeś wielce pragnął do domu ojca twego, czemużeś ukradł bogi moje? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 31 I odpowiadając Jakób, rzekł do Labana: Iżem się bał, i myślałem, byś mi snać nie wydarł córek twoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 32 Lecz ten, u kogo znajdziesz bogi twoje, niech umrze; przed bracią naszą poznajże, co twego u mnie, i weźmij sobie; a nie wiedział Jakób, że je Rachel ukradła. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 33 Wszedł tedy Laban do namiotu Jakóbowego, i do namiotu Lii, i do namiotu obydwóch służebnic, a nie znalazł; a wyszedłszy z namiotu Lii wszedł do namiotu Racheli. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 34 A Rachel wziąwszy one bałwany włożyła je pod sidło wielbłądowe, i usiadła na nich; i zmacał Laban wszystek namiot, a nie znalazł. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 35 Tedy ona rzekła do ojca swego: Niech się nie gniewa pan mój, że nie mogę powstać przed twarzą twoją, bo według zwyczaju niewiast przypadło na mię; i szukał, a nie znalazł bałwanów. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 36 Rozgniewał się tedy Jakób, i fukał na Labana; a odpowiadając Jakób, rzekł do Labana: Cóż za przestępstwo moje, co za grzech mój, żeś mię gonił zapaliwszy się? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 37 Otoś zmacał wszystek sprzęt mój: cóżeś znalazł ze wszystkiego sprzętu domu twego? połóż tu przed bracią moją, i bracią twoją, a niech rozsądzą między nami dwoma. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 38 Już dwadzieścia lat mieszkałem z tobą; owce twoje i kozy twoje nie pomiatały, a baranów stada twego nie jadałem. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 39 Rozszarpanego od zwierza nie przyniosłem ci, jam szkodę nagradzał; z ręki mojej szukałeś tego, co było ukradzione we dnie, i co było ukradzione w nocy. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 40 Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 41 Jużem ci dwadzieścia lat w domu twoim służył; czternaście lat za dwie córki twoje, a sześć lat za bydło twoje; a odmieniałeś zapłatę moję po dziesięć kroć. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 42 I by był Bóg ojca mego, Bóg Abrahama, i strach Izaaka, nie był przy mnie, pewnie byś mię był teraz próżnego puścił; ale na utrapienie moje, i na pracę rąk moich wejrzał Bóg, i przestrzegał cię nocy przeszłej. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 43 Tedy odpowiedział Laban, i rzekł do Jakóba: Córki te córki są moje, i synowie ci są synowie moi, i dobytek ten dobytek mój, i wszystko co widzisz, moje jest; a tym córkom moim, cóż dziś uczynię, albo synom ich, które zrodziły? +Rdz Księga Rodzaju 01 31 44 Pójdźże tedy, a uczyńmy przymierze, ja i ty, a będzie świadectwo między mną, i między tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 45 I wziął Jakób kamień, a postawił go na znak. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 46 I rzekł Jakób do braci swej: Nazbierajcie kamieni; którzy nanosili kamieni, i uczynili kupę, i jedli tam na onej kupie. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 47 I nazwał ją Laban Jegar Sahaduta, a Jakób ją nazwał Galed. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 48 Bo mówił Laban: Kupa ta niech będzie świadkiem między mną i między tobą dzisiaj; przetoż Jakób nazwał imię jej Galed, +Rdz Księga Rodzaju 01 31 49 I Myspa; albowiem rzekł Laban: Niech upatruje Pan między mną i między tobą, gdy się rozejdziemy jeden od drugiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 50 Jeźli będziesz trapił córki moje, i jeźli pojmiesz żony nad córki moje, nie masz tu nikogo między nami; bacz, że Bóg jest świadkiem między mną i między tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 51 I rzekł nad to Laban do Jakóba: Oto, ta kupa kamieni, i oto, znak ten, którym postanowił między mną i między tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 52 Świadkiem ta kupa, i świadkiem ten znak będzie tego, iż ja do ciebie nie pójdę dalej za tę kupę, i ty też nie pójdziesz do mnie za tę kupę, i za ten znak, na złe. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 53 Bóg Abrahamów i Bóg Nachorów niechaj rozsądzą między nami, Bóg ojca ich. Przysiągł tedy Jakób przez strach ojca swego Izaaka. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 54 I nabił Jakób bydła na górze, i wezwał braci swej ku jedzeniu chleba. Tedy jedli chleb, i nocowali na onej górze. +Rdz Księga Rodzaju 01 31 55 Potem Laban wstawszy bardzo rano, pocałował syny swoje i córki swe, i błogosławił im; a odszedłszy, wrócił się Laban na miejsce swoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 1 A Jakób też poszedł w drogę swoję i potkali się z nim Aniołowie Boży. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 2 I rzekł Jakób ujrzawszy je: Obóz to Boży; i nazwał imię miejsca onego Mahanaim. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 3 Potem posłał Jakób posły przed sobą do Ezawa, brata swego, do ziemi Seir, do krainy Edomskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 4 I rozkazał im mówiąc: Tak rzeczecie do pana mego Ezawa: To mówi sługa twój Jakób: U Labana byłem gościem, i mieszkałem z nim aż do tego czasu. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 5 A mam woły i osły, owce, i sługi, i służebnice, a posyłam odpowiedzieć panu memu, żebym znalazł łaskę w oczach twoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 6 I wrócili się posłowie do Jakóba, mówiąc: Przyszliśmy do brata twego Ezawa, który też idzie przeciwko tobie, a cztery sta mężów z nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 7 I zląkł się Jakób bardzo a strwożył się; i rozdzielił lud, który z nim był, i owce, i woły, i wielbłądy, na dwa hufce; +Rdz Księga Rodzaju 01 32 8 I rzekł: Jeźliby przyszedł Ezaw do jednego hufca, a poraziłby go, tedy hufiec, który pozostanie, będzie zachowany. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 9 I rzekł Jakób: Boże ojca mego Abrahama, i Boże ojca mego Izaaka, Panie, któryś do mnie rzekł: Wróć się do ziemi twojej, i do rodziny twojej, a uczynięć dobrze. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 10 Mniejszym jest niż wszystkie zmiłowania, i niż wszystka prawda, którąś uczynił z sługą swym. Albowiem tylko o lasce mojej przeszedłem ten Jordan, a teraz mam dwa hufce. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 11 Wyrwij mię proszę z ręki brata mego, z ręki Ezawa; boć się go boję, by snać przyszedłszy nie zabił mię, i matki z synami. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 12 Wszakeś rzekł: Dobrze czyniąc będęć dobrze czynił, a rozmnożę nasienie twoje jako piasek morski, który zliczon być nie może, dla mnóstwa. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 13 I przenocował tam onej nocy, i wziął z tego, co miał przy ręku, upominek dla Ezawa, brata swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 14 To jest kóz dwieście, i kozłów dwadzieścia, owiec dwieście, i baranów dwadzieścia. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 15 Wielbłądzic odchowujących młode, ze źrebięty ich, trzydzieści, krów czterdzieści, i wołów dziesięć, dwadzieścia oślic, i dziesięć ośląt. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 16 I oddał je w ręce sług swoich, każde stado z osobna, i rzekł do sług swoich: Idźcie przede mną, a plac uczyńcie między stadem a między stadem. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 17 I rozkazał pierwszemu, mówiąc: Gdy się spotka z tobą Ezaw, brat mój, a spyta cię, mówiąc: Czyjeś ty? i dokąd idziesz? a czyje to stado przed tobą? +Rdz Księga Rodzaju 01 32 18 Tedy powiesz: Sługi twego Jakóba jest to upominek, posłany panu memu Ezawowi, a oto, i sam idzie za nami. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 19 Także też rozkazał drugiemu, i trzeciemu, i wszystkim idącym za temi stady, mówiąc: Temiż słowy mówcie do Ezawa, gdy go potkacie. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 20 Powiecie mu też: Oto, sługa twój Jakób idzie za nami, mówił bowiem: Ubłagam oblicze jego upominkiem, który idzie przede mną, a potem ujrzę oblicze jego; owa mię snać w łaskę przyjmie. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 21 I poszedł w przód on upominek przed obliczem jego, a sam przenocował onej nocy z hufcem swoim. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 22 Wstawszy tedy onej nocy, wziął obie żony swe, i dwie służebnice swoje, i jedenaście synów swoich, i przeszedł przez bród Jabok, +Rdz Księga Rodzaju 01 32 23 A wziąwszy je, przeprawił je przez tęż rzekę, i przeprowadził wszystko, co miał. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 24 A tylko sam Jakób został. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 25 A oto, biedził się z nim mąż aż do wejścia zorzy; który widząc, że go nie mógł przemóc, uderzył Jakóba w staw biodry jego, i wytrąciła się z stawu biodra Jakóbowa, gdy się z nim mocował. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 26 I rzekł: Puść mię, bo już wschodzi zorza. I odpowiedział: Nie puszczę cię, aż mi będziesz błogosławił. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 27 Tedy mu rzekł: Co za imię twoje? I odpowiedział: Jakób. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 28 I rzekł: Nie będzie nazywane więcej imię twoje Jakób, ale Izrael; boś sobie mężnie poczynał z Bogiem, i z ludźmi, i przemogłeś. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 29 I spytał Jakób mówiąc: Oznajmij mi proszę imię twoje; a on odpowiedział: Czemu się pytasz o imieniu mojem? I tamże mu błogosławił. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 30 Tedy nazwał Jakób imię miejsca onego Fanuel, mówiąc: Iżem widział Boga twarzą w twarz, a zachowana jest dusza moja. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 31 I weszło mu słońce, kiedy minął miejsce Fanuel, a on uchramował na biodrę swoję. +Rdz Księga Rodzaju 01 32 32 Przetoż nie jadają synowie Izraelscy żyły skurczonej, która jest przy stawie biodry, aż do dnia tego, iż był uderzył w staw biodry Jakóbowej, i w żyłę skurczoną. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 1 A podniósłszy Jakób oczy swe ujrzał, a oto, Ezaw idzie, a z nim cztery sta mężów; i rozdzielił dzieci, z osobna Lii, i z osobna Racheli, i z osobna dwu służebnic. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 2 I postawił służebnice, i dzieci ich, na przodku, a Liję, i syny jej, za nimi, Rachelę zaś z Józefem na ostatku. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 3 A sam szedł przed nimi, i pokłonił się aż do ziemi siedem kroć, niż przyszedł do brata swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 4 I zaszedł mu drogę Ezaw, i obłapiwszy go, upadł na szyję jego, i całował go; i płakali. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 5 Potem podniósłszy (Ezaw) oczy swe, ujrzał żony i dzieci, i rzekł: A ci co zacz są, twoiż to? i odpowiedział: Dziatki to są, które Bóg dał z łaski słudze twemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 6 I przybliżyły się służebnice i synowie ich, a pokłoniły się. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 7 Przybliżyła się też i Lija, i dzieci jej, i pokłonili się; a potem przybliżył się Józef i Rachel, i pokłonili się. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 8 I rzekł Ezaw: A ów wszystek hufiec na co, z którymem się spotkał? Odpowiedział Jakób: Abym znalazł łaskę przed oczyma pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 9 Tedy rzekł Ezaw: Mam ja dosyć, bracie miły, miej ty swoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 10 I rzekł Jakób: Nie tak będzie proszę; jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, weźmij upominek mój z ręki mojej, przeto, iżem widział oblicze twoje, jakobym widział oblicze Boże, i łaskawieś mię przyjął; +Rdz Księga Rodzaju 01 33 11 Przyjmijże proszę dar mój, którym ci przyniósł, gdyż mię hojnie błogosławił Bóg, a mam wszystkiego dosyć. A tak uprosił go, że to przyjął. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 12 Tedy rzekł Ezaw: Ruszmy się, a idźmy, a ja pójdę przed tobą. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 13 I odpowiedział mu Jakób: Wie pan mój, że z sobą mam dziatki młode, i owce kotne, i krowy cielne, które jeźlibym przegnał dnia jednego, pozdychają wszystkie stada. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 14 Niech w przód proszę jedzie pan mój przed sługą swoim, a ja poprowadzę się z lekka, jako zdąży trzoda, która jest przede mną, i jako nadążą dzieci, aż przyjdę do pana mego do Seir. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 15 Tedy rzekł Ezaw: Niech wżdy zostawię przy tobie cokolwiek ludu, który jest ze mną. A on odpowiedział: A na cóż to? byłem znalazł łaskę w oczach pana mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 16 I wrócił się dnia onego Ezaw drogą swą do Seir. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 17 A Jakób obrócił się do Suchot, i zbudował sobie dom, i dla stad swoich poczynił obory, a dla tego nazwał imię miejsca onego Suchot. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 18 I przyszedł Jakób zdrowo do miasta Sychem, które było w ziemi Chananejskiej, gdy się wrócił z Padan Syryjskiego, i położył się przed miastem. +Rdz Księga Rodzaju 01 33 19 I kupił część pola, na którem rozbił namiot swój, od synów Hemora, ojca Sychemowego, za sto jagniąt; +Rdz Księga Rodzaju 01 33 20 A postawił tam ołtarz, i nazwał go: Mocny Bóg Izraelski. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 1 I wyszła Dyna, córka Lii, którą była urodziła Jakóbowi, aby oglądała córki onej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 2 A ujrzawszy ją Sychem, syn Hemora Hewejczyka, książęcia ziemi onej, porwał ją, i spał z nią, i zelżył ją. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 3 I spoiła się dusza jego z Dyną, córką Jakóbową, a rozmiłowawszy się dzieweczki, mówił do serca jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 4 Tedy Sychem rzekł do Hemora, ojca swego, mówiąc: Weźmij mi te dzieweczkę za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 5 A gdy Jakób usłyszał, że zgwałcona była Dyna, córka jego, a synowi jego byli z bydłem jego na polu, zamilczał tego Jakób, aż się oni zwrócili. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 6 Tedy wyszedł Hemor, ojciec Sychemów, do Jakóba, aby z nim mówił. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 7 A synowie Jakóbowi gdy przyszli z pola, a usłyszeli to, boleścią zjęci byli mężowie oni, i rozgniewali się bardzo, że tę sprośność uczynił w Izraelu, śpiąc z córką Jakóbową, co być nie miało. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 8 I rzekł Hemor do nich mówiąc: Sychem, syn mój, przyłożył serce swe ku córce waszej; dajcież mu ją proszę za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 9 A spowinowaćcie się z nami, córki wasze dawając nam, a córki nasze pojmując sobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 10 I będziecie z nami mieszkać, a ziemia będzie przed wami; mieszkajcie, i handlujcie w niej, i osadzajcie się w niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 11 I mówił też Sychem do ojca jej, i braci jej: Niech znajdę łaskę w oczach waszych, a co mi rzeczecie, to dam. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 12 Podwyższcie mi znacznie wiana, i upominków żądajcie, a dam jako mi rzeczecie; tylko mi dajcie tę dzieweczkę za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 13 Tedy odpowiedzieli synowie Jakóbowi Sychemowi i Hemorowi, ojcu jego, na zdradzie mówiąc z nimi, dla tego iż zgwałcił Dynę, siostrę ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 14 I rzekli im: Nie możemy tej rzeczy uczynić, abyśmy mieli dać siostrę naszę mężowi nieobrzezanemu; bo to obrzydła rzecz u nas. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 15 A wszakże tym sposobem wam pozwolimy, jeźliże chcecie być nam podobni, aby był obrzezany między wami każdy mężczyzna; +Rdz Księga Rodzaju 01 34 16 Tedy wam damy córki nasze, a córki wasze pojmiemy sobie, i będziemy mieszkać z wami, a będziemy ludem jednym. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 17 Ale jeźlibyście nas nie usłuchali, abyście się obrzezali, weźmiemy córkę naszę, i odejdziemy. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 18 I podobała się ta rzecz ich Hemorowi i Sychemowi, synowi Hemorowemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 19 Tedy nie odkładał on młodzieniec długo tej rzeczy, bo się był rozmiłował córki Jakóbowej; a on był ze wszech najzacniejszy w domu ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 20 I przyszedł Hemor i Sychem, syn jego, do bramy miasta swego, i rzekli do mężów miasta swego mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 34 21 Mężowie ci spokojnie żyją z nami; niechże mieszkają w tej ziemi, i niech handlują w niej, gdyż oto ziemia nasza dosyć jest przestronna dla nich; córki ich będziemy brać sobie za żony, a córki nasze będziemy im dawać. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 22 Ale tym sposobem pozwalają mężowie ci, mieszkać z nami, abyśmy byli jednym ludem: żeby był obrzezan między nami każdy mężczyzna, tak jako oni są obrzezani. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 23 Trzody ich, i majętności ich, i wszystkie bydła ich, azaż nie nasze będą? na to tylko im pozwólmy, a będą mieszkać z nami. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 24 I usłuchali Hemora i Sychema, syna jego, wszyscy wychodzący z bramy miasta jego, i obrzezał się każdy mężczyzna, cokolwiek ich wychodziło z bramy miasta jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 25 I stało się dnia trzeciego gdy byli w najcięższym bólu, tedy wzięli dwaj synowie Jakóbowi, Symeon i Lewi, bracia Dyny, każdy miecz swój, a weszli do miasta śmiele, i pomordowali wszystkie mężczyzny. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 26 Hemora też i Sychema, syna jego, zabili mieczem, a wziąwszy Dynę z domu Sychemowego, odeszli. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 27 Drudzy też synowie Jakóbowi przyszli do pobitych, i złupili miasto, przeto iż zgwałcili siostrę ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 28 Owce ich, i woły ich, i osły ich, i co w mieście było, i co na polu, pobrali. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 29 I wszystkę majętność ich, i wszystkie dzieci ich, i żony ich, w niewolą zabrali, i wybrali wszystko, co w domach było. +Rdz Księga Rodzaju 01 34 30 Tedy rzekł Jakób do Symeona i Lewiego: Zafrasowaliście mię, a przywiedliście mię w ohydę u obywateli ziemi tej, u Chananejczyków i Ferezejczyków; ja niewielką liczbę ludu mam, a zebrawszy się przeciwko mnie, porażą mię, a tak zginę ja, i dom mój +Rdz Księga Rodzaju 01 34 31 A oni odpowiedzieli: Izali jako wszetecznicy miał używać siostry naszej? +Rdz Księga Rodzaju 01 35 1 Rzekł potem Bóg do Jakóba: Wstań, wstąp do Betela, a mieszkaj tam, i uczyń tam ołtarz Bogu, któryć się ukazał, gdyś uciekał przed obliczem Ezawa, brata twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 2 Tedy rzekł Jakób do domowników swych, i do wszystkich, którzy z nim byli: Odrzućcie bogi cudze, którzy w pośrodku was są, a oczyśćcie się, i odmieńcie szaty wasze. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 3 A wstawszy pójdźmy do Betela, i uczynię tam ołtarz Bogu, który mię wysłuchał w dzień utrapienia mego, i był ze mną w drodze, którąm chodził. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 4 A oddali Jakóbowi wszystkie bogi cudze, które mieli, i nausznice, które były na uszach ich, i zakopał je Jakób pod onym dębem, który był niedaleko Sychem. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 5 I wyszli stamtąd; a strach Boży padł na miasta, które były około nich, iż nie gonili synów Jakóbowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 6 Przyszedł tedy Jakób do Luzy, która jest w ziemi Chananejskiej, ta jest Betel, sam i wszystek lud, który z nim był. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 7 I zbudował tam ołtarz, a nazwał miejsce ono El Betel; bo mu się tam był Bóg ukazał, gdy uciekał przed obliczem brata swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 8 Tedy umarła Debora, mamka Rebeki, i pogrzebiona jest przy Betel pod dębem, i nazwał imię onego miejsca, Allon Bachut. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 9 I ukazał się Bóg znowu Jakóbowi, gdy się wracał z Padan Syryjskiego, i błogosławił mu. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 10 I rzekł mu Bóg: Imię twoje jest Jakób; nie tylko będzie zwane imię twoje na potem Jakób, ale Izrael będzie imię twoje; i nazwał imię jego Izrael. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 11 I rzekł mu Bóg: Jam jest Bóg wszechmogący, rozradzaj się, i rozmnażaj się; naród, i mnóstwo narodów będzie z ciebie, a królowie z biódr twoich wynijdą. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 12 I ziemię, którąm dał Abrahamowi i Izaakowi, tobie ją dam, i nasieniu twemu po tobie dam tę ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 13 I odszedł Bóg od niego z miejsca, na którem mówił z nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 14 Zatem postawił Jakób znak na miejscu onem, gdzie Bóg mówił z nim, a znak on był kamienny, i pokropił go pokropieniem, i polał go oliwą. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 15 I nazwał Jakób imię miejsca onego, gdzie Bóg z nim mówił, Betel. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 16 Potem odeszli z Betel; i było jeszcze jakoby mila drogi do Efraty, i rodziła Rachel a ciężkie rodzenie miała. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 17 A gdy ciężko pracowała przy rodzeniu, rzekła baba do niej: Nie bój się; bo i tego syna będziesz miała. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 18 A stało się, gdy wychodziła dusza jej, (bo tamże umarła), nazwała imię jego Ben Oni; ale ojciec jego nazwał go Benjamin. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 19 A tak umarła Rachel, i pogrzebiona jest na drodze ku Efracie; tać jest Betlehem. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 20 I postawił Jakób znak nad grobem jej; toć jest znak grobu Rachelinego aż po dziś dzień. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 21 I poszedł stamtąd Izrael, i rozbił namiot swój za wieżą Heder. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 22 Stało się tedy, gdy mieszkał Izrael w onej krainie, że szedł Ruben, i spał z Balą, założnicą ojca swego, i usłyszał to Izrael. A było synów Jakóbowych dwanaście. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 23 Synowie Lii: pierworodny Jakóbów Ruben, i Symeon, i Lewi, i Judas, i Isaszar, i Zabulon. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 24 Synowie Racheli: Józef i Benjamin. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 25 A synowie Bali, służebnicy Rachelinej: Dan i Neftali. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 26 Synowie też Zelfy, służebnicy Lii: Gad i Aser. Ci są synowie Jakóbowi, którzy mu się urodzili w Padanie Syryjskim. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 27 I przyszedł Jakób do Izaaka, ojca swego, do Mamre, do miasta Arba, to jest Hebron, gdzie mieszkał Abraham i Izaak. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 28 A było dni Izaakowych sto lat, i osiemdziesiąt lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 35 29 I dokonał Izaak, i umarł, i przyłączony jest do ludu swego, stary i pełen dni; a pogrzebli go Ezaw, i Jakób, synowie jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 1 A teć są rodzaje Ezawowe, który jest Edom. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 2 Ezaw pojął żony swoje z córek Chananejskich: Adę, córkę Elona, Hetejczyka; i Oolibamę, córkę Any, córki Sebeona, Hewejczyka; +Rdz Księga Rodzaju 01 36 3 I Basemat, córkę Ismaelowę, siostrę Nebajotowę. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 4 I urodziła Ada Ezawowi Elifasa, a Basemat urodziła Rehuela. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 5 Oolibama też urodziła Jehusa, i Jeloma, i Korego. Ci są synowie Ezawowi, którzy mu się urodzili w ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 6 I wziął Ezaw żony swoje, i syny swoje, i córki swoje, i wszystkie dusze domu swego, i trzody swoje, i wszystko bydło swoje, i wszystkę majętność swoję, której był nabył w ziemi Chananejskiej, i odszedł do ziemi inszej od Jakóba, brata swego; +Rdz Księga Rodzaju 01 36 7 Bo była majętność ich wielka, że nie mogli mieszkać pospołu, i nie mogła ich znieść ziemia pielgrzymowania ich, dla mnóstwa stad ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 8 I mieszkał Ezaw na górze Seir, a ten Ezaw jest Edom. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 9 A teć są pokolenia Ezawa, ojca Edomczyków, na górze Seir. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 10 I te są imiona synów Ezawowych: Elifas, syn Ady, żony Ezawowej, Rehuel, syn Basematy, żony Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 11 Synowie zaś Elifasowi byli: Teman, Omar, Sefo, i Gaatan, i Kenaz. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 12 A Tamna była założnica Elifasa, syna Ezawowego, i urodziła Elifasowi Amaleka. Ci są synowie Ady, żony Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 13 Ci też są synowie Rehuelowi: Nahat i Zara, Samma i Meza; ci byli synowie Basematy, żony Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 14 Ci zaś byli synowie Oolibamy, córki Any, córki Sebeona, żony Ezawowej: i urodziła Ezawowi Jehusa, i Jeloma, i Korego. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 15 Teć są książęta z synów Ezawowych, synowie Elifasa pierworodnego Ezawowego: Książę Teman, książę Omar, książę Sefo, książę Kenaz. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 16 Książę Kore, książę Gaatam, książę Amalek. Teć książęta z Elifasa poszły, w ziemi Edomskiej, ci są synowie z Ady. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 17 Ci zaś są synowie Rehuela, syna Ezawowego: Książę Nahat, książę Zara, książę Samma, książę Meza. Te książęta poszły z Rehuela, w ziemi Edomskiej, ci są synowie Basematy żony Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 18 Ci zaś są synowie Oolibamy, żony Ezawowej: Książę Jehus, książę Jelom, książę Kore. Te książęta poszły z Oolibamy, córki Any, żony Ezawowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 19 Ci są synowie Ezawowi, i te książęta ich. Onże jest Edom. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 20 Ci też są synowie Seira Chorejczyka, mieszkający w onej ziemi: Lotan, i Sobal, i Sebeon, i Hana. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 21 I Dysson, i Eser, i Disan; teć są książęta Chorejskie, synowie Seirowi w ziemi Edomskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 22 A synowie Lotanowi byli Chory i Heman; a siostra Lotanowa Tamna. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 23 Synowie zaś Sobalowi: Halwan, i Manahat, i Hewal, Sefo, i Onam. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 24 Synowie też Sebeonowi ci są: Aja i Ana. Tenci to Ana, który wynalazł muły na puszczy, gdy pasł osły Sebeona, ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 25 Dzieci zaś Anowe te są: Dyson, i Oolibama, córka Anowa. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 26 A synowie Dysonowi: Hamdan, i Eseban, i Jetran, i Charan. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 27 A synowie Eserowi są ci: Balaan, i Zawan, i Akan. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 28 A zasię synowie Dysanowi: Hus i Aran. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 29 Teć są książęta Chorejskie: książę Lotan, książę Sobal, książę Sebeon, książę Ana, +Rdz Księga Rodzaju 01 36 30 Książę Dyson, książę Eser, książę Dysan. Te były książęta Chorejskie, według księstw ich, w ziemi Seir. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 31 Ci też byli królowie, którzy królowali w ziemi Edomskiej, pierwej niż królował król nad syny Izraelskimi. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 32 Królował tedy w Edom Bela, syn Beorów, a imię miasta jego Dynhaba. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 33 I umarł Bela, a królował miasto niego Jobab, syn Zerachów z Bosry. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 34 I umarł Jobab, a królował miasto niego Chusam, z ziemi Temańskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 35 I umarł Chusam, a królował miasto niego Hadad, syn Badadów, który poraził Madyjańczyki, na polu Moabskiem, a imię miasta jego Hawid. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 36 I umarł Hadad, a królował miasto niego Samla z Masreki. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 37 I umarł Samla, a królował miasto niego Saul, z Rechobot u rzeki. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 38 I umarł Saul, a królował miasto niego Balanan, syn Achborów. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 39 I umarł Balanan, syn Achborów, a królował miasto niego Hadar, a imię miasta jego Pahu, a imię żony jego Mehetabel, córka Matredy, córki Mezaabowej. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 40 Teć są imiona książąt Ezawowych, według ich pokolenia, i według miejsc ich, i imion ich: Książę Tamna, książę Halwa, książę Jetet. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 41 Książę Oolibama, książę Ela, książę Pynon. +Rdz Księga Rodzaju 01 36 42 Książę Kenaz, książę Teman, książę Mabsar +Rdz Księga Rodzaju 01 36 43 Książę Magdyjel, książę Hyram, te są książęta Edomskie, według mieszkania ich, w ziemi osiadłości ich. Ten jest Ezaw, ojciec Edomczyków. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 1 I mieszkał Jakób w ziemi, gdzie przychodniem był ojciec jego, w ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 2 Teć są pokolenia Jakóbowe: Józef, gdy miał siedemnaście lat, pasł z bracią swoją trzody, (będąc pacholęciem), z synami Bali, i z synami Zelfy, żon ojca swego; i odnosił Józef sławę ich złą do ojca ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 3 A Izrael miłował Józefa nad wszystkie syny swe, iż mu się był w starości jego urodził, i sprawił mu suknią rozmaitych farb. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 4 A widząc bracia jego, że go miłował ojciec ich nad wszystkę bracią jego, nienawidzili go, i nie mogli nic łaskawie z nim mówić. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 5 I śnił się Józefowi sen, a gdy go powiedział braci swej, tem go więcej mieli w nienawiści. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 6 Bo rzekł do nich: Słuchajcie proszę snu tego, który mi się śnił. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 7 Otośmy wiązali snopy na polu, a oto, wstawszy snop mój stanął, a około niego stojące snopy wasze kłaniały się snopowi mojemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 8 I odpowiedzieli mu bracia jego: Izali królować będziesz nad nami? i panować nam będziesz? stądże go jeszcze mieli w większej nienawiści, dla snów jego, i dla słów jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 9 Śnił mu się też jeszcze drugi sen, i powiedział go braci swej, mówiąc: Oto mi się znowu śnił sen: A ono słońce i miesiąc, i jedenaście gwiazd kłaniało mi się. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 10 I powiedział ojcu swemu i braci swej, i gromił go ojciec jego i mówił mu: Cóż to za sen, coć się śnił? Izali przyjdziemy, ja i matka twoja z bracią twoją, abyśmyć się kłaniali aż do ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 11 I nienawidzili go bracia jego; ale ojciec jego pilnie uważał tę rzecz. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 12 I odeszli bracia jego, aby paśli trzody ojca swego w Sychem. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 13 Tedy rzekł Izrael do Józefa: Izali bracia twoi nie pasą w Sychem? pójdźże, a poślę cię do nich; a on odpowiedział: Otom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 14 Rzekł mu tedy: Idźże teraz, a dowiedz się, jako się mają bracia twoi, i co się dzieje z trzodami, i dasz mi znać. Wysłał go tedy z doliny Hebron, i przyszedł do Sychem. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 15 I nadszedł go niektóry mąż, a on się błąkał po polu; i pytał go mąż on mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 37 16 Czegóż szukasz? A on odpowiedział: Braci mojej szukam; powiedz mi proszę, gdzie oni pasą. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 17 Tedy rzekł on człowiek: Odeszli stąd; bom słyszał, gdy mówili: Pójdźmy do Dotain. I szedł Józef za bracią swoją, a znalazł je w Dotain. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 18 I ujrzeli go z daleka, a pierwej niż do nich przyszedł, radzili o nim, aby go zabili. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 19 I mówili jeden do drugiego: Onoż mistrz on snów idzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 20 Teraz tedy pójdźcie, a zabijmy go, i wrzućmy go w jaką studnią, a rzeczemy: Zły go zwierz pożarł; a tak obaczymy, na co mu wynijdą sny jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 21 Co gdy usłyszał Ruben, chciał go wybawić z rąk ich, mówiąc: Nie zabijajmy go. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 22 Nad to rzekł do nich Ruben: Nie wylewajcie krwi, ale wrzućcie go w tę studnią, która jest na puszczy, a ręki nie ściągajcie nań. A to mówił, aby go wybawił z rąk ich, i powrócił go ojcu swemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 23 I stało się, gdy przyszedł Józef do braci swej, zwlekli go z sukni jego, z sukni rozmaitych farb, którą miał na sobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 24 A porwawszy go, wrzucili go w studnią, która studnia była czcza, i nie było w niej wody. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 25 A usiadłszy, aby jedli chleb, podnieśli oczy swe, i ujrzeli, a ono poczet Ismaelitów, idących z Galaad; a wielbłądy ich niosły korzenie, i kadzidło, i myrrę, a szły, aby to zaniosły do Egiptu. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 26 Tedy rzekł Judas do braci swej: Cóż za pożytek, choćbyśmy zabili brata naszego, i zataili krwi jego? +Rdz Księga Rodzaju 01 37 27 Pójdźcie, a przedajmy go Ismaelitom, a ręka nasza niech nie będzie na nim; brat bowiem nasz, i ciało nasze jest; i usłuchali go bracia jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 28 A gdy mijali oni mężowie, Madyjańscy kupcy, tedy wyciągnęli, i wyjęli Józefa z studni, i sprzedali Józefa Ismaelitom za dwadzieścia srebrników, którzy zaprowadzili Józefa do Egiptu. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 29 Tedy się wrócił Ruben do onej studni, a oto, już nie było Józefa w studni; i rozdarł szaty swoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 30 A wróciwszy się do braci swej, rzekł: Pacholęcia nie masz, a ja dokąd? ja dokąd pójdę? +Rdz Księga Rodzaju 01 37 31 Tedy wzięli suknią Józefowe, i zabili kozła, a umaczali suknią we krwi. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 32 I posłali onę suknią rozmaitych farb, aby ją zaniesiono do ojca jego, i rzekli: Tęś my znaleźli, poznajże teraz, jeźli to suknia syna twego, czyli nie +Rdz Księga Rodzaju 01 37 33 A poznawszy ją, rzekł: Suknia jest syna mego; zwierz zły pożarł go; koniecznie rozszarpany jest Józef. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 34 Tedy rozdarłszy Jakób szaty swe, włożył wór na biodra swoje, żałując syna swego przez wiele dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 35 I zeszli się wszyscy synowie jego, i wszystkie córki jego, aby go cieszyli, lecz nie dał się cieszyć, ale mówił: Zaprawdę zstąpię za synem moim do grobu; i płakał go ojciec jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 37 36 A Madyjańczycy sprzedali Józefa do Egiptu Potyfarowi, dworzaninowi Faraonowemu, hetmanowi żołnierstwa. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 1 I stało się czasu onego, że Judas odszedł od braci swej, i wstąpił do niektórego męża Odolamickiego, którego imię było Chyra. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 2 I ujrzał tam Judas córkę męża Chananejskiego, którego zwano Sua; a pojąwszy ją, wszedł do niej. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 3 A ona począwszy porodziła syna, i nazwała imię jego Her. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 4 Zasię począwszy porodziła syna, i nazwała imię jego Onan. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 5 Nad to jeszcze urodziła syna, i nazwała imię jego Sela; a Judas był w Chezybie, gdy mu urodziła. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 6 I dał Judas żonę Herowi pierworodnemu swemu, której imię było Tamar. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 7 I był Her, pierworodny Judasów, zły w oczach Pańskich, i zabił go Pan. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 8 Tedy rzekł Judas do Onana: Wnijdź do żony brata twego, a złącz się z nią prawem powinowactwa, i wzbudź nasienie bratu twemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 9 Lecz wiedząc Onan, iż to potomstwo nie jemu być miało, gdy wchodził do żony brata swego, tracił z siebie nasienie na ziemię, aby nie wzbudził potomstwa bratu swemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 10 I nie podobało się to Panu, co Onan czynił; przeto go też Pan zabił. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 11 Zatem rzekł Judas do Tamary, niewiasty swej: Mieszkaj wdową w domu ojca twego, aż urośnie Sela, syn mój, bo rzekł: By on też snać nie umarł jako bracia jego. I odeszła Tamar, i mieszkała w domu ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 12 A gdy minęło wiele dni, umarła córka Suego, żona Judasowa; i pocieszywszy się Judas, szedł do tych, co strzygli owce jego, sam i Chyra, towarzysz jego, Odolamita, do Timnat. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 13 I oznajmiono to Tamarze, mówiąc: Oto, świeker twój idzie do Timnat, aby strzygł owce swoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 14 Która złożywszy z siebie szaty wdowieństwa swego, okryła się rąbkiem, i zatknęła się, i usiadła na rozstaniu drogi, która wiedzie do Timnat; bo widziała, że był urósł Sela, a ona nie była mu dana za żonę. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 15 A ujrzawszy ją Judas, mniemał, że to nierządnica, bo zakryła była twarz swoję. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 16 Tedy ustąpiwszy do niej z drogi, mówił: Proszę niech wnijdę do ciebie; albowiem nie wiedział, żeby jego synowa była. I rzekła: Cóż mi dasz, żebyś do mnie wszedł? +Rdz Księga Rodzaju 01 38 17 I odpowiedział: Poślęć koźlątko z trzody; a ona rzekła: Daszże mi zastaw, aż mi je przyślesz? +Rdz Księga Rodzaju 01 38 18 I rzekł: Cóż ci mam dać w zastaw? A ona odpowiedziała: Pierścień twój, i chustkę twoję, i laskę twoję, którą masz w ręce swej. Tedy jej dał, i wszedł do niej; a poczęła z niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 19 A wstawszy odeszła, i złożywszy z siebie odzienie swoje, oblekła się w szaty wdowieństwa swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 20 Potem posłał Judas koźlątko, przez rękę towarzysza swego Odolamitę, aby odebrał zastawę z ręki niewiasty onej; ale jej nie znalazł. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 21 I pytał mężów miejsca onego, mówiąc: Gdzie jest nierządnica ona, która była na rozstaniu tej drogi? Którzy odpowiedzieli: Nie było tu nierządnicy. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 22 Wrócił się tedy do Judasa, i rzekł: Nie znalazłem jej; lecz i mężowie miejsca onego powiedzieli: Nie było tu żadnej nierządnicy. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 23 Tedy rzekł Judas: Niechże sobie ma ten zakład, abyśmy nie byli na wzgardę; otom posyłał to koźlątko, a tyś jej nie znalazł. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 24 I stało się, jakoby po trzech miesiącach, powiedziano Judzie, mówiąc: Dopuściła się nierządu Tamar, synowa twoja, a oto, już brzemienna jest z nierządu. Tedy rzekł Judas: Wywiedźcie ją, aby była spalona. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 25 A gdy była wywiedziona, posłała do świekra swego, mówiąc: Z męża, którego te rzeczy są, jestem brzemienna. Przy tem powiedziała: Poznaj proszę, czyj to pierścień, i chustka, i laska? +Rdz Księga Rodzaju 01 38 26 Tedy poznawszy to Judas rzekł: Sprawiedliwsza jest nad mię, ponieważem jej nie dał Seli, synowi memu; i więcej jej nie uznał. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 27 I stało się, gdy przyszedł czas rodzenia jej, oto bliźnięta były w żywocie jej. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 28 A gdy rodziła, wytknęło rękę jedno dziecię, którą ująwszy baba, uwiązała u ręki nić czerwoną mówiąc:Ten pierwej wynijdzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 29 I stało się, gdy zasię wciągnęło rękę swoję, oto, wyszedł brat jego; i rzekła: Czemuś przerwał? na tobie niech będzie rozerwanie; i nazwała imię jego Fares. +Rdz Księga Rodzaju 01 38 30 A potem wyszedł brat jego, na którego ręce była nić czerwona; i nazwała imię jego Zera. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 1 Tedy Józef był zawiedzion do Egiptu; i kupił go Potyfar, dworzanin Faraonów, hetman żołnierstwa, mąż Egipczanin, z ręki Ismaelitów, którzy go tam byli zawiedli. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 2 I był Pan z Józefem, który był mężem szczęśliwie postępującym, a mieszkał w domu pana swego Egipczanina. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 3 I baczył pan jego, że Pan był z nim, a iż wszystko co on czynił, Pan szczęścił w ręku jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 4 I znalazł Józef łaskę w oczach jego, i służył mu; i przełożył go nad domem swym, a podał wszystko co miał, w ręce jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 5 I stało się, gdy go przełożył nad domem swym, i nad wszystkiem, co miał, błogosławił Pan domowi Egipczanina dla Józefa; i było błogosławieństwo Pańskie nad wszystkiem, cokolwiek miał w domu i na polu. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 6 Przetoż poruczył wszystko, co miał, w ręce Józefowe, i ni o czem u siebie nie wiedział, tylko o chlebie, którego pożywał. A był Józef pięknej twarzy, i wdzięczny na wejrzeniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 7 I stało się potem, iż obróciła żona pana jego oczy swoje na Józefa, i rzekła: Śpij ze mną. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 8 Ale nie chciał: i rzekł do żony pana swego: Oto, pan mój nie wie, tak jako ja, co jest w domu jego; bo wszystko, co miał, podał w ręce moje. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 9 I nie masz nikogo w domu tym nad mię przedniejszego, i nie wyjął mi nic z mocy, prócz ciebie, przeto żeś ty jest żona jego; jakoż bym tedy miał uczynić tę wielką złość, i grzeszyć przeciwko Bogu? +Rdz Księga Rodzaju 01 39 10 I stało się, gdy ona namawiała Józefa na każdy dzień, a on jej nie zezwalał, aby spał z nią, albo bywał z nią: +Rdz Księga Rodzaju 01 39 11 Tedy dnia niektórego, gdy wszedł do domu, dla odprawowania pracy swej, a nie było tam z domowników nikogo w domu; +Rdz Księga Rodzaju 01 39 12 Uchwyciła go za szatę jego, mówiąc: Śpij ze mną. Ale on zostawiwszy szatę swoję w ręku jej, uciekł, i wyszedł precz. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 13 A gdy ona obaczyła, iż zostawił szatę swoję w ręku jej, a uciekł precz; +Rdz Księga Rodzaju 01 39 14 Tedy zawołała na czeladź domu swego, i rzekła do nich, mówiąc: Wejcie, wprowadził pan do nas męża Hebrejczyka, aby nas zelżył; albowiem wszedł do mnie, aby ze mną spał, ażem wołała głosem wielkim. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 15 A gdy usłyszał, żem wyniosła głos mój, i zawołała, zostawiwszy szatę swoję u mnie, uciekł, i wyszedł precz. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 16 I zatrzymała jego szatę u siebie, aż przyszedł pan jego do domu swego; +Rdz Księga Rodzaju 01 39 17 I rzekła do niego w te słowa, mówiąc: Wszedł do mnie sługa ten Hebrejczyk, któregoś przywiódł do nas, aby mię zelżył. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 18 A gdym podniosła głos swój, i zawołała, tedy zostawił szatę swą u mnie, i uciekł precz. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 19 I stało się, gdy usłyszał pan jego słowa żony swojej, które rzekła do niego, mówiąc: Tak mi uczynił sługa twój, rozgniewał się bardzo. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 20 I wziął pan Józefa, a dał go do domu więzienia, tam, gdzie więźnie królewskie sadzano, i był tam w domu więzienia. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 21 A Pan był z Józefem, i skłoniwszy ku niemu miłosierdzie, dał mu łaskę w oczach przełożonego nad domem więzienia. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 22 Tedy przełożony nad domem więzienia, podał w moc Józefowi wszystkie więźnie, którzy byli w domu więzienia; a wszystko, co tam czynić mieli, to on sprawował. +Rdz Księga Rodzaju 01 39 23 A przełożony nad domem więzienia nie doglądał tego, czego mu się powierzył, dla tego iż Pan był z nim, a co on czynił, to Pan szczęścił. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 1 I stało się potem, że coś przewinęli podczaszy króla Egipskiego, i piekarz przeciw panu swemu, królowi Egipskiemu. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 2 I rozgniewał się Farao na obu dworzanów swoich, na przełożonego nad podczaszymi, i na przełożonego nad piekarzami. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 3 A dał je do więzienia w dom hetmana żołnierzów, na miejsce, gdzie był Józef więźniem. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 4 I oddał im hetman żołnierzów Józefa, i służył im; i byli przez niemały czas w więzieniu. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 5 Tedy się onym obiema śnił sen, każdemu sen jego, jednejże nocy, każdemu według wykładu snu jego, podczaszemu i piekarzowi króla Egipskiego, którzy byli więźniami w domu więzienia. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 6 A przyszedłszy do nich Józef rano, ujrzał je, a oto byli strwożeni. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 7 I pytał dworzan Faraonowych, którzy byli z nim w więzieniu, w domu pana jego, mówiąc: Czemużeście dziś tak smutnej twarzy? +Rdz Księga Rodzaju 01 40 8 I odpowiedzieli mu: Śnił się nam sen, a nie masz kto by go wyłożył. Tedy rzekł do nich Józef: Izali nie Boże są wykłady? powiedzcie mi proszę. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 9 A tak powiedział przełożony nad podczaszymi sen swój Józefowi, i rzekł mu: Śniło mi się, a oto winna macica przede mną, +Rdz Księga Rodzaju 01 40 10 A na winnej macicy były trzy gałązki, a ona jakoby pąki wypuszczała, a wychodził kwiat jej, i dostawały się jagody gron winnych. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 11 A kubek Faraonów był w ręce mojej, wziąłem tedy jagody, i wytłaczałem je w kubek Faraonów, i podawałem kubek w ręce Faraonowe. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 12 Tedy mu powiedział Józef: Ten jest wykład snu tego: Trzy gałązki, trzy dni są. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 13 Po trzech dniach wywyższy Farao głowę twą, a przywróci cię do pierwszego urzędu, i będziesz podawał kubek Faraonowi do ręki jego, według zwyczaju pierwszego, gdyś był podczaszym jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 14 Tylko wspomnij sobie na mię, gdy się będziesz miał dobrze, i uczyń proszę ze mną miłosierdzie, abyś wzmiankę uczynił o mnie przed Faraonem, i wybawił mię z domu tego; +Rdz Księga Rodzaju 01 40 15 Bo mię kradzieżą wzięto z ziemi Hebrajskiej, a do tego nicem tu nie uczynił, że mię wrzucono do tego więzienia. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 16 A widząc przełożony nad piekarzami, iż dobrze wyłożył, rzekł do Józefa: Jam też we śnie moim widział, a oto, trzy kosze białe nad głową moją. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 17 A w koszu najwyższym były wszelakie potrawy Faraonowe, roboty piekarskiej, a ptactwo jadło je z kosza, który był nad głową moją. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 18 Tedy odpowiedział Józef, i rzekł: Tenci jest wykład jego: Trzy kosze, trzy dni są; +Rdz Księga Rodzaju 01 40 19 A po trzech dniach odejmie Farao głowę twoję od ciebie, i obwiesi cię na drzewie, a będzie ptactwo jadło ciało twoje z ciebie. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 20 I stało się dnia trzeciego, dnia narodzenia Faraonowego, że uczynił ucztę na wszystkie sługi swe, i policzył głowę przełożonego nad podczaszymi, i głowę przełożonego na piekarzami w poczet sług swoich. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 21 I przywrócił przełożonego nad podczaszymi do podczastwa, aby podawał kubek do rąk Faraonowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 22 A przełożonego nad piekarzami obwiesił, jako im był sen wyłożył Józef. +Rdz Księga Rodzaju 01 40 23 Jednak nie wspomniał przełożony nad podczaszymi na Józefa, ale go zapomniał. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 1 I stało się po wyjściu dwóch lat, że się śniło Faraonowi, jakoby stał nad rzeką. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 2 A oto z rzeki wychodziło siedem krów, pięknych na wejrzeniu i tłustych na ciele, które się pasły na łące. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 3 Oto, też siedem krów innych wychodziło za niemi z rzeki, szpetnych na wejrzeniu, i chudych na ciele, które stały wedle krów pierwszych nad brzegiem rzeki. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 4 I pożarły one krowy szpetne na wejrzeniu i chude na ciele, siedem krów pięknych na wejrzeniu i tłustych; zatem ocknął się Farao. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 5 A gdy usnął, śniło mu się po wtóre; a ono siedem kłosów wyrastało z jednego źdźbła, pełnych i cudnych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 6 Oto, też siedem kłosów cienkich i wysuszonych od wiatru wschodniego wyrastało za nimi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 7 I pożarły te kłosy cienkie, siedem onych kłosów pięknych i zupełnych; i ocknął się Farao. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 8 A toć był sen. A gdy było rano, strwożony był duch jego; i posławszy wezwał wszystkich wieszczków Egipskich, i wszystkich mędrców jego, i opowiedział im Farao sny swoje; a nie było, kto by je wyłożył Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 9 Zatem rzekł przełożony nad podczaszymi do Faraona, mówiąc: Grzechy moje ja dziś przypominam sobie. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 10 Farao rozgniewawszy się na sługi swe, dał mię był pod straż do domu hetmana żołnierzów, mnie i przełożonego nad piekarzami. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 11 Tam się nam śnił sen jednejże nocy, mnie i jemu; każdemu według wykładu snu jego śniło się. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 12 A był tam z nami młodzieniec Hebrejczyk, sługa hetmana żołnierzów, któremuśmy powiedzieli, i wyłożył nam sny nasze, każdemu według snu jego wyłożył. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 13 I stało się, że jako nam wyłożył, tak było; mię przywrócił król na miejsce moje, a onego obwiesił. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 14 Tedy posławszy Farao, wezwał Józefa, i prędko go wyprowadzono z więzienia; który ostrzygłszy się, i odmieniwszy szaty swoje przyszedł do Faraona. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 15 I rzekł Farao do Józefa: Śnił mi się sen, a nie mam, kto by mi go wyłożył; alem ja o tobie słyszał, gdy mówiono, że gdy usłyszysz sen, umiesz go wyłożyć. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 16 I odpowiedział Józef Faraonowi, mówiąc: Oprócz mnie Bóg opowie rzeczy szczęśliwe Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 17 Tedy rzekł Farao do Józefa: Zdało mi się we śnie, jakobym stał na brzegu rzeki. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 18 A oto z rzeki wychodziło siedem krów tłustych na ciele, i pięknych na wejrzeniu, a pasły się na łące. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 19 Oto, zaś wychodziło siedem krów innych za nimi, nędznych i szpetnych na wejrzeniu, i chudych na ciele; nie widziałem we wszystkiej ziemi Egipskiej tak szpetnych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 20 I pożarły krowy chude i szpetne siedem krów pierwszych tłustych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 21 A choć się dostały do wnętrzności ich, przecię nie było znać, że się dostały do wnętrzności ich: bo na wejrzeniu były szpetne, jako i przedtem; i ocknąłem się. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 22 Widziałem zaś we śnie, a oto, siedem kłosów wyrastało z jednego źdźbła pełnych i pięknych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 23 Oto, też siedem kłosów suchych, cienkich, i wyschłych od wiatru wschodniego, wyrastało za nimi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 24 I pożarły te kłosy cienkie siedem onych kłosów pięknych. I powiedziałem to wieszczkom; ale nie było, kto by mi wyłożył. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 25 Tedy rzekł Józef do Faraona: Sen Faraonów jedenże jest: co Bóg uczyni, oznajmił Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 26 Siedem krów pięknych jest siedem lat, a siedem kłosów cudnych, jest też siedem lat; sen to jeden. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 27 Siedem zaś krów chudych i szpetnych, które wychodziły za niemi, jest siedem lat, a siedem kłosów czczych, i wyschłych od wiatru wschodniego, będzie siedem lat głodnych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 28 A toć jest, com powiedział Faraonowi; co Bóg będzie czynił, ukazał Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 29 Oto, siedem lat nadejdzie bardzo obfitych we wszystkiej ziemi Egipskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 30 A po nich nastąpi siedem lat głodu, i w zapomnienie przyjdzie wszystka ona obfitość w ziemi Egipskiej, i wytrawi głód ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 31 Tak, że nie będzie znać w ziemi obfitości onej dla głodu przyszłego: albowiem ciężki będzie bardzo. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 32 A iż się po dwa kroć śnił sen Faraonowi, znaczy, że to pewna rzecz od Boga, i pospiesza Bóg wykonać ją. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 33 Przetoż teraz niech znajdzie Farao męża rozumnego i mądrego, a przełoży go nad ziemią Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 34 Niech tak uczyni Farao, a postanowi urzędniki nad ziemią i zbierze piątą część urodzajów ziemi Egipskiej przez te siedem lat obfitych. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 35 I niech zbierają wszelaką żywność lat dobrych następujących, i zgromadzają zboża pod rękę Faraonową, i żywność w mieściech niech chowają. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 36 A będzie ona żywność na wychowanie ziemi na siedem lat głodu, które będą w ziemi Egipskiej aby nie niszczała ziemia od głodu. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 37 I podobało się to Faraonowi, i wszystkim sługom jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 38 I rzekł Farao do sług swoich: Izaż znajdziemy podobnego mężowi temu, w którym by był Duch Boży? +Rdz Księga Rodzaju 01 41 39 Zatem rzekł Farao do Józefa: Ponieważ ci oznajmił Bóg to wszystko, nie masz żadnego tak rozumnego i mądrego jako ty. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 40 Ty będziesz nad domem moim, a według rozkazania ust twoich sprawować się będzie wszystek lud mój: tylko stolicą większy nad cię będę. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 41 Nad to rzekł Farao do Józefa: Oto, postanowiłem cię nad wszystką ziemią Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 42 Zdjął tedy Farao pierścień swój z ręki swej, i dał go na rękę Józefową; oblekł go też w szatę bisiorową, i włożył łańcuch złoty na szyję jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 43 I kazał go wozić na wtórym wozie swoim, a wołano przed nim: Kłaniajcie się. I przełożył go nad wszystką ziemią Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 44 Zatem rzekł Farao do Józefa: Jam jest Farao, a bez twego pozwolenia nie podniesie żaden ani ręki, ani nogi swej, we wszystkiej ziemi Egipskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 45 I nazwał Farao imię Józefowe, Safnat Paneach, a dał mu Asenatę, córkę Potyfara, przełożonego Ońskiego, za żonę. I wyjechał Józef na ziemię Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 46 A było Józefowi trzydzieści lat, gdy stanął przed Faraonem, królem Egipskim; i wyszedłszy Józef od oblicza Faraonowego, objechał wszystkę ziemię Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 47 Zrodziła tedy ziemia w onych siedmiu latach urodzajnych obficie. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 48 I zgromadził Józef wszystkę żywność onych siedmiu lat, która była w ziemi Egipskiej i składał żywność w mieściech; urodzaj polny każdego miasta, który był około niego, składał w niem. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 49 Zaczem nagromadził Józef zboża, jako piasku morskiego bardzo wiele, aż go zaniechano liczyć; bo mu nie było liczby. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 50 A Józefowi urodzili się dwaj synowie, pierwej niż przyszedł rok głodu, które mu urodziła Asenat, córka Potyfara, przełożonego Ońskiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 51 Nazwał tedy Józef imię pierworodnego Manases, mówiąc: Że mi dał Bóg zapomnieć wszelkiej pracy mojej, i wszystkiego domu ojca mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 52 A imię drugiego nazwał Efraim, mówiąc: Iż mię rozmnożył Bóg w ziemi utrapienia mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 53 Tedy się skończyło siedem lat obfitości, która była w ziemi Egipskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 54 I poczęło siedem lat głodu następować, jako był przepowiedział Józef. I był głód po wszystkich krainach: ale we wszystkiej ziemi Egipskiej był chleb. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 55 Jednak potem ściśniona była głodem wszystka ziemia Egipska, i wołał lud do Faraona, o chleb. I rzekł Farao wszystkim Egipczanom: Idźcie do Józefa, a co wam rzecze uczyńcie. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 56 I był głód po wszystkiej ziemi. Tedy otworzył Józef wszystkie gumna, w których było zboże, i sprzedawał Egipczanom; bo się był głód zmocnił w ziemi Egipskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 41 57 I ze wszystkiej ziemi przyjeżdżano do Egiptu, kupować żywność od Józefa; bo się był zmocnił głód po wszystkiej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 1 A widząc Jakób, że było zboże w Egipcie, rzekł do synów swoich: Czemuż się oglądacie jeden na drugiego? +Rdz Księga Rodzaju 01 42 2 I mówił im: Otom słyszał, że jest zboże w Egipcie. Jedźcież tam, a kupcie nam stamtąd, abyśmy żywi byli, a nie pomarli. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 3 Jechało tedy dziesięć braci Józefowych kupować zboże, do Egiptu; +Rdz Księga Rodzaju 01 42 4 Ale Benjamina, brata Józefowego nie posłał Jakób z bracią jego, bo mówił: By snać nie przypadło nań co złego. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 5 I szli synowie Izraelowi pospołu z innymi tamże idącymi kupować zboże; albowiem był głód w ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 6 A Józef był przedniejszym rządcą w onej ziemi; onże sprzedawał zboża wszystkiemu ludowi ziemi. A gdy przyszli bracia Józefowi, kłaniali mu się twarzą do ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 7 A ujrzawszy Józef bracią swą, poznał je; lecz stawił się im jako obcy, i mówił do nich surowo, i rzekł do nich: Skądeście przyszli? I odpowiedzieli: Z ziemi Chananejskiej, abyśmy nakupili żywności. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 8 Tedy poznał Józef bracią swą; ale go oni nie poznali. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 9 I wspomniał Józef na sny, które mu się śniły o nich, i rzekł im: Szpiegowieście wy, a przyszliście, abyście przepatrzyli miejsca nieobronne tej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 10 A oni mu odpowiedzieli: Nie tak, panie mój; ale słudzy twoi przyszli, aby nakupili żywności. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 11 Wszyscyśmy synowie jednego męża; ludzieśmy szczerzy, a nie są słudzy twoi szpiegami. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 12 A on rzekł do nich: Nie tak, aleście nieobronne miejsca tej ziemi przyszli przepatrować. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 13 I rzekli: Dwanaście nas braci było sług twoich, synów jednego męża w ziemi Chananejskiej; a oto, najmłodszy z ojcem naszym teraz jest w domu, a jednego już nie masz. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 14 I rzekł im Józef: Toć jest com ja wam powiedział, mówiąc: Szpiegowieście wy. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 15 Przez to was doświadczę; żywie Farao, nie wynijdziecie stąd, aż mi tu przyjdzie brat wasz młodszy. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 16 Poślijcież jednego z was, aby przywiódł brata waszego, a wy w więzieniu będziecie, ażby były doświadczone słowa wasze, jestli prawda przy was; a jeźli nie, żywie Farao, żeście wy szpiegowie. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 17 Tedy je dał pod straż do trzech dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 18 I mówił do nich Józef dnia trzeciego: Uczyńcie tak, a żyć będziecie; boć się ja boję Boga. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 19 Jeźliście szczerzy, brat wasz jeden niech będzie okowany w więzieniu, gdzieście wy byli; a wy jedźcie i odnieście zboże, abyście odjęli głodowi domy wasze. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 20 A brata waszego młodszego przywiedźcie do mnie, a sprawdzą się słowa wasze, i nie pomrzecie. I uczynili tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 21 I mówili jeden do drugiego: Zaprawdęśmy zgrzeszyli przeciwko bratu naszemu; bo widząc utrapienie duszy jego, gdy się nam modlił, nie wysłuchaliśmy go; dla tegoż przyszedł na nas ten kłopot. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 22 Odpowiedział im tedy Ruben, mówiąc: Izalim wam nie mówił temi słowy: Nie grzeszcie przeciw pacholęciu? a nie usłuchaliście; otóż teraz krwi jego z rąk naszych szukają. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 23 A oni nie wiedzieli, żeby rozumiał Józef; bo tłumacz był między nimi. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 24 Odwróciwszy się tedy od nich Józef, płakał; a obróciwszy się do nich, mówił z nimi, i wziąwszy od nich Symeona, związał go przed oczyma ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 25 I rozkazał Józef, aby napełniono wory ich zbożem, i wrócono pieniądze ich każdemu do woru jego, i żeby im dano żywności na drogę; i uczyniono tak. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 26 Tedy oni włożywszy zboża swoje na osły swe, odjechali stamtąd. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 27 I rozwiązawszy jeden z nich wór swój, aby dał obrok osłowi swemu w gospodzie, ujrzał pieniądze swoje, które były na wierzchu w worze jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 28 I rzekł do braci swej: Wrócono mi pieniądze moje, a oto, są w worze moim. Tedy im upadło serce, i zdumieli się, jeden do drugiego mówiąc: Cóż nam to Bóg uczynił? +Rdz Księga Rodzaju 01 42 29 Zatem przyszli do Jakóba, ojca swego, do ziemi Chananejskiej, i powiedzieli mu wszystko, co się im przydało, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 42 30 Mówił z nami on mąż, pan onej ziemi, surowo, i udał nas za szpiegi ziemi; +Rdz Księga Rodzaju 01 42 31 A myśmy mu rzekli: Szczerzyśmy, nie byliśmy szpiegami; +Rdz Księga Rodzaju 01 42 32 Dwanaście nas było braci synów ojca naszego; jednego już nie masz, a młodszy teraz jest z ojcem naszym w ziemi Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 33 I mówił do nas mąż on, pan onej ziemi: Po tem poznam, żeście szczerzy; brata waszego jednego zostawcie u mnie, a zboże dla odjęcia głodowi domów waszych weźmijcie a idźcie; +Rdz Księga Rodzaju 01 42 34 Potem przywiedźcie brata waszego młodszego do mnie, abym poznał, żeście wy nie szpiegowie, ale szczerzy; tedy wam wrócę brata waszego, a w tej ziemi handlować będziecie. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 35 I stało się, gdy wypróżniali wory swoje, a oto, każdy znalazł węzeł pieniędzy swych w worze swoim; a obaczywszy węzły z pieniędzmi swymi, oni i ojciec ich, polękali się. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 36 I rzekł im Jakób, ojciec ich: Osierociliście mię, Józefa nie masz, i Symeona nie masz, a Benjamina weźmiecie; na mię się to wszystko złe zwaliło. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 37 I rzekł Ruben do ojca swego, mówiąc: Dwóch synów moich zabij, jeźlić go zaś nie przywiodę; daj go do ręki mojej, a ja go tobie przywrócę. +Rdz Księga Rodzaju 01 42 38 Ale on rzekł: Nie pójdzie syn mój z wami, gdyż brat jego umarł, a on sam tylko został; a jeźliby nań przypadło co złego na drodze, którą pójdziecie, tedy doprowadzicie sędziwość moję z żałością do grobu. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 1 A głód wielki był w onej ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 2 I stało się, gdy strawili onę żywność, którą byli przynieśli z Egiptu, że rzekł do nich ojciec ich: Idźcie znowu, a kupcie nam cokolwiek żywności. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 3 I rzekł do niego Judas, mówiąc: Oświadczając oświadczył się przeciwko nam ten mąż mówiąc: Nie ujrzycie oblicza mojego, jeźli nie będzie brat wasz z wami: +Rdz Księga Rodzaju 01 43 4 Jeźli tedy poślesz brata naszego z nami, pojedziemy i nakupiemyć żywności; +Rdz Księga Rodzaju 01 43 5 Ale jeźli nie poślesz, nie pojedziemy; bo on mąż mówił do nas: Nie ujrzycie twarzy mojej, jeźli nie będzie brata waszego z wami. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 6 Tedy rzekł Izrael: Przeczżeście mi tak źle uczynili, powiedziawszy temu mężowi, że jeszcze macie brata? +Rdz Księga Rodzaju 01 43 7 I rzekli: Pilnie się pytał on mąż o nas, i o rodzinie naszej, mówiąc: Żywże jeszcze ojciec wasz? macieli jeszcze którego brata? I odpowiedzieliśmy mu według pytania jego; cóżeśmy wiedzieli, że miał mówić: Przywiedźcie mi tu brata waszego? +Rdz Księga Rodzaju 01 43 8 I rzekł Judas do Izraela, ojca swego: Poślij tego młodzieńca ze mną, a wstawszy pojedziemy, abyśmy żyli a nie pomarli głodem, tak my, jako i ty, i dziateczki nasze. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 9 Ja przyrzekam zań, z ręki mojej szukaj go; jeźli go nie przywiodę do ciebie, a nie stawię go przed tobą, będęć winien grzechu po wszystkie dni; +Rdz Księga Rodzaju 01 43 10 Bo gdybyśmy byli nie omieszkali, już byśmy się byli dwa kroć wrócili. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 11 Tedy rzekł do nich Izrael, ojciec ich: Jeźliże tak być musi, uczyńcież to; nabierzcie najlepszych pożytków ziemi w naczynia wasze, a zanieście mężowi onemu w upominku: trochę balsamu, i trochę miodu, i rzeczy wonnych, i myrry, orzechów terebintowych, i migdałów. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 12 Pieniądze też dwoje weźmijcie do rąk waszych, a pieniądze przywrócone na wierzchu worów waszych odnieście w ręce swoje; snać się to omyłką stało. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 13 Ale i brata waszego weźmijcie, a wstawszy jedźcie znowu do męża onego; +Rdz Księga Rodzaju 01 43 14 A Bóg Wszechmogący niech wam da miłosierdzie przed obliczem tego męża, aby wam wypuścił brata waszego drugiego i Benjamina; a ja jako osierociały bez dziatek będę. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 15 Tedy wziąwszy oni mężowie on podarek, i dwoje pieniądze wziąwszy w ręce swe, i Benjamina, wstali, i jechali do Egiptu, i stanęli przed Józefem. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 16 A ujrzawszy Józef z nimi Benjamina, rzekł do tego, który był sprawcą domu jego: Wprowadź te męże w dom, a zabij bydlę i nagotuj; bo ze mną jeść będą mężowie ci w południe. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 17 I uczynił on mąż, jako mu rozkazał Józef, a wprowadził on mąż one ludzie w dom Józefów. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 18 Bali się tedy mężowie oni, gdy byli wprowadzeni w dom Józefów, i mówili: Dla onychci to pieniędzy, które pierwej włożono było do worów naszych, wprowadzeni tu jesteśmy, aby potwarz na nas zwaliwszy targnął się na nas, a pobrał w niewolą nas i osły nasze. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 19 A przystąpiwszy do męża tego, który był sprawcą domu Józefowego, mówili do niego we drzwiach domu. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 20 I rzekli: Słuchaj mię, panie mój! przyjechaliśmy byli pierwej kupować żywność. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 21 I stało się, gdyśmy przyjechali do gospody, i rozwiązaliśmy wory nasze, oto, pieniądze każdego były na wierzchu woru jego, pieniądze nasze, według wagi ich, któreśmy zaś przynieśli w rękach naszych. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 22 Pieniądze też drugie przynieśliśmy w rękach naszych, abyśmy nakupili żywności, a nie wiemy, kto włożył te pieniądze nasze do worów naszych. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 23 A on rzekł: Pokój wam, nie bójcie się; Bóg wasz, i Bóg ojca waszego dał wam skarb do worów waszych; pieniądze wasze doszły mię. I wywiódł do nich Symeona. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 24 A przywiódłszy on mąż one ludzie w dom Józefów, dał im wody, i umyli nogi swe; dał też obrok osłom ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 25 Zatem nagotowali podarek, niż przyszedł Józef w południe; słyszeli bowiem, iż tam mieli jeść chleb. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 26 A gdy wszedł Józef w dom, przynieśli mu podarek, który mieli w rękach swych w domu onym, i kłaniali mu się aż do ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 27 I pytał ich, jakoby się mieli, i rzekł: Zdrówże jest ojciec wasz stary, o którymeście mi powiadali? Żywże jeszcze? +Rdz Księga Rodzaju 01 43 28 A oni odpowiedzieli: Zdrówci sługa twój, ojciec nasz, jeszczeć żyw. A schyliwszy się, pokłonili mu się. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 29 Tedy podniósłszy oczy swe, ujrzał Benjamina, brata swego, syna matki swej, i rzekł: Tenże jest brat wasz młodszy, o którymeście mi powiadali? I rzekł mu: Bóg niech ci będzie miłościw, miły synu. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 30 I pokwapił się Józef wynijść, bo się były wzruszyły wnętrzności jego ku bratu swemu, i szukał miejsca, gdzie by płakał, i wszedłszy do komory, płakał tam. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 31 Potem umywszy twarz swoję, wyszedł zasię, i wstrzymał się, i rzekł: Kładźcie chleb. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 32 I położono jemu osobno, i onym osobno, Egipczanom też, którzy jedli z nim, osobno; bo nie mogą jeść Egipczanie z Hebrejczykami chleba, gdyż to jest obrzydliwością Egipczanom. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 33 I usiedli przed obliczem jego, pierworodny według pierworodztwa swego, a młodszy według młodości swej; i dziwowali się mężowie oni patrząc jeden na drugiego. +Rdz Księga Rodzaju 01 43 34 I biorąc potrawy przed sobą dawał im; a dostała się pięć kroć większa część Benjaminowi nad inne części onych wszystkich; i pili, a podpili sobie z nim. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 1 Rozkazał tedy Józef temu, który był sprawcą domu jego, mówiąc: Napełnij wory mężów tych zbożem, jako mogą znieść, a włóż pieniądze każdego na wierzch woru jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 2 Kubek też mój, kubek srebrny, włóż na wierzch woru młodszego z pieniędzmi za zboże jego; i uczynił według słów Józefowych, jako mu rozkazał. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 3 A gdy było rano, mężowie oni puszczeni są, sami i osłowie ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 4 Wyszedłszy tedy z miasta, gdy nie daleko byli, rzekł Józef do tego, który był sprawcą domu jego: Wstań, goń te męże, a dogoniwszy ich, mów do nich: Czemuście oddali złe za dobre? +Rdz Księga Rodzaju 01 44 5 Azaż nie ten jest kubek, z którego pija pan mój? i azaż on pewnie nie zgadnie przezeń, jacyście wy? źleście uczynili, coście uczynili. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 6 Dogoniwszy ich tedy, mówił do nich te słowa. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 7 Ale oni odpowiedzieli mu: Czemu mówi pan mój takowe słowa? nie daj tego Boże, aby to słudzy twoi uczynić mieli. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 8 Oto pieniądze, któreśmy byli znaleźli na wierzchu worów naszych, odnieśliśmy zaś do ciebie z ziemi Chananejskiej; a jakoż byśmy kraść mieli z domu pana twego srebro albo złoto? +Rdz Księga Rodzaju 01 44 9 U którego by to znaleziono z sług twoich, niechaj umrze; a my będziemy pana mego niewolnikami. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 10 Tedy on rzekł: Niechże tak będzie, jako mówicie; jednak przy którym się znajdzie kubek, ten niech będzie niewolnikiem, a wy będziecie niewinnymi. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 11 Prędko tedy każdy złożył wór swój na ziemię; i rozwiązali każdy wór swój. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 12 I szukał od starszego począwszy; a u młodszego przestał; i znalazł kubek w worze Benjaminowym. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 13 Tedy oni rozdarli szaty swoje, i włożywszy brzemię każdy z nich na osła swego, wrócili się do miasta. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 14 Przyszedł tedy Judas, i bracia jego do domu Józefa, który tam jeszcze był, i upadli przed obliczem jego na ziemię. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 15 I rzekł do nich Józef: Cóżeście to uczynili? azaście nie wiedzieli, że pewnie zgadnie mąż taki, jakim ja jest? +Rdz Księga Rodzaju 01 44 16 Tedy odpowiedział Judas: Cóż odpowiemy panu memu, cóż rzeczemy? i jako się my usprawiedliwić mamy? Bóg znalazł nieprawość sług twoich; otośmy niewolnikami pana mego, i my, i ten, w którego ręku znaleziony jest kubek. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 17 A on rzekł: Nie daj Boże, abym to uczynić miał! mąż, w którego ręku znaleziony jest kubek, ten będzie niewolnikiem moim; a wy jedźcie w pokoju do ojca waszego. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 18 Zatem przystąpił do niego Judas i rzekł: Słuchaj mię panie mój; niechaj przemówi proszę sługa twój które słowo w uszy pana mego, a niech się nie zapala gniew twój na sługę twego, gdyżeś ty jest jako sam Farao. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 19 Pan mój pytał sług swoich mówiąc: Macież ojca albo brata? +Rdz Księga Rodzaju 01 44 20 Tedyśmy odpowiedzieli panu swemu: Mamyć ojca starego, i chłopię w starości jego spłodzone małe, a brat jego umarł, a został sam tylko po matce swej, i ojciec jego miłuje go. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 21 Potem mówiłeś do nas sług swoich: Przywiedźcie go do mnie, abym go oglądał oczyma memi: +Rdz Księga Rodzaju 01 44 22 I mówiliśmy do pana mego: Nie będzie mogło chłopię opuścić ojca swego; bo gdyby opuściło ojca swego, umarłby. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 23 Tedyś rzekł do sług swoich: Jeźli nie przyjdzie brat wasz młodszy z wami, nie ujrzycie więcej oblicza mojego. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 24 I stało się, gdyśmy odeszli do sługi twego, ojca mojego, i powiedzieliśmy mu te słowa pana mego: +Rdz Księga Rodzaju 01 44 25 Tedy rzekł ojciec nasz: Jedźcie znowu, a kupcie nam trochę żywności. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 26 I powiedzieliśmy: Nie możemy tam iść: lecz jeźli brat nasz młodszy będzie z nami, tedy pojedziemy; bo inaczej nie będziemy mogli oglądać oblicza męża onego, jeźli brat nasz młodszy nie będzie z nami. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 27 I rzekł sługa twój, ojciec mój, do nas: Wy wiecie, że dwóch synów urodziła mi żona moja; +Rdz Księga Rodzaju 01 44 28 I wyszedł jeden ode mnie, i rzekłem: Zaiste od zwierza rozdarty jest, i nie widziałem go do tych miast; +Rdz Księga Rodzaju 01 44 29 A weźmiecieli i tego od oblicza mego, a przypadnie nań śmierć, tedy doprowadzicie sędziwość moję z żałością do grobu. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 30 Przetoż teraz jeślibym przyszedł do sługi twego, ojca mojego, a dziecięcia by z nami nie było, (ponieważ dusza jego jest przywiązana do duszy jego), +Rdz Księga Rodzaju 01 44 31 Stanie się, skoro ujrzy, iż dziecięcia nie będzie, że umrze; a odprowadzą słudzy twoi sędziwość sługi twego, ojca naszego, z żałością do grobu. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 32 Bo sługa twój przyrzekł za to dziecię, gdy je brał od ojca swego, mówiąc: Jeźlić go zaś nie przywiodę, tedy będę winien grzechu przeciw ojcu memu po wszystkie dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 33 Teraz tedy niech zostanie proszę sługa twój miasto dziecięcia tego niewolnikiem pana mego, a dziecię niech idzie z bracią swoją. +Rdz Księga Rodzaju 01 44 34 Bo jakoż ja mam wrócić się do ojca mego, gdy tego dziecięcia ze mną nie będzie? chybabym chciał patrzyć na żałość, która by przyszła na ojca mego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 1 Tedy się Józef nie mógł dalej wstrzymać przed wszystkimi, którzy stali przed nim, i zawołał: Wyprowadźcie wszystkie ode mnie. I nie został nikt przy nim, gdy się dał poznać Józef braci swej. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 2 I podniósł głos swój z płaczem; co słyszeli Egipczanie, słyszał też dom Faraonów. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 3 I rzekł Józef do braci swej: Jamci jest Józef; a żywże jeszcze ojciec mój? i nie mogli mu bracia jego odpowiedzieć, bo się zlękli oblicza jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 4 Tedy rzekł Józef do braci swej: Przystąpcie, proszę, do mnie; i przystąpili. Zatem rzekł: Jam jest Józef, brat wasz, któregoście sprzedali do Egiptu. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 5 Jednak teraz nie frasujcie się, ani trwożcie sobą, żeście mię tu sprzedali; boć dla zachowania żywota waszego posłał mię Bóg przed wami. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 6 Bo już dwa lata głodu było na ziemi, a jeszcze pięć lat zostaje, których nie będą orać ani żąć. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 7 Posłał mię tedy Bóg przed wami, abym was zachował ostatek na ziemi, a żebym wam dodał żywności na oswobodzenie wielkie. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 8 Teraz tedy nie wyście mię tu posłali, ale Bóg, który mię postanowił ojcem Faraonowym, i panem wszystkiego domu jego, a panującym nad wszystką ziemią Egipską. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 9 Spieszcież się, a idźcie do ojca mego, i mówcie do niego: Toć wskazuje syn twój Józef: Uczynił mię Bóg panem wszystkiego Egiptu, przyjedźże do mnie, a nie omieszkaj. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 10 I będziesz mieszkał w ziemi Gosen; a będziesz blisko mnie, ty i synowie twoi, i synowie synów twoich, i trzody twoje, i woły twoje, i wszystko, co masz. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 11 A będę cię tam żywił; bo jeszcze pięć lat głodu będzie, abyś od niedostatku nie zginął, ty, i dom twój, i wszystko, co masz. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 12 A oto, oczy wasze widzą, i oczy brata mego, Benjamina, że usta moje mówią do was. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 13 Oznajmijcie też ojcu memu wszystkę zacność moje w Egipcie, i wszystko coście widzieli; spieszcie się tedy, a przyprowadźcie tu ojca mojego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 14 Zatem padł na szyję Benjamina, brata swego, i płakał; Benjamin też płakał na szyi jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 15 I pocałowawszy wszystkę bracią swoję, płakał nad nimi; a potem rozmawiali z nim bracia jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 16 I rozgłoszono tę wieść w domu Faraonowym, mówiąc: Przyjechali bracia Józefowi; i podobało się to w oczach Faraonowych, i w oczach sług jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 17 Tedy rzekł Farao do Józefa: Powiedz braci swej: Uczyńcie tak: nakładłszy brzemion na bydła wasze, idźcie; a wróćcie się do ziemi Chananejskiej; +Rdz Księga Rodzaju 01 45 18 A wziąwszy ojca waszego, i czeladź waszę, przyjedźcie do mnie; i dam wam dobre miejsce w ziemi Egipskiej, i będziecie używać tłustości ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 19 I rozkaż im mówiąc: To uczyńcie: weźmijcie sobie z ziemi Egipskiej wozów, dla dziatek waszych i dla żon waszych, a wziąwszy ojca waszego przyjedźcie tu. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 20 A oko wasze niech nie żałuje sprzętu waszego, gdyż dobro wszystkiej ziemi Egipskiej wasze będzie. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 21 Uczynili tedy tak synowie Izraelowi; i dał im Józef wozy według rozkazania Faraonowego; dał im też żywności na drogę. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 22 Dał z onychże wszystkich każdemu odmienne szaty; ale Benjaminowi dał trzy sta srebrników, i pięcioro szat odmiennych. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 23 Ojcu też swemu posłał te rzeczy: dziesięć osłów, niosących z najlepszych rzeczy Egipskich, i dziesięć oślic, niosących zboże, i chleb, i żywność ojcu jego na drogę. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 24 Puścił tedy bracią swą, i odjechali, a mówił do nich: Nie wadźcie się na drodze. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 25 Którzy wyjechawszy z Egiptu przyjechali do ziemi Chananejskiej, do Jakóba ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 26 I oznajmili mu, mówiąc: Jeszczeć żyw Józef, a onci jest panem nad wszystką ziemią Egipską; i zemdlało serce jego; bo im nie wierzył. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 27 Lecz oni powiedzieli mu wszystkie słowa Józefowe, które mówił do nich. A ujrzawszy wozy, które posłał Józef, aby go na nich przywieziono, tedy ożył duch Jakóba, ojca ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 45 28 I rzekł Izrael: Dosyć mam na tem, gdy jeszcze Józef, syn mój, żyje; pójdę a oglądam go, pierwej niż umrę. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 1 A tak jechał Izrael ze wszystkiem, co miał, a przyjechawszy do Beerseby, ofiarował ofiary Bogu ojca swego Izaaka. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 2 I rzekł Bóg do Izraela w widzeniu nocnem, mówiąc: Jakóbie, Jakóbie; a on odpowiedział: Owom ja. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 3 I rzekł: Jam jest Bóg, Bóg ojca twojego; nie bój się zstąpić do Egiptu, bo cię tam w naród wielki rozmnożę. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 4 Ja zstąpię z tobą do Egiptu, i Ja cię stamtąd także zasię wywiodę, a Józef położy rękę swoję na oczy twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 5 I powstał Jakób z Beerseby; i wzięli synowie Izraelowi Jakóba ojca swego, i dziatki swe, i żony swe na wozy, które był posłał Farao, aby go przywieziono. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 6 Pobrali też bydła swe, i majętność swoję, której byli nabyli w ziemi Chananejskiej, i przyjechali do Egiptu, Jakób i wszystka rodzina jego z nim; +Rdz Księga Rodzaju 01 46 7 Syny swe, i syny synów swych, córki swe i córki synów swych, i wszystko nasienie swoje prowadził z sobą do Egiptu. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 8 A teć są imiona synów Izraelowych, którzy weszli do Egiptu: Jakób i synowie jego: pierworodny Jakóbów Ruben. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 9 A synowie Rubenowi: Henoch, i Fallu, i Hesron i Charmi. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 10 A synowie Symeonowi: Jemuel, i Jamyn, i Achod, i Jachyn, i Sochar, i Saul, syn niewiasty Chananejskiej. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 11 Synowie też Lewiego: Gerson, Kaat, i Merary. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 12 A synowie Judasowi: Her, i Onan, i Sela, i Fares, i Zara; ale umarł Her i Onan w ziemi Chananejskiej. A byli synowie Faresowi: Hesron i Hamuel. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 13 A synowie Isaszarowi: Tola, i Fua, i Job, i Simron. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 14 Synowie zaś Zabulonowi: Zared, i Elon, i Jaleel. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 15 A cić są synowie Lii, które urodziła Jakóbowi w Padanie Syryjskim, i Dyna córka jego; wszystkich dusz synów jego, i córek jego, trzydzieści i trzy. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 16 A synowie Gadowi: Sefon, i Aggi, Suny, i Esebon, Ery, i Arody, i Areli. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 17 A synowie Aser: Jemna, i Jesua, i Isui, i Beryja, i Sera, siostra ich. A synowie Beryjego: Heber, i Melchyjel. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 18 Cić są synowie Zelfy, którą był dał Laban Lii, córce swej, których ona urodziła Jakóbowi, szesnaście dusz. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 19 Synowie Racheli, żony Jakóbowej: Józef i Benjamin. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 20 Józefowi zaś urodzili się synowie w ziemi Egipskiej, które mu urodziła Asenat, córka Potyfara, książęcia Ońskiego: Manases i Efraim. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 21 A synowie Benjaminowi: Bela, i Bechor, i Asbel, Gera, i Naamann, Echy i Ros, Mupim, i Chupim, i Ared. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 22 Cić są synowie Racheli, którzy się urodzili Jakóbowi; wszystkich dusz czternaście. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 23 A synowie Danowi: Chusym. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 24 Synowie też Neftalimowi: Jachsyjel, i Gunny, i Jeser, i Selem. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 25 Ci są synowie Bali, którą był dał Laban Racheli, córce swej, która je urodziła Jakóbowi; wszystkich dusz siedem. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 26 Wszystkie dusze, które przyszły z Jakóbem do Egiptu, co wyszły z biódr jego, okrom żon synów Jakóbowych, wszystkich dusz było sześćdziesiąt i sześć. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 27 A synów Józefowych, którzy mu się urodzili w Egipcie, dusz dwie. A tak wszystkich dusz domu Jakóbowego, które weszły do Egiptu, było siedemdziesiąt. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 28 I posłał przed sobą Judasa do Józefa, aby mu oznajmił pierwej, niżby przyjechał do Gosen. I przyjechali do ziemi Gosen. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 29 A zaprzągłszy Józef wóz swój, wyjechał przeciw Izraelowi, ojcu swemu, do Gosen; a ujrzawszy go (Jakób) padł na szyję jego, i płakał na szyi jego chwilę. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 30 Tedy rzekł Izrael do Józefa: Niechże już umrę, gdym ujrzał oblicze twoje, ponieważeś ty jeszcze żyw. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 31 Zatem rzekł Józef do braci swej i do domu ojca swego: Pojadę, a opowiem Faraonowi, i rzekę mu: Bracia moi i dom ojca mego, którzy byli w ziemi Chananejskiej, przyjechali do mnie; +Rdz Księga Rodzaju 01 46 32 A ci mężowie są pasterze trzód, bo się bawili chowaniem bydła; przeto owce swoje, i woły swoje, i wszystko, co mieli, przywiedli. +Rdz Księga Rodzaju 01 46 33 A tak gdy was przyzowie Farao, i spyta: Czem się bawicie? +Rdz Księga Rodzaju 01 46 34 Odpowiecie: Pasterze byli słudzy twoi od dzieciństwa naszego aż dotąd, i my i ojcowie nasi; a to dla tego abyście mogli mieszkać w ziemi Gosen, bo obrzydłością Egipczanom jest wszelki pasterz bydła. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 1 Tedy przyjechawszy Józef, oznajmił Faraonowi, i rzekł: Ojciec mój i bracia moi z owcami swemi, i z wołami swymi, i ze wszystkiem, co mają, przyjechali z ziemi Chananejskiej; a oto, są w ziemi Gosen. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 2 A z liczby braci swej wziął pięciu mężów, i postawił je przed Faraonem. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 3 I rzekł Farao do braci jego: Czem się bawicie? A oni odpowiedzieli Faraonowi: Pasterzami owiec są słudzy twoi, i my i ojcowie nasi. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 4 Rzekli jeszcze do Faraona: Abyśmy byli przychodniami w tej ziemi, przyszliśmy; bo nie masz paszy dla bydła, które mają słudzy twoi, gdyż ciężki głód jest w ziemi Chananejskiej; a teraz niech mieszkają, prosimy, słudzy twoi w ziemi Gosen. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 5 Tedy rzekł Farao do Józefa mówiąc: Ojciec twój i bracia twoi przyjechali do ciebie; +Rdz Księga Rodzaju 01 47 6 Ziemia Egipska przed tobą jest: w najlepszem miejscu tej ziemi daj mieszkanie ojcu twemu i braci twojej, niech mieszkają w ziemi Gosen; a zrozumieszli, że są między nimi mężowie godni, tedy je uczynisz przełożonymi nad trzodami memi. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 7 I przywiódł Józef Jakóba, ojca swego, i postawił go przed Faraonem; a błogosławił Jakób Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 8 Tedy rzekł Farao do Jakóba: Wiele jest dni lat żywota twego? +Rdz Księga Rodzaju 01 47 9 I odpowiedział Jakób Faraonowi: Dni lat pielgrzymstwa mego jest sto i trzydzieści lat; krótkie i złe były dni lat żywota mego, i nie doszły dni lat żywota ojców moich, w których dniach oni pielgrzymowali. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 10 Zatem pobłogosławiwszy Jakób Faraonowi, wyszedł od oblicza Faraonowego. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 11 Tedy dał mieszkanie Józef ojcu swemu i braci swej, i dał im osiadłość w ziemi Egipskiej, w najlepszem miejscu onej krainy, w ziemi Rameses, jako był rozkazał Farao. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 12 I żywił Józef ojca swego i bracią swoję, i wszystek dom ojca swego chlebem aż do najmniejszego. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 13 A chleba nie było po wszystkiej ziemi; bo ciężki bardzo był głód, i utrapiona była ziemia Egipska, i ziemia Chananejska od głodu. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 14 Tedy zebrał Józef wszystkie pieniądze, które się znajdowały w ziemi Egipskiej i w ziemi Chananejskiej, za żywność, którą kupowano; i wniósł one pieniądze Józef do skarbu Faraonowego. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 15 A gdy nie stało pieniędzy w ziemi Egipskiej, i w ziemi Chananejskiej, tedy przyszli wszyscy Egipczanie do Józefa, mówiąc: Daj nam chleba, i czemuż mamy umierać przed tobą, gdyż nam już nie staje pieniędzy? +Rdz Księga Rodzaju 01 47 16 Na to odpowiedział Józef: Dawajcie bydła wasze, a dam wam żywności za bydła wasze, ponieważ wam nie stało pieniędzy. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 17 I przygnali bydła swe do Józefa; i dał im Józef chleba za konie, i za stada owiec, i za stada wołów, i za osły, i przechował je chlebem za wszystkie bydła ich, onego roku. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 18 A gdy wyszedł rok on, przyszli do niego roku drugiego, mówiąc mu: Nie zatajemy przed panem naszym, że nam już pieniędzy nie stało, i stada bydeł są u pana naszego; nie zostawa nam przed panem naszym, tylko ciała nasze i role nasze. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 19 A czemuż umierać mamy przed oczyma twemi? i nas, i role nasze kupuj i ziemię naszę za chleb, a będziemy, my i ziemia nasza, w niewoli u Faraona; tylko nam daj nasienia, abyśmy żyli a nie pomarli, i ziemia nie spustoszała. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 20 A tak kupił Józef wszystkę ziemię Egipską Faraonowi; bo sprzedali Egipczanie, każdy rolą swoję, gdyż się był wzmógł między nimi głód; i dostała się Faraonowi wszystka ziemia. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 21 I przeniósł lud do miast, od ostatnich granic Egiptu aż do końca jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 22 Tylko ziemi kapłańskiej nie kupił; bo kapłani mieli obrok postanowiony od Faraona, i żywili się obrokiem swym, który im dał Farao; dlategoż nie sprzedawali ziemi swej. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 23 I rzekł Józef do ludu: Otom was teraz poskupował i ziemię waszę Faraonowi; otóż macie nasienie, posiejcież tedy role. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 24 A z urodzajów waszych będziecie dawali piątą część Faraonowi; cztery zasię części będą wam na zasianie roli, i na żywność waszę i tych, którzy są w domach waszych, i na żywność dziatek waszych. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 25 Tedy odpowiedzieli: Zachowałeś żywot nasz; niechże znajdziemy łaskę w oczach pana swego, i będziemy niewolnikami Faraonowymi. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 26 I postanowił to Józef za prawo aż do dnia dzisiejszego w ziemi Egipskiej, aby dawana była Faraonowi piąta część; tylko ziemia samych kapłanów nie dostała się Faraonowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 27 I mieszkał Izrael w ziemi Egipskiej, w ziemi Gosen, i osadziwszy się w niej, rozrodzili się, i rozmnożyli się wielce. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 28 I żył Jakób w ziemi Egipskiej siedemnaście lat; a było dni Jakóbowych, lat żywota jego, sto czterdzieści i siedem lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 29 I przybliżyły się dni Izraelowe, aby umarł; i wezwał syna swego Józefa i rzekł do niego: Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, połóż proszę rękę twoję pod biodro moje, a uczyń ze mną miłosierdzie i prawdę; proszę nie chowaj mię w Egipcie; +Rdz Księga Rodzaju 01 47 30 Ale gdy zasnę z ojcy moimi, wyniesiesz mię z Egiptu, a pochowasz mię w grobie ich. A on rzekł: Uczynię według słowa twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 47 31 A Jakób rzekł: Przysiążże mi: i przysiągł mu. Zatem nakłonił się Izrael ku głowom łoża. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 1 To gdy się stało, dano znać Józefowi: Oto, ojciec twój zachorzał; który wziąwszy dwóch synów swoich z sobą, Manasesa i Efraima, jechał do niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 2 I powiedziano Jakóbowi, mówiąc: Oto, syn twój Józef idzie do ciebie. A Izrael pokrzepiwszy się, usiadł na łożu. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 3 I rzekł Jakób do Józefa: Bóg wszechmogący ukazał mi się w Luzie, w ziemi Chananejskiej, i błogosławił mi. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 4 A mówił do mnie: Oto, ja rozrodzę cię, i rozmnożę cię, i wywiodę z ciebie wielki naród; a dam ziemię tę nasieniu twemu po tobie w dziedzictwo wieczne. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 5 Przetoż teraz dwaj synowie twoi, którzyć się urodzili w ziemi Egipskiej, pierwej niżem ja tu do ciebie przyszedł do Egiptu, moi są, Efraim i Manases; jako Ruben i Symeon moi będą. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 6 Ale dzieci twoje, które po tych spłodzisz, twoje będą; imieniem braci swojej będą zwani w osiadłościach swych. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 7 A gdym się wracał z Padan, umarła mi Rachel w ziemi Chananejskiej w drodze, gdym jeszcze był jakoby na milę od Efraty, i pogrzebłem ją tam przy drodze ku Efracie; a toć jest Betlehem. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 8 A ujrzawszy Izrael syny Józefowe, rzekł: Czyi to są? +Rdz Księga Rodzaju 01 48 9 Tedy odpowiedział Józef ojcu swemu: Synowie to moi, które mi tu dał Bóg; a on rzekł: Przywiedź je proszę do mnie, abym im błogosławił. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 10 A oczy Izraelowe ociężały były dla starości, i nie mógł dojrzeć: i przywiódł je do niego, które Jakób pocałował i obłapił. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 11 Zatem rzekł Izrael do Józefa: Oglądać więcej oblicza twego nie spodziewałem się, a oto, dał mi Bóg widzieć i nasienie twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 12 Tedy Józef odwiódł je od łona jego, i pokłonił się obliczem swem aż do ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 13 A wziąwszy Józef obydwu, postawił Efraima po prawej ręce swojej, a po lewej Izraelowej; a Manasesa po lewej ręce swojej a po prawej Izraelowej, i przywiódł je do niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 14 A wyciągnąwszy Izrael prawicę swoję, włożył ją na głowę Efraima, który był młodszy, lewicę zaś swoję na głowę Manasesa, umyślnie przełożywszy ręce swoje, choć Mananses był pierworodny. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 15 I błogosławił Józefowi, mówią: Bóg, przed którego obliczem chodzili ojcowie moi, Abraham i Izaak, Bóg który mię żywił od młodości mojej aż do dnia tego; +Rdz Księga Rodzaju 01 48 16 Anioł, który mię wyrwał ze wszystkiego złego, niech błogosławi dzieciom tym, a niech będą nazywani od imienia mego, i od imienia ojców moich, Abrahama i Izaaka, a jako ryby niech się rozmnożą na ziemi. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 17 A obaczywszy Józef, iż włożył ojciec jego rękę prawą swoję na głowę Efraimowę, nie miło mu było; i ujął rękę ojca swego, aby ją przeniósł z głowy Efraimowej na głowę Manasesowę. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 18 I rzekł Józef do ojca swego: Nie tak, ojcze mój; albowiem ten jest pierworodny, włóżże prawicę swoję na głowę jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 19 Ale się zbraniał ojciec jego, i rzekł: Wiemci synu miły, wiem; i tenci się stanie w lud wielki, tenci też urośnie; a wszakże brat jego młodszy urośnie nadeń, a z nasienia jego wyjdzie mnóstwo narodów. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 20 Błogosławił im tedy dnia onego, mówiąc: Przez cię będzie błogosławił Izrael, mówiąc: Niech cię wystawi Bóg jako Efraima, i jako Manasesa; a tak przełożył Efraima nad Manasesa. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 21 Potem rzekł Izrael do Józefa: Oto, ja umieram, a Bóg będzie z wami, i przywróci was do ziemi ojców waszych. +Rdz Księga Rodzaju 01 48 22 Oto, ja dawam ci część jednę mimo bracią twoję, którejm nabył z ręki Amorejczyków mieczem moim, i łukiem moim. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 1 Wezwał tedy Jakób synów swoich i rzekł: Zbierzcie się, a oznajmię wam, co ma przyjść na was w ostatnie dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 2 Zbierzcie się, i słuchajcie synowie Jakóbowi, a słuchajcie Izraela, ojca waszego. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 3 Ruben pierworodny mój, tyś moc moja, i początek siły mojej, zacny dostojeństwem, i zacny męstwem. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 4 Spłyniesz jako woda: nie będziesz zacnym, boś wstąpił na łoże ojca twego, i splugawiłeś łoże moje, i zginęło dostojeństwo twoje. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 5 Symeon i Lewi, bracia, naczynia nieprawości miecze ich. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 6 W radę ich niechaj nie wchodzi dusza moja, a z zgromadzeniem ich niech się nie jednoczy sława moja; bo w zapalczywości swej zabili męża, a w swej woli wywrócili mur. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 7 Przeklęta zapalczywość ich, iż uporna, i gniew ich, iż zatwardziały. Rozdzielę je w Jakóbie, a rozproszę je w Izraelu. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 8 Juda, tyś jest, ciebie chwalić będą bracia twoi; ręka twoja będzie na szyi nieprzyjaciół twoich; kłaniać się tobie będą synowie ojca twego. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 9 Szczenię lwie Juda, od łupu, synu mój, wróciłeś się; skłonił się i położył się jako lew, i jako lwica, a któż go obudzi? +Rdz Księga Rodzaju 01 49 10 Nie będzie odjęte sceptrum od Judy, ani Zakonodawca od nóg jego, aż przyjdzie Szylo, i jemu będzie oddane posłuszeństwo narodów. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 11 Uwiąże u winnej macicy oślę swe, a u wybornej macicy winnej oślątko oślicy swej; omyje w winie szatę swoję, a we krwi jagód winnych odzienie swoje +Rdz Księga Rodzaju 01 49 12 Czerwieńsze oczy jego nad wino, a bielsze zęby jego nad mleko. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 13 Zabulon na brzegu morskim mieszkać będzie, i przy porcie okrętów, a granice jego aż do Sydonu. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 14 Isaszar jako osieł kościsty, leżący między dwoma brzemiony. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 15 Upatrzył pokój, że jest dobry, i ziemię, że piękna, nachylił ramię swe ku noszeniu, dla tegoż będzie hołd dawał. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 16 Dan sądzić będzie lud swój, jako jedno z pokoleń Izraelskich. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 17 Dan będzie wężem na drodze, żmiją na ścieżce, kąsając pięty końskie, że spadnie nazad jeździec jego. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 18 Zbawienia twego oczekiwam, Panie! +Rdz Księga Rodzaju 01 49 19 Gad od wojska zwyciężony będzie; ale i on potem zwycięży. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 20 Z Asera tłusty chleb jego, a on wyda rozkoszy królewskie. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 21 Neftali jako łani wypuszczona, mówiąc piękne słowa. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 22 Latorośl płodna Józef, latorośl wyrastająca nad źródłem, a latorośli jego rozchodzą się po murze. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 23 Acz gorzkością napełnili go, i strzelali nań, a nienawidzili go strzelcy. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 24 Jednak został potężny łuk jego, a zmocniły się ramiona rąk jego, w rękach mocnego Boga Jakóbowego, stąd się stał pasterzem i opoką Izraelową. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 25 Od Boga ojca twego, który cię wspomógł, i od Wszechmogącego, któryć błogosławił błogosławieństwy niebieskiemi z wysoka, i błogosławieństwy przepaści leżącej głęboko, i błogosławieństwy piersi i żywota. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 26 Błogosławieństwa ojca twego mocniejsze będą nad błogosławieństwa przodków moich, aż do granic pagórków wiecznych; będą nad głową Józefową, i nad wierzchem głowy odłączonego między bracią swą. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 27 Benjamin jako wilk porywający, rano jeść będzie łup, a wieczór będzie dzielił korzyść. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 28 Teć wszystkie są dwanaście pokolenia Izraelskie, i to, co im powiedział ojciec ich, i błogosławił im; każdemu według błogosławieństwa jego błogosławił im. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 29 A rozkazał im, i rzekł do nich: Ja będę przyłączon do ludu mego; pogrzebcież mię z ojcy moimi w jaskini, która jest na polu Efrona Hetejczyka; +Rdz Księga Rodzaju 01 49 30 W jaskini, która jest na polu Machpela, która jest na przeciwko Mamre w ziemi Chananejskiej, którą kupił Abraham z rolą od Efrona Hetejczyka, w osiadłość grobu. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 31 Tam pogrzebiono Abrahama, i Sarę, żonę jego; tam pogrzebiono Izaaka, i Rebekę żonę jego; tamem też pogrzebał Liję. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 32 A kupiono tę rolą i jaskinią, która na niej, od synów Hetowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 49 33 Tedy przestawszy Jakób mówić do synów swoich, złożył nogi swe na łoże i umarł, i przyłączon jest do ludu swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 1 Zatem upadł Józef na twarz ojca swego, i płakał nad nim, a całował go. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 2 I rozkazał Józef sługom swym lekarzom, aby wonnemi maściami namazali ojca jego; i namazali wonnemi maściami lekarze Izraela. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 3 A gdy się mazania jego wypełniło czterdzieści dni, (bo się tak wypełniają dni tych, którzy wonnemi maściami mazani bywają), tedy go płakali Egipczanie przez siedemdziesiąt dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 4 A po wyjściu dni żałoby jego rzekł Józef do sług Faraonowych, mówiąc: Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach waszych, powiedzcie proszę Faraonowi, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 50 5 Ojciec mój poprzysiągł mię mówiąc: Oto, ja umieram; w grobie moim, którym sobie wykopał w ziemi Chananejskiej, tam mię pogrzebiesz; a teraz niech jadę, proszę, i pogrzebię ojca mego, i zaś się wrócę. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 6 Tedy rzekł Farao: Jedź a pogrzeb ojca twego, jako cię poprzysiągł. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 7 Jechał tedy Józef, aby pogrzebał ojca swego; jechali też z nim wszyscy słudzy Faraonowi, także starsi domu jego, i wszyscy starsi ziemi Egipskiej; +Rdz Księga Rodzaju 01 50 8 I wszystek dom Józefów, i bracia jego, i dom ojca jego; tylko dziatki swoje, i owce swoje, i woły swoje zostawili w ziemi Gosen. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 9 Szły też z nimi i wozy, i jezdni; a był poczet bardzo wielki. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 10 I przyjechali aż na pole Atad, które jest przy brodzie Jordańskim, i płakali tam płaczem wielkim i bardzo ciężkim; i obchodził Józef po ojcu swym żałobę przez siedem dni. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 11 A ujrzawszy obywatele ziemi Chananejskiej żałobę onę na polu Atad, mówili: Żałoba to ciężka Egipczanów; przetoż nazwano imię miejsca onego Abel Micraim, które jest przy brodzie Jordańskim. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 12 Uczynili tedy z nim synowie jego, jak im był rozkazał. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 13 I zawieźli go synowie jego do ziemi Chananejskiej, i pogrzebli go w jaskini na polu Machpela, którą Abraham był kupił z rolą na osiadłość grobu, od Efrona Hetejczyka, przeciwko Mamre. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 14 Zatem się wrócił Józef do Egiptu z bracią swą, i ze wszystkimi, którzy jeździli z nim na pogrzeb ojca jego, odprawiwszy pogrzeb ojca swego. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 15 A widząc bracia Józefowi, że umarł ojciec ich, mówili: Podobno będzie nas miał w nienawiści Józef, i sowicie odda nam wszystko złe, któreśmy mu uczynili. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 16 Wskazali tedy do Józefa, mówiąc: Ojciec twój rozkazał, pierwej niż umarł, mówiąc: +Rdz Księga Rodzaju 01 50 17 Tak powiedzcie Józefowi: Proszę, odpuść teraz przestępstwo braci twej, i grzech ich, żeć złość wyrządzili; proszę odpuść teraz występek sługom Boga ojca twego. I płakał Józef, gdy to mówili do niego. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 18 I przystąpili bracia jego, a upadłszy przed nim, mówili: Otośmy sługami twoimi. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 19 I rzekł do nich Józef: Nie bójcie się: bo azażem ja wam za Boga? +Rdz Księga Rodzaju 01 50 20 Wyście złe myślili przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobre, chcąc uczynić to, co się dziś dzieje, aby zachował tak wielki lud. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 21 A przetoż nie bójcie się, ja żywić będę was i dziatki wasze; a tak cieszył je, i mówił z nimi łagodnie. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 22 I mieszkał Józef w Egipcie, sam i dom ojca jego, a żył Józef sto i dziesięć lat. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 23 I oglądał Józef syny Efraimowe aż do trzeciego pokolenia. Synowie też Machyra, syna Manasesowego, porodzili się na kolanach Józefowych. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 24 I rzekł Józef do braci swej: Ja umrę, ale Bóg zapewnie nawiedzi was, i wyprowadzi was z ziemi tej do ziemi, o którą przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 25 I poprzysiągł Józef syny Izraelowe, mówiąc: Gdy was nawiedzi Pan Bóg, wynieście też kości moje stąd. +Rdz Księga Rodzaju 01 50 26 I umarł Józef, mając sto i dziesięć lat; którego namazawszy wonnemi maściami, włożono do trumny w Egipcie. +Wj Księga Wyjścia 02 1 1 Teć są imiona synów Izraelskich, którzy weszli do Egiptu z Jakóbem; każdy z domem swym weszli: +Wj Księga Wyjścia 02 1 2 Ruben, Symeon, Lewi, i Judas. +Wj Księga Wyjścia 02 1 3 Isaszar, Zabulon, i Benjamin. +Wj Księga Wyjścia 02 1 4 Dan, i Neftali, Gad, i Aser. +Wj Księga Wyjścia 02 1 5 A było wszystkich dusz, które wyszły z biódr Jakóbowych, siedmdziesiąt dusz; a Józef był przedtem w Egipcie. +Wj Księga Wyjścia 02 1 6 I umarł Józef, i wszyscy bracia jego, i wszystek on rodzaj. +Wj Księga Wyjścia 02 1 7 A synowie Izraelscy rozrodzili się, i rozpłodzili się, i rozmnożyli się, i zmocnili się bardzo wielce, a napełniona jest ziemia nimi. +Wj Księga Wyjścia 02 1 8 Między tem powstał król nowy nad Egiptem, który nie znał Józefa; +Wj Księga Wyjścia 02 1 9 I rzekł do ludu swego: Oto lud synów Izraelskich wielki, i możniejszy nad nas. +Wj Księga Wyjścia 02 1 10 Przetoż mądrze sobie pocznijmy z nimi, by się snać nie rozmnożył, a jeźliby przypadła wojna, aby się nie przyłączył i on do nieprzyjaciół naszych, i nie walczył przeciwko nam, i nie uszedł z ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 1 11 A tak ustawili nad nimi poborcę, aby go dręczyli ciężarami swemi; i zbudował lud Izraelski miasta składu Faraonowi: Pytom i Rameses. +Wj Księga Wyjścia 02 1 12 Ale im więcej go trapili, tem więcej się rozmnażał, i tem więcej rósł, tak, iż ściśnieni byli dla synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 1 13 I podbili Egipczanie syny Izraelskie w niewolą ciężką. +Wj Księga Wyjścia 02 1 14 I przykrzyli im żywot ich robotą ciężką około gliny, i około cegieł, i około każdej roboty na polu, mimo wszelaką robotę swą, do której ich używali bez litości. +Wj Księga Wyjścia 02 1 15 I rozkazał król Egipski babom Hebrejskim, z których imię jednej Zefora, a imię drugiej Fua; +Wj Księga Wyjścia 02 1 16 A rzekł: Gdy będziecie babić niewiastom Hebrejskim, a ujrzycie że rodzą, byłliby syn, zabijcież go, a jeźli córka, niech żywa zostanie. +Wj Księga Wyjścia 02 1 17 Ale baby one bały się Boga, i nie czyniły, jako im rozkazał król Egipski, ale żywo zachowywały chłopiątka. +Wj Księga Wyjścia 02 1 18 Zaczem wezwawszy król Egipski onych bab, mówił do nich: Czemuście to uczyniły, żeście żywo zachowały chłopiątka? +Wj Księga Wyjścia 02 1 19 I odpowiedziały baby Faraonowi: Iż nie są jako niewiasty Egipskie, niewiasty Hebrejskie; bo są duże, pierwej niż przyjdzie do nich baba, rodzą. +Wj Księga Wyjścia 02 1 20 I czynił dobrze Bóg onym babom; i krzewił się lud, i zmocnili się bardzo. +Wj Księga Wyjścia 02 1 21 I stało się, przeto że się bały one baby Boga, pobudował im domy. +Wj Księga Wyjścia 02 1 22 Tedy rozkazał Farao wszystkiemu ludowi swemu, mówiąc: Każdego syna, który się urodzi, w rzekę go wrzućcie, a każdą córkę żywo zachowajcie. +Wj Księga Wyjścia 02 2 1 I wyszedł mąż niektóry z domu Lewiego; który pojął córkę z pokolenia Lewiego. +Wj Księga Wyjścia 02 2 2 I poczęła ona niewiasta, a porodziła syna; a widząc go, że był nadobny, kryła go przez trzy miesiące. +Wj Księga Wyjścia 02 2 3 Ale gdy go nie mogła dłużej zataić, wzięła plecionkę z sitowia i obmazała ją klejem i smołą; a włożywszy w nię ono dziecię, położyła je między rogóż na brzegu rzeki. +Wj Księga Wyjścia 02 2 4 A stała siostra jego z daleka, aby wiedziała, co się z nim dziać będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 2 5 Wtem wyszła córka Faraonowa, aby się kąpała w rzece, a panny jej przechadzały się po brzegu rzeki; i ujrzała plecionkę w rogoży, i posłała służebnicę swą, aby ją wzięła. +Wj Księga Wyjścia 02 2 6 A otworzywszy ujrzała dziecię, a ono chłopiątko płakało; a użaliwszy się go, rzekła: Z dziatek Hebrejskich jest ten. +Wj Księga Wyjścia 02 2 7 I rzekła siostra jego do córki Faraonowej: Chceszże, pójdę, i zawołam ci niewiasty, mamki Hebrejskiej, która być odchowała to dziecię? +Wj Księga Wyjścia 02 2 8 I rzekła jej córka Faraonowa: Idź. Tedy poszła ona dzieweczka, i zawołała matki onegoż dziecięcia. +Wj Księga Wyjścia 02 2 9 Do której rzekła córka Faraonowa: Weźmij to dziecię, i chowaj mi je, a ja tobie dam zapłatę twoję; i wziąwszy niewiasta dziecię, chowała je. +Wj Księga Wyjścia 02 2 10 A gdy podrosło ono dziecię, przywiodła je do córki Faraonowej, i było jej za syna; a nazwała imię jego Mojżesz, bo mówiła: Żem z wody wyciągnęła go. +Wj Księga Wyjścia 02 2 11 I stało się za onych dni, gdy urósł Mojżesz, że wyszedł do braci swej, i widział ciężary ich; obaczył też męża Egipczanina, który bił jednego Hebrajczyka z braci jego. +Wj Księga Wyjścia 02 2 12 A obejrzawszy się tam i sam, gdy widział, że nikogo nie masz, zabił Egipczanina, i zagrzebł go w piasek. +Wj Księga Wyjścia 02 2 13 A wyszedłszy zaś dnia wtórego, ujrzał, a oto, dwaj mężowie Hebrejscy wadzili się; i rzekł onemu, który krzywdę czynił: +Wj Księga Wyjścia 02 2 14 Czemuż bijesz bliźniego swego? Ale mu odpowiedział: Któż cię postanowił książęciem i sędzią nad nami? albo mię ty myślisz zabić, jakoś zabił Egipczanina? i zląkł się Mojżesz i rzekł: +Wj Księga Wyjścia 02 2 15 Pewnie się ta rzecz wyjawiła. Usłyszał tedy Farao tę rzecz, i szukał zabić Mojżesza. Lecz Mojżesz uciekł od twarzy Faraonowej, i mieszkał w ziemi Madyjańskiej; a przyszedłszy tam siedział u studni. +Wj Księga Wyjścia 02 2 16 A kapłan Madyjański miał siedem córek, które wyszedłszy czerpały wodę, i nalewały do koryt, aby napoiły trzodę ojca swego; +Wj Księga Wyjścia 02 2 17 A przyszedłszy pasterze odganiali je. Tedy wstawszy Mojżesz obronił ich, i napoił bydło ich. +Wj Księga Wyjścia 02 2 18 A gdy się wróciły do Raguela, ojca swego, rzekł: Czemuście dziś tak prędko przyszły? +Wj Księga Wyjścia 02 2 19 I odpowiedziały: Mąż Egipski obronił nas od ręki pasterzów; nadto czerpając naczerpał nam i wody i napoił trzody. +Wj Księga Wyjścia 02 2 20 Zatem rzekł do córek swych: A gdzież ten jest? Czemuście opuściły człowieka tego? Zawołajcie go, aby jadł chleb. +Wj Księga Wyjścia 02 2 21 I przyzwolił Mojżesz mieszkać z onym mężem, który dał Zeforę, córkę swoję, Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 2 22 I urodziła syna, a nazwał imię jego Gerson, bo mówił: Byłem przychodniem w ziemi cudzej. +Wj Księga Wyjścia 02 2 23 I stało się po niemałym czasie, że umarł król Egipski; i wzdychali, i wołali synowie Izraelscy dla niewoli; a wstąpiło wołanie ich do Boga przed niewolą. +Wj Księga Wyjścia 02 2 24 I usłyszał Bóg wołanie ich; i wspomniał Bóg na przymierze swoje z Abrahamem, z Izaakiem, i z Jakóbem. +Wj Księga Wyjścia 02 2 25 I wejrzał Bóg na syny Izraelskie, i poznał Bóg. +Wj Księga Wyjścia 02 3 1 A Mojżesz pasł trzodę Jetra, świekra swego, kapłana Madyjańskiego; i zagnał trzodę na puszczą, a przyszedł do góry Bożej, do Horeb, +Wj Księga Wyjścia 02 3 2 I ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognistym, z pośrodku krza; i widział, a oto, kierz gorzał ogniem, a on kierz nie zgorzał. +Wj Księga Wyjścia 02 3 3 Tedy rzekł Mojżesz: Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie, czemu nie zgore ten kierz. +Wj Księga Wyjścia 02 3 4 A widząc Pan, iż szedł patrzać, zawołał nań Bóg z pośrodku onego krza, mówiąc: Mojżeszu, Mojżeszu! A on odpowiedział: Otom ja. +Wj Księga Wyjścia 02 3 5 Tedy rzekł: Nie przystępuj sam; zzuj buty twe z nóg twoich: albowiem miejsce, na którem ty stoisz, ziemia święta jest. +Wj Księga Wyjścia 02 3 6 Zatem rzekł: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów; i zakrył Mojżesz oblicze swe, bo się bał patrzać na Boga. +Wj Księga Wyjścia 02 3 7 I rzekł Pan: Widząc widziałem utrapienie ludu mojego, który jest w Egipcie, a wołanie ich słyszałem przed przystawy ich; bom doznał boleści jego. +Wj Księga Wyjścia 02 3 8 Przetoż zstąpiłem, abym go wybawił z ręki Egipskiej i wywiódł go z ziemi tej do ziemi dobrej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, na miejsce Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka. +Wj Księga Wyjścia 02 3 9 A teraz oto krzyk synów Izraelskich przyszedł przed mię: i widziałem też ich ucisk, którym je Egipczanie uciskają. +Wj Księga Wyjścia 02 3 10 Przetoż teraz, pójdź, a poślę cię do Faraona, abyś wywiódł lud mój, syny Izraelskie z Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 3 11 I rzekł Mojżesz do Boga: Któżem ja, abym szedł do Faraona, a wywiódł syny Izraelskie z Egiptu? +Wj Księga Wyjścia 02 3 12 I rzekł Bóg: Oto, będę z tobą, a to miej na znak, żem cię ja posłał: Gdy wywiedziesz ten lud z Egiptu, będziecie służyć Bogu na tej górze. +Wj Księga Wyjścia 02 3 13 I rzekł Mojżesz do Boga: Oto, ja pójdę do synów Izraelskich, i rzekę im: Bóg ojców waszych posłał mię do was: Jeźli mi rzeką: Które jest imię jego? Cóż im odpowiem? +Wj Księga Wyjścia 02 3 14 Tedy rzekł Bóg do Mojżesza: Będę który Będę. I rzekł: Tak powiesz synom Izraelskim: Będę posłał mię do was. +Wj Księga Wyjścia 02 3 15 I mówił jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak rzeczesz do synów Izraelskich: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów posłał mię do was; toć imię moje na wieki, i to pamiętne moje od narodu do narodu; +Wj Księga Wyjścia 02 3 16 Idźże, a zgromadź starsze Izraelskie, i mów do nich: Pan, Bóg ojców waszych, ukazał mi się, Bóg Abrahamów, Izaaków i Jakóbów, mówiąc: Wspominając wspomniałem na was, i widziałem, co się wam działo w Egipcie. +Wj Księga Wyjścia 02 3 17 I rzekłem: Wyprowadzę was z utrapienia Egipskiego do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, do ziemi opływającej mlekiem i miodem. +Wj Księga Wyjścia 02 3 18 Tedy usłuchają głosu twego, a pójdziesz ty i starsi Izraelscy do króla Egipskiego, i rzeczecie do niego: Pan, Bóg Hebrajczyków, zabieżał nam; przetoż teraz niech pójdziemy proszę w drogę trzech dni na puszczą, abyśmy ofiarowali Panu, Bogu naszemu. +Wj Księga Wyjścia 02 3 19 Ale ja wiem, że wam nie pozwoli król Egipski odejść, jedno przez możną rękę. +Wj Księga Wyjścia 02 3 20 A tak wyciągnę rękę moję, i uderzę Egipt wszystkiemi cudami mojemi, które będę czynił w pośrodku jego: a potem wypuści was. +Wj Księga Wyjścia 02 3 21 I dam łaskę ludowi temu w oczach Egipczanów: i stanie się, gdy wychodzić będziecie, że nie wynijdziecie próżni. +Wj Księga Wyjścia 02 3 22 Ale wypożyczy niewiasta u sąsiadki swojej, i u gospodyni domu swego, naczynia srebrnego, i naczynia złotego, i szat; i włożycie je na syny wasze, i na córki wasze, i złupicie Egipt. +Wj Księga Wyjścia 02 4 1 Potem odpowiadając Mojżesz, rzekł: Ale oto, nie uwierzą mi, i nie usłuchają głosu mego, bo rzeką: Nie ukazał się tobie Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 4 2 I rzekł mu Pan: Cóż jest w ręce twojej? i odpowiedział: Laska. +Wj Księga Wyjścia 02 4 3 I rzekł: Porzuć ją na ziemię; i porzucił ją na ziemię, a obróciła się w węża, i uciekał Mojżesz przed nim. +Wj Księga Wyjścia 02 4 4 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twoję, a ujmij go za ogon; i wyciągnął rękę swoję, i ujął go, i obrócił się w laskę w ręce jego. +Wj Księga Wyjścia 02 4 5 Abyć uwierzyli, iż ci się ukazał Pan, Bóg ojców ich, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów. +Wj Księga Wyjścia 02 4 6 I rzekł mu Pan jeszcze: Włóż teraz rękę twoję w zanadrza twoje; i włożył rękę swoję w zanadrza swoje; i wyjął ją, a oto, ręka jego była trędowata jako śnieg. +Wj Księga Wyjścia 02 4 7 I rzekł: Włóż znowu rękę twoję w zanadrza twe; i włożył znowu rękę swoję w zanadrza swe; a gdy ją wyjął z zanadrza swego, a oto, stała się znowu jako inne ciało jego. +Wj Księga Wyjścia 02 4 8 I stanie się, jeźlić nie uwierzą i nie usłuchają głosu znaku pierwszego, tedy uwierzą głosowi znaku pośledniego. +Wj Księga Wyjścia 02 4 9 I stanie się, jeźli nie uwierzą ani tym dwom znakom, i nie usłuchają głosu twego, weźmiesz wody rzecznej, i wylejesz ją na ziemię; tedy się przemieni woda ona, którą weźmiesz z rzeki, a obróci się w krew na ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 4 10 I rzekł Mojżesz do Pana. Proszę Panie, nie jestem ja mężem wymownym ani przedtem ani odtąd, jakoś mówił do sługi twego: bom ciężkich ust i ciężkiego języka. +Wj Księga Wyjścia 02 4 11 A Pan mu rzekł: Któż uczynił usta człowiekowi? albo kto uczynił niemego, albo głuchego, albo widzącego, albo ślepego, izaż nie Ja Pan? +Wj Księga Wyjścia 02 4 12 Idźże teraz, a Ja będę z usty twojemi, i nauczę cię, co byś miał mówić. +Wj Księga Wyjścia 02 4 13 I rzekł Mojżesz: Słuchaj Panie, poślij proszę tego, kogo posłać masz. +Wj Księga Wyjścia 02 4 14 I zapalił się gniew Pański na Mojżesza, i rzekł: Azaż nie wiem, iż Aaron, brat twój Lewita wymownym jest? a oto i ten wynijdzie przeciwko tobie, i ujrzawszy cię, uraduje się w sercu swojem. +Wj Księga Wyjścia 02 4 15 I będziesz mówił do niego, i włożysz słowa w usta jego, a Ja będę z usty twemi, i z usty jego, i nauczę was, co byście mieli czynić. +Wj Księga Wyjścia 02 4 16 On będzie mówił za cię do ludu, i stanie się, że on będzie tobie za usta, a ty mu będziesz za Boga; +Wj Księga Wyjścia 02 4 17 Laskę też tę weźmij w rękę twoję, którą będziesz czynił znaki. +Wj Księga Wyjścia 02 4 18 Odszedł tedy Mojżesz, i wrócił się do Jetra, świekra swego, i mówił do niego: Pójdę teraz, a wrócę się do braci mojej, którzy są w Egipcie, a obaczę, sąli jeszcze żywi. A Jetro rzekł do Mojżesza: Idź w pokoju. +Wj Księga Wyjścia 02 4 19 I rzekł Pan do Mojżesza w ziemi Madyjańskiej: Idź, wróć się do Egiptu; pomarli bowiem wszyscy mężowie, którzy szukali duszy twojej. +Wj Księga Wyjścia 02 4 20 Wziąwszy tedy Mojżesz żonę swą, i syny swe, wsadził je na osła, i wrócił się do ziemi Egipskiej; wziął też Mojżesz laskę Bożą w rękę swą. +Wj Księga Wyjścia 02 4 21 I rzekł Pan do Mojżesza: Gdy pójdziesz i wrócisz się do Egiptu, patrzajże, abyś wszystkie cuda, którem Ja podał w rękę twoję, czynił przed Faraonem, a Ja zatwardzę serce jego, aby nie wypuścił lud. +Wj Księga Wyjścia 02 4 22 I rzeczesz do Faraona: Tak mówi Pan: Syn mój, pierworodny mój jest Izrael. +Wj Księga Wyjścia 02 4 23 I rzekłem do ciebie: Wypuść syna mego, aby mi służył; a żeś go nie chciał wypuścić, oto, Ja zabiję syna twojego, pierworodnego twego. +Wj Księga Wyjścia 02 4 24 I stało się w drodze, w gospodzie, że zabieżał Pan Mojżeszowi, i chciał go zabić. +Wj Księga Wyjścia 02 4 25 Tedy wziąwszy Zefora krzemień ostry, obrzezała nieobrzezkę syna swego, i porzuciła przed nogi jego, i rzekła: Zaprawdę oblubieńcem krwi jesteś mi. +Wj Księga Wyjścia 02 4 26 I odszedł od niego Pan. Tedy go nazwała oblubieńcem krwi, dla obrzezania. +Wj Księga Wyjścia 02 4 27 I rzekł Pan do Aarona: Idź przeciwko Mojżeszowi na puszczą. I szedł i zaszedł mu na górze Bożej, i pocałował go. +Wj Księga Wyjścia 02 4 28 Tedy powiedział Mojżesz Aaronowi wszystkie słowa Pana, który go posłał, i wszystkie znaki, które mu rozkazał. +Wj Księga Wyjścia 02 4 29 Szedłszy tedy Mojżesz z Aaronem, zgromadzili wszystkie starsze synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 4 30 I powiedział Aaron wszystkie słowa, które mówił Pan do Mojżesza, a Mojżesz czynił znaki przed oczyma ludu. +Wj Księga Wyjścia 02 4 31 I uwierzył lud, i zrozumieli, że nawiedził Pan syny Izraelskie, a iż wejżał na utrapienie ich; i schyliwszy się, pokłon uczynili. +Wj Księga Wyjścia 02 5 1 Potem tedy przyszli Mojżesz i Aaron, i mówili do Faraona: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Puść lud mój, aby mi obchodzili święto na puszczy. +Wj Księga Wyjścia 02 5 2 I rzekł Farao: Któż jest Pan, żebym miał słuchać głosu Jego, i puścić Izraela? Nie znam Pana, a Izraela też nie puszczę. +Wj Księga Wyjścia 02 5 3 I odpowiedzieli: Bóg Hebrajczyków zabieżał nam, pójdziemy teraz drogą trzech dni na puszczą, abyśmy ofiarowali Panu Bogu naszemu, by snać nie przepuścił na nas moru albo miecza. +Wj Księga Wyjścia 02 5 4 I rzekł do nich król Egipski: Przecz ty Mojżeszu i Aaronie odrywacie lud od robót ich? Idźcież do robót waszych. +Wj Księga Wyjścia 02 5 5 Rzekł też Farao: Oto, wielki teraz jest ten lud w ziemi, a wy je odrywacie od robót ich. +Wj Księga Wyjścia 02 5 6 Rozkazał tedy Farao onegoż dnia przystawom nad ludem, i urzędnikom jego, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 5 7 Już więcej nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem; sami niech idą, i zbierają sobie plewy. +Wj Księga Wyjścia 02 5 8 A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Bogu naszemu. +Wj Księga Wyjścia 02 5 9 Niech się przyczyni roboty mężom tym, a niech ją wykonywają, aby nie ufali słowom kłamliwym. +Wj Księga Wyjścia 02 5 10 Wyszedłszy tedy przystawowie nad ludem i urzędnicy jego, rzekli do ludu, mówiąc: Tak mówi Farao: Ja nie będę wam dawał plew. +Wj Księga Wyjścia 02 5 11 Sami idźcie, zbierajcie sobie plewy, gdzie znajdziecie; bo się najmniej nie umniejszy z roboty waszej. +Wj Księga Wyjścia 02 5 12 I rozbieżał się lud po wszystkiej ziemi Egipskiej, aby zbierał ściernisko miasto plew. +Wj Księga Wyjścia 02 5 13 A przystawowie przynaglali, mówiąc: Wykonywajcie roboty wasze, zamiar każdodzienny, jako gdy wam dawano plewy. +Wj Księga Wyjścia 02 5 14 Tedy bito przystawy synów Izraelskich, które postanowili nad nimi urzędnicy Faraonowi, mówiąc: Przecz nie wykonywacie zamiaru swego w robieniu cegieł jako pierwej, ani wczoraj ani dziś? +Wj Księga Wyjścia 02 5 15 I przyszli przełożeni synów Izraelskich i wołali do Faraona, mówiąc: Czemuż tak czynisz sługom twoim? +Wj Księga Wyjścia 02 5 16 Plew nie dają sługom twoim, a mówią: Cegłę róbcie. I oto, sługi twe biją a lud twój grzeszy. +Wj Księga Wyjścia 02 5 17 Który rzekł: Próżnujecie, próżnujecie, dla tegoż mówicie: Pójdziemy, ofiarować będziemy Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 5 18 Przetoż teraz idźcie, róbcie, a plew wam nie dadzą, ale wy liczbę cegieł oddawać będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 5 19 A widząc przełożeni synów Izraelskich, że źle z nimi, ponieważ mówiono: Nie umniejszycie z cegieł waszych zamiaru każdodziennego. +Wj Księga Wyjścia 02 5 20 Tedy oni zabieżeli Mojżeszowi i Aaronowi, którzy stali, aby się z nimi spotkali, gdy wychodzili od Faraona. +Wj Księga Wyjścia 02 5 21 I rzekli do nich: Niech wejrzy Pan na was a rozsądzi, żeście nas ohydzili w oczach Faraonowych, i w oczach sług jego, i daliście miecz w rękę ich, aby nas zabili. +Wj Księga Wyjścia 02 5 22 I wrócił się Mojżesz do Pana, a rzekł: Panie, czemuś to złe wprowadził na lud twój, czemuś mię tu posłał? +Wj Księga Wyjścia 02 5 23 Bo od onego czasu, jakom wszedł do Faraona, abym mówił imieniem twojem, gorzej się obchodzi z ludem tym; a przecięś nie wybawił ludu twego. +Wj Księga Wyjścia 02 6 1 I rzekł Pan do Mojżesza: Teraz ujrzysz, co uczynię Faraonowi; bo w ręce możnej wypuści je, i w ręce silnej wypędzi je z ziemi swojej. +Wj Księga Wyjścia 02 6 2 Nadto mówił Bóg do Mojżesza i rzekł do niego: Jam Pan, +Wj Księga Wyjścia 02 6 3 Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem Bóg Wszechmogący; ale w imieniu mojem, Jehowa, nie jestem poznany od nich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 4 Postanowiłem też i przymierze moje z nimi, abym im dał ziemię Chananejską, ziemię pielgrzymowania ich, w której przychodniami byli. +Wj Księga Wyjścia 02 6 5 Jam też usłyszał krzyk synów Izraelskich, które Egipczanie w niewolą podbijają, i wspomniałem na przymierze moje. +Wj Księga Wyjścia 02 6 6 A tak rzecz do synów Izraelskich: Jam Pan, a wywiodę was z ciężarów Egipskich, i wyrwę was z niewoli ich, i wybawię was w ramieniu wyciągnionem, i w sądziech wielkich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 7 A wezmę was sobie za lud, i będę wam za Boga, i poznacie, żem Pan, Bóg wasz, który was wywodzę z ciężarów Egipskich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 8 A wprowadzę was do ziemi, o którą podniosłem rękę moję, abym ją dał Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi; a dam ją wam w dziedzictwo, Ja Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 6 9 I mówił tak Mojżesz do synów Izraelskich, ale nie usłuchali Mojżesza dla ściśnionego ducha, i dla niewoli ciężkiej. +Wj Księga Wyjścia 02 6 10 Rzekł tedy Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 6 11 Wnijdź, mów do Faraona, króla Egipskiego, żeby wypuścił syny Izraelskie z ziemi swej. +Wj Księga Wyjścia 02 6 12 I rzekł Mojżesz przed Panem, mówiąc: Oto, synowie Izraelscy nie usłuchali mię, a jakoż mię usłucha Farao? a jam nie obrzezanych warg. +Wj Księga Wyjścia 02 6 13 Tedy rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, i dał im rozkazanie do synów Izraelskich i do Faraona, króla Egipskiego, aby wywiedli syny Izraelskie z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 6 14 A cić są przedniejsi z domów ojców ich; synowie Rubena, pierworodnego Izraelowego: Henoch i Falu, Hesron, i Charmi. Teć są rodzaje Rubenowe. +Wj Księga Wyjścia 02 6 15 A synowie Symeonowi: Jamuel i Jamyn, i Ahod, i Jachyn, i Sochar, i Saul, syn niewiasty Chananejskiej. Teć są rodzaje Symeonowe. +Wj Księga Wyjścia 02 6 16 Imiona zaś synów Lewiego według rodzajów ich: Gerson i Kaat, i Merary; a lat żywota Lewiego było sto trzydzieści i siedem lat. +Wj Księga Wyjścia 02 6 17 Synowie Gersonowi: Lobni i Semei, według domów ich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 18 A synowie Kaatowi: Amram, i Izaar, i Hebron, i Husyjel; a lat żywota Kaatowego było sto i trzydzieści i trzy lata. +Wj Księga Wyjścia 02 6 19 Synowie też Merarego: Maheli, i Muzy. Teć są domy Lewiego według rodzajów ich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 20 I pojął Amram Jochabedę, ciotkę swoję, za żonę, która mu urodziła Aarona i Mojżesza; a lat żywota Amramowego było sto i trzydzieści i siedem lat. +Wj Księga Wyjścia 02 6 21 Synowie zaś Izaarowi: Kore i Nefeg, i Zychry. +Wj Księga Wyjścia 02 6 22 A synowie Husyjelowi: Myzael, i Elisafan, i Setry. +Wj Księga Wyjścia 02 6 23 I pojął Aaron Elizabetę, córkę Aminadaba, siostrę Nasonowę, sobie za żonę, która mu urodziła Nadaba, i Abiu. Eleazara, i Itamara. +Wj Księga Wyjścia 02 6 24 A synowie Korego: Asyr, i Elkana, i Abyjazaf. Teć są domy Korytów. +Wj Księga Wyjścia 02 6 25 A Eleazar, syn Aaronów, pojął jednę z córek Putyjelowych sobie za żonę, która mu urodziła Fyneesa. Cić są przedniejsi z ojców Lewitskich według rodzajów ich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 26 Tenci jest Aaron i Mojżesz, do których mówił Pan: Wywiedźcie syny Izraelskie z ziemi Egipskiej według hufców ich. +Wj Księga Wyjścia 02 6 27 Cić mówili do Faraona, króla Egipskiego, aby wyprowadzili syny Izraelskie z Egiptu; toć jest ten Mojżesz i Aaron. +Wj Księga Wyjścia 02 6 28 I stało się w ten dzień, którego mówił Pan do Mojżesza w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 6 29 Że rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: Jam Pan; mów do Faraona, króla Egipskiego, wszystko, co Ja mówię do ciebie. +Wj Księga Wyjścia 02 6 30 I rzekł Mojżesz przed Panem: Otom ja nie obrzezanych warg, a jakoż mię usłucha Farao? +Wj Księga Wyjścia 02 7 1 I rzekł Pan do Mojżesza: Oto, postanowiłem cię za Boga Faraonowi, a Aaron, brat twój, będzie prorokiem twoim. +Wj Księga Wyjścia 02 7 2 Ty powiesz wszystko, coć rozkażę: ale Aaron, brat twój, będzie mówił do Faraona, aby wypuścił syny Izraelskie z ziemi swej. +Wj Księga Wyjścia 02 7 3 A Ja zatwardzę serce Faraonowe, i rozmnożę znaki moje i cuda moje w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 7 4 I nie usłucha was Farao; lecz Ja włożę rękę moję na Egipt, i wyprowadzę wojska moje, lud mój, syny Izraelskie, z ziemi Egipskiej w sądziech wielkich. +Wj Księga Wyjścia 02 7 5 A poznają Egipczanie, żem Ja Pan, gdy wyciągnę rękę moję na Egipt, i wywiodę syny Izraelskie z pośrodku ich. +Wj Księga Wyjścia 02 7 6 Uczynił tedy Mojżesz i Aaron, jako im przykazał Pan, tak uczynili. +Wj Księga Wyjścia 02 7 7 A Mojżesz miał osiemdziesiąt lat, a Aaron osiemdziesiąt i trzy lata, gdy mówili do Faraona. +Wj Księga Wyjścia 02 7 8 Rzekł tedy Pan do Mojżesza, i do Aarona, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 7 9 Gdy wam rzecze Farao, mówiąc: Uczyńcie jaki cud, tedy rzeczesz do Aarona: Weźmij laskę twoję, a porzuć przed Faraonem, a obróci się w węża. +Wj Księga Wyjścia 02 7 10 I przyszedł Mojżesz z Aaronem do Faraona, i uczynili tak, jako rozkazał Pan; i porzucił Aaron laskę swoję przed Faraonem, i przed sługami jego, która się obróciła w węża. +Wj Księga Wyjścia 02 7 11 Wezwał też Farao mędrców i czarowników, i uczynili i ci czarownicy Egipscy przez czary swe także. +Wj Księga Wyjścia 02 7 12 I porzucił każdy laskę swą, a obróciły się w węże; ale pożarła laska Aaronowa laski ich. +Wj Księga Wyjścia 02 7 13 I zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako powiedział Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 7 14 Zatem rzekł Pan do Mojżesza: Ociężało serce Faraonowe; nie chce puścić ludu tego. +Wj Księga Wyjścia 02 7 15 Idź do Faraona rano, oto, wynijdzie nad wodę, tedy staniesz przeciwko niemu nad brzegiem rzeki, a laskę, która się była obróciła w węża, weźmiesz w rękę twoję, +Wj Księga Wyjścia 02 7 16 I rzeczesz do niego: Pan Bóg Hebrejczyków posłał mię do ciebie, mówiąc: Wypuść lud mój, aby mi służyli na puszczy, a oto, nie usłuchałeś dotąd. +Wj Księga Wyjścia 02 7 17 Przetoż tak mówi Pan: Po tem poznasz, żem ja Pan; oto, ja uderzę laską, która jest w ręce mojej, na wody, które są w rzece, a obrócą się w krew. +Wj Księga Wyjścia 02 7 18 A ryby, które są w rzece, pozdychają, i zśmierdnie się rzeka, i spracują się Egipczanie, szukając dla napoju wód z rzeki. +Wj Księga Wyjścia 02 7 19 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona: Weźmij laskę twoję, a wyciągnij rękę twą na wody Egipskie, na rzeki ich, na strugi ich, i na jeziora ich, i na wszelkie zgromadzenie wód ich; i obrócą się w krew, i będzie krew po wszystkiej ziemi Egipskiej, tak w naczyniach drewnianych, jako w kamiennych. +Wj Księga Wyjścia 02 7 20 I uczynili tak Mojżesz i Aaron, jako rozkazał Pan; i podniósłszy laskę uderzył wody, które były w rzece, przed oczyma Faraonowemi, i przed oczyma sług jego; i obróciły się wszystkie wody, które były w rzece, w krew. +Wj Księga Wyjścia 02 7 21 A ryby, które były w rzece, pozdychały, i zśmierdła się rzeka, że nie mogli Egipczanie pić wody z rzeki; i była krew po wszystkiej ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 7 22 I uczynili także czarownicy Egipscy czarami swemi; i zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako był powiedział Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 7 23 A odwróciwszy się Farao, poszedł do domu swego, a nie przyłożył serca swego i do tego. +Wj Księga Wyjścia 02 7 24 I kopali wszyscy Egipczanie około rzeki, szukając wody, aby pili; bo nie mogli pić wody z rzeki. +Wj Księga Wyjścia 02 7 25 I wypełniło się siedem dni, jako zaraził Pan rzekę. +Wj Księga Wyjścia 02 8 1 I rzekł Pan do Mojżesza: Wnijdź do Faraona, a mów do niego: Tak mówi Pan: Wypuść lud mój, aby mi służył. +Wj Księga Wyjścia 02 8 2 Ale jeźli ty nie będziesz chciał puścić, oto, Ja zarażę wszystkie granice twoje żabami. +Wj Księga Wyjścia 02 8 3 I wyda rzeka żaby, które wylezą i wnijdą do domu twego, i do komory łoża twego, i na pościel twoję, i do domu sług twoich, i między lud twój, i do pieców twoich, i w dzieże twoje. +Wj Księga Wyjścia 02 8 4 Tak na cię, jako na lud twój, i na wszystkie sługi twoje polezą żaby. +Wj Księga Wyjścia 02 8 5 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Rzecz do Aarona: Wyciągnij rękę twoję z laską twą na rzeki, na strugi, i na jeziora, a wywiedź żaby na ziemię Egipską. +Wj Księga Wyjścia 02 8 6 Tedy wyciągnął Aaron rękę swą na wody Egipskie, i wylazły żaby, które okryły ziemię Egipską. +Wj Księga Wyjścia 02 8 7 I uczynili także czarownicy czarami swemi, i wywiedli żaby na ziemię Egipską. +Wj Księga Wyjścia 02 8 8 Zatem Farao wezwał Mojżesza i Aarona, mówiąc: Módlcie się Panu, aby oddalił żaby ode mnie, i od ludu mego; a wypuszczę lud, aby ofiarowali Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 8 9 I rzekł Mojżesz do Faraona: Poczczę cię tem, a powiedz, kiedy się modlić mam za cię, i za sługi twoje, i za lud twój, aby wytracone były żaby od ciebie, i z domów twoich, a tylko w rzece zostały. +Wj Księga Wyjścia 02 8 10 A on rzekł: Jutro. Tedy rzekł Mojżesz: Uczynię według słowa twego, abyś wiedział, że nie masz, jako Pan Bóg nasz. +Wj Księga Wyjścia 02 8 11 I odejdą żaby od ciebie, i od domów twoich, i od sług twoich, i od ludu twego, tylko w rzece zostaną. +Wj Księga Wyjścia 02 8 12 Wyszedł tedy Mojżesz i Aaron od Faraona. I zawołał Mojżesz do Pana, aby odjął żaby, które był przepuścił na Faraona. +Wj Księga Wyjścia 02 8 13 I uczynił Pan według słowa Mojżeszowego, że wyzdychały żaby z domów, ze wsi, i z pól. +Wj Księga Wyjścia 02 8 14 I zgromadzali je na kupy, i zśmierdła się ziemia. +Wj Księga Wyjścia 02 8 15 A widząc Farao, że miał wytchnienie, obciążył serce swoje, i nie usłuchał ich, jako był powiedział Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 8 16 I rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona: Wyciągnij laskę twoję, a uderz w proch ziemi, aby się obrócił we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 8 17 I uczynili tak; bo wyciągnął Aaron rękę swoję z laską swoją, i uderzył w proch ziemi; i były wszy na ludziach, i na bydle; wszystek proch ziemi obrócił się we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 8 18 Czynili też także czarownicy, przez czary swoje, aby wywiedli wszy, ale nie mogli; i były wszy na ludziach i na bydle. +Wj Księga Wyjścia 02 8 19 Tedy rzekli czarownicy do Faraona: Palec to Boży jest. I zatwardziało serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako powiedział Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 8 20 I rzekł Pan do Mojżesza: Wstań rano, a stań przed Faraonem, (oto, wynijdzie do wody,)i rzeczesz do niego: Tak mówi Pan: Wypuść lud mój, aby mi służył; +Wj Księga Wyjścia 02 8 21 Bo jeźli ty nie wypuścisz ludu mego, oto, Ja posyłam na cię, i na sługi twe, i na lud twój, i na domy twoje rozmaite robactwo; a będą napełnione domy Egipskie rozmaitem robactwem, nadto i ziemia, na której oni są. +Wj Księga Wyjścia 02 8 22 A oddzielę dnia onego ziemię Gosen, w której lud mój mieszka, aby tam nie było rozmaitego robactwa, abyś poznał, żem Ja Pan w pośrodku ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 8 23 I położę znak odkupienia między ludem moim i między ludem twoim; jutro będzie znak ten. +Wj Księga Wyjścia 02 8 24 Tedy uczynił tak Pan. I przyszło rozmaite robactwo ciężkie na dom Faraonów, i na dom sług jego, i na wszystkę ziemię Egipską; i psowała się ziemia od rozmaitego robactwa. +Wj Księga Wyjścia 02 8 25 Zatem wezwał Farao Mojżesza i Aarona, i rzekł: Idźcie, ofiarujcie Bogu waszemu w tej ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 8 26 I odpowiedział Mojżesz: Nie godzi się tak czynić; bo byśmy obrzydliwość Egipską ofiarowali Panu Bogu naszemu; a gdybyśmy ofiarowali obrzydliwość Egipską przed oczyma ich, zażby nas nie ukamionowali? +Wj Księga Wyjścia 02 8 27 Drogę trzech dni pójdziemy na puszczą, i ofiarować będziemy Panu Bogu naszemu, jako nam rozkaże. +Wj Księga Wyjścia 02 8 28 I rzekł Farao: Jać wypuszczę was, abyście ofiarowali Panu Bogu waszemu na puszczy, wszakże daleko nie odchodźcie, i módlcie się za mną. +Wj Księga Wyjścia 02 8 29 I odpowiedział Mojżesz: Ja wychodzę od ciebie, i będę się modlił Panu, a odejdzie rozmaite robactwo od Faraona, od sług jego, i od ludu jego jutro; tylko niech więcej Farao nie kłamie, aby nie miał wypuścić ludu dla ofiarowania Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 8 30 Wyszedłszy tedy Mojżesz od Faraona, modlił się Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 8 31 I uczynił Pan według słowa Mojżeszowego, i oddalił ono rozmaite robactwo od Faraona, i od sług jego, i od ludu jego, a nie zostało i jednego. +Wj Księga Wyjścia 02 8 32 Jednak Farao obciążył serce swe i tym razem, a nie wypuścił ludu. +Wj Księga Wyjścia 02 9 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wnijdź do Faraona, a mów do niego: Tak mówi Pan, Bóg Hebrejczyków: Wypuść lud mój, aby mi służył; +Wj Księga Wyjścia 02 9 2 Bo jeźli go ty nie będziesz chciał wypuścić, ale jeszcze zatrzymywać go będziesz: +Wj Księga Wyjścia 02 9 3 Oto, ręka Pańska będzie na bydle twojem, które jest na polu, na koniach, na osłach, na wielbłądach, na wołach i na owcach, powietrze bardzo ciężkie. +Wj Księga Wyjścia 02 9 4 I uczyni Pan rozdział między trzodami Izraelskiemi, i między trzodami Egipskiemi, aby nic nie zdechło ze wszystkiego, co jest synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 9 5 I postanowił Pan czas, mówiąc: Jutro uczyni Pan tę rzecz na ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 6 I uczynił Pan tę rzecz nazajutrz, że wyzdychały wszystkie bydła Egipskie; ale z bydła synów Izraelskich nie zdechło ani jedno. +Wj Księga Wyjścia 02 9 7 I posłał Farao, a oto, nie zdechło z bydła Izraelskiego i jedno; ale ociężało serce Faraonowe, i nie wypuścił ludu. +Wj Księga Wyjścia 02 9 8 Zatem rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Weźmijcie pełne garści wasze popiołu z pieca, a niech go rozrzuci Mojżesz ku niebu przed oczyma Faraonowemi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 9 I obróci się w proch po wszystkiej ziemi Egipskiej, i będzie na ludziach, i na bydle wrzodem czyniącym pryszczele, po wszystkiej ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 9 10 Wzięli tedy popiołu z pieca, i stanęli przed Faraonem, i rozrzucił go Mojżesz ku niebu; i stał się wrzodem, pryszczele czyniącym na ludziach i na bydle; +Wj Księga Wyjścia 02 9 11 I nie mogli czarownicy stać przed Mojżeszem dla wrzodu; bo był wrzód na czarownikach i na wszystkich Egipczanach. +Wj Księga Wyjścia 02 9 12 I zatwardził Pan serce Faraonowe, i nie usłuchał ich, jako był powiedział Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 13 I rzekł Pan do Mojżesza: Wstań rano, a stań przed Faraonem, i mów do niego: Tak mówi Pan, Bóg Hebrejczyków: Wypuść lud mój, aby mi służył: +Wj Księga Wyjścia 02 9 14 Bo tą razą Ja posyłam wszystkie plagi moje na serce twoje, i na sługi twoje, i na lud twój, abyś wiedział, że nie masz mnie podobnego po wszystkiej ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 15 Bo teraz ściągnę rękę moję a uderzę cię i lud twój powietrzem, i wytracony będziesz z ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 16 A zaiste, dla tegom cię zachował, abym okazał na tobie moc moję, i żeby opowiadane było imię moje po wszystkiej ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 9 17 Jeszczeż się ty wynosisz przeciw ludowi memu, nie chcąc go wypuścić? +Wj Księga Wyjścia 02 9 18 Oto, Ja spuszczę o tym czasie jutro grad bardzo ciężki, jakiemu nie było podobnego w Egipcie ode dnia, którego jest założon, aż do tego czasu. +Wj Księga Wyjścia 02 9 19 A tak poślij teraz, zgromadź bydło twoje, i wszystko, co masz na polu; bo na każdego człowieka, i na bydlę, które znalezione będzie na polu, a nie będzie zegnane w dom, spadnie na nie grad, i pozdychają. +Wj Księga Wyjścia 02 9 20 Kto się tedy uląkł słowa Pańskiego z sług Faraonowych, kazał uciekać sługom swym, i z bydłem swojem do domu; +Wj Księga Wyjścia 02 9 21 Ale kto nie przyłożył serca swego do słowa Pańskiego, ten zostawił sługi swe i bydło swe na polu. +Wj Księga Wyjścia 02 9 22 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą ku niebu, że będzie grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, na ludzi, i na bydło, i na wszelakie zioła polne w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 9 23 A tak wyciągnął Mojżesz laskę swą ku niebu, a Pan dał gromy i grad, i zstąpił ogień na ziemię, i spuścił Pan grad na ziemię Egipską. +Wj Księga Wyjścia 02 9 24 I był grad, i ogień zmieszany z gradem ciężkim bardzo, jakiemu nie był podobny we wszystkiej ziemi Egipskiej, jako w niej mieszkać poczęto. +Wj Księga Wyjścia 02 9 25 I potłukł on grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, cokolwiek było na polu, od człowieka aż do bydlęcia; i wszystko ziele polne potłukł grad, i wszystko drzewo polne połamał; +Wj Księga Wyjścia 02 9 26 Tylko w ziemi Gosen, gdzie synowie Izraelscy mieszkali, nie było gradu. +Wj Księga Wyjścia 02 9 27 Posłał tedy Farao, a wezwał Mojżesza i Aarona, mówiąc do nich: Zgrzeszyłem i tym razem; Pan jest sprawiedliwy, ale ja i lud mój niezbożniśmy. +Wj Księga Wyjścia 02 9 28 Módlcież się Panu, (boć dosyć jest,)aby przestały gromy Boże i grad; a wypuszczę was, i nie będziecie tu mieszkać dalej. +Wj Księga Wyjścia 02 9 29 I rzekł Mojżesz do niego: Gdy wynijdę z miasta, wyciągnę ręce swe do Pana, a gromy ustaną, i grad nie będzie więcej, abyś wiedział, że Pańska jest ziemia; +Wj Księga Wyjścia 02 9 30 Ale ty i słudzy twoi, wiem, że się jeszcze nie boicie oblicza Pana Boga. +Wj Księga Wyjścia 02 9 31 Len tedy i jęczmień potłuczony jest; bo jęczmień był niedostały, a len podrastał. +Wj Księga Wyjścia 02 9 32 Pszenica jednak i żyto potłuczone nie były; bo późne były. +Wj Księga Wyjścia 02 9 33 Wyszedłszy tedy Mojżesz od Faraona z miasta, wyciągnął ręce swe do Pana; i przestały gromy i grad, a deszcz nie padał na ziemię. +Wj Księga Wyjścia 02 9 34 A widząc Farao, że przestał deszcz, i grad, i gromy, przyczynił grzechu, a obciążył serce swe, sam i słudzy jego. +Wj Księga Wyjścia 02 9 35 I zatwardziało serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich, jako był powiedział Pan przez Mojżesza. +Wj Księga Wyjścia 02 10 1 Rzekł zatem Pan do Mojżesza: Wnijdź do Faraona; bom Ja obciążył serce jego, i serce sług jego, abym czynił te znaki moje między nimi; +Wj Księga Wyjścia 02 10 2 Ażebyś opowiadał w uszach synów twoich, i wnuków twoich, com uczynił w Egipcie, i znaki moje, którem pokazał na nich, abyście wiedzieli, żem Ja Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 10 3 Wszedł tedy Mojżesz i Aaron do Faraona, i mówili mu: Tak mówi Pan, Bóg Hebrajczyków: Dokądże nie chcesz uniżyć się przede mną? Wypuść lud mój, aby mi służył. +Wj Księga Wyjścia 02 10 4 Bo jeźli nie będziesz chciał wypuścić ludu mego, oto ja przywiodę jutro szarańczę na granicę twoję, +Wj Księga Wyjścia 02 10 5 Która okryje wierzch ziemi, że jej widać nie będzie, i zje ostatek pozostały, który wam został po gradzie, i pogryzie każde drzewo rodzące na polu. +Wj Księga Wyjścia 02 10 6 I na pełni domy twoje, i domy wszystkich sług twoich, i domy wszystkiego Egiptu, czego nie widzieli ojcowie twoi, i ojcowie ojców twoich od początku bytu swego na ziemi aż do tego dnia. A odwróciwszy się, wyszedł od Faraona. +Wj Księga Wyjścia 02 10 7 Tedy rzekli słudzy Faraonowi do niego: Długoż będzie nam ten ku zgorszeniu? Wypuść te męże, aby służyli Panu Bogu swemu; zaż jeszcze nie wiesz, że zniszczył Egipt? +Wj Księga Wyjścia 02 10 8 I zawołano zaś Mojżesza z Aaronem do Faraona, i rzekł do nich: Idźcie, służcie Panu Bogu waszemu; którzyż to są, co pójdą? +Wj Księga Wyjścia 02 10 9 I odpowiedział Mojżesz: Z dziećmi naszemi i z starcami naszymi pójdziemy, z synami naszymi, i z córkami naszemi, z trzodami naszemi, i z bydłem naszem pójdziemy; bo święto Panu obchodzić mamy. +Wj Księga Wyjścia 02 10 10 Tedy im on rzekł: Niech tak będzie Pan z wami, i jako ja was puszczę, i dzieci wasze; patrzcie, że coś złego przed sobą macie. +Wj Księga Wyjścia 02 10 11 Nie tak; ale idźcie sami mężowie, a służcie Panu, ponieważ wy tego szukacie. I wygnał je od siebie Farao. +Wj Księga Wyjścia 02 10 12 Potem Pan rzekł do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą na ziemię Egipską dla szarańczy, aby przyszła na ziemię Egipską, a pożarła wszystko ziele na ziemi, wszystko, co zostało po gradzie. +Wj Księga Wyjścia 02 10 13 I wyciągnął Mojżesz laskę swoję na ziemię Egipską, a Pan przywiódł wiatr wschodni na ziemię przez cały on dzień, i przez całą noc; a gdy było rano, wiatr wschodni przyniósł szarańczę. +Wj Księga Wyjścia 02 10 14 I przyszła szarańcza na wszystkę ziemię Egipską, i przypadła na wszystkie granice Egipskie bardzo ciężka; przedtem nie było tej podobnej szarańczy, i po niej nie będzie takowej. +Wj Księga Wyjścia 02 10 15 I okryła wierzch wszystkiej ziemi, tak, iż ziemi znać nie było; a pożarła wszystkę trawę ziemi, i wszystek owoc drzewa, który został po gradzie, a nie zostało żadnej zieloności na drzewie i na trawie polnej we wszystkiej ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 10 16 Przetoż co rychlej Farao wezwał Mojżesza i Aarona, i rzekł: Zgrzeszyłem przeciwko Panu Bogu waszemu, i przeciwko wam. +Wj Księga Wyjścia 02 10 17 A teraz odpuść proszę grzech mój aby ten raz, a módlcie się Panu Bogu waszemu, aby oddalił ode mnie tylko tę śmierć. +Wj Księga Wyjścia 02 10 18 I wyszedłszy Mojżesz od Faraona, modlił się Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 10 19 A obróciwszy Pan wiatr zachodni mocny bardzo, porwał szarańczę, i wrzucił ją do morza czerwonego, i nie została ani jedna szarańcza we wszystkich granicach Egipskich. +Wj Księga Wyjścia 02 10 20 I zatwardził Pan serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 10 21 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą ku niebu, a będą ciemności po ziemi Egipskiej, i macać ich będą. +Wj Księga Wyjścia 02 10 22 I wyciągnął Mojżesz rękę swą ku niebu, i były ciemności gęste po wszystkiej ziemi Egipskiej przez trzy dni. +Wj Księga Wyjścia 02 10 23 Nie widział jeden drugiego, ani się kto ruszył z miejsca swego przez one trzy dni; lecz u wszystkich synów Izraelskich była światłość w mieszkaniach ich. +Wj Księga Wyjścia 02 10 24 A wezwawszy Farao Mojżesza, rzekł: Idźcie, służcie Panu; tylko trzody wasze, i bydła wasze niech zostaną, i dzieci wasze niech idą z wami. +Wj Księga Wyjścia 02 10 25 I odpowiedział Mojżesz: Owszem ty dasz do rąk naszych ofiary i całopalenia, które ofiarować będziemy Panu, Bogu naszemu. +Wj Księga Wyjścia 02 10 26 Przetoż i dobytek nasz pójdzie z nami, a nie zostanie i kopyto; albowiem z tego weźmiemy do służby Panu, Bogu naszemu; bo my nie wiemy, czem służyć mamy Panu, aż tam przyjdziemy. +Wj Księga Wyjścia 02 10 27 I zatwardził Pan serce Faraonowe, i nie chciał ich puścić. +Wj Księga Wyjścia 02 10 28 I rzekł Farao do Mojżesza: Idź ode mnie, a strzeż się, abyś więcej nie widział oblicza mego; bo dnia, którego ujrzysz oblicze moje, umrzesz. +Wj Księga Wyjścia 02 10 29 I odpowiedział Mojżesz: Dobrześ powiedział; nie ujrzę więcej oblicza twego. +Wj Księga Wyjścia 02 11 1 I rzekł Pan do Mojżesza: Jeszcze jednę plagę przywiodę na Faraona, i na Egipt, potem wypuści was stąd; wypuści cale, owszem wypędzi was stąd. +Wj Księga Wyjścia 02 11 2 Mówże teraz do uszu ludu, aby wypożyczył każdy od bliźniego swego, i każda u sąsiadki swej naczynia srebrnego, i naczynia złotego. +Wj Księga Wyjścia 02 11 3 A dał Pan łaskę ludowi w oczach Egipczan, i był Mojżesz mąż bardzo wielki w ziemi Egipskiej, w oczach sług Faraonowych, i w oczach ludu. +Wj Księga Wyjścia 02 11 4 Tedy rzekł Mojżesz: Tak mówi Pan: O północy Ja pójdę przez pośrodek Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 11 5 A umrze każde pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego Faraonowego, który miał siedzieć na stolicy jego, aż do pierworodnego niewolnicy, która jest przy żarnach, i każde pierworodne z bydląt. +Wj Księga Wyjścia 02 11 6 A będzie krzyk wielki po wszystkiej ziemi Egipskiej, jaki przedtem nie był, i jaki potem nie będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 11 7 Ale u wszystkich synów Izraelskich nie ruszy językiem swym, ani pies, ani człowiek, ani bydlę, abyście wiedzieli, że Pan uczynił rozdział między Egipczany i między Izraelem. +Wj Księga Wyjścia 02 11 8 I przyjdą ci wszyscy słudzy twoi do mnie, a kłaniać mi się będą, mówiąc: Wynijdź ty, i wszystek lud, który jest pod sprawą twoją; a potem wynijdę. I wyszedł od Faraona z wielkim gniewem. +Wj Księga Wyjścia 02 11 9 I rzekł Pan do Mojżesza: Nie usłucha was Farao, abym rozmnożył cuda moje w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 11 10 Tedy Mojżesz i Aaron czynili te wszystkie cuda przed Faraonem; ale Pan zatwardził serce Faraonowe, i nie wypuścił synów Izraelskich z ziemi swojej. +Wj Księga Wyjścia 02 12 1 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza i do Aarona w ziemi Egipskiej, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 12 2 Miesiąc ten będzie wam początkiem miesięcy: pierwszy wam będzie między miesiącami w roku. +Wj Księga Wyjścia 02 12 3 Rzeczcie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmie sobie każdy baranka według familii, baranka według domu. +Wj Księga Wyjścia 02 12 4 A jeźliby mniejszy był dom niżeliby zjeść mogli baranka, tedy przybierze i sąsiada swego, który jest najbliższy domu jego, według liczby dusz, naliczywszy tyle osób, ileby ich zjeść mogło baranka. +Wj Księga Wyjścia 02 12 5 Baranka zupełnego, samca rocznego, mieć będziecie; z owiec albo z kóz weźmiecie go. +Wj Księga Wyjścia 02 12 6 I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystko zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami. +Wj Księga Wyjścia 02 12 7 I wezmą ze krwi jego, i pokropią obydwa podwoje i nadprożnik u domu; w którym go będą spożywać. +Wj Księga Wyjścia 02 12 8 I będą jeść mięso onej nocy pieczone przy ogniu, i przaśniki, z zioły gorzkiemi będą go jeść. +Wj Księga Wyjścia 02 12 9 Nie jedzcie z niego nic surowego, ani warzonego w wodzie, ale upieczone przy ogniu. Głowę jego z nogami jego, z wnętrznościami jego. +Wj Księga Wyjścia 02 12 10 A nie zostanie z niego nic do jutra; a jeźliby co z niego do jutra zostało, ogniem spalicie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 11 Tak go tedy pożywać będziecie: Biodra swe przepaszecie, obuwie wasze będzie na nogach waszych, a laska wasza w ręce waszej, a jeść go będziecie spieszno, albowiem przejście jest Pańskie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 12 Gdyż przejdę przez ziemię Egipską tej nocy, i zabiję wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od człowieka aż do bydlęcia, i nad wszystkimi bogi Egipskimi wykonam sądy, Ja Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 12 13 A będzie wam ona krew na znak na domach, w których będziecie; bo ujrzawszy krew, minę was, że nie będzie u was plaga ku zatraceniu, gdy będę zabijał w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 12 14 A będzie wam ten dzień na pamiątkę; i będziecie go obchodzić za święto Panu w narodziech waszych; ustawą wieczną obchodzić go będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 15 Przez siedem dni przaśniki jeść będziecie, a pierwszego dnia zaraz wypróżnicie kwas z domów waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego od pierwszego dnia aż do dnia siódmego, wytracona będzie dusza ona z Izraela. +Wj Księga Wyjścia 02 12 16 W tenże dzień pierwszy będzie zebranie święte, także dnia siódmego zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty nie będziecie w nich czynić, oprócz tego, czego każdy do jedzenia używa, to samo gotować będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 17 I będziecie przestrzegać przaśników; albowiem w ten dzień wywiodłem wojska wasze z ziemi Egipskiej; przetoż przestrzegać będziecie dnia tego w narodziech waszych ustawą wieczną. +Wj Księga Wyjścia 02 12 18 Pierwszego miesiąca, czternastego dnia tegoż miesiąca, na wieczór jeść będziecie przaśniki aż do dnia dwudziestego pierwszego tegoż miesiąca na wieczór. +Wj Księga Wyjścia 02 12 19 Przez siedem dni kwas niech się nie znajduje w domach waszych; bo ktobykolwiek jadł co kwaszonego, wytracona będzie dusza jego z zgromadzenia Izraelskiego, tak przychodzień, jako i zrodzony w ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 12 20 Nic kwaszonego jeść nie będziecie; we wszystkich mieszkaniach waszych jeść będziecie przaśniki. +Wj Księga Wyjścia 02 12 21 Wezwał tedy Mojżesz wszystkich starszych Izraelskich, i rzekł do nich: Odłączcie, a weźmijcie sobie baranka według familii swych, a zarznijcie na święto przejścia. +Wj Księga Wyjścia 02 12 22 Weźmiecie też snopek hysopu, i omoczycie we krwi, która będzie w miednicy, a pokropicie odrzwi, i oba podwoje oną krwią, która będzie w miednicy; a z was nie wynijdzie żaden ze drzwi domu swego aż do poranku. +Wj Księga Wyjścia 02 12 23 Bo przejdzie Pan zabijając Egipt; a ujrzawszy krew na odrzwiach i na obu podwojach, przestąpi Pan drzwi, i nie dopuści morderzowi, wchodzić do domów waszych zabijać was. +Wj Księga Wyjścia 02 12 24 I przestrzegać będziecie tego za ustawę, tobie i synom twoim aż na wieki. +Wj Księga Wyjścia 02 12 25 A gdy wnijdziecie do ziemi, którą wam da Pan, jako obiecał, tych obrzędów przestrzegać będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 26 A gdy wam rzeką synowie wasi: Co to za obrzędy wasze? +Wj Księga Wyjścia 02 12 27 Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud, i pokłonił się. +Wj Księga Wyjścia 02 12 28 I poszedłszy uczynili synowie Izraelscy, jako rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi, tak uczynili. +Wj Księga Wyjścia 02 12 29 I stało się o północy, że Pan zabijał wszystkie pierworodztwa w ziemi Egipskiej, i od pierworodnego Faraonowego, siedzącego na stolicy jego, aż do pierworodnego więźnia, który był w więzieniu, i wszelkie pierworodne z bydląt. +Wj Księga Wyjścia 02 12 30 Zatem wstał Farao onej nocy, i wszyscy słudzy jego, i wszystek Egipt, i wszczął się wielki krzyk w Egipcie; bo nie było domu, w którym by nie był umarły. +Wj Księga Wyjścia 02 12 31 A wezwawszy Farao Mojżesza i Aarona w nocy, rzekł: Wstańcie, wynijdźcie z pośrodku ludu mego, i wy i synowie Izraelscy, a poszedłszy służcie Panu, jakoście mówili. +Wj Księga Wyjścia 02 12 32 Nadto trzody wasze, i bydła wasze zabierzcie, jakoście żądali, a odchodząc, mnie też błogosławcie. +Wj Księga Wyjścia 02 12 33 I przynaglali Egipczanie ludowi, aby ich co rychlej wyprawili z ziemi; bo mówili: Pomrzemy wszyscy. +Wj Księga Wyjścia 02 12 34 Wziął tedy lud ciasta swe, pierwej niż zakisiały; a one ciasta swe uwinąwszy w szaty swe, kładli na ramiona swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 12 35 Tedy synowie Izraelscy uczynili według rozkazania Mojżeszowego, i wypożyczali u Egipczan naczynia srebrnego, i naczynia złotego, i szat. +Wj Księga Wyjścia 02 12 36 A Pan dał łaskę ludowi w oczach Egipczanów, że im pożyczali; i złupili Egipt. +Wj Księga Wyjścia 02 12 37 Ciągnęli tedy synowie Izraelscy z Rameses do Suchotu, około sześć kroć sto tysięcy pieszych mężów tylko, okrom dzieci. +Wj Księga Wyjścia 02 12 38 Ale i ludu pospolitego wiele szło z nimi, i owiec, i bydła, dobytek bardzo wielki. +Wj Księga Wyjścia 02 12 39 I popiekli z ciasta zadziałanego, które wynieśli z Egiptu, placki przaśne; bo nie było zakwaszone, przeto że wygnani byli z Egiptu, a nie mogli zmieszkać; żywności też sobie byli nie przygotowali. +Wj Księga Wyjścia 02 12 40 A czasu mieszkania synów Izraelskich, którego mieszkali w Egipcie, było cztery sta lat, i trzydzieści lat. +Wj Księga Wyjścia 02 12 41 I stało się po czterech set lat i trzydziestu lat, stało się onegoż dnia, wyszły wszystkie wojska Pańskie z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 12 42 Noc ta obchodzona ma być Panu, że je wywiódł ze ziemi Egipskiej. Ta tedy noc Panu obchodzona ma być od wszystkich synów Izraelskich w narodziech ich. +Wj Księga Wyjścia 02 12 43 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Ta jest ustawa święta przejścia: Żaden obcy nie będzie jadł z niego. +Wj Księga Wyjścia 02 12 44 Przetoż każdego sługę waszego, a za pieniądze kupionego, obrzeżecie go, tedy będzie jadł z niego. +Wj Księga Wyjścia 02 12 45 Przychodzień i najemnik nie będzie jadł z niego. +Wj Księga Wyjścia 02 12 46 W domu jednym będzie jedzony; nie wyniesiesz nic z domu z mięsa jego, a kości nie złamiecie w nim. +Wj Księga Wyjścia 02 12 47 Wszystko zgromadzenie Izraelskie tak uczyni z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 12 48 A jeźliby kto z przychodniów był gościem u ciebie, i chciałby obchodzić święto przejścia Panu, pierwej obrzezany będzie każdy mężczyzna jego, a zatem przystąpi obchodzić je, i będzie jako urodzony w ziemi. A ktobykolwiek nie był obrzezany, nie będzie jadł z niego. +Wj Księga Wyjścia 02 12 49 Prawo jedno będzie w ziemi urodzonemu i przychodniowi, który jest gościem między wami. +Wj Księga Wyjścia 02 12 50 Uczynili tedy wszyscy synowie Izraelscy, jako rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi, tak uczynili. +Wj Księga Wyjścia 02 12 51 I stało się onegoż dnia, wywiódł Pan syny Izraelskie z ziemi Egipskiej z wojski ich. +Wj Księga Wyjścia 02 13 1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 13 2 Poświęć mi wszelkie pierworodne; cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi, tak z ludzi, jako z bydła; bo moje jest. +Wj Księga Wyjścia 02 13 3 Tedy rzekł Mojżesz do ludu: Pamiętajcież na ten dzień, któregoście wyszli z Egiptu, z domu niewoli; bo w możnej ręce wywiódł was Pan stamtąd; a tak nie będziecie jedli kwaszonego. +Wj Księga Wyjścia 02 13 4 Dziś wy wychodzicie, w miesiącu Abib. +Wj Księga Wyjścia 02 13 5 A gdy się wprowadzi Pan do ziemi Chananejczyka, i Hetejczyka, i Amorejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka, o którą przysiągł ojcom twoim, abyć ją dał, ziemię opływającą mlekiem i miodem, tedy będziesz obchodził tę służbę w tymże miesiącu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 6 Przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, a dnia siódmego będzie święto Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 7 Przaśniki jeść będziecie przez siedem dni, i nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego, ani widziano będzie kwas we wszystkich granicach twoich. +Wj Księga Wyjścia 02 13 8 I opowiesz synowi twemu onegoż dnia, mówiąc: Dla tego, co mi uczynił Pan, gdym wychodził z Egiptu, obchodzę to. +Wj Księga Wyjścia 02 13 9 I będziesz to miał za znak na ręce twojej, i na pamiętne przed oczyma twemi, aby Zakon Pański był w uściech twoich, ponieważ ręką możną wywiódł cię Pan z Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 10 I będziesz strzegł ustawy tej na pewny czas, od roku do roku. +Wj Księga Wyjścia 02 13 11 A gdy cię Pan wprowadzi do ziemi Chananejczyka, jako przysiągł tobie i ojcom twoim, i da ją tobie: +Wj Księga Wyjścia 02 13 12 Tedy odłączysz wszystko, co otwiera żywot, Panu: i każdy płód otwierający żywot z bydła twego, każdy samiec będzie Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 13 Każde zaś pierworodne oślę odkupisz barankiem; a jeźlibyś nie odkupił, tedy złamiesz mu szyję; a każde pierworodne człowieka między synami twoimi odkupisz. +Wj Księga Wyjścia 02 13 14 A gdyby cię spytał syn twój potem mówiąc: Cóż to jest? Tedy mu odpowiesz: Możną ręką wywiódł nas Pan z Egiptu, z domu niewoli. +Wj Księga Wyjścia 02 13 15 Bo gdy się był zatwardził Farao, nie chcąc nas wypuścić, tedy zabił Pan wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego z ludzi aż do pierworodnego z bydła. Dla tegoż ja ofiaruję Panu każdego samca, otwierającego żywot, ale każde pierworodne synów moich odkupuję. +Wj Księga Wyjścia 02 13 16 I będzie to za znak na ręce twojej, i za naczelniki między oczyma twemi, iż w możnej ręce wywiódł nas Pan z Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 17 I stało się, gdy wypuścił Farao lud, że nie prowadził ich Bóg drogą ziemi Filistyńskiej, chociaż bliższa była; bo mówił Bóg: By snać nie żałował lud, gdyby ujrzał przeciw sobie wojnę i nie wrócił się do Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 13 18 Ale obwodził Bóg lud drogą pustyni nad morzem czerwonem; i uszykowani wyszli synowie Izraelscy z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 13 19 Wziął też Mojżesz kości Józefowe z sobą dla tego, że był Józef przysięgą obowiązał syny Izraelskie, mówiąc: Zapewne nawiedzi was Bóg; przetoż wynieście kości moje stąd z sobą. +Wj Księga Wyjścia 02 13 20 I wyciągnąwszy z Suchotu położyli się obozem w Etam, na końcu puszczy. +Wj Księga Wyjścia 02 13 21 A Pan szedł przed nimi we dnie w słupie obłoku, aby je prowadził drogą, a w nocy w słupie ognia, aby im świecił, żeby szli we dnie i w nocy. +Wj Księga Wyjścia 02 13 22 Nie odejmował słupa obłokowego we dnie, ani słupa ognistego w nocy od ludu. +Wj Księga Wyjścia 02 14 1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 14 2 Mów do synów Izraelskich, niech się wrócą i położą obozem przed Fihahirot między Migdoł, i między morzem, przeciw Baalsefon, przeciw jemu położycie obóz nad morzem. +Wj Księga Wyjścia 02 14 3 Będzie bowiem Farao mówił o synach Izraelskich: Strwożeni są w ziemi, zawarła je puszcza. +Wj Księga Wyjścia 02 14 4 I zatwardzę serce Faraonowe, że je gonić będzie; i uwielbiony będę w Faraonie i we wszystkiem wojsku jego; a poznają Egipczanie, żem Ja Pan; i uczynili tak. +Wj Księga Wyjścia 02 14 5 Tedy dano znać królowi Egipskiemu, że lud ucieka; i odmieniło się serce Faraonowe i sług jego przeciw ludowi, i rzekli: Cóżeśmy to uczynili, żeśmy wypuścili Izraela, aby nam nie służył? +Wj Księga Wyjścia 02 14 6 Zaprzągł tedy wóz swój, i lud swój wziął z sobą. +Wj Księga Wyjścia 02 14 7 Wziął też sześć set wozów wybornych, i wszystkie wozy Egipskie, i przełożone nad tem wszystkiem. +Wj Księga Wyjścia 02 14 8 I zatwardził Pan serce Faraona, króla Egipskiego, i gonił syny Izraelskie; lecz synowie Izraelscy wyszli w ręce możnej. +Wj Księga Wyjścia 02 14 9 I gonili je Egipczanie, a dogonili je w obozie nad morzem, wszystkie konie, wozy Faraonowe, i jezdne jego, i wojska jego, nie daleko Fihahirot, przeciw Baalsefon. +Wj Księga Wyjścia 02 14 10 A gdy Farao następował, tedy podnieśli synowie Izraelscy oczy swe, a oto, Egipczanie ciągną za nimi; i bali się bardzo, i wołali synowie Izraelscy do Pana. +Wj Księga Wyjścia 02 14 11 I mówili do Mojżesza: Azaż nie było grobów w Egipcie? wywiodłeś nas, abyśmy pomarli na puszczy; cóżeś nam to uczynił, żeś nas wywiódł z Egiptu? +Wj Księga Wyjścia 02 14 12 Azaż nie to jest, cośmy do ciebie mówili w Egipcie, mówiąc: Zaniechaj nas, abyśmy służyli Egipczanom? bo lepiej było nam służyć Egipczanom, niżeli pomrzeć na puszczy. +Wj Księga Wyjścia 02 14 13 I rzekł Mojżesz do ludu: Nie bójcie się, stójcie, a patrzajcie na wybawienie Pańskie, które wam dziś uczyni; bo Egipczanów, których teraz widzicie, więcej nie oglądacie na wieki +Wj Księga Wyjścia 02 14 14 Pan będzie walczył za was, a wy milczeć będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 14 15 I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów Izraelskich, aby ciągnęli; +Wj Księga Wyjścia 02 14 16 A ty podnieś laskę twą, i wyciągnij rękę twoję na morze, i przedziel je; a niech idą synowie Izraelscy środkiem morza po suszy. +Wj Księga Wyjścia 02 14 17 A oto, Ja, Ja zatwardzę serce Egipczanów, że wnijdą za nimi; a będę uwielbiony w Faraonie, i we wszystkiem wojsku jego, w woziech jego, i w jezdnych jego. +Wj Księga Wyjścia 02 14 18 I dowiedzą się Egipczanie, żem Ja Pan, gdy uwielbiony będę w Faraonie, w woziech jego, i w jezdnych jego. +Wj Księga Wyjścia 02 14 19 A ruszywszy się Anioł Boży, który chodził przed obozem Izraelskim, szedł pozad ich; ruszył się też słup obłokowy, który szedł przed nimi, i stanął pozad im. +Wj Księga Wyjścia 02 14 20 A przyszedłszy między obóz Egipski, i między obóz Izraelski, był on obłok Egipczanom ciemny a Izraelczykom oświecający noc, tak, iż przystąpić nie mogli jedni do drugich przez całą noc. +Wj Księga Wyjścia 02 14 21 I wyciągnął Mojżesz rękę swoję na morze, a Pan rozpędził morze wiatrem wschodnim gwałtownie wiejącym przez całą noc, i osuszył morze; a rozstąpiły się wody. +Wj Księga Wyjścia 02 14 22 I szli synowie Izraelscy środkiem morza po suszy; a wody im były jako mur. po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich. +Wj Księga Wyjścia 02 14 23 A goniąc Egipczanie, weszli za nimi; wszystkie konie Faraonowe, wozy jego, i jezdni jego, w pośrodek morza. +Wj Księga Wyjścia 02 14 24 Stało się tedy około straży zarannej, że wejrzał Pan na obóz Egipski z słupa ognia i obłoku, i pomieszał wojsko Egipskie. +Wj Księga Wyjścia 02 14 25 I porzucał koła wozów ich, że je wlekli z ciężkością; zaczem rzekli Egipczanie: Uciekajmy przed Izraelem, bo Pan walczy za nimi przeciwko Egipczanom. +Wj Księga Wyjścia 02 14 26 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twoję na morze, że się wrócą wody na Egipczany, na wozy ich, i na jezdne ich. +Wj Księga Wyjścia 02 14 27 I wyciągnął Mojżesz rękę swoję na morze, i wróciło się morze zaraz z rana do mocy swojej; a Egipczanie uciekali przeciw jemu; lecz Pan wraził Egipczany w pośród morza. +Wj Księga Wyjścia 02 14 28 Wróciwszy się tedy wody, okryły wozy i jezdne, ze wszystkiem wojskiem Faraonowem, które weszło za nimi w morze, tak iż nie zostało z nich i jednego. +Wj Księga Wyjścia 02 14 29 Synowie zaś Izraelscy szli po suszy środkiem morza, a wody im były jako mur, po prawej stronie ich, i po lewej stronie ich. +Wj Księga Wyjścia 02 14 30 I wybawił Pan w on dzień Izraela z ręki Egipczanów; i widzieli Izraelczycy Egipczany pomarłe na brzegu morskim. +Wj Księga Wyjścia 02 14 31 Widział też Izrael onę moc wielką, którą uczynił Pan nad Egipczany; a bał się lud Pana, i uwierzyli Panu, i Mojżeszowi, słudze jego. +Wj Księga Wyjścia 02 15 1 Zaśpiewał tedy Mojżesz i synowie Izraelscy tę pieśń Panu, a rzekli mówiąc: Śpiewać będę Panu, iż wielmożnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił w morze. +Wj Księga Wyjścia 02 15 2 Moc moja i chwała moja Pan, bo mi się stał zbawieniem; ten jest Bogiem moim, przetoż przybytek wystawię mu; Bóg ojca mego, przetoż wywyższać go będę. +Wj Księga Wyjścia 02 15 3 Pan, mąż waleczny, Pan imię jego. +Wj Księga Wyjścia 02 15 4 Wozy Faraonowe i wojsko jego wrzucił w morze, a wybrani wodzowie jego potopieni są w morzu czerwonem. +Wj Księga Wyjścia 02 15 5 Przepaści okryły je; poszli w głębią jako kamień. +Wj Księga Wyjścia 02 15 6 Prawica twoja, Panie, uwielbiona jest w mocy, prawica twoja, Panie, potarła nieprzyjaciela. +Wj Księga Wyjścia 02 15 7 A w wielkości Majestatu twego podwróciłeś przeciwniki twoje; puściłeś gniew twój, który je pożarł jako słomę. +Wj Księga Wyjścia 02 15 8 A tchnieniem nozdrzy twoich zebrały się wody; stanęły jako kupa ciekące wody, zsiadły się otchłani w pośród morza. +Wj Księga Wyjścia 02 15 9 Mówił nieprzyjaciel: Będę gonił, dogonię; będę dzielił łupy; nasyci się ich dusza moja, dobędę miecza mojego, wygładzi je ręka moja. +Wj Księga Wyjścia 02 15 10 Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych. +Wj Księga Wyjścia 02 15 11 Któż podobny tobie między bogami, Panie? któż jako ty wielmożny w świątobliwości, straszliwy w chwale, czyniący cuda? +Wj Księga Wyjścia 02 15 12 Wyciągnąłeś prawicę twoję, pożarła je ziemia. +Wj Księga Wyjścia 02 15 13 Prowadzisz w miłosierdziu twojem ten lud, któryś odkupił; poprowadzisz w możności twej do mieszkania świątobliwości twojej. +Wj Księga Wyjścia 02 15 14 Usłyszą narodowie, zadrżą; boleść zdejmie obywatele Filistyńskie. +Wj Księga Wyjścia 02 15 15 Tedy się polękają książęta Edomskie, mocarze Moabskie strach zdejmie; struchleją wszyscy obywatele Chananejscy. +Wj Księga Wyjścia 02 15 16 Padnie na nie strach i lękanie; od wielkości ramienia twego umilkną jako kamień, aż przejdzie lud twój Panie, aż przejdzie lud ten, któregoś sobie nabył. +Wj Księga Wyjścia 02 15 17 Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie; w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje. +Wj Księga Wyjścia 02 15 18 Pan królować będzie na wieki wieczne. +Wj Księga Wyjścia 02 15 19 Bo weszły konie Faraonowe z wozami jego, i z jezdnymi jego w morze, a obrócił Pan na nie wody morskie; ale synowie Izraelscy szli po suszy środkiem morza. +Wj Księga Wyjścia 02 15 20 Tedy Maryja, prorokini, siostra Aaronowa, wzięła bęben w rękę swoję, a wyszły wszystkie niewiasty za nią z bębnami i muzyką. +Wj Księga Wyjścia 02 15 21 I mówiła do nich Maryja: Śpiewajcie Panu, albowiem możnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił do morza. +Wj Księga Wyjścia 02 15 22 Potem ruszył Mojżesz Izraela od morza czerwonego, i weszli w puszczą Sur; a idąc trzy dni przez puszczą, nie znaleźli wody. +Wj Księga Wyjścia 02 15 23 A gdy przyszli do Mara, nie mogli pić wód z Mara, bo gorzkie były; dlategoż nazwano imię onego miejsca Mara. +Wj Księga Wyjścia 02 15 24 Tedy szemrał lud przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić? +Wj Księga Wyjścia 02 15 25 I wołał (Mojżesz) do Pana; a ukazał mu Pan drzewo, które gdy wrzucił do wód, stały się słodkie wody. Tam mu ustawił prawa i sądy, i tam go kusił; +Wj Księga Wyjścia 02 15 26 I rzekł: Będzieszli pilnie słuchał głosu Pana Boga twego, a co dobrego w oczach jego czynić będziesz, i nakłonisz uszy ku przykazaniom jego, strzegąc wszystkich ustaw jego, żadnej niemocy, którąm dopuścił na Egipt, nie dopuszczę na cię; bom Ja Pan, który cię leczę. +Wj Księga Wyjścia 02 15 27 I przyszli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wód, i siedmdziesiąt palm; i położyli się tam obozem nad wodami. +Wj Księga Wyjścia 02 16 1 Ruszyli się potem z Elimu, i przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Zyn, która leży między Elim i między Synaj, piętnastego dnia miesiąca wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 16 2 I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi na puszczy. +Wj Księga Wyjścia 02 16 3 A mówili do nich synowie Izraelscy: Obyśmy byli pomarli od ręki Pańskiej w ziemi Egipskiej, gdyśmy siadali nad garncy mięsa, gdyśmy się najadali chleba do sytości; bo teraz wywiedliście nas na tę puszczą, abyście pomorzyli to wszystko mnóstwo głodem. +Wj Księga Wyjścia 02 16 4 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Oto, Ja, spuszczę wam, jako deszcz chleb z nieba, i będzie wychodził lud, a będzie zbierał, coby dość było na każdy dzień, abym go doświadczył, będzieli chodził w zakonie moim, czyli nie. +Wj Księga Wyjścia 02 16 5 Ale dnia szóstego nagotują to, co przyniosą, a będzie tyle dwoje niż co zbierać zwykli na każdy dzień. +Wj Księga Wyjścia 02 16 6 I mówił Mojżesz i Aaron do wszystkich synów Izraelskich: W wieczór poznacie, iż Pan wywiódł was z ziemi Egipskiej; +Wj Księga Wyjścia 02 16 7 A rano oglądacie chwałę Pańską; bo usłyszał szemrania wasze przeciw Panu. A my co jesteśmy, iż szemrzecie przeciwko nam? +Wj Księga Wyjścia 02 16 8 I rzekł Mojżesz: Da wam Pan, w wieczór mięso do jedzenia, a chleb rano do nasycenia; bo usłyszał Pan szemrania wasze, któremi szemrzecie przeciw jemu. A my co jesteśmy? Nie przeciwko nam są szemrania wasze, ale przeciwko Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 16 9 I rzekł Mojżesz do Aarona: Mów do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich: Przystąpcie przed obliczność Pańską; bo usłyszał szemranie wasze. +Wj Księga Wyjścia 02 16 10 I stało się, gdy mówił Aaron do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, że spojrzeli ku puszczy, a oto, chwała Pańska ukazała się w obłoku. +Wj Księga Wyjścia 02 16 11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 16 12 Usłyszałem szemranie synów Izraelskich; rzeczże do nich, mówiąc: Między dwoma wieczorami będziecie jeść mięso, a rano nasyceni będziecie chlebem, i poznacie, żem Ja Pan, Bóg wasz. +Wj Księga Wyjścia 02 16 13 Stało się tedy wieczór, że się zleciały przepiórki, a okryły obóz, a rano rosa leżała około obozu; +Wj Księga Wyjścia 02 16 14 A gdy przestała padać rosa, oto, ukazało się na puszczy coś drobnego, okrągłego drobnego jako szron na ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 16 15 Co gdy ujrzeli synowie Izraelscy, mówili jeden do drugiego: Man hu? bo nie wiedzieli, co było. I rzekł Mojżesz do nich: Tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu. +Wj Księga Wyjścia 02 16 16 Toć jest, co rozkazał Pan: Zbierajcie z niego każdy, ile trzeba ku jedzeniu, po mierze Gomer na osobę, według liczby dusz waszych; każdy na tych, którzy są w namiocie jego, zbierajcie. +Wj Księga Wyjścia 02 16 17 I uczynili tak synowie Izraelscy, i zbierali jedni więcej, drudzy mniej. +Wj Księga Wyjścia 02 16 18 I mierzyli w Gomer, i nie zbywało temu, co więcej nazbierał, ani nie dostawało temu, co mniej; każdy według tego, co mógł zjeść, nazbierał. +Wj Księga Wyjścia 02 16 19 Mówił też Mojżesz do nich: Żaden niech nie zostawia z niego aż do zarania. +Wj Księga Wyjścia 02 16 20 Jednak nie usłuchali Mojżesza; ale zostawili z niego niektórzy aż do poranku, i obróciło się w robaki, i zśmierdło się; i rozgniewał się na nie Mojżesz. +Wj Księga Wyjścia 02 16 21 A zbierali to na każdy dzień rano, każdy według tego, co mógł zjeść; a gdy się zagrzało słońce, tedy ono topniało. +Wj Księga Wyjścia 02 16 22 A gdy było dnia szóstego, zbierali chleb w dwójnasób, po dwu Gomer na każdego. I zeszły się wszystkie książęta zgromadzenia, oznajmując to Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 16 23 Który im rzekł: Toć jest, co mówił Pan: Odpocznienie sabbatu świętego Panu jutro będzie; co macie piec, pieczcie, a co macie warzyć, warzcie, a cokolwiek zbędzie, zostawcie sobie, a zachowajcie do jutra. +Wj Księga Wyjścia 02 16 24 Zostawiali tedy ono na jutro, jako był rozkazał Mojżesz; a nie zśmierdło się, i robak nie był w niem. +Wj Księga Wyjścia 02 16 25 I mówił Mojżesz: Jedzcież to dziś, bo dziś sabbat Panu; dziś nie znajdziecie tego na polu. +Wj Księga Wyjścia 02 16 26 Przez sześć dni zbierać to będziecie, a dnia siódmego sabbat; nie będzie weń manny. +Wj Księga Wyjścia 02 16 27 I stało się dnia siódmego, wyszli niektórzy z ludu, aby zbierali; ale nie znaleźli. +Wj Księga Wyjścia 02 16 28 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: I pókiż nie będziecie chcieli przestrzegać przykazań moich i zakonu mego? +Wj Księga Wyjścia 02 16 29 Patrzcie, iż wam Pan dał sabbat, dlatego w dzień szósty daje wam chleb na dwa dni; zostawajcie każdy na miejscu swem, niech nie wychodzi żaden z miejsca swego w dzień siódmy. +Wj Księga Wyjścia 02 16 30 I odpoczywał lud dnia siódmego. +Wj Księga Wyjścia 02 16 31 I nazwał dom Izraelski imię onego pokarmu Man, który był jako nasienie koryjandrowe, biały, a smak jego jako placki z miodem. +Wj Księga Wyjścia 02 16 32 Mówił też Mojżesz: Tak rozkazał Pan: Napełnij Gomer z niego na chowanie w narodziech waszych, aby widzieli chleb ten, którymem was karmił na puszczy, gdym was wywiódł z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 16 33 Rzekł zatem Mojżesz do Aarona: Weźmij wiadro jedno, a nasyp w nie pełen Gomer manny, a postaw je przed Panem na chowanie do narodów waszych. +Wj Księga Wyjścia 02 16 34 Jako przykazał Pan Mojżeszowi, tak postawił je Aaron przed świadectwem na chowanie. +Wj Księga Wyjścia 02 16 35 A synowie Izraelscy jedli mannę przez czterdzieści lat, aż przyszli do ziemi mieszkania; mannę jedli, aż przyszli do granic ziemi Chananejskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 16 36 A Gomer jest dziesiąta część miary Efa. +Wj Księga Wyjścia 02 17 1 Ruszyło się tedy wszystko mnóstwo synów Izraelskich z puszczy Zyn stanowiskami swemi, według rozkazania Pańskiego, i położyli się obozem w Rafidym, gdzie wody nie było, aby pił lud. +Wj Księga Wyjścia 02 17 2 Przetoż swarzył się lud z Mojżeszem, mówiąc: Dajcie nam wody, abyśmy pili. Którym odpowiedział Mojżesz: Cóż się swarzycie ze mną? a czemu kusicie Pana? +Wj Księga Wyjścia 02 17 3 I pragnął tam lud wody, a szemrał przeciwko Mojżeszowi, mówiąc: Po cóżeś nas wywiódł z Egiptu, abyś pomorzył mnie, i syny moje, i bydło moje pragnieniem? +Wj Księga Wyjścia 02 17 4 Zawołał tedy Mojżesz do Pana, mówiąc: Cóż mam czynić ludowi temu? blisko tego, że mię ukamionują. +Wj Księga Wyjścia 02 17 5 I rzekł Pan do Mojżesza: Idź przed ludem, a weźmij z sobą niektóre z starszych Izraelskich; laskę też twoję którąś uderzył w rzekę, weźmij w rękę twoję, a idź. +Wj Księga Wyjścia 02 17 6 Oto, Ja stanę przed tobą tam na skale w Horeb, i uderzysz w skałę, a wynijdą z niej wody, które będzie pił lud. I uczynił tak Mojżesz przed oczyma starszych Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 17 7 I nazwał imię onego miejsca Masa i Meryba, dla swarów synów Izraelskich, a iż kusili Pana mówiąc: I jestże Pan między nami czyli nie? +Wj Księga Wyjścia 02 17 8 Tedy przyciągnął Amalek, aby walczył z Izraelem w Rafidym. +Wj Księga Wyjścia 02 17 9 I rzekł Mojżesz do Jozuego: Wybierz nam męże, a wyszedłszy, stocz bitwę z Amalekity: a jutro stanę na wierzchu pagórka, mając laskę Bożą w ręce mojej. +Wj Księga Wyjścia 02 17 10 I uczynił Jozue, jako mu rozkazał Mojżesz, i stoczył bitwę z Amalekiem; a Mojżesz, Aaron i Chur wstąpili na wierzch pagórka. +Wj Księga Wyjścia 02 17 11 A gdy podnosił Mojżesz rękę swoję, przemagał Izrael; a gdy opuszczał rękę swoję, przemagał Amalek. +Wj Księga Wyjścia 02 17 12 Ale ręce Mojżeszowe ociężały były; wziąwszy tedy kamień, podłożyli podeń, i usiadł na nim; a Aaron, i Chur podpierali ręce jego, jeden z jednej, drugi z drugiej strony; i nie ustały ręce jego aż do zajścia słońca. +Wj Księga Wyjścia 02 17 13 Tedy poraził Jozue Amaleka i lud jegoż ostrzem miecza. +Wj Księga Wyjścia 02 17 14 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wpisz to dla pamięci w księgi, a włóż to w uszy Jozuego, że pewnie wygładzę pamiątkę Amaleka pod niebem. +Wj Księga Wyjścia 02 17 15 I zbudował Mojżesz ołtarz, a nazwał imię jego: Pan chorągiew moja; +Wj Księga Wyjścia 02 17 16 Bo rzekł: Iż ręka stolicy Pańskiej, i wojna Pańska, będzie przeciwko Amalekowi od rodzaju do rodzaju. +Wj Księga Wyjścia 02 18 1 A gdy usłyszał Jetro, kapłan Madyjański, świekier Mojżesza, wszystko, co uczynił Bóg Mojżeszowi, i Izraelowi, ludowi swemu, że wywiódł Pan Izraela z Egiptu; +Wj Księga Wyjścia 02 18 2 Tedy wziął Jetro, świekier Mojżesza, Zeforę, żonę Mojżeszowę, którą był odesłał. +Wj Księga Wyjścia 02 18 3 I dwu synów jej, z których imię jednemu Gerson; bo był powiedział Mojżesz: Byłem przychodniem w ziemi cudzej. +Wj Księga Wyjścia 02 18 4 A imię drugiego Eliezer; iż mówił: Bóg ojca mego był mi ku pomocy, i wyrwał mię od miecza Faraonowego. +Wj Księga Wyjścia 02 18 5 I przyszedł Jetro, świekier Mojżesza, z synami jego i z żoną jego do Mojżesza na puszczą, gdzie się był obozem położył przy górze Bożej. +Wj Księga Wyjścia 02 18 6 I wskazał do Mojżesza: Ja świekier twój Jetro idę do ciebie, i żona twoja, i jej dwa synowie z nią. +Wj Księga Wyjścia 02 18 7 Zatem Mojżesz wyszedł przeciwko świekrowi swemu, a ukłoniwszy się całował go; i przywitawszy jeden drugiego, potem weszli do namiotu. +Wj Księga Wyjścia 02 18 8 I rozpowiadał Mojżesz świekrowi swemu wszystko, co uczynił Pan Faraonowi i Egipczanom za przyczyną Izraela; i wszystkę trudność, która je spotykała w drodze, i jako je Pan wybawił. +Wj Księga Wyjścia 02 18 9 I radował się Jetro ze wszystkiego dobrego, które uczynił Pan Izraelowi, iż go wyrwał z ręki Egipczanów. +Wj Księga Wyjścia 02 18 10 I rzekł Jetro: Błogosławiony Pan, który was wyrwał z ręki Egipczanów i z ręki Faraonowej, który wyrwał lud z niewoli Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 18 11 Terazem doznał, że większy jest Pan nad wszystkie bogi; albowiem czem oni hardzie powstawali przeciwko niemu, tem poginęli. +Wj Księga Wyjścia 02 18 12 I wziął Jetro, świekier Mojżesza, całopalenie i ofiary Bogu. Przyszedł też Aaron i wszyscy starsi Izraelscy, aby jedli chleb z świekrem Mojżeszowym przed Bogiem. +Wj Księga Wyjścia 02 18 13 I stało się nazajutrz, że usiadł Mojżesz, aby sądził lud, i stał lud przed Mojżeszem od poranku aż do wieczora. +Wj Księga Wyjścia 02 18 14 A widząc świekier Mojżesza wszystko, co on czynił z ludem, rzekł: Cóż to jest, co ty czynisz z ludem? czemuż ty sam siedzisz, a lud wszystek stoi przed tobą od poranku aż do wieczora? +Wj Księga Wyjścia 02 18 15 Tedy Mojżesz odpowiedział świekrowi swemu: Iż przychodzi lud do mnie, aby się radził Boga. +Wj Księga Wyjścia 02 18 16 Gdy sprawę jaką mają, przychodzą do mnie, a rozsądzam między nimi, oznajmując ustawy Boże i prawa jego. +Wj Księga Wyjścia 02 18 17 Zatem rzekł świekier Mojżesza do niego: Nie dobra rzecz, którą ty czynisz. +Wj Księga Wyjścia 02 18 18 Pewnie ustaniesz, i ty i lud ten, który jest z tobą, bo cięższa to rzecz nad siły twoje; nie będziesz jej mógł ty sam podołać. +Wj Księga Wyjścia 02 18 19 Przetoż usłuchaj teraz głosu mego, poradzęć, a będzie Bóg z tobą; stój ty za lud przed Bogiem, a odnoś sprawy do Boga; +Wj Księga Wyjścia 02 18 20 A onych też nauczaj ustaw i praw, oznajmując im drogę, którą by chodzić, i dzieło, które by czynić mieli. +Wj Księga Wyjścia 02 18 21 Ty też upatrz ze wszystkiego ludu męże stateczne, bojące się Boga, męże prawdomówne, którzy by nienawidzili łakomstwa, a postanów z nich przełożone, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki. +Wj Księga Wyjścia 02 18 22 Którzy na każdy czas lud sądzić będą; a gdy będzie rzecz wielka, odniosą do ciebie, a każdą rzecz małą sądzić będą sami; tedy ulżysz sobie, gdy poniosą ciężar z tobą. +Wj Księga Wyjścia 02 18 23 To jeźli uczynisz, a rozkażeć Bóg, ostoisz się, i ten wszystek lud na miejsca swoje wracać się będzie w pokoju. +Wj Księga Wyjścia 02 18 24 I usłuchał Mojżesz rady świekra swojego, a uczynił wszystko, jako mu powiedział. +Wj Księga Wyjścia 02 18 25 I wybrał Mojżesz męże stateczne ze wszystkiego Izraela, i postanowił je przełożonymi nad ludem, tysiączniki, setniki, pięćdziesiątniki i dziesiątniki. +Wj Księga Wyjścia 02 18 26 Którzy sądzili lud każdego czasu; trudne rzeczy odnosili do Mojżesza, a każdą rzecz mniejszą sami sądzili. +Wj Księga Wyjścia 02 18 27 Zatem puścił od siebie Mojżesz świekra swego, który odszedł do ziemi swej. +Wj Księga Wyjścia 02 19 1 Miesiąca trzeciego po wyjściu synów Izraelskich z ziemi Egipskiej, w tenże dzień przyszli na puszczą Synaj. +Wj Księga Wyjścia 02 19 2 Bo ruszywszy się z Rafidym, i przyszedłszy aż na puszczą Synaj, położyli się obozem na puszczy, i rozbił tam Izrael namioty przeciw górze. +Wj Księga Wyjścia 02 19 3 A Mojżesz wstąpił do Boga, i zawołał nań Pan z góry, mówiąc: Tak powiesz domowi Jakóbowemu, i oznajmisz synom Izraelskim: +Wj Księga Wyjścia 02 19 4 Wyście widzieli, com uczynił Egipczanom, i jakom was nosił niby na skrzydłach orłowych, i przywiodłem was do siebie. +Wj Księga Wyjścia 02 19 5 Przetoż teraz jeźli słuchając posłuszni będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierza mego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody; chociaż moja jest wszystka ziemia. +Wj Księga Wyjścia 02 19 6 A wy będziecie mi królestwem kapłańskiem, i narodem świętym. Teć są słowa, które mówić będziesz do synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 19 7 Przyszedłszy tedy Mojżesz zwołał starszych z ludu, i przełożył im wszystkie te słowa, które mu rozkazał Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 19 8 I odpowiedział wszystek lud, spólnie mówiąc: Wszystko, co Pan rzekł, uczynimy. I odniósł Mojżesz słowa ludu do Pana. +Wj Księga Wyjścia 02 19 9 I rzekł Pan do Mojżesza: Oto, Ja, przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby słuchał lud, gdy będę mówił z tobą, ażeby też wierzyli tobie na wieki; albowiem opowiedział był Mojżesz słowa ludu onego Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 19 10 Mówił zaś Pan do Mojżesza: Idź do ludu, a poświęć je dziś i jutro, a niech wypiorą szaty swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 19 11 I niech będą gotowi na dzień trzeci; albowiem trzeciego dnia zstąpi Pan przed oczyma wszystkiego ludu na górę Synaj. +Wj Księga Wyjścia 02 19 12 I zamierzysz granice ludowi w około, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę, ani się dotykali brzegu jej; wszelki, kto by się dotknął góry, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 19 13 Nie tknie się go ręka, ale kamieniem ukamionują go; albo strzelając zastrzelą go; bądź bydlę, bądź człowiek, nie będzie żył. Gdy przewłocznie trąbić będą, niech wstąpią na górę. +Wj Księga Wyjścia 02 19 14 Zstąpił tedy Mojżesz z góry do ludu, i poświęcił lud; a uprali szaty swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 19 15 I mówił do ludu: Bądźcie gotowi na dzień trzeci, nie przystępujcie do żon. +Wj Księga Wyjścia 02 19 16 Stało się tedy dnia trzeciego rano, że były grzmienia, i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i głos trąby bardzo potężny; a bał się wszystek lud, który był w obozie. +Wj Księga Wyjścia 02 19 17 I wywiódł Mojżesz lud na przeciwko Bogu z obozu, a stanęli pod samą górą. +Wj Księga Wyjścia 02 19 18 A góra Synaj kurzyła się wszystka, przeto, iż zstąpił na nią Pan w ogniu; i występował dym z niej, jako dym z pieca, i trzęsła się wszystka góra bardzo. +Wj Księga Wyjścia 02 19 19 A gdy się głos trąby im dalej tem bardziej rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg mu odpowiadał głosem. +Wj Księga Wyjścia 02 19 20 I zstąpił Pan na górę Synaj, na wierzch góry, i wezwał Pan Mojżesza na wierzch góry, i wstąpił tam Mojżesz. +Wj Księga Wyjścia 02 19 21 Zaczem rzekł Pan do Mojżesza: Zstąp, przestrzeż lud, by snać nie przestąpili kresu, chcąc Pana widzieć, aby ich nie padło wiele: +Wj Księga Wyjścia 02 19 22 Nawet i kapłani, którzy przystępują do Pana, niech się poświęcą, by ich snać nie potracił Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 19 23 I rzekł Mojżesz do Pana: Nie będzie lud mógł wnijść na górę Synaj, ponieważeś ty nas przestrzegł, mówiąć: Ogranicz górę, a poświęć ją. +Wj Księga Wyjścia 02 19 24 Któremu Pan rzekł: Idź, zstąp, a zaś tu wstąpisz, ty i Aaron z tobą: lecz kapłani i lud niech nie przestępują kresu, aby wstąpili do Pana, by ich snać nie potracił. +Wj Księga Wyjścia 02 19 25 Tedy zstąpił Mojżesz do ludu i powiedział im to. +Wj Księga Wyjścia 02 20 1 I mówił Bóg wszystkie te słowa a rzekł: +Wj Księga Wyjścia 02 20 2 Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli. +Wj Księga Wyjścia 02 20 3 Nie będziesz miął bogów innych przede mną. +Wj Księga Wyjścia 02 20 4 Nie czyń sobie obrazu rytego, ani żadnego podobieństwa rzeczy tych, które są na niebie wzgórę, i które na ziemi nisko, i które są w wodach pod ziemią. +Wj Księga Wyjścia 02 20 5 Nie będziesz się im kłaniał, ani im będziesz służył; bom Ja Pan Bóg twój, Bóg zawistny w miłości, nawiedzający nieprawości ojców nad syny w trzeciem i w czwartem pokoleniu tych, którzy mię nienawidzą; +Wj Księga Wyjścia 02 20 6 A czyniący miłosierdzie nad tysiącami tych, którzy mię miłują, i strzegą przykazania mego. +Wj Księga Wyjścia 02 20 7 Nie bierz imienia Pana Boga twego nadaremno; bo się Pan mścić będzie nad tym, który imię jego nadaremno bierze. +Wj Księga Wyjścia 02 20 8 Pamiętaj na dzień odpocznienia, abyś go święcił. +Wj Księga Wyjścia 02 20 9 Sześć dni robić będziesz, i wykonasz wszystkę robotę twoję. +Wj Księga Wyjścia 02 20 10 Ale dnia siódmego odpocznienie jest Pana Boga twego; nie będziesz czynił żadnej roboty weń, ty i syn twój, i córka twoja, sługa twój, i służebnica twoja, bydlę twoje, i gość twój, który jest w bramach twoich; +Wj Księga Wyjścia 02 20 11 Bo przez sześć dni stworzył Pan niebo i ziemię, morze, i cokolwiek w nich jest, i odpoczął dnia siódmego; przetoż błogosławił Pan dzień odpocznienia, i poświęcił go. +Wj Księga Wyjścia 02 20 12 Czcij ojca twego i matkę twoję, aby przedłużone były dni twoje na ziemi, którą Pan Bóg twój da tobie. +Wj Księga Wyjścia 02 20 13 Nie będziesz zabijał. +Wj Księga Wyjścia 02 20 14 Nie będziesz cudzołożył. +Wj Księga Wyjścia 02 20 15 Nie będziesz kradł. +Wj Księga Wyjścia 02 20 16 Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu świadectwa fałszywego. +Wj Księga Wyjścia 02 20 17 Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego, ani będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani sługi jego, ani dziewki jego, ani wołu jego, ani osła jego, ani żadnej rzeczy bliźniego twego. +Wj Księga Wyjścia 02 20 18 Tedy wszystek lud widząc gromy, i błyskawice, i głos trąby, i górę kurzącą się, to widząc lud cofnęli się, i stanęli z daleka; +Wj Księga Wyjścia 02 20 19 I mówili do Mojżesza: Mów ty z nami, a będziemy słuchać; a niech nie mówi do nas Bóg, byśmy snać nie pomarli. +Wj Księga Wyjścia 02 20 20 I odpowiedział Mojżesz ludowi: Nie bójcie się; bo aby was doświadczył, przyszedł Bóg, żeby bojaźń jego była przed obliczem waszem, byście nie grzeszyli. +Wj Księga Wyjścia 02 20 21 Stał tedy lud z daleka; a Mojżesz przystąpił do ciemnej mgły, w której był Bóg. +Wj Księga Wyjścia 02 20 22 I rzekł Pan do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraelskim: Wyście widzieli, żem z nieba mówił do was: +Wj Księga Wyjścia 02 20 23 Nie będziecie czynić przy mnie bogów srebrnych, ani bogów złotych nie będziecie sobie czynić. +Wj Księga Wyjścia 02 20 24 Ołtarz z ziemi uczynisz mi, a ofiarować będziesz na nim całopalenie twoje, i spokojne ofiary twoje, owce twoje, i woły twoje; na któremkolwiek miejscu pamiątkę uczynię imienia mego, przyjdę do ciebie, i będęć błogosławił. +Wj Księga Wyjścia 02 20 25 A jeźli ołtarz kamienny uczynisz mi, nie buduj go z ciosanego kamienia; bo jeźlibyś żelazne naczynie twoje podniósł nań, splugawisz go. +Wj Księga Wyjścia 02 20 26 Nie będziesz wstępował po stopniach do ołtarza mojego, aby nie była odkryta nagość twoja przy nim. +Wj Księga Wyjścia 02 21 1 A teć są sądy, które przełożysz przed obliczem ich. +Wj Księga Wyjścia 02 21 2 Jeźli kupisz niewolnika Hebrejczyka, sześć lat służyć ci będzie, a siódmego wynijdzie wolny darmo. +Wj Księga Wyjścia 02 21 3 Jeźliby sam tylko przyszedł, sam odejdzie; a jeźliby miał żonę, i żona jego z nim wynijdzie. +Wj Księga Wyjścia 02 21 4 Jeźli mu pan jego dał żonę, a zrodziła mu syny albo córki, żona i dzieci jego będą pana jego, a on sam tylko odejdzie. +Wj Księga Wyjścia 02 21 5 A jeźliby mówiąc rzekł niewolnik: Miłuję pana mego, żonę moję, i syny moje, nie wynijdę wolnym: +Wj Księga Wyjścia 02 21 6 Tedy przywiedzie go pan jego do sędziów, a postawi go u drzwi albo u podwoi; i przekole mu pan jego ucho jego szydłem, i będzie mu niewolnikiem na wieki. +Wj Księga Wyjścia 02 21 7 Zaś jeźliby kto zaprzedał córkę swoję, aby była niewolnicą, nie wynijdzie jako wychodzą niewolnicy. +Wj Księga Wyjścia 02 21 8 Jeźliby się nie spodobała w oczach pana swego, a nie poślubiłby jej sobie, niech pozwoli, aby ją odkupiono; obcemu ludowi nie będzie jej mógł sprzedać, ponieważ zgrzeszył przeciwko niej. +Wj Księga Wyjścia 02 21 9 A jeźliby ją synowi swemu poślubił, według prawa córek uczyni jej. +Wj Księga Wyjścia 02 21 10 Jeźliby też inną wziął mu za żonę, tedy pożywienia jej, odzienia jej, i prawa małżeńskiego nie umniejszy jej. +Wj Księga Wyjścia 02 21 11 A jeźli tych trzech rzeczy nie uczyni jej, tedy wynijdzie darmo bez okupu. +Wj Księga Wyjścia 02 21 12 Kto by uderzył człowieka, ażby umarł, śmiercią umrze; +Wj Księga Wyjścia 02 21 13 Lecz kto by nie czyhał na kogo, aleby go Bóg podał w rękę jego, naznaczęć miejsce, na które będzie miał uciec. +Wj Księga Wyjścia 02 21 14 Ale jeźliby kto umyślnie przeciw bliźniemu swemu zasadziwszy się zdradą zabił go, i od ołtarza mego weźmiesz go, aby umarł. +Wj Księga Wyjścia 02 21 15 Kto by uderzył ojca swego, albo matkę swoję, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 21 16 Kto by ukradł człowieka a sprzedałby go, a znaleziony by był w ręku jego, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 21 17 Kto by złorzeczył ojcu swemu albo matce swojej, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 21 18 A gdyby się poswarzyli mężowie, i uderzyłby kto bliźniego swego kamieniem albo pięścią, a on by zaraz nie umarł, aleby się położył na łoże; +Wj Księga Wyjścia 02 21 19 A wstawszy chodziłby po ulicy o lasce swej, nie będzie winien ten, który uderzył; tylko omieszkanie jego nagrodzi, a na wyleczenie jego nałoży. +Wj Księga Wyjścia 02 21 20 Jeźliby zaś uderzył kto niewolnika swego, albo niewolnicę swoję kijem, i umarliby w ręku jego, koniecznie karanie odniesie; +Wj Księga Wyjścia 02 21 21 Wszakże, jeźliby dzień albo dwa żyw został, nie będzie karany; bo za pieniądze jego on jest kupiony. +Wj Księga Wyjścia 02 21 22 Jeźliby się też powadziwszy mężowie, uderzył który z nich niewiastę brzemienną, tak żeby z niej płód wyszedł, jednakby nie zaszła śmierć koniecznie karanie odniesie, jakie włoży nań mąż onejże niewiasty, a da wedle uznania sędziów. +Wj Księga Wyjścia 02 21 23 Ale gdzie by śmierć zaszła, tedy dasz duszę za duszę; +Wj Księga Wyjścia 02 21 24 Oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę, +Wj Księga Wyjścia 02 21 25 Sparzelinę za sparzelinę, ranę za ranę, siność za siność. +Wj Księga Wyjścia 02 21 26 Jeźliby zaś kto wybił oko niewolnikowi swemu, albo oko niewolnicy swojej, ażby się zepsowało, wolno go puści za oko jego. +Wj Księga Wyjścia 02 21 27 Jeźliby też kto ząb niewolnikowi swemu, albo ząb niewolnicy swojej wybił, wolno go puści za ząb jego. +Wj Księga Wyjścia 02 21 28 Jeźliby też czyj wół ubódł męża albo niewiastę, a umarliby, koniecznie ukamionowany będzie on wół, a nie będą jeść mięsa jego; a pan wołu onego nie będzie winien. +Wj Księga Wyjścia 02 21 29 Wszakże, jeźliby wół bódł przedtem, a ostrzeganoby w tym pana jego, i nie miałby go pod strażą, a zabiłby męża albo niewiastę, wół on ukamionowany będzie, nadto i pan jego umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 21 30 Jeźliby nań włożono, żeby się odkupił, tedy da okup za duszę swoję, jakikolwiek nań włożą. +Wj Księga Wyjścia 02 21 31 Choćby syna ubódł, albo córkę ubódł, podług tegoż sądu postąpią z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 21 32 Jeźliby niewolnika ubódł wół, albo niewolnicę, srebra trzydzieści syklów da panu jego, a wół on ukamionowany będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 21 33 Jeźliby kto otworzył studnią, albo jeźliby kto wykopał studnią, i nie nakryłby jej, a wpadłby w nią wół albo osieł: +Wj Księga Wyjścia 02 21 34 Pan onej studni odda zapłatę, i nagrodzi panu ich, a co zdechło, jego będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 21 35 Także, gdyby wół czyj ubódł wołu sąsiada jego, ażby zdechł, tedy sprzedadzą wołu żywego, i rozdzielą się zapłatą jego, onym też zdechłym podzielą się. +Wj Księga Wyjścia 02 21 36 Ale jeźliby to było wiadomo, że on wół bódł przedtem, a nie miał go pod strażą pan jego, koniecznie odda wołu za wołu, a zdechłego sobie weźmie. +Wj Księga Wyjścia 02 22 1 Jeźliby kto ukradł wołu albo owcę, i zabiłby je, albo je sprzedał, pięć wołów wróci za jednego wołu, a cztery owce za jedną owcę, +Wj Księga Wyjścia 02 22 2 Jeźliby przy podkopywaniu zastany był złodziej, a ubity będąc umarłby, kto zabił, nie będzie winien krwi; +Wj Księga Wyjścia 02 22 3 Jeźliby to po wejściu słońca uczynił, krwi winien będzie, koniecznie wróci; a jeźli nie ma, sprzedany będzie za złodziejstwo swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 22 4 Jeźli znaleziona będzie w ręku jego rzecz kradziona, bądź wół, bądź osieł, bądź owca, jeszcze żywe, we dwójnasób wróci. +Wj Księga Wyjścia 02 22 5 Gdyby wypasł kto pole, albo winnicę, i puściłby bydlę swoje, aby się pasło na polu cudzem: z najlepszego urodzaju pola swego, i z najlepszego urodzaju winnicy swej nagrodzi. +Wj Księga Wyjścia 02 22 6 Jeźliby wyszedł ogień, a trafiłby na ciernie, i spaliłby stóg, albo stojące zboże, albo pole samo, koniecznie nagrodzi ten, co zapalił, co zgorzało. +Wj Księga Wyjścia 02 22 7 Gdyby kto dał bliźniemu swemu srebro, albo naczynie do schowania, a to by ukradziono było z domu onego człowieka: jeźliby znaleziony był złodziej, wróci dwojako. +Wj Księga Wyjścia 02 22 8 Jeźliby nie był znaleziony złodziej, stawi się pan domu onego przed sędziów, i przysięże, że nie ściągnął ręki swojej na rzecz bliźniego swego. +Wj Księga Wyjścia 02 22 9 O każdą rzecz, o którą by był spór, o wołu, o osła, o owcę, o szatę, o każdą, rzecz zgubioną, gdyby kto rzekł, że to jest moje, przed sędziów przyjdzie sprawa obydwu; kogo winnym znajdą sędziowie, nagrodzi w dwójnasób bliźniemu swemu. +Wj Księga Wyjścia 02 22 10 Jeźliby kto dał bliźniemu swemu osła, albo wołu, albo owcę, albo inne bydlę na chowanie, a zdechłoby albo okaleczało, albo gwałtem zajęte było, gdzie by nikt nie widział: +Wj Księga Wyjścia 02 22 11 Przysięga Pańska będzie między obiema, że nie ściągnął ręki swej na rzecz bliźniego swego: i przyjmie pan onej rzeczy przysięgę, a on nie będzie nagradzał. +Wj Księga Wyjścia 02 22 12 A jeźliby mu to kradzieżą wzięto, nagrodzi panu rzeczy onej. +Wj Księga Wyjścia 02 22 13 Jeźliby od zwierza rozszarpane było, postawi rozszarpane za świadka, a rozszarpanego nie nagrodzi. +Wj Księga Wyjścia 02 22 14 Gdyby też kto pożyczył bydlęcia od bliźniego swego, a okaleczałoby, albo zdechło w niebytności pana jego, koniecznie nagrodzi. +Wj Księga Wyjścia 02 22 15 Jeźliby pan jego był przy nim, nie będzie nagradzał; a jeźliby najęte było, najem tylko zapłaci. +Wj Księga Wyjścia 02 22 16 Jeźliby kto zwiódł pannę, która nie jest poślubiona, i spałby z nią, da jej koniecznie wiano, i weźmie ją sobie za żonę. +Wj Księga Wyjścia 02 22 17 Jeźliby żadną miarą ojciec jej nie chciał mu jej dać, odważy srebra według zwyczaju wiana panieńskiego. +Wj Księga Wyjścia 02 22 18 Czarownicy żyć nie dopuścisz. +Wj Księga Wyjścia 02 22 19 Każdy, kto by się złączał z bydlęciem, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 22 20 Kto by ofiarował bogom, oprócz samego Pana, wytracony będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 22 21 Przychodniowi nie uczynisz krzywdy, ani go uciśniesz: boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 22 22 Żadnej wdowy ani sieroty trapić nie będziecie. +Wj Księga Wyjścia 02 22 23 Jeźlibyś je bez litości trapił, a one by wołały do mnie, słysząc wysłucham wołanie ich. +Wj Księga Wyjścia 02 22 24 I rozgniewa się zapalczywość moja, a pobiję was mieczem, i będą żony wasze wdowami, a synowie wasi sierotami. +Wj Księga Wyjścia 02 22 25 Jeźlibyś pieniędzy pożyczył ludowi memu ubogiemu, który mieszka z tobą, nie bądziesz mu jako lichwiarz, nie obciążycie go lichwą. +Wj Księga Wyjścia 02 22 26 Jeźli w zastawie weźmiesz szatę bliźniego twego, przed zachodem słońca wrócisz mu ją; +Wj Księga Wyjścia 02 22 27 Bo to odzienie jego tylko to jest nakrycie ciała jego, na którem sypia; będzieli do mnie wołał, wysłucham go, bom Ja miłosierny. +Wj Księga Wyjścia 02 22 28 Sędziom nie będziesz złorzeczył, a przełożonego ludu twego nie będziesz przeklinał. +Wj Księga Wyjścia 02 22 29 Z obfitości zboża, i ciekących rzeczy twych nie omieszkasz pierwiastek ofiarować; pierworodnego z synów twoich oddasz mi. +Wj Księga Wyjścia 02 22 30 Toż uczynisz z wołów twych i z owiec twoich; siedem dni będzie z matką swoją, a ósmego dnia oddasz mi je. +Wj Księga Wyjścia 02 22 31 Ludem świętym będziecie mi, a mięsa na polu rozszarpanego jeść nie będziecie; psom je wyrzucicie. +Wj Księga Wyjścia 02 23 1 Nie przyjmuj powieści kłamliwej; nie miej spółki z niepobożnym, abyś miał być świadkiem fałszywym. +Wj Księga Wyjścia 02 23 2 Nie udawaj się za wielkością do złego, i nie mów tak za sprawą, cobyś się nakłonił za wielą ich ku podwróceniu sądu. +Wj Księga Wyjścia 02 23 3 I nie szanuj ubogiego przy sprawie jego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 4 Gdybyś natrafił wołu nieprzyjaciela twego, albo osła jego błądzącego, zwrócisz, a dowiedziesz go do niego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 5 Jeźlibyś ujrzał, że osieł tego, który cię ma w nienawiści, leży pod brzemieniem swojem, azali zaniechasz, abyś mu pomóc nie miał? owszem poratujesz go pospołu z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 23 6 Nie będziesz podwracał sądu ubogiemu twemu w sprawie jego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 7 Od rzeczy kłamliwej oddalisz się, a niewinnego i sprawiedliwego nie zabijesz; bo nie usprawiedliwię niezbożnego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 8 Darów też brać nie będziesz, ponieważ dar zaślepia mądre, i wywraca słowa sprawiedliwych. +Wj Księga Wyjścia 02 23 9 Przychodnia też nie uciskaj: bo sami wiecie, jaki jest żywot przychodnia, boście byli przychodniami w ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 23 10 Przez sześć lat obsiewać będziesz ziemię twoję, a będziesz zgromadzał urodzaj jej; +Wj Księga Wyjścia 02 23 11 Ale siódmego roku zaniechasz jej; że odpocznie, aby jedli ubodzy ludu twego, a co zostanie po nich, zje zwierz polny. Także uczynisz winnicy twojej, i oliwnicy twojej. +Wj Księga Wyjścia 02 23 12 Przez sześć dni będziesz odprawował roboty twoje; ale dnia siódmego odpoczniesz, aby sobie wytchnął wół twój, osieł twój, i żeby wytchnął syn niewolnicy twojej, i przychodzień. +Wj Księga Wyjścia 02 23 13 A we wszystkiem, com wam powiedział, ostrożnymi bądźcie. Imienia też cudzych bogów nie wspominajcie, nie będzie słyszane z ust twoich. +Wj Księga Wyjścia 02 23 14 Trzy kroć święto obchodzić mi będziecie na każdy rok. +Wj Księga Wyjścia 02 23 15 Święta przaśników przestrzegać będziesz; siedem dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Abiba; boś weń wyszedł z Egiptu, a nie ukażecie się przed twarz moję próżnymi. +Wj Księga Wyjścia 02 23 16 Także święto żniwa pierwiastek pracy twojej, cośkolwiek siał na polu; święto też zbierania na schodzie roku, gdy zbierzesz prace twoje z pola. +Wj Księga Wyjścia 02 23 17 Trzykroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem Panującego Pana. +Wj Księga Wyjścia 02 23 18 Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwi ofiary mojej, ani zostanie przez noc tłustość ofiary mojej aż do poranku. +Wj Księga Wyjścia 02 23 19 Pierwiastki pierwszych urodzajów ziemi twej przyniesiesz w dom Pana Boga twego; nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 20 Oto ja posyłam Anioła przed tobą, aby cię strzegł w drodze, i wprowadził cię na miejsce, którem ci zgotował. +Wj Księga Wyjścia 02 23 21 Ostrożnym bądź przed oblicznością jego; a słuchaj głosu jego; nie drażnij go, boć nie przepuści przestępstwu waszemu, gdyż imię moje w nim jest. +Wj Księga Wyjścia 02 23 22 Bo jeźli pilnie słuchać będziesz głosu jego, i uczynisz, cokolwiek rzekę, nieprzyjacielem będę nieprzyjaciół twych, i trapić będę tych, którzy cię trapili. +Wj Księga Wyjścia 02 23 23 Pójdzie bowiem Anioł mój przed tobą, i wprowadzi cię do Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Chananejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka, i wytracę je. +Wj Księga Wyjścia 02 23 24 Nie kłaniajże się bogom ich, ani im służ, ani czyń według spraw ich; ale do gruntu popsujesz je, i wszcząt pokruszysz obrazy ich. +Wj Księga Wyjścia 02 23 25 Lecz służyć będziecie Panu Bogu waszemu, a on błogosławić będzie chlebowi twemu, i wodom twoim; i odejmę niemoc z pośrodku ciebie. +Wj Księga Wyjścia 02 23 26 Nie będzie poroniająca ani niepłodna w ziemi twojej; liczbę dni twoich dopełnię. +Wj Księga Wyjścia 02 23 27 Strach mój puszczę przed tobą, i strwożę wszelki lud, przeciw któremu pójdziesz, i uczynię, że wszyscy nieprzyjaciele twoi podadzą tył przed tobą. +Wj Księga Wyjścia 02 23 28 Poślę też szerszenie przed tobą, które wypędzą Hewejczyka, Chananejczyka, i Hetejczyka przed oblicznością twoją. +Wj Księga Wyjścia 02 23 29 Nie wyrzucę go przed obliczem twojem za jeden rok, by się snać ziemia w pustynią nie obróciła, a nie namnożyło się przeciwko tobie zwierza dzikiego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 30 Pomaluczku będę je wyrzucał od oblicza twego, aż się rozmnożysz i osiądziesz ziemię. +Wj Księga Wyjścia 02 23 31 A położę granice twoje od morza czerwonego aż do morza Filistyńskiego, a od puszczy aż do rzeki; bo podam w ręce wasze obywatele ziemi, i wypędzisz je od oblicza twego. +Wj Księga Wyjścia 02 23 32 Nie postanowisz z nimi, ani z bogami ich przymierza. +Wj Księga Wyjścia 02 23 33 Niech nie mieszkają w ziemi twej, by cię snać nie przywiedli do grzechu przeciwko mnie, gdybyś służył bogom ich, co by tobie było sidłem. +Wj Księga Wyjścia 02 24 1 I rzekł do Mojżesza: Wstąp do Pana ty i Aaron, Nadab i Abiu, i siedmdziesiąt starszych Izraelskich, i pokłońcie się z daleka. +Wj Księga Wyjścia 02 24 2 A sam tylko Mojżesz wstąpi do Pana; ale oni nie przybliżą się ani lud wstąpi z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 24 3 Przyszedł tedy Mojżesz, i opowiedział ludowi wszystkie słowa Pańskie, i wszystkie sądy. I odpowiedział wszystek lud głosem jednym, mówiąc: Wszystkie słowa, które rzekł Pan, uczynimy. +Wj Księga Wyjścia 02 24 4 I napisał Mojżesz wszystkie słowa Pańskie: a wstawszy rano zbudował ołtarz pod górą, i dwanaście słupów według dwanaście pokolenia Izraelskiego. +Wj Księga Wyjścia 02 24 5 I posłał młodzieńce z synów Izraelskich, którzy ofiarowali całopalenia; i ofiarowali za ofiary spokojne Panu, cielce. +Wj Księga Wyjścia 02 24 6 Zatem wziął Mojżesz połowę krwi i wlał w czaszę, a połowę drugą wylał na ołtarz. +Wj Księga Wyjścia 02 24 7 I wziąwszy księgi przymierza, czytał w uszach ludu; którzy rzekli: Cokolwiek mówił Pan, uczyńmy, i posłuszni będziemy. +Wj Księga Wyjścia 02 24 8 Wziął też Mojżesz krew, i pokropił lud i rzekł: Oto, krew przymierza, które Pan postanowił z wami, na wszystkie te słowa. +Wj Księga Wyjścia 02 24 9 I wstąpił Mojżesz, i Aaron, Nadab, i Abiu, i siedemdziesiąt starszych Izraelskich; +Wj Księga Wyjścia 02 24 10 I widzieli Boga Izraelskiego; a było pod nogami jego jako robota z kamienia szafirowego, a jako niebo gdy jest jasne. +Wj Księga Wyjścia 02 24 11 A na książęta synów Izraelskich nie ściągnął Pan ręki swej: choć widzieli Boga, przecię jedli i pili. +Wj Księga Wyjścia 02 24 12 Rzekł tedy Pan do Mojżesza: Wstąp do mnie na górę, i bądź tam a dam ci tablice kamienne, i zakon, i przykazanie którem napisał, abyś ich nauczał. +Wj Księga Wyjścia 02 24 13 Wstał tedy Mojżesz i Jozue sługa jego; i wstąpił Mojżesz na górę Bożą. +Wj Księga Wyjścia 02 24 14 A do starszych rzekł: Zostańcie tu, aż się wrócimy do was. A oto Aaron i Chur będą z wami; kto by miał sprawę jaką, niech idzie do nich. +Wj Księga Wyjścia 02 24 15 Tedy wstąpił Mojżesz na górę, a obłok zakrył górę. +Wj Księga Wyjścia 02 24 16 I mieszkała chwała Pańska na górze Synaj, a okrył ją obłok przez sześć dni; potem zawołał na Mojżesza dnia siódmego z pośrodku obłoku. +Wj Księga Wyjścia 02 24 17 A pozór chwały Pańskiej był jako ogień pożerający na wierzchu góry przed oczyma synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 24 18 I wszedł Mojżesz w pośrodek obłoku, wstąpiwszy na górę; i był Mojżesz na górze czterdzieści dni i czterdzieści nocy. +Wj Księga Wyjścia 02 25 1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 25 2 Mów do synów Izraelskich, aby mi zebrali podarek; od każdego człowieka, którego dobrowolnym uczyni serce jego, odbierać będzie podarek mój. +Wj Księga Wyjścia 02 25 3 A ten jest podarek, który będziecie brać od nich: złoto, i srebro, i miedź, +Wj Księga Wyjścia 02 25 4 I hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany; i biały jedwab, i sierść kozią; +Wj Księga Wyjścia 02 25 5 I skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, i drzewo sytym: +Wj Księga Wyjścia 02 25 6 Oliwę do świecenia, wonne rzeczy na olejek pomazywania, i na wonne kadzenie; +Wj Księga Wyjścia 02 25 7 Kamienne onychiny, i kamienie ku osadzaniu naramiennika i napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 25 8 I uczynią mi świątnicę, abym mieszkał w pośrodku ich. +Wj Księga Wyjścia 02 25 9 Według wszystkiego, jako ukażę tobie podobieństwo przybytku, i podobieństwo wszystkiego naczynia jego, tak uczynicie. +Wj Księga Wyjścia 02 25 10 Uczynią też skrzynią z drzewa sytym; półtrzecia łokcia będzie długość jej a półtora łokcia szerokości jej, a półtora łokcia wysokość jej. +Wj Księga Wyjścia 02 25 11 I powleczesz ją złotem czystem; z wierzchu i wewnątrz powleczesz ją, a uczynisz nad nią koronę złotą w około. +Wj Księga Wyjścia 02 25 12 Ulejesz też do niej cztery kolce złote, które przyprawisz do czterech węgłów jej; dwa kolce do jednego jej boku, i dwa kolce do drugiego jej boku. +Wj Księga Wyjścia 02 25 13 I uczynisz drążki z drzewa sytym, i powleczesz je złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 25 14 I przewleczesz drążki przez kolce na bokach skrzyni, aby na nich skrzynię noszono. +Wj Księga Wyjścia 02 25 15 W kolcach u skrzyni będą te drążki; nie będą ich odejmować od niej. +Wj Księga Wyjścia 02 25 16 A włożysz w tę skrzynię świadectwo, któreć dam. +Wj Księga Wyjścia 02 25 17 Uczynisz też ubłagalnię ze złota czystego: półtrzecia łokcia będzie długość jej, a półtora łokcia szerokość jej. +Wj Księga Wyjścia 02 25 18 I uczynisz dwa Cheruby złote: z ciągnionego złota uczynisz je na obu końcach ubłagalni. +Wj Księga Wyjścia 02 25 19 A uczynisz Cheruba jednego na jednym końcu, a Cheruba drugiego na drugim końcu; na ubłagalni uczynicie Cheruby na obu końcach jej. +Wj Księga Wyjścia 02 25 20 A będą mieć Cherubowie skrzydła rozciągnione z wierzchu, zakrywając skrzydłami swemi ubłagalnię; a twarze ich będą obrócone jednego ku drugiemu; ku ubłagalni będą twarze Cherubów. +Wj Księga Wyjścia 02 25 21 I włożysz ubłagalnię na wierzch skrzyni, a do skrzyni włożysz świadectwo, któreć dam. +Wj Księga Wyjścia 02 25 22 Tam się z tobą schodzić będę, i z tobą rozmawiać z ubłagalni, z pośrodku dwu Cherubów, którzy będą nad skrzynią świadectwa, o wszystkiem, coć rozkażę synom Izraelskim. +Wj Księga Wyjścia 02 25 23 Uczynisz też stół z drzewa sytym: dwa łokcie będzie długość jego, a łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 24 I powleczesz go złotem czystem, a uczynisz mu koronę złotą w około. +Wj Księga Wyjścia 02 25 25 Uczynisz też w około niego listwę w szerz na cztery palce, i koronę złotą w około listwy. +Wj Księga Wyjścia 02 25 26 Także uczynisz do niego cztery kolce złote, i przybijesz kolce na czterech rogach, które są u czterech nóg jego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 27 Pod tą listwą będą kolce, przez które przewloką drążki do noszenia stołu. +Wj Księga Wyjścia 02 25 28 A uczynisz te drążki z drzewa sytym, i powleczesz je złotem, i będzie na nich stół noszony. +Wj Księga Wyjścia 02 25 29 Sprawisz też misy jego, i przystawki jego, i czasze jego, i kubki jego do nalewania ofiar mokrych; ze złota szczerego porobisz je. +Wj Księga Wyjścia 02 25 30 I kłaść będziesz na ten stół chleby pokładne przed twarz moję ustawicznie. +Wj Księga Wyjścia 02 25 31 Urobisz też świecznik ze złota szczerego, z ciągnionego złota będzie świecznik ten; słupiec jego, pręty jego, czaszki jego, gałki jego, i kwiaty jego, z tegoż będą. +Wj Księga Wyjścia 02 25 32 A sześć prętów wychodzić będzie ze stron jego: trzy pręty świecznika ze strony jego jednej, a trzy pręty świecznika ze strony jego drugiej. +Wj Księga Wyjścia 02 25 33 Trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie jednym, także gałka i kwiat; i trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie drugim, także gałka i kwiat; tak będzie na wszystkich sześciu prętach, wychodzących ze świecznika. +Wj Księga Wyjścia 02 25 34 Ale na świeczniku będą cztery czaszki na kształt orzecha migdałowego, gałki jego, i kwiaty jego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 35 I będzie gałka pod dwiema prętami z niego, także gałka pod drugiemi dwiema prętami jego, i zaś gałka pod innemi dwiema prętami jego: tak będzie pod sześćią prętów z świecznika wychodzących. +Wj Księga Wyjścia 02 25 36 Gałki ich, i pręty ich z niego będą; to wszystko całokowane z szczerego złota będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 25 37 Uczynisz też siedem lamp jego, i zaświecisz lampy jego, aby świeciły po stronach jego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 38 Nożyczki też jego, i kaganki jego ze złota szczerego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 39 Z talentu złota szczerego uczynisz go, i wszystko naczynie jego. +Wj Księga Wyjścia 02 25 40 Patrzajże, abyś uczynił wszystko według podobieństwa tego, któreć ukazano na górze. +Wj Księga Wyjścia 02 26 1 Przybytek też uczynisz z dziesięciu opon, które będą z białego jedwabiu kręconego, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i Cherubiny robotą haftarską uczynisz. +Wj Księga Wyjścia 02 26 2 Długość opony jednej osiem a dwadzieścia łokci, a szerokość opony jednej cztery łokcie: pod jedną miarą będą wszystkie opony. +Wj Księga Wyjścia 02 26 3 Pięć opon będą spinane, jedna z drugą; także drugie pięć opon będą spinane, jedna z drugą. +Wj Księga Wyjścia 02 26 4 I naczynisz pętlic hijacyntowych na kraju opony jednej, gdzie się kraje spinać mają; także uczynisz na krajach opony drugiej, gdzie się kraje spinać mają. +Wj Księga Wyjścia 02 26 5 Pięćdziesiąt pętlic uczynisz na oponie jednej, a pięćdziesiąt pętlic uczynisz po kraju opony, któremi się spinać ma z drugą; pętlica jedna przeciw drugiej będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 26 6 Uczynisz też pięćdziesiąt haczyków złotych, a spoisz oponę jednę z drugą temi haczykami; i tak będzie przybytek jeden. +Wj Księga Wyjścia 02 26 7 Urobisz też opony z sierści koziej na namiot ku zakrywaniu przybytku z wierzchu; jedenaście takich opon urobisz. +Wj Księga Wyjścia 02 26 8 Długość opony jednej trzydzieści łokci, a szerokość opony jednej cztery łokcie; jednaż miara będzie tych jedenastu opon. +Wj Księga Wyjścia 02 26 9 I zepniesz pięć opon osobno, a sześć opon osobno; we dwoje złożysz oponę szóstą na przodku namiotu. +Wj Księga Wyjścia 02 26 10 Uczynisz też pięćdziesiąt pętlic po kraju jednej opony, na końcu, gdzie się ma spinać, i pięćdziesiąt pętlic po kraju opony ku spinaniu drugiemu. +Wj Księga Wyjścia 02 26 11 Uczynisz też haczyków miedzianych pięćdziesiąt, i zawiedziesz haczyki w pętlice, i spoisz namiot, aby był jeden. +Wj Księga Wyjścia 02 26 12 A co zaś zbywa opon namiotowych, to jest pół opony zbywającej, zawieszono będzie w tyle przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 26 13 A łokieć z jednej, i łokieć z drugiej strony, który zbywa z długości opon namiotu, będzie wisiał po stronach przybytku, tam i sam, żeby go okrywał. +Wj Księga Wyjścia 02 26 14 Uczynisz też przykrycie na namiot z skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych na wierzch. +Wj Księga Wyjścia 02 26 15 Naczynisz też do przybytku desek z drzewa sytym prosto stojących. +Wj Księga Wyjścia 02 26 16 Dziesięć łokci długość deski, a półtora łokcia szerokość deski jednej. +Wj Księga Wyjścia 02 26 17 Dwa czopy deska jedna mieć będzie, na kształt stopniów wschodowych sporządzone, jeden przeciw drugiemu; tak uczynisz u wszystkich desek przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 26 18 Uczynisz też deski do przybytku, dwadzieścia desek ku stronie południowej, ku wiatrowi południowemu. +Wj Księga Wyjścia 02 26 19 Czterdzieści zaś podstawków urobisz srebrnych pod tych dwadzieścia desek; dwa podstawki pod jednę deskę do dwu czopów jej, także dwa podstawki do deski drugiej do dwu czopów jej. +Wj Księga Wyjścia 02 26 20 Na drugim zaś boku przybytku ku stronie północnej, dwadzieścia desek. +Wj Księga Wyjścia 02 26 21 A czterdzieści podstawków ich srebrnych; dwa podstawki pod jednę deskę, i dwa podstawki pod drugą deskę. +Wj Księga Wyjścia 02 26 22 Ale na stronie przybytku ku zachodowi uczynisz sześć desek. +Wj Księga Wyjścia 02 26 23 A dwie deski uczynisz w kąciech przybytku w obydwu stronach. +Wj Księga Wyjścia 02 26 24 Które będą spojone od spodku, także społu spojone będą z wierzchu do jednego kolca; tak będzie przy tych obu, które we dwu kąciech będą. +Wj Księga Wyjścia 02 26 25 A tak będzie osiem desek, a podstawki ich srebrne; szesnaście podstawków, dwa podstawki pod deską jedną, a dwa podstawki pod deską drugą. +Wj Księga Wyjścia 02 26 26 Uczynisz też drągi z drzewa sytym; pięć ich będzie do desek jednej strony przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 26 27 Pięć także drągów do desek przybytku na drugą stronę; pięć też drągów do desek przybytku przestawających do obu węgłów na zachód słońca. +Wj Księga Wyjścia 02 26 28 Ale drąg pośredni w pośrodku desek przewleczony będzie od jednego końca do drugiego. +Wj Księga Wyjścia 02 26 29 One też deski powleczesz złotem, a poczynisz do nich kolce złote, przez które mają być przewleczone drągi; powleczesz też i drągi złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 26 30 Wystawisz tedy przybytek na ten kształt, któryć ukazano na górze. +Wj Księga Wyjścia 02 26 31 Uczynisz też zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego; robotą haftarską uczynisz ją z Cherubiny. +Wj Księga Wyjścia 02 26 32 I zawiesisz ją na czterech słupach z drzewa sytym powleczonych złotem, (których też haki złote) na czterech podstawkach srebrnych. +Wj Księga Wyjścia 02 26 33 A zawiesisz zasłonę na haczykach, i wniesiesz za zasłonę skrzynię świadectwa, a dzielić wam będzie ta zasłona świątnicę od świątnicy najświętszej. +Wj Księga Wyjścia 02 26 34 Położysz też ubłagalnię na skrzyni świadectwa w świątnicy najświętszej. +Wj Księga Wyjścia 02 26 35 A postawisz stół przed zasłoną, a świecznik przeciw stołowi przy stronie przybytku na południe, a stół postawisz przy stronie północnej. +Wj Księga Wyjścia 02 26 36 Uczynisz też zasłonę do drzwi przybytku z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego, robotą haftarską. +Wj Księga Wyjścia 02 26 37 A uczynisz do tej zasłony pięć słupów z drzewa sytym, które powleczesz złotem; haki ich będą złote, a ulejesz do nich pięć podstawków miedzianych. +Wj Księga Wyjścia 02 27 1 Uczynisz też ołtarz z drzewa sytym na pięć łokci wzdłuż, a na pięć łokci wszerz; czworograniasty będzie ołtarz, a na trzy łokcie wzwyż. +Wj Księga Wyjścia 02 27 2 I poczynisz mu rogi na czterech węgłach jego; z niego będą rogi jego, i obijesz je miedzią. +Wj Księga Wyjścia 02 27 3 Poczynisz też do niego kotły dla zsypowania popiołu; i miotły jego, i miednice jego, i widełki jego, i łopaty jego, wszystkie naczynia jego uczynisz z miedzi. +Wj Księga Wyjścia 02 27 4 Uczynisz też do niego kratę, na kształt sieci, miedzianą; a uczynisz u tej kraty cztery kolce miedziane na czterech rogach jej. +Wj Księga Wyjścia 02 27 5 I włożysz ją w okrąg ołtarza na dół, a będzie ta krata aż do połowy ołtarza. +Wj Księga Wyjścia 02 27 6 Porobisz też drążki do ołtarza, drążki z drzewa sytym, a obijesz je miedzią. +Wj Księga Wyjścia 02 27 7 Które drążki przewleczone będą przez kolce; a będą te drążki na obydwu stronach ołtarza, gdy go nosić będą. +Wj Księga Wyjścia 02 27 8 Aby był czczy wewnątrz, uczynisz go z desek; jakoć ukazano na górze, tak go uczynią. +Wj Księga Wyjścia 02 27 9 Uczynisz też sień przybytku na południe ku prawej stronie; opony tej sieni będą z białego jedwabiu kręconego; na sto łokci wzdłuż będzie strona jego. +Wj Księga Wyjścia 02 27 10 Słupów też do nich dwadzieścia, a podstawków do nich dwadzieścia miedzianych; główki na słupach, i okręcenia ich będą srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 27 11 Na tenże kształt na stronie północnej wzdłuż opony będą, sto łokci wzdłuż; słupów też do nich dwadzieścia, a podstawków do nich dwadzieścia miedzianych; główki na słupach i okręcenia ich srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 27 12 A szerokość sieni od strony zachodniej będzie miała opony na pięćdziesiąt łokci; słupów ich dziesięć, i podstawków ich dziesięć. +Wj Księga Wyjścia 02 27 13 Szerokość zaś sieni na przedniej stronie, na wschód słońca, pięćdziesiąt łokci. +Wj Księga Wyjścia 02 27 14 Piętnaście też łokci opon na jednę stronę; słupów ich trzy i podstawków ich trzy. +Wj Księga Wyjścia 02 27 15 Na drugiej zaś stronie opon piętnaście łokci; słupów ich trzy i podstawków ich trzy. +Wj Księga Wyjścia 02 27 16 A do bramy sieni zasłona na dwadzieścia łokci z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego robotą haftarską; słupów jej cztery, i podstawków jej cztery. +Wj Księga Wyjścia 02 27 17 Wszystkie słupy sieni w około otoczone będą srebrem; główki ich srebrne, a podstawki ich miedziane. +Wj Księga Wyjścia 02 27 18 Długość sieni na sto łokci, a szerokość na pięćdziesiąt, wszędzie jednostajna; a wysokość na pięć łokci, z białego jedwabiu kręconego, a podstawki jej miedziane. +Wj Księga Wyjścia 02 27 19 Wszystkie naczynia przybytku do wszelakiej usługi jego, i wszystkie kołki jego, i wszystkie kołki sieni, miedziane będą. +Wj Księga Wyjścia 02 27 20 A ty rozkażesz synom Izraelskim, aby przynieśli do ciebie oliwy z oliwnego drzewa czystej, wytłoczonej, do świecenia, aby lampy zawsze gorzały. +Wj Księga Wyjścia 02 27 21 W przybytku zgromadzenia przed zasłoną, która zakrywa skrzynię świadectwa, stawiać je będzie Aaron i synowie jego od wieczora aż do poranku przed Panem. Ta ustawa będzie wieczna w potomstwie ich między synami Izraelskimi. +Wj Księga Wyjścia 02 28 1 A ty weźmij do siebie Aarona, brata twego, i syny jego z nim, z pośrodku synów Izraelskich, aby mi urząd kapłański odprawowali, Aaron, Nadab i Abiu, Eleazar, i Itamar, synowie Aaronowi. +Wj Księga Wyjścia 02 28 2 A sprawisz szaty święte Aaronowi, bratu twemu, na cześć i na ozdobę. +Wj Księga Wyjścia 02 28 3 Ty się też rozmówisz z każdym umiejętnym rzemieślnikiem, któregom napełnił Duchem mądrości, aby urobili szaty Aaronowi na poświęcenie jego, aby mi urząd kapłański odprawował. +Wj Księga Wyjścia 02 28 4 A teć są szaty, które urobią: Napierśnik, i naramiennik, i płaszcz, i suknia haftowana, czapka i pas. I urobią te szaty święte Aaronowi bratu twemu i synom jego, aby mi kapłański urząd sprawowali. +Wj Księga Wyjścia 02 28 5 I nabiorą złota, i hijacyntu, i szarłatu, i karmazynu dwa kroć farbowanego, i jedwabiu białego. +Wj Księga Wyjścia 02 28 6 I uczynią naramiennik ze złota, i z hijacyntu, i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego, robotą haftarską. +Wj Księga Wyjścia 02 28 7 Dwa zwierzchne kraje zszyte mieć będzie na dwu końcach swych, a tak społu spięte będą. +Wj Księga Wyjścia 02 28 8 A przepasanie naramiennika tego, które na nim będzie, podobne będzie robocie jego; będzie także ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu białego kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 28 9 I weźmiesz dwa kamienie onychiny, i wyryjesz na nich imiona synów Izraelskich; +Wj Księga Wyjścia 02 28 10 Sześć imion ich na jednym kamieniu, a imion sześć drugich na drugim kamieniu, według narodzenia ich. +Wj Księga Wyjścia 02 28 11 Robotą snycerzów, którzy kamienie rzezą, wyryjesz na obu kamieniach imiona synów Izraelskich, i osadzisz je we złote osadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 28 12 I położysz te obadwa kamienie na wierzchnich krajach naramiennika, kamienie pamiątki dla synów Izraelskich; i nosić będzie Aaron imiona ich przed Panem na obu ramionach swych na pamiątkę. +Wj Księga Wyjścia 02 28 13 Uczynisz też haczyki złote. +Wj Księga Wyjścia 02 28 14 Dwa też łańcuszki ze złota szczerego jednostajne; uczynisz je robotą plecioną, i zawiesisz te łańcuszki plecione na haczykach. +Wj Księga Wyjścia 02 28 15 Uczynisz też napierśnik sądu robotą haftarską, według roboty naramiennika urobisz go; ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego uczynisz go. +Wj Księga Wyjścia 02 28 16 Czworograniasty będzie i dwoisty, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego. +Wj Księga Wyjścia 02 28 17 I nasadzisz weń pełno kamienia, cztery rzędy kamienia, tym porządkiem: sardyjusz, topazyjusz i szmaragd w pierwszym rzędzie; +Wj Księga Wyjścia 02 28 18 W drugim zasię rzędzie: karbunkuł, szafir, i jaspis. +Wj Księga Wyjścia 02 28 19 A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates, i ametyst. +Wj Księga Wyjścia 02 28 20 A w czwartym rzędzie: chryzolit, onychin i berył; te będą wsadzone w złoto w rzędziech swoich. +Wj Księga Wyjścia 02 28 21 A tych kamieni z imionami synów Izraelskich będzie dwanaście według imion ich; tak jako rzezą pieczęci, każdy według imienia swego będą, dla dwunastu pokoleń. +Wj Księga Wyjścia 02 28 22 Uczynisz też do napierśnika łańcuszki jednostajne robotą plecioną ze złota szczerego. +Wj Księga Wyjścia 02 28 23 Uczynisz też do napierśnika dwa kolce złote, i przyprawisz te dwa kolce do obu krajów napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 28 24 I przewleczesz dwa łańcuszki złote przez oba kolce u krajów napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 28 25 Drugie zasię dwa kolce dwu łańcuszków zawleczesz na dwa haczyki, i przyprawisz do wierzchnich krajów naramiennika na przodku. +Wj Księga Wyjścia 02 28 26 Uczynisz też dwa kolce złote, które przyprawisz do dwu końców napierśnika na kraju jego, który jest od naramiennika ze spodku. +Wj Księga Wyjścia 02 28 27 Do tego uczynisz dwa drugie kolce złote, które przyprawisz na dwie strony naramiennika ze spodku na przeciwko spojeniu jego, z wierzchu nad przepasaniem naramiennika. +Wj Księga Wyjścia 02 28 28 Tak zwiążą napierśnik ten kolce jego z kolcami naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był nad przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika. +Wj Księga Wyjścia 02 28 29 I będzie nosił Aaron imiona synów Izraelskich na napierśniku sądu, na piersiach swych, gdy będzie wchodził do świątnicy, na pamiątkę ustawiczną przed Panem. +Wj Księga Wyjścia 02 28 30 Położysz też na napierśniku sądu Urim i Tummim, które będą na piersiach Aaronowych, gdy wchodzić będzie przed Pana; i poniesie Aaron sąd synów Izraelskich na piersiach przed Panem ustawicznie. +Wj Księga Wyjścia 02 28 31 Uczynisz też płaszcz pod naramiennik, wszystek z hijacyntu. +Wj Księga Wyjścia 02 28 32 A na wierzchu w pośród jego będzie rozpór, który rozpór obwiedziesz bramą plecioną w pancerzowy wzór, aby się nie rozdzierał. +Wj Księga Wyjścia 02 28 33 Uczynisz też na podołku jego jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego na podołku jego w około, a dzwonki złote między niemi w około. +Wj Księga Wyjścia 02 28 34 Dzwonek złoty a jabłko granatowe; i zaś dzwonek złoty i jabłko granatowe u podołka płaszcza w około. +Wj Księga Wyjścia 02 28 35 A będzie to miał na sobie Aaron przy posługiwaniu, aby słyszany był dźwięk jego, gdy będzie wchodził do świątnicy przed Pana, i gdy zaś wychodzić będzie, żeby nie umarł. +Wj Księga Wyjścia 02 28 36 Uczynisz też blachę ze złota szczerego, a wyryjesz na niej robotą tych, co pieczęci rzezą: Świętość Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 28 37 Tę przywiążesz do sznuru hijacyntowego, i będzie na czapce; na przodku na czapce będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 28 38 A ta będzie nad czołem Aaronowem, aby nosił Aaron nieprawość poświęconych rzeczy, które by poświęcali synowie Izraelscy przy wszystkich darach poświęconych rzeczy swych; a będzie nad czołem jego ustawicznie, aby im zjednał łaskę u Pana. +Wj Księga Wyjścia 02 28 39 Sprawisz też szatę z białego jedwabiu dzianą; także uczynisz czapkę z jedwabiu białego, pas też uczynisz robotą haftarską. +Wj Księga Wyjścia 02 28 40 Synom także Aaronowym poczynisz szaty; i poczynisz im pasy, i czapki im poczynisz na cześć i na ozdobę. +Wj Księga Wyjścia 02 28 41 A ubierzesz w nie Aarona, brata twego, i syny jego z nim; i pomażesz je, a napełnisz ręce ich, i poświęcisz je, aby mi urząd kapłański sprawowali. +Wj Księga Wyjścia 02 28 42 Urobisz im też ubiory lniane, dla zakrycia nagości ciała; od biódr aż do udów będą. +Wj Księga Wyjścia 02 28 43 A będą na Aaronie i na synach jego, gdy wchodzić będą do namiotu zgromadzenia, albo gdy będą przystępować do ołtarza, aby służyli w świątnicy, żeby niosąc nieprawość, nie pomarli. Ustawa to wieczna będzie jemu, i nasieniu jego po nim. +Wj Księga Wyjścia 02 29 1 To też uczynisz im na poświęcenie ich, aby mi odprawowali urząd kapłański: Weźmij cielca jednego młodego, i dwu baranów zupełnych; +Wj Księga Wyjścia 02 29 2 I chleby przaśne, i placki przaśne z oliwą zaczynione, i kołacze przaśne, namazane oliwą; z przedniej mąki pszenicznej naczynisz ich. +Wj Księga Wyjścia 02 29 3 A włożysz to w jeden kosz, ofiarować je będziesz w tymże koszu, z cielcem, i z dwiema barany. +Wj Księga Wyjścia 02 29 4 A Aaronowi i synom jego przystąpić każesz do drzwi namiotu zgromadzenia, i omyjesz je wodą, +Wj Księga Wyjścia 02 29 5 A wziąwszy szaty, obleczesz Aarona w suknią, i w płaszcz pod naramiennik, i w naramiennik, i napierśnik, i opaszesz go pasem naramiennika; +Wj Księga Wyjścia 02 29 6 I włożysz czapkę na głowę jego, a wstawisz koronę świętości na czapkę. +Wj Księga Wyjścia 02 29 7 Na ostatek weźmiesz olejek pomazywania, i wylejesz na głowę jego, a pomażesz go. +Wj Księga Wyjścia 02 29 8 Potem synom jego przystąpić każesz, a obleczesz je w szaty; +Wj Księga Wyjścia 02 29 9 I opaszesz je pasem, Aarona i syny jego, a włożysz na nie czapki, i będą mieli kapłaństwo ustawą wieczną; poświęcisz też ręce Aaronowe, i ręce synów jego. +Wj Księga Wyjścia 02 29 10 Przywiedziesz też cielca przed namiot zgromadzenia, i włoży Aaron i synowie jego ręce swoje na głowę cielca. +Wj Księga Wyjścia 02 29 11 I zabijesz cielca przed Panem, u drzwi namiotu zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 29 12 A wziąwszy krwi z cielca pomażesz na rogach ołtarza palcem swym, a ostatek krwi wylejesz ku spodku ołtarza. +Wj Księga Wyjścia 02 29 13 Weźmiesz też wszystkę tłustość okrywającą wnętrze, i odzieczkę z wątroby, i dwie nerki z tłustością ich, a zapalisz to na ołtarzu. +Wj Księga Wyjścia 02 29 14 A mięso cielca, i skórę jego, i gnój jego, spalisz ogniem za obozem; bo to jest ofiara za grzech. +Wj Księga Wyjścia 02 29 15 Barana także jednego weźmiesz, na którego głowę Aaron i synowie jego włożą ręce swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 29 16 I zabijesz barana tego, a wziąwszy krwi jego, pokropisz wierzch ołtarza w około. +Wj Księga Wyjścia 02 29 17 A barana zrąbiesz na sztuki, i opłuczesz trzewa jego i nogi jego, i włożysz je na sztuki z niego i na głowę jego. +Wj Księga Wyjścia 02 29 18 I zapalisz tego całego barana na ołtarzu; całopalenie to jest Panu, wonią przyjemną, ofiarą ognistą jest Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 29 19 Zatem weźmiesz barana drugiego, a włoży Aaron i synowie jego ręce swoje na głowę barana. +Wj Księga Wyjścia 02 29 20 A zabiwszy onego barana weźmiesz ze krwi jego, i pomażesz koniec ucha Aaronowego, i końce ucha prawego synów jego, i wielkie palce ręki ich prawej, także wielkie palce nogi ich prawej, a wylejesz tę krew na ołtarz w około. +Wj Księga Wyjścia 02 29 21 Wziąwszy zaś ze krwi, która na ołtarzu, także z olejku pomazywania, pokropisz Aarona, i szaty jego, i szaty synów jego z nim; i będzie poświęcony on i szaty jego, i synowie jego, i szaty synów jego z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 29 22 Potem weźmiesz z barana łój, i ogon, i tłustość, która okrywa wnętrze, i odzieczkę wątroby, i dwie nerki, i łój, który jest na nich, i łopatkę prawą, albowiem jest baran poświęcenia; +Wj Księga Wyjścia 02 29 23 I bochen chleba jeden, i kołacz chleba z oliwą jeden, i placek jeden z kosza przaśników, który jest przed Panem. +Wj Księga Wyjścia 02 29 24 A położysz to wszystko na ręce Aaronowe, i na ręce synów jego, i obracać to będziesz tam i sam za ofiarę obracania przed Panem; +Wj Księga Wyjścia 02 29 25 A wziąwszy to z ręku ich, zapalisz na ołtarzu, na całopalenie, na wonność wdzięczną przed Panem; ofiara ognista jest Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 29 26 Weźmiesz też piersi z barana poświęcenia, które należą Aaronowi, i obracać je będziesz tam i sam za ofiarę obracania przed Panem, a to będzie dział twój, +Wj Księga Wyjścia 02 29 27 Poświęcisz też piersi obracania i łopatkę podnoszenia, którą obracano, i którą podnoszono, z barana poświęcenia dla Aarona, i dla synów jego. +Wj Księga Wyjścia 02 29 28 A to będzie Aaronowi i synom jego ustawą wieczną od synów Izraelskich, gdyż ofiara podnoszenia jest: i ofiara podnoszenia będzie od synów Izraelskich z ofiar ich spokojnych, ofiara podnoszenia ich będzie Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 29 29 A szaty święte, które są Aaronowe, zostaną synom jego po nim, aby pomazywani byli w nich, a były poświęcane w nich ręce ich. +Wj Księga Wyjścia 02 29 30 Siedem dni będzie w nich chodził kapłan, który będzie na jego miejscu z synów jego, który wchodzić będzie do namiotu zgromadzenia, aby służył w świątnicy. +Wj Księga Wyjścia 02 29 31 Barana też poświęcenia weźmiesz, i uwarzysz mięso jego na miejscu świętem. +Wj Księga Wyjścia 02 29 32 I jeść będą Aaron i synowie jego mięso onego barana, i chleb, który jest w koszu, u drzwi namiotu zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 29 33 Będą to jeść ci, za które się oczyszczenie stało, ku poświęceniu rąk ich, aby poświęceni byli; obcy zaś nie będzie jadł z tego, bo święta rzecz jest. +Wj Księga Wyjścia 02 29 34 A zbyłoliby co mięsa poświęcenia, i chleba aż do poranku, spalisz ostatki ogniem: nie będą tego jeść, bo święta rzecz jest. +Wj Księga Wyjścia 02 29 35 Tak tedy uczynisz Aaronowi, i synom jego, według wszystkiego, com ci przykazał; przez siedem dni poświęcać będziesz ręce ich. +Wj Księga Wyjścia 02 29 36 Cielca też na grzech ofiarować będziesz na każdy dzień na oczyszczenie, i oczyścisz ołtarz, czyniąc oczyszczenie na nim, i pomażesz go ku poświęceniu jego. +Wj Księga Wyjścia 02 29 37 Siedem dni będziesz oczyszczał ołtarz, i poświęcisz go, i będzie ten ołtarz najświętszy; cóżkolwiek się dotknie ołtarza, poświęcono będzie, +Wj Księga Wyjścia 02 29 38 A to jest, co ofiarować będziesz na ołtarzu: dwa baranki roczne, dwa na każdy dzień ustawicznie. +Wj Księga Wyjścia 02 29 39 Baranka jednego ofiarować będziesz rano, a baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami. +Wj Księga Wyjścia 02 29 40 Także dziesiątą część efy mąki pszennej, zmieszanej z oliwą wytłoczoną, której by było czwarta część hyn, a do ofiary mokrej czwarta część hyn wina do jednego baranka. +Wj Księga Wyjścia 02 29 41 Także baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami; według obrzędu ofiary porannej i według ofiary mokrej jej, tak przy niej uczynisz nad wonią przyjemną, i ofiarę zapaloną Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 29 42 Całopalenie to ustawicznie będzie w narodziech waszych u drzwi namiotu zgromadzenia przed Panem, gdzie się z wami schodzić będę, abym tam z tobą rozmawiał. +Wj Księga Wyjścia 02 29 43 Tam się też schodzić będę z synami Izraelskimi, i będzie miejsce to chwałą moją. +Wj Księga Wyjścia 02 29 44 Bo poświęcę namiot zgromadzenia, i ołtarz, i Aarona, i syny jego poświęcę, aby mi urząd kapłański sprawowali. +Wj Księga Wyjścia 02 29 45 I będę mieszkał w pośrodku synów Izraelskich, i będę im za Boga. +Wj Księga Wyjścia 02 29 46 A poznają, żem Ja Pan Bóg ich, którym je wywiódł z ziemi Egipskiej, abym mieszkał w pośrodku ich, Ja Pan Bóg ich. +Wj Księga Wyjścia 02 30 1 Uczynisz też ołtarz dla kadzenia; z drzewa sytym uczynisz go. +Wj Księga Wyjścia 02 30 2 Na łokieć wzdłuż, i na łokieć wszerz, czworograniasty będzie, a na dwa łokcie wzwyż; z niego wychodzić będą rogi jego. +Wj Księga Wyjścia 02 30 3 A powleczesz go szczerem złotem, wierzch jego i ściany jego w około, i rogi jego. Uczynisz też koronę złotą około niego. +Wj Księga Wyjścia 02 30 4 I dwa kolce złote uczynisz też pod koroną we dwu kątach jego, po obu stronach jego, a przez nie przewleczesz drążki, aby noszony był na nich. +Wj Księga Wyjścia 02 30 5 A uczynisz drążki one z drzewa sytym, i powleczesz je złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 30 6 I postawisz go przed zasłoną, za którą jest skrzynia świadectwa przed ubłagalnią, która jest nad świadectwem, gdzie się z tobą schodzić będę. +Wj Księga Wyjścia 02 30 7 A będzie kadził na nim Aaron kadzeniem z wonnych rzeczy na każdy poranek; przygotowawszy lampy, będzie kadził. +Wj Księga Wyjścia 02 30 8 Także gdy rozpali Aaron lampy między dwoma wieczorami, kadzić będzie kadzeniem ustawicznem przed Panem w narodziech waszych. +Wj Księga Wyjścia 02 30 9 Nie włożycie nań kadzidła obcego, ani całopalenia, ani ofiary suchej; ani ofiary mokrej ofiarować będziecie na nim. +Wj Księga Wyjścia 02 30 10 Tylko wykona oczyszczenie Aaron nad rogami jego raz w rok; przez krew ofiary za grzech, w dzień oczyszczenia, raz w rok oczyszczenie odprawi na nim w narodziech waszych; bo to rzecz najświętsza Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 30 11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 30 12 Gdy zbierzesz główną sumę synów Izraelskich, z tych, którzy mają iść w liczbę, da każdy okup za duszę swą Panu, gdy je liczyć będziesz, aby nie przyszła na nie plaga, gdy zliczeni będą. +Wj Księga Wyjścia 02 30 13 To dawać będą: każdy, który idzie w liczbę, da pół sykla według sykla świątnicy dwadzieścia pieniędzy sykiel waży; pół sykla będzie podarek Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 30 14 Ktokolwiek idzie w liczbę ode dwudziestu lat i wyżej, odda podarek Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 30 15 Bogaty nie da więcej, a ubogi nie da mniej nad pół sykla, gdy będą dawać ofiarę Panu, dla oczyszczenia dusz swoich. +Wj Księga Wyjścia 02 30 16 A wybrawszy pieniądze oczyszczenia od synów Izraelskich, dasz je na potrzeby namiotu zgromadzenia, co będzie synom Izraelskim na pamiątkę przed Panem, ku oczyszczeniu dusz waszych. +Wj Księga Wyjścia 02 30 17 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 30 18 Uczynisz też wannę miedzianą, i stolec jej miedziany do umywania, a postawisz ją między namiotem zgromadzenia, i między ołtarzem, i nalejesz w nią wody. +Wj Księga Wyjścia 02 30 19 I umywać będą Aaron i synowie jego z niej ręce swoje i nogi swoje. +Wj Księga Wyjścia 02 30 20 Gdy wchodzić będą do namiotu zgromadzenia, umywać się będą wodą, aby nie pomarli; także gdyby mieli przystępować do ołtarza, aby służyli, i zapalili ofiarę ognistą Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 30 21 I będą umywali ręce swoje i nogi swoje, aby nie pomarli; i będzie im to ustawą wieczną, jemu i nasieniu jego, w rodzaju ich. +Wj Księga Wyjścia 02 30 22 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 30 23 Ty też weźmij sobie wonnych rzeczy przednich: Myrry co najczystszej pięćset łutów, a cynamonu wonnego połowę tego, to jest, dwieście i pięćdziesiąt łutów, i tatarskiego ziela dwieście i pięćdziesiąt; +Wj Księga Wyjścia 02 30 24 Kasyi też pięćset łutów według sykla świątnicy, i oliwy z drzew oliwnych hyn. +Wj Księga Wyjścia 02 30 25 I uczynisz z tego olejek pomazywania świętego, maść najwyborniejszą, robotą aptekarską: olejek to pomazywania świętego będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 30 26 I pomażesz nim namiot zgromadzenia, i skrzynię świadectwa. +Wj Księga Wyjścia 02 30 27 Także stół i wszystkie naczynia jego, i świecznik, i naczynia jego, i ołtarz, na którym kadzą; +Wj Księga Wyjścia 02 30 28 Ołtarz też do całopalenia ze wszystkiem naczyniem jego, i wannę z stolcem jej. +Wj Księga Wyjścia 02 30 29 A poświęcisz je, aby najświętsze były; cokolwiek się ich dotknie, poświęcone będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 30 30 Aarona też, i syny jego pomażesz, i poświęcisz je, aby mi sprawowali urząd kapłański. +Wj Księga Wyjścia 02 30 31 A synom Izraelskim tak powiesz, mówiąc: Olejek pomazywania świętego mnie będzie świętym w narodziech waszych; +Wj Księga Wyjścia 02 30 32 Ciało człowiecze nie będzie nim mazane, a według złożenia jego nie uczynicie temu podobnego: bo święty jest, i święty wam będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 30 33 Ktobykolwiek uczynił taką maść, a namazałby nią kogo obcego, wytracony będzie z ludu swego. +Wj Księga Wyjścia 02 30 34 I rzekł Pan do Mojżesza: Weźmij sobie rzeczy wonnych, balsamu, i onychy, i galbanu wonnego, i kadzidła czystego, wszystkiego w równej wadze; +Wj Księga Wyjścia 02 30 35 A uczynisz z tego kadzenia wonne robotą aptekarską; to zmieszanie czyste i święte będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 30 36 A utłukłszy to miałko, kłaść będziesz z niego przed świadectwem w namiocie zgromadzenia, gdzie się z tobą schodzić będę; najświętsze to będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 30 37 Kadzenia też, które byś czynił według złożenia tego, nie uczynicie sobie; toć będzie świętą rzeczą dla Pana. +Wj Księga Wyjścia 02 30 38 Ktobykolwiek uczynił co podobnego, aby woniał z niego, wytracony będzie z ludu swego. +Wj Księga Wyjścia 02 31 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 31 2 Otom wezwał z imienia Besaleela, syna Urowego, syna Churowego z pokolenia Judy. +Wj Księga Wyjścia 02 31 3 I napełniłem go Duchem Bożym, mądrością, i rozumem, i umiejętnością we wszelakiem rzemiośle. +Wj Księga Wyjścia 02 31 4 Ku dowcipnemu wymyślaniu, cokolwiek może być urobione ze złota, i z srebra, i z miedzi. +Wj Księga Wyjścia 02 31 5 Do rzezania kamienia na osadzenie, i na wyrobienie drzewa ku wystawieniu każdej roboty. +Wj Księga Wyjścia 02 31 6 A oto, Ja przydałem mu Acholijaba, syna Achysamechowego z pokolenia Dan, a w serce każdego dowcipnego dałem mądrość, aby zrobili wszystko com ci przykazał. +Wj Księga Wyjścia 02 31 7 Namiot zgromadzenia, i skrzynię świadectwa, i ubłagalnią, która ma być nad nią, i wszystkie naczynia namiotu. +Wj Księga Wyjścia 02 31 8 Stół także i naczynia jego, i świecznik czysty ze wszystkiem naczyniem jego, i ołtarz do kadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 31 9 Także ołtarz do całopalenia ze wszystkiem naczyniem jego, i wannę ze stolcem jej. +Wj Księga Wyjścia 02 31 10 Także szaty do służby, i szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synom jego ku sprawowaniu kapłaństwa. +Wj Księga Wyjścia 02 31 11 I olejek pomazywania, i kadzenie wonne do świątnicy; według wszystkiego, jakom ci rozkazał, uczynią. +Wj Księga Wyjścia 02 31 12 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 31 13 Ty też powiedz synom Izraelskim, mówiąc: Przecię sabbatów moich przestrzegać będziecie; bo ten znak jest między mną i między wami w narodziech waszych, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam. +Wj Księga Wyjścia 02 31 14 Przetoż przestrzegajcie sabbatu, święty bowiem jest wam. Kto by go zgwałcił, śmiercią umrze; bo każdy, coby weń robotę odprawował, wytracona będzie dusza jego, z pośrodku ludu swego. +Wj Księga Wyjścia 02 31 15 Przez sześć dni odprawowana będzie robota; ale w dzień siódmy sabbat jest, odpocznienie święte Panu; każdy, kto by robił robotę w dzień sabbatu, śmiercią umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 31 16 Przetoż będą strzec synowie Izraelscy sabbatu, zachowując sabbat w narodziech swych ustawą wieczną. +Wj Księga Wyjścia 02 31 17 Między mną i między syny Izraelskimi znakiem jest wiecznym; bo w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego przestał i odpoczął. +Wj Księga Wyjścia 02 31 18 I dał Pan Mojżeszowi dokonawszy mowy z nim na górze Synaj dwie tablice świadectwa, tablice kamienne, pisane palcem Bożym. +Wj Księga Wyjścia 02 32 1 A widząc lud, iż omieszkiwał Mojżesz zejść z góry, tedy zebrał się lud przeciw Aaronowi, i mówili do niego: Wstań, uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami; bo Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy co się stało. +Wj Księga Wyjścia 02 32 2 Tedy im rzekł Aaron: Odejmijcie nausznice złote, które są na uszach żon waszych, synów waszych, i córek waszych, a przynieście do mnie. +Wj Księga Wyjścia 02 32 3 I poodrywał wszystek lud nausznice złote, które były na uszach ich, a przynieśli do Aarona. +Wj Księga Wyjścia 02 32 4 Które gdy odebrał z ręku ich, wykształtował je rylcem i uczynił z nich cielca odlewanego. I rzekli: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 32 5 Co ujrzawszy Aaron, zbudował ołtarz przed nim; a wołając Aaron mówił: Święto Pańskie jutro będzie. +Wj Księga Wyjścia 02 32 6 A wstawszy bardzo rano nazajutrz, ofiarowali całopalenia, i przywiedli ofiary spokojne; i siadł lud, aby jadł i pił, i wstali grać. +Wj Księga Wyjścia 02 32 7 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Idź zstąp; bo się popsował lud twój, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 32 8 Ustąpili prędko z drogi, którąm im przykazał; uczynili sobie cielca odlewanego, i kłaniali się mu, i ofiarowali mu mówiąc: Ci są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej. +Wj Księga Wyjścia 02 32 9 Rzekł zasię Pan do Mojżesza: Widziałem lud ten, a oto, jest lud twardego karku. +Wj Księga Wyjścia 02 32 10 Przetoż teraz puść mię, że się rozpali popędliwość moja na nie i wygładzę je; a ciebie uczynię w naród wielki. +Wj Księga Wyjścia 02 32 11 I modlił się Mojżesz Panu Bogu swemu, a rzekł: Przeczże o Panie, rozpala się popędliwość twoja przeciwko ludowi twemu, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej mocą wielką i ręką możną? +Wj Księga Wyjścia 02 32 12 A przeczżeby Egipczanie rzec mieli, mówiąc: Na ich złe wywiódł je, aby je pobił na górach, i aby je wygładził z wierzchu ziemi? Odwróć się od gniewu zapalczywości twojej, a ulituj się nad złem ludu twego. +Wj Księga Wyjścia 02 32 13 Wspomnij na Abrahama, Izaaka, i Izraela, sługi twoje, którymeś przysiągł sam przez się i mówiłeś do nich: Rozmnożę nasienie wasze jako gwiazdy niebieskie, i wszystkę tę ziemię, o którejm mówił. Dam ją nasieniu waszemu, i odziedziczą ją na wieki. +Wj Księga Wyjścia 02 32 14 I użalił się Pan nad złem, które mówił, że uczynić miał ludowi swemu. +Wj Księga Wyjścia 02 32 15 A obróciwszy się Mojżesz zstąpił z góry, dwie tablice świadectwa mając w ręku swych, tablice pisane po obu stronach; i na tej, i na owej stronie były pisane. +Wj Księga Wyjścia 02 32 16 A one tablice robotą Bożą były; pismo także pismo Boże było, wyryte na tablicach. +Wj Księga Wyjścia 02 32 17 A usłyszawszy Jozue głos ludu wołającego, rzekł do Mojżesza: Głos bitwy w obozie. +Wj Księga Wyjścia 02 32 18 Który odpowiedział: Nie jest to głos zwyciężających, ani głos porażonych: głos śpiewających ja słyszę. +Wj Księga Wyjścia 02 32 19 I stało się, gdy się przybliżył do obozu, że ujrzał cielca i tańce; a rozgniewawszy się bardzo Mojżesz, porzucił z ręku swoich tablice, i stłukł je pod górą. +Wj Księga Wyjścia 02 32 20 Wziął też cielca, którego byli uczynili, i spalił go w ogniu, i skruszył go aż na proch, a wysypawszy na wodę, dał pić synom Izraelskim. +Wj Księga Wyjścia 02 32 21 I rzekł Mojżesz do Aarona: Cóż ci ten lud uczynił, żeś wprowadził nań grzech wielki? +Wj Księga Wyjścia 02 32 22 Odpowiedział Aaron: Niech się nie rozpala gniew pana mego; ty znasz ten lud, jako do złego skłonny jest. +Wj Księga Wyjścia 02 32 23 Bo mi mówili: Uczyń nam bogi, którzy by szli przed nami, gdyż Mojżeszowi, mężowi temu, który nas wywiódł z ziemi Egipskiej, nie wiemy, co się stało. +Wj Księga Wyjścia 02 32 24 I odpowiedziałem im: Kto ma złoto, odrywajcie je z siebie. I dali mi, i wrzuciłem je w ogień, i ulał się ten cielec. +Wj Księga Wyjścia 02 32 25 Widząc tedy Mojżesz lud obnażony, (bo go był złupił Aaron na zelżenie przed nieprzyjaciołmi ich). +Wj Księga Wyjścia 02 32 26 Stanął Mojżesz w bramie obozu, i rzekł: Kto Pański, przystąp do mnie. I zebrali się do niego wszyscy synowie Lewiego. +Wj Księga Wyjścia 02 32 27 I rzekł do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Przypasz każdy miecz swój do biodry swojej; przychodźcie a wracajcie się od bramy do bramy w obozie, a zabijajcie każdy brata swego, i każdy przyjaciela swego, i każdy bliźniego swego. +Wj Księga Wyjścia 02 32 28 I uczynili synowie Lewiego według słowa Mojżeszowego; i poległo z ludu dnia onego około trzech tysięcy mężów. +Wj Księga Wyjścia 02 32 29 Bo był rzekł Mojżesz: Poświęćcie ręce swoje dziś Panu, każdy na synu swym, i na bratu swym, aby wam dane było dziś błogosławieństwo. +Wj Księga Wyjścia 02 32 30 A gdy było nazajutrz, mówił Mojżesz do ludu: Wyście zgrzeszyli grzechem wielkim; przetoż teraz wstąpię do Pana, aza go ubłagam za grzech wasz. +Wj Księga Wyjścia 02 32 31 Wróciwszy się tedy Mojżesz do Pana, mówił: Proszę, zgrzeszył ten lud grzechem wielkim; bo sobie uczynili bogi złote. +Wj Księga Wyjścia 02 32 32 Teraz tedy, albo odpuść grzech ich, albo jeźli nie, wymaż mię proszę z ksiąg twoich, któreś napisał. +Wj Księga Wyjścia 02 32 33 I rzekł Pan do Mojżesza: Kto mi zgrzeszył, tego wymażę z ksiąg moich. +Wj Księga Wyjścia 02 32 34 A teraz idź, prowadź ten lud, gdziem ci rozkazał. Oto, Anioł mój pójdzie przed tobą; ale w dzień nawiedzenia mego nawiedzę też i na nich ten grzech ich. +Wj Księga Wyjścia 02 32 35 Skarał tedy Pan lud, przeto, że uczynili byli cielca, którego był uczynił Aaron. +Wj Księga Wyjścia 02 33 1 Potem mówił Pan do Mojżesza: Idź, rusz się stąd, ty i lud, któryś wywiódł z ziemi Egipskiej, do ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi, mówiąc: Nasieniu twemu dam ją. +Wj Księga Wyjścia 02 33 2 I poślę przed tobą Anioła, i wyrzucę Chananejczyka, Amorejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, Hewejczyka, i Jebuzejczyka. +Wj Księga Wyjścia 02 33 3 Do ziemi opływającej mlekiem i miodem; lecz sam nie pójdę z tobą, gdyżeś jest lud karku twardego, bym cię snać nie wytracił w drodze. +Wj Księga Wyjścia 02 33 4 A usłyszawszy lud tę rzecz złą, zasmucił się, i nie włożył żaden ochędóstwa swego na się. +Wj Księga Wyjścia 02 33 5 Albowiem rzekł Pan do Mojżesza: Powiedz synom Izraelskim: Wyście ludem twardego karku; przyjdę kiedy z nagła w pośród ciebie, i wygładzę cię. Przetoż teraz złóż ochędóstwo twoje z siebie, a będę wiedział, coć bym uczynić miał. +Wj Księga Wyjścia 02 33 6 I złożyli synowie Izraelscy ochędóstwo swoje przy górze Horeb. +Wj Księga Wyjścia 02 33 7 A Mojżesz wziąwszy namiot, rozbił go sobie za obozem, opodal od obozu, i nazwał go namiotem zgromadzenia. Tedy każdy, który chciał o co pytać Pana, wychodził do namiotu zgromadzenia, który był za obozem. +Wj Księga Wyjścia 02 33 8 A gdy wychodził Mojżesz do namiotu, powstawał wszystek lud, i stał każdy we drzwiach namiotu swego; i patrzali za Mojżeszem, aż wszedł do namiotu. +Wj Księga Wyjścia 02 33 9 I bywało to, że gdy wchadzał Mojżesz do namiotu, zstępował słup obłokowy, a stawał u drzwi namiotu, i mawiał Bóg z Mojżeszem. +Wj Księga Wyjścia 02 33 10 A widząc wszystek lud słup obłokowy, stojący u drzwi namiotu, powstawał wszystek lud i kłaniał się każdy u drzwi namiotu swego. +Wj Księga Wyjścia 02 33 11 I mawiał Pan do Mojżesza twarzą w twarz, jako mawia człowiek do przyjaciela swego; potem wracał się do obozu, a sługa jego Jozue, syn Nunów, młodzieniec, nie odchodził z pośrodku namiotu. +Wj Księga Wyjścia 02 33 12 Tedy mówił Mojżesz do Pana: Wej, ty mi mówisz: Prowadź lud ten, a tyś mi nie oznajmił, kogo poślesz ze mną? Nad to powiedziałeś: Znam cię z imienia, znalazłeś też łaskę w oczach moich. +Wj Księga Wyjścia 02 33 13 Teraz tedy, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, ukaż mi proszę drogę twoję, żebym cię poznał, i żebym znalazł łaskę w oczach twoich, a obacz, że ludem twoim jest naród ten. +Wj Księga Wyjścia 02 33 14 I odpowiedział Pan: Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie. +Wj Księga Wyjścia 02 33 15 I rzekł Mojżesz do niego: Nie pójdzieli oblicze twoje z nami, nie wywódź nas stąd. +Wj Księga Wyjścia 02 33 16 Albowiem po czemże tu znać będzie, żem znalazł łaskę w oczach twoich, ja i lud twój? izali nie po tem, gdy pójdziesz z nami? bo tak oddzieleni będziemy, ja i lud twój, od każdego ludu, który jest na ziemi. +Wj Księga Wyjścia 02 33 17 I rzekł Pan do Mojżesza: I tę rzecz, o którąś mówił, uczynię; boś znalazł łaskę w oczach moich, i znam cię z imienia. +Wj Księga Wyjścia 02 33 18 Nad to rzekł Mojżesz: Ukaż mi proszę, chwałę twoję. +Wj Księga Wyjścia 02 33 19 A on odpowiedział: Ja sprawię, że przejdzie wszystko dobre moje przed twarzą twoją, i zawołam z imienia: Pan przed twarzą twoją; zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję. +Wj Księga Wyjścia 02 33 20 I rzekł: Nie będziesz mógł widzieć oblicza mego; bo nie ujrzy mię człowiek, aby żyw został. +Wj Księga Wyjścia 02 33 21 I rzekł Pan: Oto, miejsce u mnie, a staniesz na opoce. +Wj Księga Wyjścia 02 33 22 A gdy przechodzić będzie chwała moja, tedy cię postawię w rozpadlinie opoki, i zakryję cię dłonią moją, póki nie przejdę. +Wj Księga Wyjścia 02 33 23 Potem odejmę dłoń moję, i ujrzysz tył mój; ale twarz moja nie będzie widziana. +Wj Księga Wyjścia 02 34 1 I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciesz sobie dwie tablice kamienne, podobne pierwszym, a napiszę na tychże tablicach słowa, które były na tablicach pierwszych, któreś stłukł. +Wj Księga Wyjścia 02 34 2 A bądź gotów rano, że wstąpisz jutro na górę Synaj, i staniesz przede mną na wierzchu tej góry. +Wj Księga Wyjścia 02 34 3 Ale żaden niech nie wstępuje z tobą, a nikt też niech nie będzie widziany po wszystkiej górze; ani owce, ani woły, niech się nie pasą przeciwko tej górze. +Wj Księga Wyjścia 02 34 4 Tedy wyciosał Mojżesz dwie tablice kamienne, podobne pierwszym; i wstawszy rano, wstąpił na górę Synaj, jako mu rozkazał Pan, wziąwszy w ręce swe dwie tablice kamienne. +Wj Księga Wyjścia 02 34 5 I zstąpił Pan w obłoku, i stanął tam z nim, i zawołał imieniem Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 34 6 Bo przechodząc Pan przed twarzą jego, wołał: Pan, Pan, Bóg miłosierny i litościwy, nie rychły do gniewu, a obfity w miłosierdziu i w prawdzie; +Wj Księga Wyjścia 02 34 7 Zachowujący miłosierdzie nad tysiącami, gładzący nieprawość i przestępstwo i grzech, nie usprawiedliwiający winnego, nawiedzając nieprawość ojcowską w synach i w synach synów ich do trzeciego i do czwartego pokolenia. +Wj Księga Wyjścia 02 34 8 Pospieszywszy się tedy Mojżesz nachylił się ku ziemi i pokłonił się, +Wj Księga Wyjścia 02 34 9 I rzekł; Jeźlim teraz znalazł łaskę w oczach twoich, Panie, niech idzie proszę Pan w pośrodku nas, lud bowiem ten twardego karku jest, a odpuść nieprawości nasze, i grzech nasz, a miej nas za dziedzictwo. +Wj Księga Wyjścia 02 34 10 Który odpowiedział: Oto, Ja postanowię przymierze; przed wszystkim ludem twoim czynić będę cuda, które nie były czynione po wszystkiej ziemi i we wszystkich narodziech; i obaczy wszystek lud, między którymeś ty, sprawę Pańską; bo straszne będzie to, co Ja uczynię z tobą. +Wj Księga Wyjścia 02 34 11 Strzeżże tego, co Ja rozkazuję tobie: Oto, Ja wypędzę przed obliczem twojem Amorejczyka, i Chananejczyka, i Hetejczyka, i Ferezejczyka, i Hewejczyka, i Jebuzejczyka. +Wj Księga Wyjścia 02 34 12 Strzeżże się, abyś snać nie stanowił przymierza z obywatelami ziemi onej, do której ty wnijdziesz, żebyć to nie było sidłem pośrodku ciebie. +Wj Księga Wyjścia 02 34 13 Przetoż ołtarze ich zburzycie, bałwany ich połamiecie, i gaje ich święcone wyrąbiecie. +Wj Księga Wyjścia 02 34 14 Nie będziesz się kłaniał bogu innemu, przeto że Pan jest, zawistny imię jego, Bóg zawistny jest; +Wj Księga Wyjścia 02 34 15 By snać, uczyniwszy przymierze z obywatelami tej ziemi, gdyby oni cudzołożyli z bogami swymi, i ofiarowali bogom swym, ciebie nie wezwali, a jadłbyś z ofiar ich: +Wj Księga Wyjścia 02 34 16 I brałbyś z córek ich żony synom swym, i cudzołożyłyby córki ich z bogi swymi, a przywiodłyby syny twoje do wszeteczeństwa z bogi swymi. +Wj Księga Wyjścia 02 34 17 Bogów odlewanych nie czyń sobie. +Wj Księga Wyjścia 02 34 18 Święto przaśników zachowywać będziesz; przez siedem dni jeść będziesz przaśniki, jakom ci rozkazał, czasu miesiąca Abib; albowiem tegoż miesiąca Abib wyszedłeś z Egiptu. +Wj Księga Wyjścia 02 34 19 Wszystko, co otwiera żywot, moje jest; i wszystko z dobytku twego cokolwiek samcem jest, pierworodne i z owiec, i z wołów; +Wj Księga Wyjścia 02 34 20 Ale pierworodne oślę odkupisz owcą; a jeźlibyś go nie odkupił, złamiesz mu szyję. Każdego pierworodnego z synów twych odkupisz, i nie ukażą się przed twarz moję próżni. +Wj Księga Wyjścia 02 34 21 Sześć dni robić będziesz, a dnia siódmego odpoczniesz; czasu orania i czasu żniwa odpoczniesz. +Wj Księga Wyjścia 02 34 22 Święto Tygodni uczynisz też sobie, w pierwiastki żniwa pszenicznego, i święto zbierania na skończeniu roku. +Wj Księga Wyjścia 02 34 23 Trzy kroć do roku ukaże się każdy mężczyzna twój przed obliczem Panującego Pana, Boga Izraelskiego. +Wj Księga Wyjścia 02 34 24 Albowiem wypędzę narody przed tobą, a rozszerzę granice twoje; i nie będzie pożądał nikt ziemi twojej, gdy pójdziesz, abyś się ukazał przed obliczem Pana Boga twego trzy kroć do roku. +Wj Księga Wyjścia 02 34 25 Nie będziesz ofiarował przy kwasie krwi ofiary mojej, i nie zostanie nic do jutra z ofiary obchodu święta przejścia. +Wj Księga Wyjścia 02 34 26 Pierwiastki pierwszych urodzajów ziemi twej przyniesiesz w dom Pana Boga twego. Nie będziesz warzył koźlęcia w mleku matki jego. +Wj Księga Wyjścia 02 34 27 Zatem rzekł Pan do Mojżesza: Napisz sobie te słowa, bo według słów tych postanowiłem z tobą przymierze, i z Izraelem. +Wj Księga Wyjścia 02 34 28 I był tam z Panem czterdzieści dni i czterdzieści nocy; chleba nie jadł, i wody nie pił; i napisał Pan na tablicach słowa przymierza, dziesięć słów. +Wj Księga Wyjścia 02 34 29 I stało się, gdy zstępował Mojżesz z góry Synaj, a dwie tablice świadectwa miał w ręku Mojżesz, gdy zstępował z góry, że nie wiedział Mojżesz, iżby się lśniła skóra twarzy jego, gdy Pan mówił z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 34 30 I ujrzeli Aaron, i wszyscy synowie Izraelscy Mojżesza, a oto lśniła się skóra twarzy jego, i bali się przystąpić do niego. +Wj Księga Wyjścia 02 34 31 Ale zawołał na nich Mojżesz, i nawrócili się ku niemu Aaron, i wszystkie książęta zgromadzenia, i mówił Mojżesz do nich. +Wj Księga Wyjścia 02 34 32 Potem też przyszli wszyscy synowie Izraelscy, którym przykazał wszystko, co mówił Pan z nim na górze SYnaj. +Wj Księga Wyjścia 02 34 33 A póki Mojżesz mówił z nimi, miewał na twarzy swojej zasłonę; +Wj Księga Wyjścia 02 34 34 Ale gdy wchadzał Mojżesz przed twarz Pańską, aby rozmawiał z nim, odejmował zasłonę, póki nie wyszedł; a wyszedłszy, mówił do synów Izraelskich, co mu było rozkazano. +Wj Księga Wyjścia 02 34 35 Widzieli tedy synowie Izraelscy twarz Mojżeszową, że się lśniła skóra twarzy Mojżeszowej; i kładł zaś Mojżesz zasłonę na twarz swoję, póki nie wszedł aby mówił z nim. +Wj Księga Wyjścia 02 35 1 Potem zebrał Mojżesz wszystko zgromadzenie synów Izraelskich, i mówił do nich: Te są rzeczy, które rozkazał Pan, abyście je czynili. +Wj Księga Wyjścia 02 35 2 Przez sześć dni odprawowana będzie robota; ale dzień siódmy będzie wam święty, sabbat odpocznienia Pańskiego; kto by weń robił robotę, umrze. +Wj Księga Wyjścia 02 35 3 Nie rozniecicie ognia we wszystkich mieszkaniach waszych w dzień sabbatu. +Wj Księga Wyjścia 02 35 4 Rzekł też Mojżesz do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Tać jest rzecz, którą przykazał Pan mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 35 5 Złóżcie od siebie podarek Panu: każdy, kto jest ochotnego serca, przyniesie ten podarek Panu, złoto, i srebro, i miedź. +Wj Księga Wyjścia 02 35 6 I hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab, i sierść kozią; +Wj Księga Wyjścia 02 35 7 Skóry też baranie czerwono farbowane i skóry borsukowe, i drzewo sytym; +Wj Księga Wyjścia 02 35 8 I oliwę do świecenia, i rzeczy wonne na olejek pomazywania, i dla kadzenia wonnego; +Wj Księga Wyjścia 02 35 9 Kamienie też onychiny, i kamienie do osadzania naramiennika i napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 35 10 A wszyscy dowcipnego serca między wami przyjdą, i robić będą, cokolwiek rozkazał Pan: +Wj Księga Wyjścia 02 35 11 Przybytek, namiot jego, i przykrycie jego, haczyki jego, i deski jego, drągi jego, słupy jego, i podstawki jego; +Wj Księga Wyjścia 02 35 12 Skrzynie i drążki jej, ubłagalnią, i oponę do zasłony, +Wj Księga Wyjścia 02 35 13 Stół i drążki jego, ze wszystkiem naczyniem jego, i chleby pokładne; +Wj Księga Wyjścia 02 35 14 I świecznik do świecenia z naczyniem jego, i lampy jego, i oliwę do świecenia. +Wj Księga Wyjścia 02 35 15 Ołtarz także do kadzenia z drążkami jego, i olejek pomazywania, i kadzenia wonne, i zasłonę do drzwi przybytku; +Wj Księga Wyjścia 02 35 16 Ołtarz do całopalenia, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę z stolcem jej. +Wj Księga Wyjścia 02 35 17 Opony do sieni, słupy jej, i podstawki jej, i zasłony do drzwi u sieni. +Wj Księga Wyjścia 02 35 18 Kołki do przybytku i kołki do sieni z sznurami jej. +Wj Księga Wyjścia 02 35 19 Szaty służebne do usługiwania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synom jego, dla sprawowania urzędu kapłańskiego +Wj Księga Wyjścia 02 35 20 Wyszło tedy wszystko zgromadzenie synów Izraelskich od obliczności Mojżeszowej. +Wj Księga Wyjścia 02 35 21 I przyszedł każdy mąż, którego pobudziło serce jego, i każdy, w którym dobrowolny był duch jego, przynieśli podarek Panu do robienia namiotu zgromadzenia, i do wszelkiej potrzeby jego, i na szaty święte. +Wj Księga Wyjścia 02 35 22 Przychodzili tedy mężowie z niewiastami, każdy, kto był ochotnego serca, przynosili zapony, i nausznice, i pierścienie, i manele, i wszelakie naczynia złote, i ktokolwiek przynosił ofiarę złotą Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 35 23 Każdy też co miał hijacynt, i szarłat, i karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab, i sierść kozią, i skóry baranie czerwono farbowane, i skóry borsukowe, przynosili. +Wj Księga Wyjścia 02 35 24 Ktokolwiek ofiarował podarek srebra i miedzi, przynosili na ofiarę Panu, każdy też, co miał drzewo sytym, na wszelaką potrzebę ku usłudze przynosili. +Wj Księga Wyjścia 02 35 25 I wszystkie niewiasty dowcipnego serca rękami swemi przędły, a przynosiły co naprzędły, hijacynt, i szarłat, karmazyn dwa kroć farbowany, i biały jedwab. +Wj Księga Wyjścia 02 35 26 A wszystkie niewiasty których pobudziło serce ich umiejętne, przędły sierść kozią. +Wj Księga Wyjścia 02 35 27 Przełożeni zasię przynosili kamienie onychiny, i kamienie do osadzania naramiennika i napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 35 28 Także rzeczy wonne i oliwę do świecenia, i na olejek pomazywania i na wonne kadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 35 29 Każdy mąż i niewiasta, w których ochotne serce było do ofiarowania, na każdą robotę, którą rozkazał Pan czynić przez Mojżesza, przynosili synowie Izraelscy ofiarę dobrowolną Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 35 30 Zatem rzekł Mojżesz do synów Izraelskich: Oto, wezwał Pan z imienia Besaleela, syna Urowego, syna Churowego, z pokolenia Judy, +Wj Księga Wyjścia 02 35 31 I napełnił go Duchem Bożym, mądrością, i umiejętnością wszelkiego rzemiosła; +Wj Księga Wyjścia 02 35 32 I ku dowcipnemu wymyślaniu, cokolwiek może być urobione ze złota, i z srebra, i z miedzi; +Wj Księga Wyjścia 02 35 33 Do rzezania kamienia ku osadzeniu, i na wyrobienie drzewa, do czynienia wszelakiej roboty zmyślnej. +Wj Księga Wyjścia 02 35 34 Dał nadto do serca jego, aby uczyć mógł inszych, on, i Acholijab, syn Achysamechów z pokolenia Dan. +Wj Księga Wyjścia 02 35 35 Napełnił je mądrością serca, aby robili wszelakie rzemiosło ciesielskie, i haftarskie, i tkackie z hijacyntu, i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu tkacką robotą, aby robili każdą robotę dowcipnie wymyślając. +Wj Księga Wyjścia 02 36 1 Tedy robił Besaleel, i Acholijab, i każdy mąż dowcipny, którym dał Bóg mądrość i rozum, aby umieli urobić każdą robotę ku usłudze świątnicy, wszystko, co rozkazał Pan. +Wj Księga Wyjścia 02 36 2 I wezwał Mojżesz Besaleela, i Acholijaba, i każdego męża dowcipnego, któremu dał Pan mądrość w serce jego; każdego też, którego pobudziło serce jego, aby przystąpił do czynienia tej roboty. +Wj Księga Wyjścia 02 36 3 I wzięli od Mojżesza wszystkie podarki, które byli przynieśli synowie Izraelscy na robotę ku usłudze świątnicy, aby ją wykonali; ale oni przynaszali do niego jeszcze dobrowolne dary na każdy poranek. +Wj Księga Wyjścia 02 36 4 Tedy się zeszli wszyscy dowcipni, którzy robili wszelaką robotę świątnicy, każdy opuściwszy robotę swoję, którą czynili. +Wj Księga Wyjścia 02 36 5 I rzekli do Mojżesza, mówiąc: Daleko więcej lud przynosi, niż potrzeba do wyrobienia tej usługi, którą rozkazał Pan uczynić. +Wj Księga Wyjścia 02 36 6 Rozkazał tedy Mojżesz, aby obwołano w obozie mówiąc: Ani mąż, ani niewiasta niech więcej ni przynoszą ofiar na robienie świątnicy. I zabroniono ludowi, aby nie nosili. +Wj Księga Wyjścia 02 36 7 Bo mieli potrzeb dostatek do wszystkiej roboty, aby ją wyrobili, i zbywało. +Wj Księga Wyjścia 02 36 8 I urobili każdy dowcipny z rzemieślników tę robotę: przybytek z dziesięciu opon z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i szarłatu i z karmazynu dwa kroć farbowanego; z Cherubiny, robotą misterną robili je. +Wj Księga Wyjścia 02 36 9 Długość opony jednej dwadzieścia i osiem łokci, a szerokość opony jednej na cztery łokcie; pod jedną miarą były wszystkie opony. +Wj Księga Wyjścia 02 36 10 I spoił pięć opon jednę z drugą, także drugie pięć opon spoił jednę z drugą. +Wj Księga Wyjścia 02 36 11 Naczynił też pętlic hijacyntowych po kraju opony jednej, na końcu, gdzie się spinać mają; także uczynił po kraju opony drugiej, na końcu, gdzie się spinać mają. +Wj Księga Wyjścia 02 36 12 Pięćdziesiąt pętlic uczynił na oponie jednej, a pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony, któremi spojona była do drugiej; pętlica jedna przeciw drugiej była. +Wj Księga Wyjścia 02 36 13 Uczynił też pięćdziesiąt haczyków złotych, a spiął opony jednę ku drugiej haczykami; i tak uczyniony jest przybytek jeden. +Wj Księga Wyjścia 02 36 14 Urobił też opony z sierści koziej na namiot ku zakrywaniu przybytku z wierzchu, jedenaście opon urobił. +Wj Księga Wyjścia 02 36 15 Długość opony jednej trzydzieści łokci, a cztery łokcie szerokość opony jednej; jednaż miara była tych jedenaście opon. +Wj Księga Wyjścia 02 36 16 I spoił pięć opon osobno, a sześć opon osobno. +Wj Księga Wyjścia 02 36 17 Uczynił też pętlic pięćdziesiąt po kraju jednej opony na końcu, gdzie się ma spinać; i pięćdziesiąt pętlic uczynił po kraju opony drugiej ku spinaniu. +Wj Księga Wyjścia 02 36 18 Uczynił też haczyków miedzianych pięćdziesiąt, do spięcia namiotu, aby był jeden. +Wj Księga Wyjścia 02 36 19 Nad to uczynił przykrycie na namiot z skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych na wierzch. +Wj Księga Wyjścia 02 36 20 Naczynił też desek do przybytku z drzewa sytym stojących. +Wj Księga Wyjścia 02 36 21 Dziesięć łokci długość deski, a półtora łokcia szerokość deski jednej. +Wj Księga Wyjścia 02 36 22 Dwa czopy miała deska jedna, sporządzone jeden przeciwko drugiemu; tak uczynił u wszystkich desek przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 36 23 Zgotował też i deski do przybytku, dwadzieścia desek ku stronie południowej, ku wiatrowi południowemu. +Wj Księga Wyjścia 02 36 24 I czterdzieści podstawków urobił ze srebra pod dwadzieścia desek: dwa podstawki pod deskę jednę do dwóch czopów jej, także dwa podstawki pod deskę drugą do dwu czopów jej. +Wj Księga Wyjścia 02 36 25 Także na drugiej stronie przybytku ku stronie północnej, uczynił dwadzieścia desek. +Wj Księga Wyjścia 02 36 26 I czterdzieści podstawków ich srebrnych: dwa podstawki pod deskę jednę, i dwa podstawki pod deskę drugą. +Wj Księga Wyjścia 02 36 27 Lecz na stronie przybytku ku zachodowi, uczynił sześć desek. +Wj Księga Wyjścia 02 36 28 Dwie deski uczynił na węgłach po obu stronach przybytku; +Wj Księga Wyjścia 02 36 29 A były spojone od spodku, także spojone były od wierzchu do jednegoż kolca; tak uczynił po obu stronach na dwu węgłach. +Wj Księga Wyjścia 02 36 30 A tak było osiem desek, i podstawków ich srebrnych szesnaście podstawków, po dwu podstawkach pod każdą deską. +Wj Księga Wyjścia 02 36 31 Naczynił i drągów z drzewa sytym; pięć do desek przybytku na jednę stronę; +Wj Księga Wyjścia 02 36 32 Pięć także drągów do desek przybytku na drugą stronę, pięć też drągów do desek przybytku do obu węgłów, na zachód. +Wj Księga Wyjścia 02 36 33 A uczynił też drąg pośredni, aby przechodził przez pośrodek desek od końca do końca. +Wj Księga Wyjścia 02 36 34 A deski one powlókł złotem, i kolce do nich porobił ze złota, aby w nich drągi były, i powlókł drągi złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 36 35 Uczynił zaś zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego; robotą misterną uczynił to z Cherubiny. +Wj Księga Wyjścia 02 36 36 A do niej nagotował cztery słupy z drzewa sytym, i powlókł je złotem, haki też ich były złote, i ulał do nich cztery podstawki srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 36 37 Uczynił też zasłonę do drzwi namiotu z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, robotą haftarską. +Wj Księga Wyjścia 02 36 38 A słupów do niej pięć z haczykami ich; i powlókł wierzchy ich i przepasania ich złotem, a podstawków ich było pięć miedzianych. +Wj Księga Wyjścia 02 37 1 Uczynił też Besaleel skrzynię z drzewa sytym, a była półtrzecia łokcia długość jej, a półtora łokcia szerokość jej, także półtora łokcia wysokość jej. +Wj Księga Wyjścia 02 37 2 I powlókł ją złotem szczerem wewnątrz, i zewnątrz, i uczynił jej koronę złotą w około. +Wj Księga Wyjścia 02 37 3 Ulał też do niej cztery kolce złote do czterech węgłów jej: dwa kolce po jednej stronie jej, a dwa kolce po drugiej stronie jej. +Wj Księga Wyjścia 02 37 4 Uczynił i drążki z drzewa sytym, a powlókł je złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 37 5 I przewlekł drążki przez kolce po stronach skrzyni, aby na nich noszona była skrzynia. +Wj Księga Wyjścia 02 37 6 Uczynił też ubłagalnią ze złota szczerego: półtrzecia łokcia długość jej, a półtora łokcia szerokość jej. +Wj Księga Wyjścia 02 37 7 Urobił i dwa Cheruby złote, z ciągnionego złota urobił je na obu końcach ubłagalni. +Wj Księga Wyjścia 02 37 8 Cheruba jednego na jednym końcu, a Cheruba drugiego na drugim końcu; na ubłagalni uczynił Cheruby na obu końcach jej. +Wj Księga Wyjścia 02 37 9 Którzy Cherubowie mieli rozciągnione skrzydła, z wierzchu zakrywając skrzydłami swemi ubłagalnią, a twarzy ich były jednemu ku drugiemu; ku ubłagalni były twarzy Cherubów. +Wj Księga Wyjścia 02 37 10 Przytem sprawił stół z drzewa sytym, dwa łokcie długość jego, i łokieć szerokość jego, a półtora łokcia wysokość jego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 11 I powlókł go złotem szczerem, i uczynił mu koronę złotą w około. +Wj Księga Wyjścia 02 37 12 Uczynił mu też listwę na dłoń w szerz w około; uczynił też i koronę złotą w około onej listwy. +Wj Księga Wyjścia 02 37 13 I ulał do niego cztery kolce złote, które kolce przyprawił na czterech rogach, u czterech nóg jego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 14 Na przeciwko onej listwie były kolce, w które zawłaczano drążki do noszenia stołu. +Wj Księga Wyjścia 02 37 15 Porobił i drążki z drzewa sytym, i powlókł je złotem do noszenia stołu. +Wj Księga Wyjścia 02 37 16 Poczynił też naczynia do stołu należące, misy jego i przystawki jego, i kubki jego, i czasze do nalewania ofiar mokrych, z szczerego złota. +Wj Księga Wyjścia 02 37 17 Urobił też świecznik ze złota szczerego, z ciągnionego złota uczynił świecznik ten, słupiec jego, i pręty jego, czaszki jego, gałki jego, i kwiaty jego z tegoż były. +Wj Księga Wyjścia 02 37 18 A sześć prętów wychodziło po stronach jego: trzy pręty z jednej strony świecznika, a trzy pręty z drugiej strony świecznika. +Wj Księga Wyjścia 02 37 19 Trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie jednym, także gałka i kwiat; i trzy czaszki na kształt orzecha migdałowego na pręcie drugim, także gałka i kwiat; tak było na wszystkich sześciu prętach wychodzących z świecznika. +Wj Księga Wyjścia 02 37 20 Ale na świeczniku były cztery czaszki na kształt orzecha migdałowego, gałki jego i kwiaty jego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 21 I była gałka pod dwiema prętami jego, także gałka pod drugiemi dwiema prętami jego, i zaś gałka pod innemi dwiema prętami jego; tak było pod sześcią prętów wychodzących z niego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 22 Gałki ich i pręty ich z niego były; to wszystko ze złota całokowane było, ze złota szczerego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 23 Uczynił też siedem lamp do niego, i nożyczki do nich i kaganki jego ze złota szczerego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 24 Z talentu złota szczerego uczynił go, i wszystko naczynie jego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 25 Uczynił też ołtarz do kadzenia z drzewa sytym, na łokieć wzdłuż, i na łokieć wszerz, czworograniasty, a na dwa łokcie wzwyż, a z niego wychodziły rogi jego. +Wj Księga Wyjścia 02 37 26 I powlókł go złotem szczerem, wierzch jego, i ściany jego w około, i rogi jego; uczynił mu też koronę złotą w około. +Wj Księga Wyjścia 02 37 27 Po dwu także kolcach złotych uczynił u niego, pod koroną jego, we dwu kątach jego, po obu stronach jego przez które przewłaczano drążki, aby był noszony na nich. +Wj Księga Wyjścia 02 37 28 Uczynił też drążki z drzewa sytym i powlókł je złotem. +Wj Księga Wyjścia 02 37 29 Uczynił też olejek pomazywania świętego, i kadzenie wonne, robotą aptekarską. +Wj Księga Wyjścia 02 38 1 Uczynił też ołtarz na całopalenie z drzewa sytym, na pięć łokci wzdłuż, i na pięć łokci wszerz, czworogranisty, a na trzy łokcie wzwyż. +Wj Księga Wyjścia 02 38 2 I uczynił mu rogi na czterech węgłach jego; z niego wychodziły rogi jego, a obił je miedzią. +Wj Księga Wyjścia 02 38 3 Poczynił też wszelakie naczynia do ołtarza, kotły, i miotły, i miednice, i widły, i łopaty, wszystkie naczynia jego uczynił z miedzi. +Wj Księga Wyjścia 02 38 4 Uczynił też do ołtarza kratę miedzianą na kształt sieci między okręgiem jego, od spodku aż do połowy jego. +Wj Księga Wyjścia 02 38 5 I ulał cztery kolce na czterech rogach kraty miedzianej, na zakładanie drążków. +Wj Księga Wyjścia 02 38 6 Drążki także porobił z drzewa sytym, a obił je miedzią. +Wj Księga Wyjścia 02 38 7 I przewlókł drążki przez one kolce po stronach ołtarza, aby noszony był na nich; czczy z desek uczynił go. +Wj Księga Wyjścia 02 38 8 Uczynił też wannę miedzianą, i stolec jej miedziany ze zwierciadeł niewiast gromadą przychodzących, które przychodziły do drzwi namiotu zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 38 9 Uczynił i sień ku stronie południowej na południe, i opony sieni z białego jedwabiu kręconego, na sto łokci. +Wj Księga Wyjścia 02 38 10 Słupów do nich dwadzieścia, i podstawków do nich dwadzieścia miedzianych, główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 38 11 Także na stronie północnej opon na sto łokci; słupów do nich dwadzieścia i podstawków do nich miedzianych dwadzieścia; główki na słupiech i okręcenia ich srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 38 12 A zasię od zachodniej strony były opony na pięćdziesiąt łokci; słupów do nich dziesięć, i podstawków ich dziesięć; główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 38 13 A na stronie przedniej ku wschodowi było opon na pięćdziesiąt łokci. +Wj Księga Wyjścia 02 38 14 Opony na piętnaście łokci były po jednej stronie, słupów do nich trzy, i podstawków do nich trzy. +Wj Księga Wyjścia 02 38 15 A po drugiej stronie, stąd i zowąd u bramy sieni, opon piętnaście łokci, słupów do nich trzy, także podstawków do nich trzy. +Wj Księga Wyjścia 02 38 16 Wszystkie opony sieni w około były z jedwabiu białego kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 38 17 A podstawki słupów miedziane, główki na słupiech, i okręcenia ich srebrne, do tego przykrycie wierzchów ich srebrne, a były okręcane srebrem wszystkie słupy sieni. +Wj Księga Wyjścia 02 38 18 Nad to zasłonę bramy u sieni uczynił robotą haftarską z hijacyntu, i z szarłatu i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z jedwabiu kręconego; na dwadzieścia łokci była długość jej, wysokość szeroka na pięć łokci, jako inne opony sieni. +Wj Księga Wyjścia 02 38 19 A słupów do nich cztery, także podstawków ich cztery miedzianych; główki ich srebrne, i zakrycia wierzchów ich, także okręcenia ich srebrne. +Wj Księga Wyjścia 02 38 20 Także wszystkie kołki przybytku, i sieni w około, były miedziane. +Wj Księga Wyjścia 02 38 21 Te są rzeczy policzone do przybytku, do przybytku świadectwa, które policzone były na rozkazanie Mojżeszowe przez Itamara, syna Aarona kapłana, ku usłudze Lewitom. +Wj Księga Wyjścia 02 38 22 A Besaleel, syn Urów, syna Churowego z pokolenia Judy, uczynił to wszystko, co był Pan rozkazał Mojżeszowi; +Wj Księga Wyjścia 02 38 23 A z nim Acholijab, syn Achysamechów z pokolenia Dan, cieśla, subtelny rzemieślnik, i haftujący na hijacyncie, i na szarłacie, i na karmazynie dwa kroć farbowanym, i na białym jedwabiu. +Wj Księga Wyjścia 02 38 24 Wszystkiego złota wynałożonego na samą robotę, na wszystką robotę świątnicy, które złoto było podarkowe, było dziewięć i dwadzieścia talentów, siedem set i trzydzieści syklów według sykla świątnicy. +Wj Księga Wyjścia 02 38 25 Srebra zasię od policzonych w poczet zgromadzenia sto talentów, i tysiąc siedem set siedmdziesiąt i pięć syklów według sykla świątnicy. +Wj Księga Wyjścia 02 38 26 Od każdej głowy pół sykla według sykla świątnicy, od wszystkich, którzy szli w liczbę, będąc we dwudziestu lat i dalej, których ludzi było sześć kroć sto tysięcy, i trzy tysiące, i pięćset, i pięćdziesiąt. +Wj Księga Wyjścia 02 38 27 A było sto talentów srebra do odlewania podstawków świątnicy i podstawków zasłony; sto podstawków ze sta talentów; talent na podstawek. +Wj Księga Wyjścia 02 38 28 A z tysiąca, siedmiu set, siedmdziesiąt i pięciu syklów uczynił haki na słupy, i powlókł wierzchy ich, i przepasał je. +Wj Księga Wyjścia 02 38 29 Miedzi zaś ofiarowanej było siedmdziesiąt talentów, dwa tysiące i cztery sta syklów. +Wj Księga Wyjścia 02 38 30 I uczynił z niej podstawki do drzwi namiotu zgromadzenia, i ołtarz miedziany, i kratę miedzianą do niego, także wszystko naczynie do ołtarza. +Wj Księga Wyjścia 02 38 31 I podstawki do sieni w około; także podstawki bramy siennej, i wszystkie kołki przybytku, także kołki sieni w około. +Wj Księga Wyjścia 02 39 1 Także z hijacyntu i z szarłatu, z karmazynu dwa kroć farbowanego poczynili szaty do usługi, ku usługiwaniu w świątnicy. Urobili też szaty święte Aaronowi, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 2 I uczynił naramiennik ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 3 Naklepali też blaszek złotych, i nastrzygli z nich nici do przetykania hijacyntu, i do przetykania szarłatu, i do przetykania karmazynu dwa kroć farbowanego, i do przetykania białego jedwabiu, robotą haftarską. +Wj Księga Wyjścia 02 39 4 Naramienniki przytem porobili tak, aby się jeden z drugim spoić mógł; na dwu krajach ich spajały się. +Wj Księga Wyjścia 02 39 5 Pas też naramiennika, który był na nim, z tegoż był, i tąż robotą ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 6 Do tego wygotowali kamienie onychiny, oprawione złotem osadzeniem, rzezane, jako ryte bywają pieczęci, z imiony synów Izraelskich. +Wj Księga Wyjścia 02 39 7 I wprawił je na wierzchne kraje naramiennika, aby były kamieńmi na pamiątkę synom Izraelskim, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 8 Uczynił też napierśnik robotą haftarską, według roboty naramiennika, ze złota, z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 9 Czworograniasty był dwoisty uczynili napierśnik, na piędzi długość jego, i na piędzi szerokość jego, dwoisty był. +Wj Księga Wyjścia 02 39 10 I nasadzili weń cztery rzędy kamienia tym porządkiem: sardyjusz, topazyjusz i szmaragd w rzędzie pierwszym. +Wj Księga Wyjścia 02 39 11 A w drugim rzędzie: karbunkuł, szafir i jaspis. +Wj Księga Wyjścia 02 39 12 A w trzecim rzędzie: linkuryjusz, achates i ametyst. +Wj Księga Wyjścia 02 39 13 A w czwartym rzędzie: chrysolit, onychin i berył, wszystkie osadzone w złoto w rzędziech swych. +Wj Księga Wyjścia 02 39 14 A tych kamieni z imionami synów Izraelskich dwanaście według imion ich było, tak, jako rzezą pieczęci; każdy według imienia swego podług dwunastu pokoleń. +Wj Księga Wyjścia 02 39 15 Poczynili też do napierśnika łańcuszki jednostajne robotą plecioną ze złota szczerego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 16 Sprawili też dwa haczyki złote, i dwa kolce złote, i przyprawili one dwa kolce do obu krajów napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 39 17 A przewlekli one dwa łańcuszki złote przez oba kolce u krajów napierśnika. +Wj Księga Wyjścia 02 39 18 Drugie zaś dwa kolce obu łańcuszków zawlekli do onych dwu haczyków, i przyprawili do zwierzchnich krajów naramiennika na przodku. +Wj Księga Wyjścia 02 39 19 Uczynili także dwa kolce złote, które przyprawili do dwu końców napierśnika na kraju jego, który był po stronie naramiennika ze spodku. +Wj Księga Wyjścia 02 39 20 Uczynili jeszcze dwa kolce złote, które przyprawili na dwu stronach naramiennika ze spodku, na przodku przeciwko spojeniu jego, które jest nad przepasaniem naramiennika. +Wj Księga Wyjścia 02 39 21 I przywiązali napierśnik do kolców jego, do kolców naramiennika sznurem hijacyntowym, aby był przepasaniem naramiennika, żeby nie odstawał napierśnik od naramiennika; jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 22 Urobił także płaszcz pod naramiennik robotą tkaną, wszystek hijacyntowy; +Wj Księga Wyjścia 02 39 23 A rozpór płaszcza w pośród jego, jako rozpór u pancerza, i brama około kraju jego, aby się nie rozdzierał. +Wj Księga Wyjścia 02 39 24 Także u podołka płaszcza onego uczynili jabłka granatowe z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego, i z białego jedwabiu kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 25 Poczynili też dzwonki ze złota szczerego, i pozawieszali one dzwonki między one jabłka granatowe u podołka płaszcza w około, w pośród jabłek granatowych; +Wj Księga Wyjścia 02 39 26 Dzwonek a jabłko granatowe, i zaś dzwonek i jabłko granatowe, u podołka płaszcza w około ku posługiwaniu, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 27 Porobili też szaty z białego jedwabiu robotą tkacką Aaronowi, i synom jego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 28 Czapeczkę też z białego jedwabiu, i czapki ozdobne z białego jedwabiu, i ubiory cienkie z białego jedwabiu kręconego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 29 Pas także z białego jedwabiu kręconego, i z hijacyntu, i z szarłatu, i z karmazynu dwa kroć farbowanego robotą haftarską, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 30 Do tego uczynili blachę korony świętobliwości ze złota szczerego, i wyrysowali na niej robotą rytą, jako pieczęci rzezaną Świętość Panu. +Wj Księga Wyjścia 02 39 31 A przyprawili do niej sznur hijacyntowy, aby przywiązana była do czapki na wierzchu, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 39 32 A tak skończyła się wszystka robota około przybytku i namiotu zgromadzenia. I uczynili synowie Izraelscy wszystko, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili. +Wj Księga Wyjścia 02 39 33 I przynieśli ten przybytek do Mojżesza, namiot, i wszystkie naczynia jego, haki jego, deski jego, drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 34 Przykrycie też ze skór baranich czerwono farbowanych, i przykrycie z skór borsukowych, i oponę zasłony; +Wj Księga Wyjścia 02 39 35 Skrzynię świadectwa, i drążki jej, i ubłagalnią. +Wj Księga Wyjścia 02 39 36 Stół, wszystkie naczynia jego, i chleb pokładny. +Wj Księga Wyjścia 02 39 37 Świecznik ochędożny, lampy jego, lampy sporządzone, i wszystkie naczynia jego, i oliwę ku świeceniu. +Wj Księga Wyjścia 02 39 38 Ołtarz także złoty i olejek pomazywania, i kadzidło wonne, i zasłonę do drzwi namiotu, +Wj Księga Wyjścia 02 39 39 Ołtarz miedziany, i kratę jego miedzianą, drążki jego, i wszystkie naczynia jego, wannę i stolec jej. +Wj Księga Wyjścia 02 39 40 Opony do sieni, i słupy ich, i zasłonę do bramy siennej, i sznury jej, i kołki jej, i wszelakie naczynia ku służbie przybytku i namiotu zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 39 41 Szaty służebne do usługowania w świątnicy, szaty święte Aaronowi kapłanowi, i szaty synów jego do odprawowania urzędu kapłańskiego. +Wj Księga Wyjścia 02 39 42 Według wszystkiego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy wszystką tę robotę. +Wj Księga Wyjścia 02 39 43 I obejrzał Mojżesz tę wszystką robotę, a oto, uczynili ją, jako był rozkazał Pan, tak uczynili; i błogosławił im Mojżesz. +Wj Księga Wyjścia 02 40 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Wj Księga Wyjścia 02 40 2 W dzień miesiąca pierwszego, pierwszego dnia tegoż miesiąca wystawisz przybytek, namiot zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 40 3 I postawisz tam skrzynię świadectwa, i zakryjesz ją zasłoną. +Wj Księga Wyjścia 02 40 4 Wstawisz i stół, i porządnie go sporządzisz, wniesiesz także świecznik, i zaświecisz lampy jego. +Wj Księga Wyjścia 02 40 5 Postawisz też ołtarz złoty do kadzenia przed skrzynią świadectwa, i zawiesisz zasłonę u drzwi przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 40 6 Także postawisz ołtarz całopalenia przed drzwiami przybytku, namiotu zgromadzenia. +Wj Księga Wyjścia 02 40 7 Postawisz też wannę między namiotem zgromadzenia a między ołtarzem, w którą nalejesz wody. +Wj Księga Wyjścia 02 40 8 Wystawisz też i sień w około, a zawiesisz zasłonę we drzwiach u sieni. +Wj Księga Wyjścia 02 40 9 Zatem weźmiesz olejek pomazywania, i pomażesz przybytek, i wszystko, co w nim jest, i poświęcisz go ze wszystkiem naczyniem jego, a będzie świętym. +Wj Księga Wyjścia 02 40 10 Pomażesz też ołtarz całopalenia, i wszystkie naczynia jego, i poświęcisz ołtarz, a będzie ołtarzem najświętszym. +Wj Księga Wyjścia 02 40 11 Nad to pomażesz wannę i stolec jej, a poświęcisz ją. +Wj Księga Wyjścia 02 40 12 Zatem każesz przystąpić Aaronowi i synom jego do drzwi namiotu zgromadzenia, i umyjesz je wodą. +Wj Księga Wyjścia 02 40 13 I obleczesz Aarona w szaty święte, a pomażesz, i poświęcisz go, aby mi sprawował urząd kapłański. +Wj Księga Wyjścia 02 40 14 Synom także jego przystąpić każesz, i obleczesz je w szaty, +Wj Księga Wyjścia 02 40 15 A pomażesz je, jakoś pomazał ojca ich, aby mi sprawowali urząd kapłański; i będzie pomazanie ich onym ku wiecznemu kapłaństwu w narodziech ich. +Wj Księga Wyjścia 02 40 16 Tedy uczynił Mojżesz wszystko; jako mu był rozkazał Pan, tak uczynił. +Wj Księga Wyjścia 02 40 17 Stało się tedy miesiąca pierwszego, roku wtórego, pierwszego dnia miesiąca, że wystawiony jest przybytek. +Wj Księga Wyjścia 02 40 18 I wystawił Mojżesz przybytek, a podstawił podstawki jego, i postawił deski jego, i założył drągi jego, i podniósł słupy jego. +Wj Księga Wyjścia 02 40 19 Rozbił też i namiot nad przybytkiem, i położył przykrycie namiotu nad nim z wierzchu, tak jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 20 Potem wziąwszy świadectwo, włożył je do skrzyni, i przewlókł drążki u skrzyni, i włożył ubłagalnią z wierzchu na skrzynię. +Wj Księga Wyjścia 02 40 21 I wniósł skrzynię do przybytku, i zawiesił oponę zakrycia, i zasłonił skrzynię świadectwa, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 22 Postawił i stół w namiocie zgromadzenia ku północnej stronie przed zasłoną. +Wj Księga Wyjścia 02 40 23 I sporządził na nim sporządzenie chlebów przed Panem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 24 Postawił też świecznik w namiocie zgromadzenia na przeciwko stołowi ku południowej stronie przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 40 25 Zapalił też lampy przed Panem, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 26 Postawił i ołtarz złoty w namiocie zgromadzenia przed zasłoną. +Wj Księga Wyjścia 02 40 27 I kadził na nim kadzeniem wonnem, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 28 Potem zawiesił zasłonę we drzwiach przybytku. +Wj Księga Wyjścia 02 40 29 Nadto ołtarz postawił całopalenia przede drzwiami przybytku namiotu zgromadzenia, i ofiarował na nim całopalenie i ofiarę suchą, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 30 Potem postawił wannę między namiotem zgromadzenia, a między ołtarzem, w którą nalał wody dla umywania. +Wj Księga Wyjścia 02 40 31 I umywali się z niej Mojżesz, i Aaron, i synowie jego, ręce swe i nogi swe. +Wj Księga Wyjścia 02 40 32 Gdy wchodzili do namiotu zgromadzenia, i gdy mieli przystępować do ołtarza, umywali się, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Wj Księga Wyjścia 02 40 33 Na ostatek wystawił sień około przybytku i ołtarza, i zawiesił zasłonę w bramie sieni. A tak dokończył Mojżesz roboty onej. +Wj Księga Wyjścia 02 40 34 Tedy okrył obłok namiot zgromadzenia, a chwała Pańska napełniła przybytek. +Wj Księga Wyjścia 02 40 35 Tak, iż nie mógł Mojżesz wnijść do namiotu zgromadzenia; bo był nad nim obłok, a chwała Pańska napełniła była przybytek. +Wj Księga Wyjścia 02 40 36 A gdy odstępował obłok od przybytku, ruszali się synowie Izraelscy w ciągnieniu swem. +Wj Księga Wyjścia 02 40 37 A jeźli nie odstępował obłok, nie ruszali się aż do dnia, którego odstępował. +Wj Księga Wyjścia 02 40 38 A obłok Pański bywał nad przybytkiem we dnie, a ogień bywał w nocy nad nim przed oczyma wszystkiego domu Izraelskiego, ilekroć ciągnęli. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 1 I wezwał Pan Mojżesza, i rzekł do niego z namiotu zgromadzenia, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 1 2 Mów do synów Izraelskich, a rzecz im: Gdyby kto z was ofiarował ofiarę Panu, z bydła, z wołów, i z drobnego bydła, ofiarować będziecie ofiarę waszę. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 3 Jeźli całopalona ofiara jego będzie z rogatego bydła, samca zupełnego ofiarować będzie; u drzwi namiotu zgromadzenia ofiarować go będzie dobrowolnie przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 4 I położy rękę swą na głowę ofiary całopalenia, a będzie przyjemną zań na oczyszczenie jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 5 Zabije tedy cielca tego kapłan przed oblicznością Pańską; a synowie Aaronowi, kapłani, ofiarować będą krew, a pokropią tą krwią ołtarz z wierzchu w około, który jest przede drzwiami namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 6 A wziąwszy skórę z ofiary całopalenia rozrąbie ją na sztuki. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 7 Potem nałożą synowie Aarona kapłana, ogień na ołtarzu, a ułożą drwa na ogień. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 8 Potem porządnie włożą synowie Aaronowi, kapłani, one sztuki, głowę, i tłustość, na drwa, które są na ogniu, który jest na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 9 A wnętrzności jego, i nogi jego, opłucze wodą, i zapali kapłan to wszystko na ołtarzu; całopalenie jest ofiary ognistej ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 10 A jeźliżby z drobnego bydła kto chciał ofiarować z owiec albo z kóz, na ofiarę całopalenia, samca zupełnego ofiarować będzie; +Kpł Księga Kapłańska 03 1 11 I zabije go po bok ołtarza ku północy przed oblicznością Pańską; a pokropią synowie Aaronowi, kapłani, krwią jego po wierzchu ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 12 I rozrąbie go na sztuki, i głowę jego, i tłustość jego; a włoży je kapłan porządnie na drwa, które są na ogniu, który jest na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 13 A wnętrzności i nogi opłucze wodą; i będzie ofiarował kapłan to wszystko, i zapali to na ołtarzu. Całopalenie jest ofiary ognistej ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 14 A jeźliby z ptastwa całopalenia ofiarę chciał kto ofiarować Panu, tedy niech przyniesie z synogarlic, albo z gołąbiąt ofiarę swoję. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 15 A będzie ją ofiarował kapłan na ołtarzu, i paznogciem nadrze głowę jego, i zapali na ołtarzu, wycisnąwszy krew jego na stronie ołtarza. +Kpł Księga Kapłańska 03 1 16 Odejmie też gardziel jego z pierzem jego, a porzuci je blisko ołtarza ku wschodniej stronie, na miejsce, gdzie popiół bywa; +Kpł Księga Kapłańska 03 1 17 I rozedrze mu skrzydła jego, a wszakże ich nie oderwie; i spali to kapłan na ołtarzu, na drwach, które są na ogniu; całopalenie jest ofiary ognistej ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 1 Gdyby też kto ofiarować chciał dar ofiary śniednej Panu, pszenna mąka będzie ofiara jego; i poleje ją oliwą, i nakładzie na nią kadzidła. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 2 I przyniesie ją do synów Aaronowych, kapłanów, a weźmie stąd pełną garść swoję tej pszennej mąki, i tej oliwy, ze wszystkiem kadzidłem; i zapali to kapłan na pamiątkę jej na ołtarzu; ofiara ognista jest ku wdzięcznej wonności Panu; +Kpł Księga Kapłańska 03 2 3 Ale co zostanie od onej ofiary śniednej, Aaronowi i synom jego będzie; najświętsza rzecz jest z ognistych ofiar Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 4 A jeźlibyś też ofiarował dar ofiary śniednej w piecu pieczonej, niechże będzie z pszennej mąki placek przaśny zagnieciony w oliwie, i kreple przaśne, pomazane oliwą. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 5 Jeźliże zaś ofiarę śniedną smażoną w pańwi ofiarować będziesz, niechże będzie z mąki pszennej zagniecionej w oliwie, oprócz zakwaszenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 6 Połamiesz ją na kęsy, i polejesz ją oliwą; ofiara to śniedna jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 7 A jeźli ofiarę śniedną w kotle zgotowaną ofiarować będziesz, z mąki pszennej z oliwą będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 8 I przyniesiesz ofiarę śniedną z tych rzeczy sprawioną Panu, i oddasz ją kapłanowi, a odniesie ją na ołtarz. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 9 I weźmie kapłan z onej ofiary śniednej pamiątkę jej, i zapali na ołtarzu; ofiara to ognista ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 10 A co pozostanie od onej ofiary śniednej, Aaronowi i synom jego będzie; najświętsza rzecz jest z ognistych ofiar Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 11 Wszelka ofiara śniedna, którą ofiarować będziecie Panu, bez kwasu będzie; bo żadnego kwasu i żadnego miodu nie będziecie zapalać na ofiarę ognistą Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 12 Tylko w ofiarach pierwiastek ofiarować to będziecie Panu; ale na ołtarz nie będziecie ich kłaść ku wdzięcznej wonności. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 13 Każdy dar ofiary twojej śniednej solą posolisz a nie odejmiesz soli przymierza Boga twojego od ofiary twojej śniednej; przy każdej ofierze twojej ofiarować będziesz sól. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 14 A jeźli ofiarować będziesz ofiarę śniedną z pierwszych urodzajów Panu, świeże kłosy uprażysz ogniem, a zboże wykruszone z kłosów świeżych ofiarować będziesz na ofiarę śniedną pierwszych urodzajów twoich; +Kpł Księga Kapłańska 03 2 15 I nalejesz na nią oliwy, a nakładziesz na nią kadzidła; bo ofiara śniedna jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 2 16 Tedy zapali kapłan pamiątkę jej ze zboża wykruszonego jej, i z oliwy jej, ze wszystkiem kadzidłem jej; bo ofiara ognista jest Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 1 A jeźliby ofiara spokojna była ofiara jego, a byłaby z rogatego bydła, ofiarować będzie samca, albo samicę; zupełnie ofiarować je będzie przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 2 I położy rękę swą na głowę ofiary swojej, i zabije ją kapłan przede drzwiami namiotu zgromadzenia; i wyleją synowie Aaronowi, kapłani, krew na wierzch ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 3 Potem ofiarować będzie z ofiary spokojnej paloną ofiarę Panu; tłustość okrywającą wnętrzności, i wszystkę tłustość, która jest na wnętrznościach. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 4 Obie też nerki z tłustością, która jest na nich, i na polędwicach, i odzieczkę, która na wątrobie, z nerkami odejmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 5 I zapalą to synowie Aaronowi na ołtarzu, pospołu z ofiarą całopalenia, która będzie na drwach, które są na ogniu; ofiara to ognista ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 6 Ale jeźliby z drobnego bydła była ofiara jego na ofiarę spokojną Panu, samca albo samicę zupełne ofiarować je będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 7 Jeźliby baranka ofiarował na ofiarę swoję, ofiarować go będzie przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 8 A włoży rękę swą na głowę ofiary swojej, i zabije ją przed namiotem zgromadzenia; i wyleją synowie Aaronowi krew jej na wierzch ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 9 I będzie ofiarował z ofiary spokojnej ofiarę ognistą Panu, tłustość jej, ogon cały, który od grzbietu odejmie, także i tłustość, okrywającą wnętrzności, i wszystkę tłustość, która jest na wnętrznościach. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 10 Obie też nerki z tłustością, która jest na nich, i na polędwicach, i odzieczkę, która na wątrobie, z nerkami odejmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 11 I zapali to kapłan na ołtarzu, pokarm to jest ofiary ognistej Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 12 Jeźliby zaś koza była ofiarą jego, tedy ją ofiarować będzie przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 13 I położy rękę swoję na głowę jej, i zabije ją przed namiotem zgromadzenia, i wyleją synowie Aaronowi krew jej na wierzch ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 14 I ofiarować będzie z niej ofiarę swoję na ofiarę ognistą Panu, tłustość okrywającą wnętrzności, i wszystkę tłustość, która jest na wnętrznościach. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 15 Obie też nerki z tłustością która jest na nich i na polędwicach, i odzieczkę która na wątrobie, z nerkami odejmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 16 I zapali to kapłan na ołtarzu, pokarm to jest ofiary ognistej na wdzięczną wonność; bo wszystka tłustość jest Pańska. +Kpł Księga Kapłańska 03 3 17 Prawem wiecznem w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych, żadnej tłustości i żadnej krwi jeść nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 4 2 Mów do synów Izraelskich, a rzecz: Gdyby kto zgrzeszył z niewiadomości, przeciw któremu ze wszystkich przykazań Pańskich, czyniąc, czego by czynić nie miał, a przestąpiłby jedno z nich, +Kpł Księga Kapłańska 03 4 3 Jeźliby kapłan pomazany zgrzeszył jako jeden z ludu pospolitego, tedy niech ofiaruje za grzech swój, którego się dopuścił, cielca młodego zupełnego Panu na ofiarę za grzech. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 4 I przywiedzie cielca onego do drzwi namiotu zgromadzenia przed obliczność Pańską, a włoży rękę swoję na głowę onego cielca, i zabije go przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 5 Tedy weźmie kapłan pomazany ze krwi onego cielca, i wniesie ją do namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 6 Potem omoczy kapłan palec swój we krwi, a kropić będzie oną krwią siedem kroć przed obliczem Pańskiem przed zasłoną świątnicy. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 7 I pomaże kapłan krwią oną rogi ołtarza kadzenia wonnego, przed obliczem Pańskiem, który jest w namiocie zgromadzenia, a ostatek krwi onego cielca wyleje u spodku ołtarza całopalenia, który jest u drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 8 Wszystkę zaś tłustość cielca tego za grzech ofiarowanego wyjmie z niego tłustość okrywającą wnętrzności i wszystkę tłustość, która jest na wnętrznościach. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 9 Obie też nerki z tłustością, która jest na nich, i na polędwicach, i odzieczkę, która jest na wątrobie i na nerkach, odejmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 10 Jako odejmują z wołu ofiary spokojnej, i zapali to kapłan na ołtarzu całopalonych ofiar. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 11 Skórę zaś cielca tego, i wszystko mięso jego z głową jego i z nogami jego i z wnętrznościami jego i z gnojem jego +Kpł Księga Kapłańska 03 4 12 Owa, całego cielca wyniesie precz za obóz na miejsce czyste, tam gdzie się wysypuje popiół, i spali go na drwach ogniem, gdzie wysypują popiół, tam spalony będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 13 Jeźliby też wszystko zgromadzenie Izraelskie z nieobaczenia zgrzeszyło, a byłaby rzecz zakryta od oczu zgromadzenia tego, i uczyniliby przeciw któremu ze wszystkich przykazań Pańskich, coby być nie miało, a byliby winni, +Kpł Księga Kapłańska 03 4 14 I poznaliby grzech, którym zgrzeszyli, ofiarować będzie ono zgromadzenie cielca młodego na ofiarę za grzech, a przywiodą go przed namiot zgromadzenia, +Kpł Księga Kapłańska 03 4 15 I położą starsi zgromadzenia ręce swe na głowę cielca onego przed obliczem Pańskiem i zabiją tegoż cielca przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 16 Tedy wniesie kapłan pomazany, ze krwi cielca onego do namiotu zgromadzenia, +Kpł Księga Kapłańska 03 4 17 I omoczy kapłan palec swój w onej krwi, a będzie nią kropił siedem kroć przed obliczem Pańskiem, przed zasłoną. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 18 A oną krwią pomaże rogi ołtarza, który jest przed obliczem Pańskiem, w namiocie zgromadzenia; a ostatek krwi wyleje u spodku ołtarza całopalenia, który jest u drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 19 Wszystkę też tłustość jego wyjmie z niego, i zapali na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 20 I uczyni z tem cielcem, jako uczynił z cielcem, za grzech ofiarowanym, tak uczyni z nim; a tak oczyści je kapłan, i będzie im odpuszczono. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 21 Potem wyniesie cielca onego precz za obóz, i spali go, jako spalił cielca pierwszego. Tać jest ofiara za grzech zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 22 Jeźliby książę zgrzeszył, i uczynił przeciw któremu ze wszystkich przykazań Pana Boga swego, coby być nie miało, a to z nieobaczenia, a byłby winien: +Kpł Księga Kapłańska 03 4 23 I byłby jawny grzech jego, którym zgrzeszył, przywiedzie na ofiarę swoję kozła z kóz, samca zupełnego; +Kpł Księga Kapłańska 03 4 24 I położy rękę swoję na głowę tegoż kozła, i zabije go na miejscu, gdzie biją ofiary na całopalenie, przed obliczem Pańskiem. Ofiara to jest za grzech. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 25 I weźmie kapłan ze krwi ofiary za grzech na palec swój, a pomaże rogi ołtarza całopalonych ofiar, a ostatek krwi jego wyleje u spodku ołtarza całopalenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 26 Wszystkę zaś tłustość jego zapali na ołtarzu, jako i tłustość ofiary spokojnej; a tak oczyści go kapłan od grzechu jego i będzie mu odpuszczony. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 27 A jeźliby kto zgrzeszył z ludu pospolitego z nieobaczenia, a uczyniłby przeciw któremu z przykazań Pańskich, coby być nie miało, i byłby winien, +Kpł Księga Kapłańska 03 4 28 A byłby znajomy grzech jego, którym zgrzeszył, przywiedzie ofiarę swoję, kozę z kóz, zupełną samicę, za grzech swój, którego się dopuścił. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 29 A położywszy rękę swą na głowę tej ofiary za grzech, zabije tę ofiarę za grzech na miejscu ofiar całopalonych. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 30 Potem wziąwszy kapłan ze krwi onej na palec swój, pomaże rogi ołtarza całopalonych ofiar, a ostatek krwi jej wyleje u spodku onegoż ołtarza. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 31 Wszystkę także tłustość jej odejmie, jako się odejmuje tłustość od ofiary spokojnej, i spali to kapłan na ołtarzu ku wdzięcznej wonności Panu; a tak oczyści go kapłan, i będzie mu odpuszczono. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 32 A jeźliby owcę przywiódł na ofiarę swoję za grzech, samicę zupełną niech przywiedzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 33 I włoży rękę swą na głowę onej ofiary za grzech, i zabije ją na ofiarę za grzech na miejscu, gdzie zabijają ofiary całopalenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 34 Potem weźmie kapłan onej krwi z ofiary za grzech na palec swój, i pomaże rogi u ołtarza palonych ofiar, a ostatek krwi jej wyleje u spodku onego ołtarza. +Kpł Księga Kapłańska 03 4 35 I wszystkę tłustość jej odejmie, jako odejmują tłustość baranka z ofiary spokojnej, i spali ją kapłan na ołtarzu na całopaloną ofiarę Panu. A tak oczyści go kapłan od grzechu jego, którym zgrzeszył, i będzie mu odpuszczony. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 1 Jeźliby też człowiek zgrzeszył, żeby słyszał głos bluźnierstwa, a byłby świadkiem tego, co albo widział, albo słyszał, a nie oznajmiłby, poniesie karanie za nieprawość swoję. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 2 Albo jeźliby się kto dotknął rzeczy nieczystej, bądź ścierwu zwierza nieczystego, bądź ścierwu bydlęcia nieczystego, bądź ścierwu gadziny nieczystej, a byłoby to zakryto przed nim, przecię nieczysty będzie, i winien jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 3 Albo jeźliby się kto dotknął nieczystości człowieczej, jakażbykolwiek była nieczystość jego, przez którą się nieczystym stawa, a byłoby to skryto przed nim, i dowiedziałby się, winien jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 4 Albo jeźliby kto przysiągł wymówiwszy usty, że źle albo dobrze uczynił, o wszystko, co wymawia człowiek z przysięgą, a byłoby to skryto przed nim i dowiedziałby się potem, że winien jest w jednej rzeczy z tych: +Kpł Księga Kapłańska 03 5 5 Będąc tedy winien w jednej rzeczy z tych, wyzna grzech swój; +Kpł Księga Kapłańska 03 5 6 I przywiedzie ofiarę za winę swoję Panu za grzech swój, którym zgrzeszył, samicę z drobnego bydła, owcę, albo kozę za grzech, a oczyści go kapłan od grzechu jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 7 A jeźliby nie przemógł ofiarować bydlątka, tedy przyniesie ofiarę za występek swój, którym zgrzeszył, parę synogarlic, albo parę gołąbiąt Panu, jedno na ofiarę za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia; +Kpł Księga Kapłańska 03 5 8 I przyniesie je do kapłana, a on naprzód ofiarować będzie to, co ma być na ofiarę za grzech, i paznogciem nadrze głowę jego ku szyi, ale jej nie oderwie. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 9 I pokropi krwią z ofiary za grzech stronę ołtarza, a ostatek onej krwi wyciśnie u spodku ołtarza. Ofiara to za grzech jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 10 Z drugiego zasię uczyni ofiarę całopalenia według zwyczaju. A tak oczyści go kapłan od grzechu jego, którym zgrzeszył, a będzie mu odpuszczony. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 11 A jeźliby nie przemógł ofiarować parę synogarlic, albo parę gołąbiąt, tedy przyniesie ofiarę swoję za to, co zgrzeszył, dziesiątą część efy mąki pszennej na ofiarę za grzech, nie naleje na nię oliwy, ani włoży na nię kadzidła; bo jest ofiara za grzech. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 12 A gdy ją przyniesie do kapłana, tedy nabrawszy kapłan z niej pełną garść swoję na pamiątkę jego, spali ją na ołtarzu mimo ofiarę ognistą Panu; ofiara to za grzech jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 13 I oczyści go kapłan od grzechu jego, którym zgrzeszył w którejkolwiek z tych rzeczy, a będzie mu odpuszczony; a ostatek będzie kapłanowi, jako przy ofierze śniednej. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 14 Nad to rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 5 15 Gdyby człowiek przestąpił przestępstwem, a zgrzeszyłby z niewiadomości, ujmując rzeczy poświęconych Panu, tedy przywiedzie ofiarę za występek swój Panu, barana zupełnego z drobnego bydła według oszacowania twego, za dwa sykle srebra według sykla świątnicy, na ofiarę za występek. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 16 A to, coby wziął z poświęconych rzeczy, wróci, i piątą część nadto przyda i odda kapłanowi; a kapłan go oczyści przez barana ofiary za grzech, a będzie mu odpuszczono. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 17 Jeźliby też człowiek zgrzeszył, uczyniwszy przeciw któremukolwiek z przykazań Pańskich, coby nie miało być, z niewiadomości, a byłby winien, poniesie karanie za nieprawość swoję. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 18 Tedy przywiedzie barana zupełnego z drobnego bydła według szacunku twojego, na ofiarę za występek do kapłana; i oczyści go kapłan od niewiadomości jego, której się dopuścił nie wiedząc, a będzie mu odpuszczono. +Kpł Księga Kapłańska 03 5 19 Ofiara to za występek jest, którym wystąpił przeciwko Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 6 2 Gdyby człowiek zgrzeszył, a występkiem wystąpił przeciwko Panu, a zaprzałby rzeczy sobie zwierzonej, i do schowania danej, alboby co wydarł, alboby gwałtem wziął od bliźniego swego; +Kpł Księga Kapłańska 03 6 3 Także jeźliby rzecz zgubioną znalazł, a zaprzałby jej, alboby też przysiągł fałszywie o którąkolwiek rzecz z tych, które czyni człowiek, grzesząc przez nię; +Kpł Księga Kapłańska 03 6 4 Gdyby tedy zgrzeszył, a winien był, wróci rzecz, którą wydarł, albo którą gwałtem wziął, albo też rzecz sobie powierzoną albo rzecz zgubioną, którą znalazł; +Kpł Księga Kapłańska 03 6 5 Albo też o cobykolwiek fałszywie przysiągł: tedy wróci to całe, i piątą część do tego przyda temu, czyje było to; wróci w dzień ofiary za grzech swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 6 A ofiarę za występek swój przywiedzie Panu, barana zupełnego z drobnego bydła według oszacowania twego na ofiarę za grzech do kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 7 I oczyści go kapłan przed Panem, a będzie mu odpuszczona każda z tych rzeczy, którą uczynił, i był jej winien. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 8 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 6 9 Rozkaż Aaronowi i synom jego, i rzecz: Tać będzie ustawa ofiary całopalenia; ofiara całopalenia jest od palenia na ołtarzu, przez całą noc aż do poranku; bo ogień na ołtarzu ustawicznie gorzeć będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 10 I oblecze się kapłan w odzienie swoje lniane, i ubiory lniane oblecze na ciało swoje, i zbierze popiół, gdy spali ogień ofiarę całopalenia na ołtarzu, a wysypie go podle ołtarza. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 11 Potem zewlecze szaty swe, i oblecze się w szaty inne, a wyniesie popiół on za obóz na miejsce czyste. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 12 A ogień na ołtarzu ustawicznie gorzeć będzie, nie będzie gaszony; a będzie zapalał na nim kapłan drwa na każdy poranek, i włoży nań ofiarę całopalenia, a palić będzie na nim tłustość ofiar spokojnych. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 13 Ogień ustawicznie będzie gorzał na ołtarzu, nie będzie gaszony. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 14 A tać też jest ustawa ofiary śniednej, którą ofiarować będą synowie Aaronowi przed obliczem Pańskiem u ołtarza. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 15 Weźmie garść swoję pszennej mąki z tej ofiary śniednej, i z oliwy jej ze wszystkiem kadzidłem, które będzie na ofierze śniednej, i to spali na ołtarzu ku wdzięcznej wonności na pamiątkę jej Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 16 A co zostanie z niej, jeść będą Aaron i synowie jego; bez kwasu jedzone będzie na miejscu świętem; w sieni namiotu zgromadzenia jeść to będą. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 17 Nie będą tego ważyć z kwasem bo za dział ich dałem im to, z ofiar moich ognistych; rzecz najświętsza to jest jako i ofiara za grzech, i jako ofiara za występek. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 18 Każdy mężczyzna z synów Aaronowych jeść to będzie; ustawa to wieczna w narodziech waszych o palonych ofiarach Pańskich; wszystko, co się ich dotknie, poświęcone będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 19 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 6 20 Tać jest ofiara Aarona, i synów jego, którą ofiarować będą Panu w dzień pomazania swego: dziesiątą część efy mąki pszennej za ofiarę śniedną ustawiczną, połowę jej rano, a połowę jej w wieczór. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 21 W pańwi z oliwą będzie gotowana; smażoną przyniesiesz ją, usmażoną ofiarę śniedną w sztukach ofiarować będziesz ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 22 A kapłan pomazany z synów jego po nim ofiarować ją będzie; ustawa to wieczna Panu, wszystka spalona będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 23 I każda śniedna ofiara kapłańska, wszystka spalona będzie; nie będą jej jeść. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 24 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 6 25 Mów do Aarona, i synów jego, a rzecz: Ta będzie ustawa ofiary za grzech: Na miejscu, gdzie biją ofiary całopalenia, będzie zabita ofiara za grzech przed Panem; rzecz najświętsza jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 26 Kapłan, który by ją ofiarował za grzech, jeść ją będzie; na miejscu świętem jedzona będzie; w sieni namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 27 Wszystko, co się dotknie mięsa jej, będzie poświęcone; a jeźliby krwią jej szata pokropiona była, co się pokropiło, omyjesz na miejscu świętem. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 28 Naczynie też gliniane, w którem by ją warzono, stłuczone będzie; a jeźliby w naczyniu miedzianem warzona była, wytrą je, i wymyją wodą. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 29 Wszelki mężczyzna z kapłanów jeść ją będzie; najświętsza to rzecz jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 6 30 A żadna ofiara za grzech, której krew wnaszana bywa do namiotu zgromadzenia dla oczyszczenia w świątnicy, nie będzie jedzona, ale ogniem spalona będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 1 Tać jest ustawa ofiary za występek, która jest najświętsza. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 2 Na miejscu, gdzie biją ofiary całopalenia, zabiją ofiarę za występek, a krwią jej pokropią ołtarz z wierzchu w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 3 A wszystkę tłustość jej ofiarować będzie z niej, ogon i tłustość okrywającą wnętrzności; +Kpł Księga Kapłańska 03 7 4 Obiedwie też nerki z tłustością, która jest na nich, i na polędwicach, i odzieczkę, która jest na wątrobie i na nerkach, odejmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 5 I spali to kapłan na ołtarzu na ofiarę ognistą Panu; ofiara to jest za występek. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 6 Wszelki mężczyzna z kapłanów będzie ją jadł, na miejscu świętem jedzona będzie; rzecz to najświętsza. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 7 Jako ofiara za grzech, tak ofiara za występek jednaką ustawę mają; kapłanowi, który by go oczyszczał, należeć będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 8 Kapłanowi, który by czyję ofiarę całopaloną ofiarował, skóra tejże ofiary, którą ofiarował, należeć będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 9 Także każda ofiara śniedna w piecu upieczona, i wszystko, co na pańwi albo w kotle gotowane będzie, kapłanowi, który to ofiaruje, należeć będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 10 Przytem wszelaka ofiara śniedna, zagnieciona z oliwą albo prażona, wszystkim synom Aaronowym należeć będzie, tak jednemu, jako drugiemu. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 11 Tać też jest ustawa ofiary spokojnej, którą będą ofiarowali Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 12 Jeźliby kto ofiarował na ofiarę dziękczynienia, tedy ofiarować będzie na ofiarę dziękczynienia placki przaśne, zagniatane z oliwą, i kreple przaśne, pomazane oliwą, i mąkę pszenną, smażoną z temi plackami w oliwie zagniecionemi. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 13 Przy tych plackach będzie też chleb kwaszony ofiarował na ofiarę swoję z ofiarą dziękczynienia spokojnych ofiar swoich. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 14 I będzie ofiarował z niego jeden chleb z każdej ofiary na podnoszenie Panu. Kapłanowi, który kropi krwią ofiar spokojnych, należeć to będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 15 Mięso zaś ofiary dziękczynienia, która jest spokojna, w dzień ofiarowania ofiary jego jedzone będzie; nie zostawią z niego nic do jutra. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 16 A jeźliby kto ślubną albo dobrowolną przyniósł ofiarę swoją, w dzień ofiarowania ofiary jego jedzone będzie; a nazajutrz, coby zostało z niej, zjedzą. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 17 Ale jeźliby co zostało mięsa z tej ofiary do trzeciego dnia, ogniem spalone będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 18 A jeźliby kto przecię jadł mięso tej ofiary spokojnej dnia trzeciego, nie będzie przyjemny ten, który ją ofiarował; nie będzie mu płatna, owszem obrzydliwością będzie; a kto by jadł z niej, nieprawość swoję poniesie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 19 Mięso też, które by się dotknęło czego nieczystego, nie będzie jedzone, ale ogniem spalone będzie; mięso zaś inne, każdy czysty jeść je będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 20 A ktobykolwiek jadł mięso z ofiary spokojnej, ofiarowanej Panu, a byłby nieczysty, wytracony będzie człowiek ten z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 21 Jeźliby się też kto dotknął czego nieczystego, bądź nieczystości człowieczej, bądź nieczystości bydlęcej, bądź jakiejkolwiek obrzydliwości nieczystej, a jadłby mięso z ofiary spokojnej, ofiarowanej Panu, tedy wytracony będzie człowiek ten z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 22 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 7 23 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz: Żadnej tłustości z wołu, ani z owiec, ani z kozy, nie będziesz jadł, +Kpł Księga Kapłańska 03 7 24 Aczkolwiek tłustość bydlęcia zdechłego, albo tłustość rozszarpanego może być do wszelakiej potrzeby; ale jeść jej żadnym sposobem nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 25 Albowiem ktobykolwiek jadł tłustość z bydlęcia, które ofiarować będzie człowiek na ofiarę ognistą Panu, niechaj wytracony będzie człowiek ten, który jadł, z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 26 Także żadnej krwi jeść nie będziecie we wszystkich mieszkaniach waszych, tak z ptaków, jako i z bydląt. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 27 Wszelki człowiek, który by jadł jakąkolwiek krew, wytracony będzie człowiek on z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 28 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 7 29 Mów do synów Izraelskich, a rzecz im: Kto by ofiarował ofiarę spokojną swoję Panu, przyniesie ofiarę swoję Panu z ofiary spokojnej swojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 30 Ręka jego przyniesie ofiarę ognistą Panu; tłustość z mostkiem przyniesie, a mostek niech będzie tam i sam obracany na ofiarę przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 31 Potem spali kapłan tłustość na ołtarzu; ale mostek zostanie Aaronowi i synom jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 32 A łopatkę prawą oddacie na podnoszenie kapłanowi z ofiar spokojnych waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 33 Kto też z synów Aaronowych ofiarować będzie krew ofiar spokojnych i tłustość, temu się dostanie łopatka prawa działem. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 34 Albowiem mostek sam i tam obracania, i łopatkę podnoszenia, wziąłem od synów Izraelskich z ofiar ich spokojnych, i dałem je Aaronowi kapłanowi, i synom jego prawem wiecznem od synów Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 35 Toć jest dział pomazanego Aarona, i pomazanych synów jego z ofiar ognistych Pańskich, od dnia, któregom im przystąpić rozkazał ku sprawowaniu urzędu kapłańskiego Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 36 I rozkazał Pan, aby im to dawano było od dnia, którego je pomazał, od synów Izraelskich prawem wiecznem w narodziech ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 37 Tać jest ustawa ofiary całopalenia, ofiary śniednej, i ofiary za grzech, i za występek, i poświęcenia, i ofiary spokojnej. +Kpł Księga Kapłańska 03 7 38 Którą rozkazał Pan Mojżeszowi na górze Synaj, dnia, którego przykazywał synom Izraelskim, aby ofiarowali ofiary swe Panu na puszczy Synaj. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 8 2 Weźmij Aarona i syny jego z nim, i szaty ich, i olejek pomazywania, i cielca na ofiarę za grzech, i dwa barany, i kosz chlebów przaśnych. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 3 A wszystek lud zbierz do drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 4 I uczynił Mojżesz, jako mu rozkazał Pan; i zebrał się wszystek lud do drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 5 Tedy rzekł Mojżesz do zgromadzenia: Toć jest słowo, które rozkazał Pan czynić. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 6 A kazawszy przystąpić Mojżesz Aaronowi i synom jego, omył je wodą; +Kpł Księga Kapłańska 03 8 7 I oblekł go w suknią, a opasał go pasem, i odział go płaszczem, i na wierzch włożył nań naramiennik, i przypasał go pasem naramiennika, i opasał go nim. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 8 Włożył też nań napierśnik, i przyprawił do niego Urim i Tummim. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 9 Także włożył czapkę na głowę jego, a włożył na czapkę na przodek blachę złotą, koronę świętą, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 10 Wziął też Mojżesz olejek pomazywania, i pomazał przybytek, i wszystkie rzeczy, które w nim były, i poświęcił je. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 11 Potem pokropił nim ołtarz siedem kroć, i pomazał ołtarz ze wszystkiem naczyniem jego, i wannę, i stolec jej, aby je poświęcił. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 12 Wlał także olejku pomazywania na głowę Aaronowę, i pomazał go na poświęcenie jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 13 Zatem rozkazał Mojżesz przystąpić synom Aaronowym, a oblókłszy je w szaty, opasał je pasem, i włożył na nie czapki, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 14 Tamże przywiódł cielca ku ofierze za grzech; i włożyli Aaron i synowie jego ręce swe na głowę cielca ofiary za grzech. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 15 I zabił go Mojżesz, a wziąwszy krwi jego, pomazał rogi ołtarza w około palcem swym, i oczyścił ołtarz. Ostatek zaś krwi wylał u spodku ołtarza, i poświęcił go dla oczyszczania na nim. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 16 Wziął potem wszystkę, tłustość, która na wnętrznościach była, i odzieczkę z wątroby, i dwie nerki z tłustością ich, i spalił to Mojżesz na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 17 A cielca z skórą jego i z mięsem jego i z gnojem jego spalił ogniem precz za obozem, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 18 Potem przywiódł barana na ofiarę całopalenia; i włożyli Aaron i synowie jego ręce swe na głowę tego barana. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 19 I zabił go Mojżesz a pokropił krwią jego ołtarz z wierzchu w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 20 A barana porąbał na sztuki jego, i spalił Mojżesz głowę, i sztuki i tłustość. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 21 A wnętrzności i nogi opłukał wodą; i tak spalił Mojżesz wszystkiego barana na ołtarzu. Całopalenie to jest ku wdzięcznej wonności, ofiara ognista jest Panu, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 22 Potem kazał przywieść barana drugiego, barana poświęcenia; i włożyli Aaron i synowie jego ręce swoje na głowę tegoż barana. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 23 A zabiwszy go Mojżesz wziął ze krwi jego, i pomazał nią koniec prawego ucha Aaronowego, i wielki palec prawej ręki jego, także palec wielki prawej nogi jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 24 Rozkazał też przystąpić synom Aaronowym, i pomazał Mojżesz onąż krwią koniec ucha ich prawego, i palce wielkie ich prawej ręki, i palce wielkie nogi ich prawej; i wylał Mojżesz krew na wierzch ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 25 Potem wziął tłustość i ogon, i wszystkę tłustość, która jest około wnętrzności, i odzieczkę z wątroby, i dwie nerki z tłustością ich i łopatkę prawą. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 26 Także z kosza przaśnych chlebów, które były przed Panem, wziął placek przaśny jeden, i bochen chleba z oliwą jeden, i krepel jeden, a położył je na onych tłustościach i na łopatce prawej. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 27 I dał to wszystko w ręce Aaronowi i w ręce synów jego, i obracał to tam i sam za ofiarę obracania przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 28 Potem ono wziął Mojżesz z rąk ich, a spalił na ołtarzu na całopalenie; poświęcenie to jest na wdzięczną wonność, ofiara ognista jest Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 29 Wziął też Mojżesz mostek, i obracał go sam i tam za ofiarę obracania przed Panem; a z barana poświęcenia dostał się Mojżeszowi dział, jako mu był rozkazał Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 30 Wziął jeszcze Mojżesz olejku pomazywania i krwi, która była na ołtarzu, a pokropił Aarona i szaty jego, także syny jego, i szaty synów jego z nim. A tak poświęcił Aarona i szaty jego, i syny jego, i szaty synów jego z nim. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 31 I rzekł Mojżesz do Aarona, i do synów jego: Warzcie to mięso u drzwi namiotu zgromadzenia, i tam je jedzcie, i chleb, który jest w koszu poświęcenia, jakom przykazał, mówiąc: Aaron i synowie jego będą je jedli. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 32 A coby zostało z mięsa i z chleba, ogniem spalicie. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 33 A ze drzwi namiotu zgromadzenia nie wychodźcie przez siedem dni, aż do dnia, którego się wypełni czas poświęcenia waszego; bo przez siedem dni poświęcane będą ręce wasze. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 34 Jako się stało dziś, tak przykazał Pan czynić na oczyszczenie wasze. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 35 Przetoż przy drzwiach namiotu zgromadzenia trwać będziecie we dnie i w nocy przez siedem dni, a strzec będziecie rozrządzenia Pańskiego, abyście nie pomarli; bo mi tak rozkazano. +Kpł Księga Kapłańska 03 8 36 I uczynili Aaron i synowie jego to wszystko, co im rozkazał Pan przez Mojżesza. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 1 I stało się dnia ósmego, wezwał Mojżesz Aarona i synów jego, i starszych Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 2 I rzekł do Aarona: Weźmij sobie cielca młodego na ofiarę za grzech, i barana na ofiarę całopalenia, oboje zupełne, i ofiaruj je przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 3 Do synów zaś Izraelskich rzeczesz, mówiąc: Weźmijcie kozła z kóz na ofiarę za grzech, i cielca, i barana, roczniaki zupełne, zdrowe, na ofiarę całopalenia; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 4 Także wołu, i barana na ofiary spokojne ku ofiarowaniu przed Panem, i ofiarę śniedną nagniecioną z oliwą; albowiem się wam dziś Pan ukaże. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 5 I przynieśli, co rozkazał Mojżesz, przed namiot zgromadzenia; a przystąpiwszy wszystek lud, stanął przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 6 Zatem rzekł Mojżesz: Tać jest rzecz, którą wam Pan rozkazał; czyńcież ją, a ukaże się wam chwała Pańska. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 7 Rzekł zaś Mojżesz do Aarona: Przystąp do ołtarza, a uczyń ofiarę za grzech swój, i ofiarę paloną twoję, a wykonaj oczyszczenie za się i za lud; uczyń też ofiarę od ludu, i uczyń oczyszczenie za lud, jako rozkazał Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 8 Tedy przystąpił Aaron do ołtarza, i zabił cielca na ofiarę za grzech swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 9 I podali mu synowie Aaronowi krew, który omoczywszy palec swój we krwi pomazał rogi ołtarza, a ostatek krwi wylał u spodku ołtarza; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 10 Ale tłustość z nerkami, i odzieczkę z wątrobą z ofiary za grzech spalił na ołtarzu, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 11 Mięso zaś i skórę spalił ogniem precz za obozem. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 12 Zabił też ofiarę całopalenia; i podali mu synowie Aaronowi krew, którą pokropił wierzch ołtarza w około. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 13 Przynieśli mu też ofiarę całopalenia, i sztuki jej i głowę jej; a spalił ją na ołtarzu; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 14 Omył też wnętrzności, i nogi, i spalił je z ofiarą całopalenia na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 15 Potem sprawował ofiarę wszystkiego ludu, i wziął kozła na ofiarę za grzech ludu, którego zabił, i ofiarował go, jako i pierwszego. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 16 Ofiarował też ofiarę całopalenia, i uczynił jej według zwyczaju. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 17 Ofiarował też ofiarę śniedną, a wziąwszy z niej pełną garść swoję, spalił na ołtarzu oprócz ofiary całopalenia porannej. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 18 Zabił też wołu, i barana na ofiarę spokojną, która była za lud; i podali mu synowie Aaronowi krew, którą pokropił ołtarz z wierzchu około. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 19 Podali mu także tłustość z wołu, i z barana ogon, i tłustość okrywającą wnętrzności i nerki, i odzieczkę z wątroby. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 20 Włożyli też tłustości na mostek, i spalili też tłustość na ołtarzu; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 21 Ale mostek i łopatkę prawą obracał Aaron tam i sam na ofiarę obracania przed obliczem Pańskiem, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 22 Tedy podniósłszy Aaron ręce swe do ludu błogosławił im, a zstąpił od ofiarowania ofiary za grzech, i ofiary całopalenia, i ofiary spokojnej. +Kpł Księga Kapłańska 03 9 23 I wszedł Mojżesz i Aaron do namiotu zgromadzenia, a wszedłszy błogosławili ludowi; i okazała się chwała Pańska wszystkiemu ludowi; +Kpł Księga Kapłańska 03 9 24 Bo zstąpiwszy ogień od obliczności Pańskiej spalił na ołtarzu ofiarę całopalenia i tłustości; co gdy widział wszystek lud, wykrzykali a padali na twarzy swoje. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 1 Tedy synowie Aaronowi, Nadab i Abiju, wziąwszy każdy kadzielnicę swoję, włożyli w nią ognia, i włożywszy nań kadzidła ofiarowali przed obliczem Pańskiem ogień obcy, czego im był nie rozkazał. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 2 Przetoż wyszedłszy ogień od twarzy Pańskiej, poraził je; i pomarli przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 3 Zatem rzekł Mojżesz do Aarona: Toć to jest, co powiedział Pan, mówiąc: W tych, którzy przystępują do mnie, poświęcony będę, i przed oblicznością wszystkiego ludu uwielbiony będę; i zamilkł Aaron. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 4 Tedy wezwał Mojżesz Misaela i Elisafana, synów Husyjela, stryja Aaronowego, i rzekł do nich: Przystąpcie, a wynieście bracią waszę z świątnicy precz za obóz. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 5 Przyszli tedy, a wynieśli je i z szatami ich precz za obóz, jako był rozkazał Mojżesz. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 6 Rzekł potem Mojżesz do Aarona i do Eleazara i do Itamara, synów jego: Głów waszych nie obnażajcie, ani szat swych rozdzierajcie, byście nie pomarli, a Bóg nie rozgniewał się na wszystko zgromadzenie. Ale bracia wasi, wszystek dom synów Izraelskich, niech płaczą tego spalenia, które uczynił Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 7 Ze drzwi też namiotu zgromadzenia nie wychodźcie, byście snać nie pomarli; albowiem olejek pomazania Pańskiego jest na was. I uczynili według rozkazania Mojżeszowego. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 8 Zatem rzekł Pan do Aarona, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 10 9 Wina i napoju mocnego nie będziesz pił, ty i synowie twoi z tobą, gdy będziecie mieli wchodzić do namiotu zgromadzenia, abyście nie pomarli; ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych; +Kpł Księga Kapłańska 03 10 10 Abyście rozeznawać mogli między rzeczą świętą, i między rzeczą pospolitą, i między rzeczą nieczystą, i między rzeczą czystą; +Kpł Księga Kapłańska 03 10 11 Ażebyście nauczali synów Izraelskich wszystkich ustaw, które im rozkazał Pan przez Mojżesza. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 12 Mówił potem Mojżesz do Aarona i do Eleazara i Itamara, synów jego, którzy byli pozostali: Weźmijcie ofiarę śniedną, która została od ognistych ofiar Pańskich, a jedzcie ją z przaśnikami przy ołtarzu; bo rzecz najświętsza jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 13 Przetoż jeść ją będziecie na miejscu świętem, bo to prawo twoje, i prawo synów twoich, z ognistych ofiar Pańskich; bo mi tak rozkazano. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 14 Także mostek obracania, i łopatkę podnoszenia będziecie jedli na miejscu czystem, ty i synowie twoi, i córki twoje z tobą; albowiem to prawem tobie, i prawem synom twoim dano z ofiar spokojnych synów Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 15 Łopatkę podnoszenia, i mostek obracania z ofiarami ognistemi, i tłustością przyniosą, aby je tam i sam obracano przed obliczem Pańskiem; a to będzie tobie i synom twoim z tobą prawem wiecznem, jako rozkazał Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 16 Potem Mojżesz szukał pilnie kozła ofiarowanego za grzech, a oto, już spalony był; i dla tego rozgniewawszy się na Eleazara i Itamara, syny Aaronowe, którzy byli pozostali, mówił: +Kpł Księga Kapłańska 03 10 17 Przeczżeście nie jedli ofiary za grzech na miejscu świętem? albowiem to jest rzecz najświętsza, ponieważ ją wam dano, abyście nosili nieprawość wszystkiego ludu na oczyszczenie ich przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 18 A oto, nie jest wniesiona krew jego wewnątrz do świątnicy; mieliście go jeść w świątnicy, jakom rozkazał. +Kpł Księga Kapłańska 03 10 19 Tedy Aaron odpowiedział Mojżeszowi: Oto, dziś ofiarowali ofiarę swoją za grzech, i ofiarę całopalenia swego przed obliczem Pańskiem, a oto mię spotkało; gdybym był jadł dziś ofiarę za grzech, izaliby się to było podobało Panu? +Kpł Księga Kapłańska 03 10 20 To gdy usłyszał Mojżesz, przestał na tem. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 1 Potem mówił Pan do Mojżesza i do Aarona, i rzekł do nich: Powiedzcie synom Izraelskim, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 11 2 Te są zwierzęta, które jeść będziecie ze wszystkich zwierząt, które są na ziemi, +Kpł Księga Kapłańska 03 11 3 Wszelkie bydlę, które ma rozdzielone stopy, i rozdwojone kopyta, a przeżuwa, to jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 4 Ale z tych jeść nie będziecie, które tylko przeżuwają, i z tych, które tylko kopyta dwoją: Wielbłąd, który choć przeżuwa, ale kopyta rozdzielonego nie ma, nieczystym wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 5 Także królik, który choć przeżuwa, ale kopyta rozdzielonego nie ma, nieczystym wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 6 Zając też, choć przeżuwa, ale kopyta rozdzielonego nie ma, nieczystym wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 7 Świnia także, choć ma rozdzielone stopy i rozdwojone kopyto, ale iż nie przeżuwa, nieczystą wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 8 Mięsa ich nie będziecie jeść, ani ścierwu ich dotykać się będziecie, nieczyste wam będą. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 9 To jeść będziecie ze wszystkich rzeczy żyjących w wodach, wszystko co ma skrzele i łuskę, w wodach, w morzu, i w rzekach, to jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 10 Wszystko zaś, co nie ma skrzeli i łuski w morzu i w rzekach, cokolwiek się rucha w wodach i każda rzecz żywiąca, która jest w wodach obrzydliwością wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 11 Obrzydliwością będą wam; mięsa ich jeść nie będziecie, a ścierwem ich brzydzić się będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 12 Owa cokolwiek nie ma skrzeli i łuski w wodach, obrzydliwością wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 13 Tem się też brzydzić będzie z ptastwa, i jeść ich nie będziecie, bo są obrzydliwością; jako orła, i gryfa, i morskiego orła, +Kpł Księga Kapłańska 03 11 14 I sępa, i kani, według rodzaju ich; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 15 Każdego kruka według rodzaju jego; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 16 Także strusia, i sowy i wodnej kani i jastrzębia, według rodzaju ich; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 17 I puchacza, i norka i lelka, +Kpł Księga Kapłańska 03 11 18 I łabędzia, i bąka, i bociana, +Kpł Księga Kapłańska 03 11 19 I czapli, i sojki, według rodzaju ich, i dudka, i nietoperza. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 20 Wszystko, co się czołga po ziemi skrzydła mając, a na czterech nogach chodzi, obrzydliwością wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 21 Wszakże jeść będziecie wszystko, co się czołga po ziemi skrzydła mające, co na czterech nogach chodzi, co ma w nogach ścięgneczka przedłuższe ku skakaniu na nich po ziemi. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 22 Te z nich jeść będziecie: Szarańczą według rodzaju jej, i koniki według rodzaju ich, i skoczki według rodzaju ich, i chrząszcze według rodzaju ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 23 Wszystko zaś, co się czołga po ziemi skrzydlaste, cztery nogi mające, obrzydliwością wam będzie; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 24 Bo się niemi pokalacie. Kto by się dotknął zdechliny ich, nie będzie czystym aż do wieczora; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 25 A ktobykolwiek nosił ścierw ich, upierze szaty swoje, i będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 26 Wszelkie bydlę, które ma rozdzieloną stopę, a kopyta rozdwojonego nie ma, ani też przeżuwa, nieczyste wam będzie; kto by się go dotknął, nieczystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 27 A cokolwiek chodzi na łapach swych ze wszystkich zwierząt, które chodzą na czterech nogach, nieczyste wam będzie; kto by się dotknął ścierwu ich, nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 28 A kto by nosił ścierw ich, upierze odzienie swe, a nieczystym będzie aż do wieczora, bo nieczyste wam są. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 29 Także i te za nieczyste mieć będziecie między płazami, które się włóczą po ziemi, łasica, i mysz, i żaba według rodzajów swoich; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 30 I jeż, i jaszczurka, i tchórz, i ślimak, i kret. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 31 Te nieczyste wam będą między wszystkiemi płazami; kto by się dotknął zdechliny ich, nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 32 A każda rzecz, na którą by co zdechłego z tych rzeczy upadło, nieczysta będzie, tak drzewiane naczynie, jako szata, tak skóra, jako wór; owa każde naczynie, w którem co sprawują, do wody włożone będzie, i nieczyste zostanie aż do wieczora, potem czyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 33 Wszelkie zaś naczynie gliniane, w które by co z tych rzeczy wpadło, ze wszystkiem, coby w niem było, nieczyste się stanie, a samo stłuczone będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 34 Każda też potrawa, którą jadają, gdyby wody nieczystej do niej wlano, nieczystą będzie; i wszelki napój, który pijają z każdego takiego naczynia, nieczystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 35 Owa wszystko, na coby upadło co z onych zdechlin, nieczyste będzie; piec i ognisko rozwalone będą, bo nieczyste są, i za nieczyste wam będą. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 36 Ale studnia i cysterna, i każde zgromadzenie wód czyste będą; coby się jednak dotknęło ścierwu tych rzeczy, nieczyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 37 A jeźliby upadło nieco z ścierwu ich na jakie nasienie, które siane bywa, czyste zostanie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 38 Ale jeźliby na nasienie w wodzie moczone upadło co z ścierwu ich, nieczyste wam będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 39 Jeźliby zdechło bydlę, które jadacie: kto by się dotknął ścierwu jego, nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 40 A kto by jadł ścierw jego, upierze szaty swoje, i nieczystym będzie aż do wieczora; ten, coby precz wynosił on ścierw, upierze szaty swoje, i nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 41 Wszelki także płaz, co się czołga po ziemi, obrzydliwością jest; nie będziecie go jeść. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 42 Cokolwiek się czołga po brzuchu, i cokolwiek na czterech albo więcej nogach się włóczy między wszystkim płazem, który się czołga po ziemi, nie będziecie ich jeść, bo obrzydliwością są. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 43 Nie plugawcie dusz waszych wszelkim płazem, który się czołga po ziemi, i nie mażcie się niemi, byście nie byli splugawieni przez nie; +Kpł Księga Kapłańska 03 11 44 Albowiem Jam jest Pan Bóg wasz: przetoż poświęcajcie się, a bądźcie świętymi, bom Ja święty jest; a nie plugawcie dusz waszych żadnym płazem, który się czołga po ziemi. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 45 Bom Ja jest Pan, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abym wam był za Boga; przetoż bądźcie świętymi, bom Ja święty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 46 Tać jest ustawa około bydła, i ptastwa, i wszelkiej duszy żywej, która się rucha w wodach, i wszelkiej duszy żywej, która się czołga po ziemi. +Kpł Księga Kapłańska 03 11 47 Ku rozeznaniu między nieczystem i między czystem, a między zwierzęty, które się jeść godzi, i między zwierzęty, których się jeść nie godzi. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 1 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 12 2 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz: Niewiasta, która by poczęła i urodziła mężczyznę, nieczysta będzie przez siedem dni: według dni, których odłączona bywa dla choroby swej, nieczysta będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 3 A dnia ósmego obrzezane będzie ciało nieobrzeski jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 4 Ale ona przez trzydzieści dni i trzy dni zostanie we krwi oczyszczenia; żadnej rzeczy świętej nie dotknie się, i ku świątnicy nie pójdzie, aż się wypełnią dni oczyszczenia jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 5 A jeźli dzieweczkę urodzi, nieczysta będzie przez dwie niedziele według oddzielenia swego, a sześćdziesiąt dni i sześć dni zostanie we krwi oczyszczenia swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 6 A gdy się wypełnią dni oczyszczenia jej po synu albo po córce, przyniesie baranka rocznego na ofiarę całopalenia, i gołąbiątko, albo synogarlicę na ofiarę za grzech do drzwi namiotu zgromadzenia do kapłana; +Kpł Księga Kapłańska 03 12 7 Którego ofiarować będzie przed obliczem Pańskiem, i oczyści ją; a tak oczyszczona będzie od pływania krwi swojej. Tać jest ustawa tej, która porodziła mężczyznę albo dzieweczkę. +Kpł Księga Kapłańska 03 12 8 A jeźli nie przemoże dać baranka, tedy weźmie parę synogarlic, albo parę gołąbiąt, jedno na ofiarę całopalenia a drugie na ofiarę za grzech; i oczyści ją kapłan, a tak oczyszczona będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 1 Rzekł zasię Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 13 2 Człowiek, który by miał na skórze ciała swego sadzel, albo liszaj, albo białe blizny, tak iżby się na skórze ciała jego okazała plaga trądu, przywiedziony będzie do Aarona kapłana, albo do którego z synów jego kapłanów. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 3 Tedy ogląda kapłan on sadzel na skórze ciała jego; jeźliby włos na onym sadzelu pobielał, a on sadzel na spojrzeniu byłby głębszy, niż insza skóra ciała jego, plaga trądu jest; przetoż oglądawszy go kapłan, osądzi go być nieczystym. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 4 A jeźliby biała tylko blizna była na skórze ciała jego, a nie byłaby głębsza na spojrzeniu, niż inna skóra, i włosy w niej nie pobielałyby, tedy zamknie kapłan mającego taką zarazę przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 5 Potem obejrzy go kapłan dnia siódmego; a jeźliby ona blizna tak została w oczach jego, a nie szerzyła się ona blizna po skórze, tedy go zamknie kapłan przez siedem dni po wtóre. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 6 I obejrzy go kapłan dnia siódmego po wtóre; a jeźliby ta zaraza poczerniała a nie szerzyłaby się ta zaraza po skórze, tedy go za czystego osądzi kapłan, bo świerzb jest; a on upierze szaty swe, a będzie czystym. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 7 Ale jeźliby się bardziej rozszerzał po skórze świerzb on po oglądaniu kapłanowem i po oczyszczeniu jego, pokaże się znowu kapłanowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 8 Tedy obejrzy go kapłan; a jeźliby się ta zaraza rozszerzała po skórze jego, osądzi go za nieczystego kapłan; bo trąd jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 9 Zaraza trądu gdy będzie na człowieku, przywiedzion będzie do kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 10 Którego obejrzy kapłan; a będzieli sadzel biały na skórze, żeby się uczyniły włosy białe, choćby i zdrowe ciało było na tym sadzelu, +Kpł Księga Kapłańska 03 13 11 Trąd zastarzały jest na skórze ciała jego; i osądzi go za nieczystego kapłan, a nie będzie go zawierał, gdyż nieczystym jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 12 A jeźliby się trąd rozszerzał na skórze, i okryłby trąd wszystkę skórę zarażonego od głowy jego aż do nóg jego, wszędy gdzie oczyma kapłan dojrzeć może; +Kpł Księga Kapłańska 03 13 13 I obejrzy kapłan; a jeźli okrył trąd wszystko ciało jego, za czystą osądzi zarazę jego; bo iż wszystka pobielała, dla tego czysty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 14 Ale którego dnia okazałoby się na takowym mięso dziwie, nieczystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 15 A tak ogląda kapłan mięso dziwie, a osądzi go być za nieczystego; bo ono mięso dziwie nieczyste jest; trąd to jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 16 Ale jeźliby zaś zginęło mięso dziwie, i obróciłoby się w białość, tedy przyjdzie do kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 17 A widząc go kapłan, iż się obróciła zaraza w białość, za czystego osądzi kapłan zarażonego; bo czystym jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 18 Jeźliby zaś był na skórze ciała jego wrzód, a zagoiłby się; +Kpł Księga Kapłańska 03 13 19 A na miejscu wrzodu onego uczyniłby się sadzel biały, albo blizna biała zaczerwieniała, tedy okazana będzie kapłanowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 20 A widząc kapłan, że na wejrzeniu głębsza jest, niż inna skóra, i włosy by jej pobielały, za nieczystego osądzi go kapłan; zaraza trądu jest, z wrzodu wyrosła. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 21 Ale jeźliby ją obaczył kapłan, że w niej włos nie bieleje, i nie jest głębsza nad inszą skórę, ale tylko naczerniała, tedy zamknie kapłan takowego przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 22 A jeźliby się szerzyła po skórze, za nieczystego osądzi go kapłan; zaraza to trądu. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 23 Wszakże jeźliby blizna ona biała na swem miejscu zostawała; i nie szerzyłaby się, zapalenie wrzodu jest; przetoż za czystego osądzi go kapłan. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 24 Także ciało, na którego skórze byłaby sparzelina od ognia, a po zgojeniu onej sparzeliny byłaby blizna biała, zaczerwieniała, albo biała tylko, +Kpł Księga Kapłańska 03 13 25 Ogląda to kapłan; a jeźliby włos w bliźnie pobielał i lśnił się, a na spojrzeniu byłaby głębsza ona blizna niż skóra, trąd jest z sparzeliny wyrosły; przetoż za nieczystego osądzi go kapłan, bo zaraza trądu jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 26 A jeźli kapłan obaczy, że na onej bliźnie białej włos nie pobielał, a iż nie jest głębsza nad inszą skórę, ale iż nieco naczerniała, zamknie kapłan takowego przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 27 I obejrzy go kapłan dnia siódmego; jeźliby się bardziej szerzyła po skórze, osądzi go za nieczystego kapłan: zaraza to trądu. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 28 A jeźliż ta blizna biała zostawa na swem miejscu, a nie szerzy się po skórze, ale się zaczerniwa, przyszczela z sparzenia jest; i osądzi go za czystego kapłan, bo blizna sparzeliny jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 29 Gdyby mąż, albo niewiasta mieli jaką plamę na głowie albo na brodzie: +Kpł Księga Kapłańska 03 13 30 Tedy obejrzy kapłan onę plamę; a będzieli na spojrzeniu głębsza niż insza skóra, i byłby na niej włos pożółkły i subtelny, tedy takowego za nieczystego osądzi kapłan, zmaza jest; trąd na głowie albo na brodzie jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 31 Ale jeźliby obaczył kapłan zarazę onej plamy, a oto na wejrzeniu jest głębsza nad inszą skórę, a nie byłby na niej włos czarny, zamknie kapłan zarazę plamy mającego przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 32 Potem obejrzy kapłan tę zarazę dnia siódmego; a jeźli się nie szerzy zmaza, i nie masz na niej pożółkłego włosa, i na spojrzeniu ta zmaza nie byłaby głębsza nad inszą skórę: +Kpł Księga Kapłańska 03 13 33 Tedy ogolony będzie ten człowiek, ale zmazy onej golić nie będzie; i zamknie kapłan mającego zmazę przez siedem dni po wtóre. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 34 I ogląda kapłan onę zmazę dnia siódmego; a jeźli się nie rozszerzyła zmaza po skórze, a na spojrzeniu nie jest głębsza nad inszą skórę, osądzi go za czystego kapłan; a on uprawszy odzienie swoje, czystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 35 A jeźliby się poczęła szerzyć ona zmaza na skórze po oczyszczeniu jego: +Kpł Księga Kapłańska 03 13 36 Tedy obejrzy go kapłan; a jeźliż się szerzy ona zmaza po skórze, nie będzie więcej upatrował kapłan włosu żółtego; nieczystym jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 37 Wszakże jeźli przed oczyma jego tak zostawa ona zmaza, i włos czarny wyrósłby na niej, zgoiła się ona zmaza, czysty jest i za czystego osądzi go kapłan. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 38 A gdyby też na skórze ciała mężczyzny albo niewiasty były blizny białe, +Kpł Księga Kapłańska 03 13 39 Tedy obejrzy je kapłan; a jeźliby się blizny one białe na skórze ciała jego zaczerniwały, blizna biała jest, wyrosła na skórze; czystym jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 40 Mąż także, któremu by opadły włosy z głowy jego, łysy jest, i czysty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 41 A jeźliżby przeciwko jednej stronie twarzy opadły włosy głowy jego, przełysiały jest, czysty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 42 Wszakże jeźliby na łysinie albo na tem przełysieniu, okazała się blizna biała a sczerwieniałaby, trąd wyrósł z łysiny jego albo z przełysienia jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 43 I obejrzy go kapłan; a jeźliżby sadzel zarazy jego był biały, albo sczerwieniały na łysinie jego, albo na obłysieniu jego, na kształt trądu na skórze ciała: +Kpł Księga Kapłańska 03 13 44 Takowy człowiek trędowaty jest, nieczysty jest, i osądzi go bezpiecznie kapłan za nieczystego; bo na głowie jego jest trąd jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 45 Trędowaty zaś, który by miał na sobie tę zarazę, szaty jego będą rozdarte, i głowa jego będzie odkryta, i usta sobie zakryje; a wołać będzie: Nieczysty, nieczysty jestem. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 46 Po wszystkie dni, póki jest zaraza na nim, nieczystym będzie, bo nieczystym jest, sam będzie mieszkał; precz za obozem będzie mieszkanie jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 47 Jeźliby też na szacie była zaraza trądu, na szacie suknianej albo na szacie lnianej, +Kpł Księga Kapłańska 03 13 48 Albo na osnowie, albo na wątku ze lnu albo z wełny, albo na skórze, albo na jakiejkolwiek rzeczy skórzanej; +Kpł Księga Kapłańska 03 13 49 A byłaby ta zaraza zielona, albo czerwona na szacie, albo na skórze albo na osnowie, albo na wątku, albo na jakiemkolwiek naczyniu skórzanem, zaraza trądu jest; będzie ukazana kapłanowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 50 A oglądawszy kapłan zarazę onę, zamknie onę rzecz zarażoną przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 51 Potem obejrzy zarazę onę dnia siódmego: jeźliby się szerzyła zmaza ona na szacie, albo na osnowie, albo na wątku, albo na skórze, i na każdej rzeczy z skóry urobionej, trąd jest jadowity, zaraza nieczysta jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 52 Tedy spali tę szatę, albo osnowę, albo wątek z wełny, albo ze lnu, albo jakiekolwiek naczynie skórzane, na którem by była zaraza: albowiem jest trąd jadowity, ogniem spalono będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 53 Ale gdyby obaczył kapłan, iż ona zmaza nie szerzy się na szacie, albo na osnowie, albo na wątku, albo na jakimkolwiek naczyniu skórzanem +Kpł Księga Kapłańska 03 13 54 Rozkaże kapłan, aby uprano to, na czem jest zaraza, i zamknie to przez siedem dni po wtóre. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 55 I obejrzy kapłan po upraniu onę zarazę; a jeźli nie odmieniła ona zaraza barwy swojej, choćby się ona zaraza nie rozszerzyła, rzecz nieczysta jest, ogniem ją spalisz; zaraźliwa rzecz jest, bądź na zwierzchniej bądź na spodniej stronie jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 56 Wszakże, jeźliby kapłan obaczył, iż przyczerniejsza będzie zaraza po wypraniu swem, odedrze ją od szaty, albo od skóry, albo od osnowy, albo od wątku. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 57 A jeźliby się jeszcze ukazała na szacie, albo na osnowie, albo na wątku, albo na jakiem naczyniu skórzanem, trąd jest szerzący się: ogniem to spalisz, na czem by była takowa zaraza. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 58 Szatę zaś, albo osnowę, albo wątek, albo każde naczynie skórzane, które byś uprał, a odeszłaby od niego zaraza, upierzesz je po wtóre, a czyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 13 59 Tać jest ustawa o zarazie trądu, na szacie suknianej, albo lnianej albo na osnowie, albo na wątku, albo na jakiemkolwiek naczyniu skórzanem, jako to ma być rozeznano, iż jest czyste albo nieczyste. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 14 2 Tać jest ustawa około trędowatego w dzień oczyszczenia jego: przywiedziony będzie do kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 3 A wynijdzie kapłan precz za obóz: a obaczyli kapłan, że oto uleczona jest zaraza trądu, trądem zarażonego, +Kpł Księga Kapłańska 03 14 4 Tedy rozkaże kapłan temu, który się oczyszcza, aby wziął dwa wróble żywe i zdrowe, i drzewo cedrowe, i jedwabiu karmazynowego, i hizopu. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 5 I rozkaże kapłan zabić jednego wróbla nad naczyniem glinianem, nad wodą żywą. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 6 Wróbla tedy żywego weźmie, i drzewo cedrowe, i jedwab karmazynowy i hizop, a omoczy to wszystko z wróblem żywym we krwi wróbla zabitego nad wodą żywą. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 7 I pokropi tego, który się oczyszcza od trądu, siedem kroć, i ogłosi go być czystym, a puści wróbla żywego w pole. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 8 A ten, który się oczyszcza, upierze szaty swoje, i ogoli wszystkie włosy swoje, a umyje się wodą, i czystym będzie. Potem wnijdzie do obozu, a będzie mieszkał przed namiotem swoim przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 9 Potem dnia siódmego ogoli wszystkie włosy swe, głowę swą, i brodę swą, i brwi nad oczyma swemi, i wszystkie inne włosy swe ogoli; przytem upierze szaty swe, i ciało swe omyje wodą, a tak oczyszczon będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 10 A dnia ósmego weźmie dwu baranków zupełnych, i owcę jednę roczną, zupełną, i trzy dziesiąte części efy mąki pszennej na ofiarę śniedną, zmieszaną z oliwą, i miarkę oliwy, +Kpł Księga Kapłańska 03 14 11 Tedy kapłan, który oczyszcza człowieka, który ma być oczyszczony, postawi z temi rzeczami przed Panem, u drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 12 Potem weźmie kapłan barana jednego, i będzie go ofiarował na ofiarę za występek, z oną miarką oliwy, i będzie to tam i sam obracał na ofiarę obracania przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 13 Zabije też baranka onego na miejscu, gdzie biją ofiary za grzech i ofiarę całopalenia, na miejscu świętem; bo jako ofiara za grzech tak ofiara za występek należy kapłanowi; rzecz najświętsza jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 14 I weźmie kapłan krwi z ofiary za występek, i pomaże kapłan koniec ucha prawego onemu, który się oczyszcza; także palec wielki u prawej ręki jego i palec wielki u prawej nogi jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 15 Weźmie też kapłan z onej miarki oliwy, a naleje na dłoń swoję lewą; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 16 A omoczy palec swój prawy w oliwie, która jest na lewej dłoni jego, i pokropi oliwą z palca swego siedem kroć przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 17 A z ostatku oliwy, która jest na dłoni jego, pomaże kapłan koniec ucha prawego onemu, który się oczyszcza, i wielki palec prawej ręki jego, także wielki palec prawej nogi jego z onejże krwi, która jest ofiarą za występek. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 18 A coby zostało oliwy, która jest na dłoni kapłanowej, pomaże tem głowę onego, który się oczyszcza; i tak go oczyści kapłan przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 19 Uczyni także kapłan ofiarę za grzech, i oczyści tego, który się oczyszcza, od nieczystości jego, a potem zabije ofiarę całopalenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 20 I ofiarować będzie kapłan ofiarę całopalenia, i ofiarę śniedną na ołtarzu; tak oczyści go kapłan, i czystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 21 A jeźliby kto był tak ubogi, iżby tego nie przemógł, tedy weźmie baranka jednego na ofiarę za występek na podnoszenie dla oczyszczenia swego, i jednę dziesiątą część efy mąki pszennej zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną i miarkę oliwy. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 22 Nad to dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt, czego dostać może, z których jedno będzie na ofiarę za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 23 I przyniesie je w ósmy dzień oczyszczenia swego do kapłana, do drzwi namiotu zgromadzenia, przed obliczność Pańską. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 24 Weźmie tedy kapłan baranka ofiary za występek, i miarkę oliwy; i będzie to obracał tam i sam kapłan na ofiarę obracania przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 25 A zabije baranka na ofiarę za występek: a wziąwszy kapłan ze krwi ofiary za występek, pomaże koniec ucha prawego temu, który się oczyszcza; i palec wielki prawej ręki jego, i palec wielki prawej nogi jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 26 Oliwy także naleje kapłan na lewą dłoń swoję. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 27 I kropić będzie kapłan palcem swoim prawym z oliwy, która jest na lewej ręce jego siedem kroć przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 28 Pomaże też kapłan oną oliwą, która jest na dłoni jego, koniec ucha prawego temu, który się oczyszcza; także wielki palec prawej ręki jego, i wielki palec prawej nogi jego na miejscu krwi z ofiary za występek; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 29 A ostatkiem oliwy, która jest na dłoni kapłana, pomaże głowę onego, który się oczyszcza, aby go oczyścił przed Panem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 30 Także uczyni z jedną synogarlicą, albo z jednem gołębięciem, czegokolwiek z tych dostać może. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 31 Czego dostać mógł, jedno z tych będzie ofiarą za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia z ofiarą śniedną; a tak oczyści kapłan tego, który się oczyszcza przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 32 A tać jest ustawa o tym, na którym by była zaraza trądu, który wszystkiego mieć nie może ku oczyszczeniu swemu. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 33 Rzekł potem Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 14 34 Gdy wnijdziecie do ziemi Chananejskiej, którą Ja wam dawam w osiadłość, a dopuściłbym zarazę trądu na który dom osiadłości waszej: +Kpł Księga Kapłańska 03 14 35 Tedy on, którego dom jest, przyjdzie i opowie to kapłanowi, mówiąc: Jakoby zaraza trądu zda mi się być w domu moim, +Kpł Księga Kapłańska 03 14 36 Rozkaże tedy kapłan wyprzątnąć dom pierwej niż sam wnijdzie, aby oglądał zarazę onę, iżby się nic nie splugawiło, coby było w domu, a potem kapłan wnijdzie, aby oglądał on dom. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 37 A oglądając onę zarazę, ujrzeli zarazę na ścianie domu, jakoby dołki czarne, przyzieleńszym, albo przyczerwieńszym, a na spojrzeniu byłoby głębsze niż ściana. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 38 Tedy wynijdzie kapłan z domu onego przede drzwi, i zamknie on dom przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 39 Wróci się potem kapłan dnia siódmego i obejrzy; a jeźli się rozszerzyła zaraza na ścianach domu onego, +Kpł Księga Kapłańska 03 14 40 Rozkaże kapłan wyłamać ono kamienie, na którem by była zaraza, i wyrzucić je precz za miasto na miejsce nieczyste; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 41 A dom rozkaże wewnątrz oskrobać wszędy w około; i wyrzucą on proch który oskrobali, precz za miasto na miejsce nieczyste; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 42 I wezmą kamienie insze i wprawią na miejsce innych kamieni; i wapna też inszego wezmą a potynkują dom. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 43 A jeźliby się odnowiła ona zaraza, i rozszerzyła się po domu po wyrzuceniu kamienia, i po wyskrobaniu domu i po tynkowaniu jego: +Kpł Księga Kapłańska 03 14 44 Tedy wnijdzie kapłan; a ujrzeli, że się rozszerzyła ona zaraza po domu, trąd jest jadowity w domu onym, nieczysty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 45 Zatem rozwalą on dom, kamienie jego, i drzewo jego i wszystko wapno domu onego, a wyniosą precz za miasto na miejsce nieczyste. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 46 A ten kto by wszedł do domu onego, po wszystkie dni, póki był zawarty, nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 47 A kto by spał w onym domu, upierze szaty swoje; także kto by jadł w tymże domu, upierze szaty swoje. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 48 Lecz jeźliby wyszedłszy kapłan obaczył, iż się nie szerzy zaraza po domu po tynkowaniu jego, tedy osądzi kapłan, że dom on jest czysty; bo uleczona jest zaraza ona. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 49 A weźmie na oczyszczenie onego domu dwu wróblów, i drzewo cedrowe, i jedwabiu, karmazynu, i hizopu; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 50 I zabije wróbla jednego nad naczyniem glinianem, nad wodą żywą; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 51 A wziąwszy drzewo cedrowe i hizop, i jedwab karmazynowy, i wróbla żywego, omoczy to wszystko we krwi wróbla zabitego i w wodzie żywej, a pokropi ten dom siedem kroć. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 52 I tak oczyści on dom krwią wróbla onego, i wodą żywą i wróblem żywym i drzewem cedrowem, i hizopem, i jedwabiem czerwonym. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 53 Potem puści wróbla żywego precz za miasto w pole; tak oczyści on dom, i czystym będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 14 54 Tać jest ustawa o każdej zarazie trądu, i plamy czarnej: +Kpł Księga Kapłańska 03 14 55 I o trądzie na szacie i na domu; +Kpł Księga Kapłańska 03 14 56 I o sadzelu, i o świerzbie, i o białej plamie, +Kpł Księga Kapłańska 03 14 57 Żeby poznać, gdy kto jest nieczystym, i gdy kto czystym. Tać jest ustawa około trądu. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 1 Rzekł potem Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 15 2 Powiedzcie synom Izraelskim, a mówcie do nich: Mąż, który by cierpiał płynienie nasienia z ciała swego, nieczysty jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 3 A tać będzie nieczystość płynienia jego: Jeźli wypuści ciało jego płynienie swe, albo żeby się to płynienie zastanowiło w ciele jego, nieczystość jego jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 4 Każda pościel, na której by leżał płynienie cierpiący, nieczysta będzie, i wszystko, na czem by usiadł, nieczyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 5 Kto by się dotknął pościeli jego, upierze szaty swoje, i umyje się wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 6 Kto by też siadł na tem, na czem ten siedział, co z niego nasienie płynie, upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 7 Jeźliby się też kto dotknął ciała męża cierpiącego płynienie, upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 8 A jeźliby plunął płynienie cierpiący na czystego, oplwany upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczysty aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 9 Każde też siodło, na którem by siedział płynienie cierpiący, nieczyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 10 Kto by się też jakiejkolwiek rzeczy dotknął, która była po nim, nieczysty będzie aż do wieczora; a kto by co z tego nosił, upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 11 Także każdy, którego by się dotknął cierpiący płynienie, nie umywszy przedtem rąk swoich w wodzie, upierze szaty swoje, i umyje się wodą, i będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 12 Naczynie też gliniane, którego by się dotknął, co płynienie cierpi, stłuczone będzie, a każde naczynie drzewiane wodą umyte będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 13 A gdyby oczyszczony był ten, który cierpi płynienie, od płynienia swego, naliczy sobie siedem dni podług swego oczyszczenia, i upierze szaty swe, i omyje ciało swoje wodą żywą, i będzie czystym. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 14 Potem dnia ósmego weźmie sobie dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt, a przyszedłszy przed Pana do drzwi namiotu zgromadzenia, odda je kapłanowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 15 Tedy ofiarować będzie kapłan jedno z nich za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia. Tak oczyści go kapłan przed obliczem Pańskiem od płynienia jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 16 A mąż, z którego by wyszło nasienie złączenia, o myje wodą wszystko ciało swe, i będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 17 Każda też szata, i każda skóra, na której by było nasienie złączenia, wyprana będzie wodą, a będzie nieczystą aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 18 Niewiasta także, z którą by obcował mąż cierpiący płynienie nasienia, oboje umyją się wodą, a nieczystymi będą aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 19 Także niewiasta, która by cierpiała chorobę swoję, a płynęłaby krew z ciała jej, przez siedem dni będzie w odłączeniu swem; każdy, coby się jej dotknął, nieczysty będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 20 Na czembykolwiek leżała w odłączeniu swem, nieczyste będzie; także na czem by siedziała, nieczyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 21 Kto by się też dotknął pościeli jej, upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczysty aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 22 Także kto by się dotknął tego, na czem by siedziała, upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczysty aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 23 Jeźliby też co było na łożu jej, albo na czem by ona siedziała, a dotknąłby się kto tego, nieczystym będzie aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 24 A jeźliby mąż spał z nią, a zostałaby nieczystość jej na nim, nieczysty będzie przez siedem dni, i każde łoże, na którem by leżał, nieczyste będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 25 Jeźliby też niewiasta płynienie krwi cierpiała przez wiele dni, mimo czasu miesiąców jej, albo żeby krwi płynienie cierpiała w zwyczajnej chorobie, tedy po wszystkie dni płynienia nieczystości swojej, jako i czasu choroby swojej, nieczystą będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 26 Każda pościel jej, na której by leżała po wszystkie dni płynienia swego, jako pościel w przyrodzonej chorobie będzie, i każda rzecz, na której by siedziała, nieczysta będzie według nieczystości przyrodzonej choroby jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 27 Kto by się kolwiek dotknął tych rzeczy, nieczystym będzie, i upierze szaty swe, i umyje się wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 28 A gdy będzie oczyszczona od płynienia swego, naliczy sobie siedem dni, a potem oczyszczać się będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 29 A dnia ósmego weźmie sobie dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt, i przyniesie je kapłanowi do drzwi namiotu zgromadzenia; +Kpł Księga Kapłańska 03 15 30 Z których ofiarować będzie kapłan, jedno na ofiarę za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia: tak ją oczyści kapłan przed Panem od płynienia nieczystości jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 31 Tak odłączać będziecie syny Izraelskie od nieczystości ich, aby nie pomarli w nieczystości swej, gdyby splugawili przybytek mój, który jest w pośrodku ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 32 Tać jest ustawa około tego, który płynienie cierpi, i z którego wychodzi nasienie złączenia, dla czego splugawiony bywa. +Kpł Księga Kapłańska 03 15 33 Także i około niewiasty, chorującej w odłączeniu swem, i każdego cierpiącego płynienie swe, tak mężczyzny, jako i niewiasty, i męża, który leżał z nieczystą. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 1 Potem mówił Pan do Mojżesza po śmierci dwu synów Aaronowych, którzy ofiarując przed Panem, pomarli; +Kpł Księga Kapłańska 03 16 2 I rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona, brata twego, niech nie wchodzi każdego czasu do świątnicy wewnątrz za zasłonę przed ubłagalnią, która jest na skrzyni, aby nie umarł, bo w obłoku okazować się będę nad ubłagalnią. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 3 Ale tak wchodzić będzie Aaron do świątnicy z cielcem na ofiarę za grzech, a z baranem na ofiarę całopalenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 4 W szatę lnianą poświęconą oblecze się, a ubiory lniane będą na ciele jego; i pasem lnianym opasze się, i czapkę lnianą włoży na głowę; szaty święte są; i umyje wodą ciało swe, a oblecze się w nie. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 5 A od zgromadzenia synów Izraelskich weźmie dwu kozłów na ofiarę za grzech, i jednego baranka na całopalenie. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 6 I będzie ofiarował Aaron cielca swego na ofiarę za grzech, i uczyni oczyszczenie za się, i za dom swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 7 Weźmie też dwu kozłów, a postawi je przed Panem u drzwi namiotu zgromadzenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 8 I rzuci Aaron na oba kozły losy, los jeden Panu, a los drugi Azazelowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 9 I będzie ofiarował Aaron onego kozła, na którego padł los Panu, i ofiarować go będzie za grzech. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 10 Ale kozła, na którego padł los Azazela, postawi żywego przed Panem, aby oczyszczenie uczynił przezeń, a wypuścił go do Azazela na puszczą. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 11 I będzie ofiarował Aaron cielca, na ofiarę za grzech twój, a oczyszczenie uczyni za się, i za dom swój, i zabije cielca na ofiarę za grzech swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 12 Tedy weźmie pełną kadzielnicę węgla rozpalonego z ołtarza przed oblicznością Pańską, i pełne garści swe kadzenia wonnego utłuczonego i wniesie za zasłonę. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 13 A włoży ono kadzenie na ogień przed Panem, aby okrył dym kadzenia ubłagalnią, która jest nad świadectwem, a nie umrze. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 14 Potem wziąwszy ze krwi cielca onego, kropić będzie palcem swym na ubłagalni ku wschodowi słońca; także przed ubłagalnią kropić będzie siedem kroć tą krwią palcem swym. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 15 Zabije też kozła na ofiarę za grzech ludu, a wniesie wewnątrz krew jego za zasłonę; i uczyni ze krwią jego, jako uczynił ze krwią cielca, i kropić będzie nią nad ubłagalnią i przed ubłagalnią. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 16 Tak oczyści świątnicę od nieczystot synów Izraelskich, i od przestępstw ich, i od wszystkich grzechów ich; toż też uczyni namiotowi zgromadzenia, który jest między nimi, w pośrodku nieczystot ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 17 A żaden człowiek niech nie będzie w namiocie zgromadzenia, gdy on wchodzić będzie ku oczyszczaniu do świątnicy, aż wynijdzie i wykona oczyszczenie sam za się i za dom swój, i za wszystko zgromadzenie Izraelskie. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 18 I wynijdzie do ołtarza, który jest przed Panem, a oczyści go; i wziąwszy krwi cielcowej i krwi kozłowej, pomaże rogi ołtarza w około; +Kpł Księga Kapłańska 03 16 19 A pokropi go z wierzchu tąż krwią palcem swym siedem kroć, a oczyści go, i poświęci go od nieczystot synów Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 20 Potem gdy odprawi oczyszczenie świątnicy i namiotu zgromadzenia i ołtarza, ofiarować będzie kozła żywego. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 21 A włożywszy Aaron obie ręce swe na głowę kozła żywego, wyznawać będzie nad nim wszystkie nieprawości synów Izraelskich, i wszystkie przestępstwa ich ze wszystkiemi grzechami ich, a włoży je na głowę kozła onego, i wypuści go przez człowieka na to obranego na puszczą. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 22 A tak poniesie on kozieł na sobie wszystkie nieprawości ich do ziemi pustej; i wypuści kozła onego na puszczą. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 23 Potem wróciwszy się Aaron do namiotu zgromadzenia, złoży z siebie szaty lniane, w które się był oblekł, wchodząc do świątnicy, i zostawi je tam. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 24 Omyje też ciało swoje wodą, na miejscu świętem, i oblecze się w szaty swe; a wyszedłszy sprawować będzie ofiarę całopalenia swego, i ofiarę całopalenia ludu, i uczyni oczyszczenie za się, i za lud. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 25 A tłustość ofiary za grzech spali na ołtarzu. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 26 A ten, który zawiódł kozła do Azazela, upierze szaty swe; a omywszy ciało swoje wodą, potem wnijdzie do obozu. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 27 Cielca zaś ofiarowanego za grzech, i kozła za grzech, których krew wniesiona była ku sprawowaniu oczyszczenia do świątnicy, wyniosą precz za obóz, i spalą ogniem skóry ich, i mięso ich, i gnój ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 28 A ten, co je palić będzie, upierze szaty swoje, a omywszy ciało swoje wodą, potem wnijdzie do obozu. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 29 To też będzie wam za ustawę wieczną: Miesiąca siódmego, dziesiątego dnia tegoż miesiąca, trapić będziecie dusze wasze, i żadnej roboty nie będziecie robić, tak w domu zrodzony, jako przychodzień, który gościem jest między wami; +Kpł Księga Kapłańska 03 16 30 Bo w ten dzień oczyści was kapłan, abyście oczyszczeni byli od wszystkich grzechów waszych przed Panem oczyszczeni będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 31 Sabatem odpocznienia będzie wam to, w który trapić będziecie dusze wasze ustawą wieczną. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 32 A oczyszczać będzie kapłan, który jest pomazany, a którego poświęcone są ręce ku sprawowaniu urzędu miasto ojca jego, a oblecze się w szaty lniane, w szaty święte; +Kpł Księga Kapłańska 03 16 33 I oczyści świątnicę świętobliwości, i namiot zgromadzenia; i ołtarz oczyści, i kapłany, i wszystek lud zgromadzony oczyści. +Kpł Księga Kapłańska 03 16 34 (16:34) I będzie to wam za ustawę wieczną ku oczyszczaniu synów Izraelskich od wszystkich grzechów ich raz w rok. (16:35) I uczynił Mojżesz, jako mu był rozkazał Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 1 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 17 2 Mów do Aarona i do synów jego, i do wszystkich synów Izraelskich, a powiedz im: Tać jest rzecz, którą przykazał Pan mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 17 3 Ktobykolwiek z domu Izraelskiego zabił wołu, albo owcę, albo kozę w obozie, albo kto by zabił za obozem, +Kpł Księga Kapłańska 03 17 4 A do drzwi namiotu zgromadzenia nie przywiódłby tego, aby ofiarował ofiarę Panu, przed przybytkiem Pańskim, krwi winien będzie on mąż, krew przelał; przetoż wytracony będzie on mąż z pośrodku ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 5 Synowie tedy Izraelscy przywiodą ofiary swoje, które zabijali na polu; przywiodą je Panu do drzwi namiotu zgromadzenia, do kapłana; a tak niechaj sprawują ofiary spokojne Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 6 I wyleje kapłan krew na ołtarz Pański u drzwi namiotu zgromadzenia, a spali tłustość ku wdzięcznej wonności Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 7 I nie będą ofiarować więcej ofiar swych dyjabłom, z którymi cudzołożyli; ta ustawa wieczna będzie im w narodziech ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 8 Nadto im jeszcze powiedz: Jeźliby kto z domu Izraelskiego, albo z przychodniów między wami mieszkających chciał ofiarować ofiarę całopalenia, albo inszą ofiarę, +Kpł Księga Kapłańska 03 17 9 A do drzwi namiotu zgromadzenia nie przywiódłby jej, aby ją ofiarował Panu, wytracony będzie człowiek ten z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 10 A ktobykolwiek z domu Izraelskiego, albo z przychodniów którzy by gośćmi byli między nimi, jadł krew jaką, postawię rozgniewaną twarz swą przeciwko człowiekowi krew jedzącemu, i wygładzę go z pośrodku ludu jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 11 Albowiem dusza wszelkiego ciała we krwi jego jest; a Ja dałem ją wam na ołtarz ku oczyszczeniu dusz waszych; bo krew jest, która duszę oczyszcza. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 12 Dla tegoż powiedziałem synom Izraelskim: Żaden między wami nie będzie jadał krwi; ani przychodzień, który gościem jest między wami, nie będzie jadał krwi. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 13 I ktobykolwiek z synów Izraelskich, albo z przychodniów, którzy są gośćmi między wami, goniąc ułowił jakie zwierzę albo ptaka, co się godzi jeść, tedy krew z niego wypuści, i zasypie ją piaskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 14 Bo dusza każdego ciała jest krew jego, która jest miasto duszy jego; przetożem powiedział synom Izraelskim: Krwi wszelkiego ciała jeść nie będziecie; bo dusza wszelkiego ciała jest krew jego; kto by ją kolwiek jadł, wytracony będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 15 Jeźliby też kto jadł co zdechłego, albo od zwierza rozszarpanego, tak w domu zrodzony, jako przychodzień, tedy upierze szaty swoje i omyje się wodą, a nieczystym będzie aż do wieczora; potem czysty będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 17 16 Ale jeźliby nie uprał szat swoich, a ciała swego nie omył, poniesie nieprawość swoję. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 1 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 18 2 Mów do synów Izraelskich, i rzecz im: Jam jest Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 3 Według obyczajów ziemi Egipskiej, w którejście mieszkali, nie czyńcie, ani według obyczajów ziemi Chananejskiej, do której Ja was prowadzę, nie czyńcie, a w ustawach ich nie chodźcie. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 4 Sądy moje czyńcie, a ustaw moich strzeżcie, abyście chodzili w nich; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 5 Przestrzegajcież tedy ustaw moich i sądów moich: które zachowywając człowiek, będzie w nich żył; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 6 Żaden człowiek do bliskiej pokrewnej swojej nie przystępuj, aby odkrył sromotę jej; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 7 Sromoty ojca twego, także sromoty matki twojej nie odkryjesz; matką twoją jest, nie odkryjesz sromoty jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 8 Sromoty żony ojca twego nie odkryjesz; sromota ojca twego jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 9 Sromoty siostry twej, córki ojca twego, także córki matki twojej, tak rodzonej, jako i przyrodniej, nie odkryjesz sromoty ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 10 Sromoty córki syna twego, także sromoty córki córki twojej, nie odkryjesz; bo to sromota twoja. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 11 Sromoty córki żony ojca twego, która się narodziła z ojca twego, siostra twoja jest, nie odkryjesz sromoty jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 12 Sromoty siostry ojca twego nie odkryjesz; bo jest pokrewna ojca twego. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 13 Sromoty siostry matki twojej nie odkryjesz; bo pokrewna matki twojej jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 14 Sromoty brata ojca twego nie odkryjesz, do żony jego nie wnijdziesz; żona stryja twego jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 15 Sromoty synowej twojej nie odkryjesz; żona jest syna twego, nie odkryjesz sromoty jej; +Kpł Księga Kapłańska 03 18 16 Sromoty żony brata twego nie odkryjesz: sromota brata twego jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 17 Sromoty żony, i córki jej, nie odkryjesz; córki syna jej, i córki córki jej nie pojmiesz, abyś odkrył sromotę jej; bo pokrewne są, i sprośna to rzecz jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 18 Siostry żony twej nie pojmuj, abyś jej nie trapił, odkrywając sromotę jej, póki ona żywa. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 19 Do niewiasty, gdy jest w odłączeniu nieczystości, nie przystępuj, abyś odkrył sromotę jej. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 20 Z żoną bliźniego twego obcować nie będziesz, bo byś się splugawił z nią, +Kpł Księga Kapłańska 03 18 21 Z nasienia twego nie dopuszczaj ofiarować Molochowi, abyś nie splugawił imienia Boga twego; Jam Pan +Kpł Księga Kapłańska 03 18 22 Z mężczyną nie będziesz obcował, jako z niewiastą; obrzydliwością to jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 23 Także z bydlęciem żadnem obcować nie będziesz, abyś się z niem miał splugawiać. Niewiasta też niech nie podlega bydlęciu dla obcowania z nim; sprośna rzecz jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 24 Nie plugawcież się temi wszystkiemi rzeczami; bo tem wszystkiem splugawili się poganie, które Ja wyrzucam przed obliczem waszem. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 25 Bo splugawiła się ziemia; przetoż nawiedzę nieprawość jej na niej, i wyrzuci ziemia obywatele swoje. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 26 A tak wy przestrzegajcie ustaw moich i sądów moich, a nie czyńcie żadnych obrzydliwości tych, w domu zrodzony, i przychodzień, który jest gościem w pośrodku was. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 27 Albowiem wszystkie te obrzydliwości czynili ludzie tej ziemi, którzy byli przed wami, czem splugawiona jest ziemia. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 28 Aby was nie wyrzuciła ziemia, gdybyście ją splugawili, jako wyrzuciła naród, który był przed wami. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 29 Albowiem ktobykolwiek co uczynił z tych wszystkich obrzydliwości, zaiste wytracone będą dusze to czyniące z pośrodku ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 18 30 Strzeżcież tedy ustaw moich, nie czyniąc ustaw obrzydliwych, które czyniono przed wami, ani się plugawcie niemi; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 19 2 Mów do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, a powiedz im: Świętymi bądźcie, bom Ja jest święty, Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 3 Każdy matki swojej i ojca swego bójcie się, a sabatów moich przestrzegajcie; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 4 Nie udawajcie się za bałwany, a bogów litych nie czyńcie sobie; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 5 A gdy ofiarować będziecie ofiarę spokojną Panu, tedy z dobrej woli swej ofiarować ją będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 6 W dzień, którego ofiarować będziecie, jedzcie ją i nazajutrz; ale coby zostało aż do trzeciego dnia, ogniem spalone będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 7 A jeźlibyście to jedli dnia trzeciego, obrzydłe będzie, i nie przyjemne. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 8 Ktobykolwiek to jadł, karanie za nieprawość swoję poniesie, bo świętość Pańską splugawił; przetoż wytracona będzie dusza ona z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 9 Gdy będziecie żąć zboża ziemi waszej, nie będziesz do końca pola twego wyrzynał, ani pozostałych kłosów żniwa twego zbierać będziesz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 10 Także winnicy twojej gron do szczętu obierać nie będziesz, ani jagód opadających z winnicy twej nie pozbierasz; ubogiemu i przychodniowi zostawisz je; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 11 Nie kradnijcie, ani zapierajcie, i nie oszukiwajcie żaden bliźniego swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 12 Nie przysięgajcie fałszywie przez imię moje, i nie lżyj imienia Boga twego; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 13 Nie uciskaj gwałtem bliźniego twego, ani go odzieraj; nie zostanie zapłata najemnika u ciebie do jutra. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 14 Nie złorzecz głuchemu, a przed ślepym nie kładź zawady, ale się bój Boga twego; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 15 Nie czyń nieprawości w sądzie. Nie oglądaj się na osobę ubogiego, ani szanuj osoby bogatego; sprawiedliwie sądź bliźniego twego. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 16 Nie będziesz chodził jako obmówca między ludem twoim; nie będziesz stał o krew bliźniego twego; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 17 Nie będziesz nienawidził brata twego w sercu twojem; jawnie strofować będziesz bliźniego twego, a nie ścierpisz przy nim grzechu. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 18 Nie mścij się, i nie chowaj gniewu przeciw synom ludu twego; ale miłuj bliźniego twego, jako siebie samego; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 19 Ustaw moich przestrzegajcie; bydlęcia twego nie spuszczaj z bydlęty rodzaju inszego; pola twego nie osiewaj z mieszanem nasieniem; także szaty z różnych rzeczy utkanej, jako z wełny i ze lnu, nie obłócz na się. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 20 Jeźliby mąż spał z niewiastą, i obcował z nią, a ona będąc niewolnicą, byłaby mężowi poślubiona, a nie byłaby okupiona, ani wolnością darowana, oboje będą karani; ale nie na gardle, ponieważ nie była wolno puszczoną. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 21 I przywiedzie ofiarę za występek swój Panu do drzwi namiotu zgromadzenia, barana za występek. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 22 Tedy oczyści go kapłan przez onego barana za występek przed Panem od grzechu jego, którym zgrzeszył; a będzie mu odpuszczony grzech jego, który popełnił. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 23 Gdy też wnijdziecie do ziemi, a naszczepicie wszelakiego drzewa rodzącego owoc, tedy oberzniecie nieobrzezkę jego, owoce jego; przez trzy lata miejcie je za nieobrzezanie, i jeść ich nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 24 Ale roku czwartego wszystek owoc ich poświęcony będzie na ofiarę chwały Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 25 A piątego roku jeść będziecie owoc jego, aby się wam rozmnożył urodzaj jego; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 26 Nie jedzcie nic ze krwią. Nie bawcie się wieszczbami, ani czarami. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 27 Nie strzyżcie w koło włosów głowy waszej, ani brody swojej oszpecajcie. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 28 Dla umarłego nie rzeżcie ciała waszego, ani żadnego piątna na sobie nie czyńcie; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 29 Nie podasz na splugawienie córki twej, dopuszczając jej wszeteczeństwa, aby się ziemia nie splugawiła, i nie była napełniona ziemia sprośnością. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 30 Sabaty moje zachowywajcie, a świątnicę moję w uczciwości miejcie; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 31 Nie udawajcie się do czarowników, ani do wieszczków, ani od nich rady szukajcie, abyście się od nich nie splugawili; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 32 Przed człowiekiem sędziwym powstań, a czcij osobę starego, i bój się Boga swego; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 33 Będzieli mieszkał z tobą przychodzień w ziemi waszej, nie czyńcie mu krzywdy; +Kpł Księga Kapłańska 03 19 34 Jako jeden z waszych w domu zrodzonych będzie u was przychodzień, który jest u was gościem, i miłować go będziesz jako sam siebie; boście i wy przychodniami byli w ziemi Egipskiej; Jam Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 35 Nie czyńcie nieprawości w sądzie; w rozmierzaniu, w wadze, i w mierze. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 36 Szale sprawiedliwe, gwichty sprawiedliwe, korzec sprawiedliwy i kwartę sprawiedliwą mieć będziecie; Jam jest Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej. +Kpł Księga Kapłańska 03 19 37 Przetoż strzeżcie wszystkich ustaw moich, i wszystkich sądów moich, a czyńcie je; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 20 2 Powiedz synom Izraelskim: Ktobykolwiek z synów Izraelskich, albo z przychodniów mieszkających w Izraelu ofiarował potomstwo swoje Molochowi, śmiercią niech umrze; lud ziemi niechaj go ukamionuje; +Kpł Księga Kapłańska 03 20 3 Bo Ja postawię twarz moję rozgniewaną przeciwko temu mężowi, i wytracę go z pośrodku ludu jego, przeto, iż potomstwo swoje ofiarował Molochowi, i splugawił świątnicę moję, a zmazał imię świątobliwości mojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 4 A jeźliby lud ziemi nie dbając przeglądał mężowi takiemu, który by ofiarował Molochowi potomstwo swe, i nie zabiłby go: +Kpł Księga Kapłańska 03 20 5 Tedy Ja postawię twarz moję zagniewaną przeciw temu mężowi i przeciw domowi jego, i wytracę go i wszystkie, którzy cudzołożąc, szliby za nim, aby cudzołożyli, naśladując Molocha, z pośrodku ludu jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 6 Człowiek, który by się udał do czarowników, i do wieszczków, aby cudzołożył idąc za nimi, postawię twarz swoję rozgniewaną przeciwko niemu, i wytracę go z pośrodku ludu jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 7 Przetoż poświęcajcie się, a bądźcie świętymi; bom Ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 8 A strzeżcie ustaw moich, i czyńcie je; Jam Pan poświęcający was. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 9 Ktobykolwiek złorzeczył ojcu swemu, albo matce swej, śmiercią umrze; ojcu swemu, i matce swej złorzeczył, krew jego będzie na nim. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 10 Kto by się kolwiek cudzołóstwa dopuścił z czyją żoną, ponieważ cudzołożył z żoną bliźniego swego, śmiercią umrze cudzołożnik on i cudzołożnica. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 11 Ktobykolwiek też spał z żoną ojca swego, sromotę ojca swego odkrył, śmiercią umrą oboje; krew ich będzie na nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 12 Jeźliby też kto spał z synową swoją, śmiercią umrą oboje; obrzydliwości się dopuścili, krew ich będzie na nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 13 Mąż także, który by z mężczyzną obcował sposobem niewieścim, obrzydliwość uczynili oba; śmiercią umrą, krew ich będzie na nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 14 Kto by też pojął córkę z matką jej, sprośna rzecz jest; ogniem spalą onego i onę, aby nie była ta sprośność między wami. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 15 Także kto by się złączył z bydlęciem, śmiercią umrze, bydlę też zabijecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 16 Niewiasta, która by przystąpiła do jakiego bydlęcia, aby z niem obcowała, zabijesz niewiastę i bydlę; śmiercią umrą, krew ich będzie na nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 17 Kto by też pojął siostrę swoję, córkę ojca swego, albo córkę matki swej, i widziałby sromotę jej, i ona by widziała sromotę jego, rzecz haniebna jest; przetoż wytraceni będą przed oczyma synów ludu swego; sromotę siostry swej odkrył, nieprawość swoję poniesie. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 18 Kto by spał z niewiastą czasu przyrodzonej choroby jej, i odkryłby sromotę jej, i obnażyłby płynienie jej, i ona by też odkrywała płynienie krwi swojej, wytraceni będą oboje z pośrodku ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 19 Sromoty siostry matki twej i siostry ojca twego nie odkryjesz; bo kto by pokrewną swoję obnażył, nieprawość swoję poniesie. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 20 Kto by też spał z żoną stryja swego, sromotę stryja swego odkrył, grzech swój poniosą, bez dzieci pomrą. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 21 Także kto by pojął żonę brata swego, sprośność jest; sromotę brata swego odkrył, bez dzieci będą. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 22 Strzeżcież tedy wszystkich ustaw moich, i wszystkich sądów moich, a czyńcie je, aby was nie wyrzuciła ziemia, do której Ja was wprowadzę, abyście w niej mieszkali. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 23 A nie chodźcie w ustawach tego narodu, który Ja wypędzam od oblicza waszego; bo to wszystko czynili, i obrzydziłem je sobie. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 24 Wam zaś powiedziałem: Wy posiądziecie ziemię ich, a Ja wam ją dam w dziedzictwo, ziemię opływającą mlekiem i miodem. Jam Pan, Bóg wasz, którym was wyłączył od innych narodów. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 25 A tak wy rozeznawajcie między bydlęciem czystem i nieczystem, i między ptakiem nieczystym i czystym, a nie plugawcie dusz waszych bydłem i ptastwem i wszystkiem, co się czołga po ziemi, którem wam odłączył za nieczyste. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 26 I będziecie mi świętymi, bom Ja święty Pan, i odłączyłem was od innych narodów, abyście byli moimi. +Kpł Księga Kapłańska 03 20 27 Mąż albo niewiasta, w których by był duch czarnoksięski albo wieszczy, śmiercią umrą: kamieniem ukamionują ich, krew ich będzie na nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 1 Rzekł też Pan do Mojżesza: Mów do kapłanów, synów Aaronowych, a powiedz im: Niech się nad umarłym nie plugawi żaden kapłan w ludu swym; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 2 Tylko przy pokrewnym swoim, powinowatym swoim, przy matce swej, i przy ojcu swym, i przy synu swym, i przy córce swej, i przy bracie swym; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 3 Także przy siostrze swej, pannie sobie najbliższej, która nie miała męża; przy tych splugawić się może. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 4 Nie splugawi się przy przełożonym ludu swego, tak żeby się zmazał. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 5 Nie będą sobie czynić łysiny na głowie swej, i brody swej nie mają golić, ani na ciele swem czynić będą rzezania. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 6 Świętymi będą Bogu swemu, i nie splugawią imienia Boga swego; albowiem ofiary ogniste Pańskie, chleb Boga swego, ofiarują; przetoż będą świętymi. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 7 Niewiasty wszetecznej, i w panieństwie naruszonej, pojmować nie będą; także niewiasty odrzuconej od męża jej, pojmować nie będą; bo święty jest każdy z nich Bogu swemu. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 8 A tak będziesz go miał za świętego, bo chleb Boga twego ofiaruje; przetoż świętym będzie tobie, bom Ja święty Pan, który poświęcam was. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 9 Jeźliby się córka kapłańska nierządu dopuściła, ojca swego zelżyła, ogniem spalona będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 10 Najwyższy też kapłan między bracią swą, na którego głowę wylany jest olejek pomazania, i który poświęcił ręce swe, aby obłoczył szaty święte, głowy swej nie obnaży i szat swoich nie rozedrze; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 11 I do żadnego z umarłych nie przystąpi, a nawet i przy ojcu swym, i przy matce swej plugawić się nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 12 Z świątnicy też nie wynijdzie, aby nie splugawił świątnicy Boga swego, gdyż korona olejku pomazania Boga jego jest na nim: Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 13 Tenże pannę w panieństwie jej pojmie. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 14 Wdowy, i odrzuconej i splugawionej nierządnicy, żadnej z tych nie pojmie; ale pannę z ludu swego za żonę. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 15 A nie będzie plugawił nasienia swego w ludu swym; bom Ja Pan, który go poświęcam. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 16 Przytem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 21 17 Powiedz Aaronowi, i rzecz: Ktobykolwiek z potomstwa swego w narodziech swych, miał na sobie wadę, niechaj nie przystępuje, aby ofiarował chleb Boga swego; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 18 Bo żaden mąż, który by miał na sobie wadę, przystępować nie ma; mąż ślepy, albo chromy, albo niezupełnych albo zbytnich członków; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 19 Także mąż, który by miał złamaną nogę, albo złamaną rękę; +Kpł Księga Kapłańska 03 21 20 Także garbaty, i płynących oczu, albo który ma bielmo na oku swem, albo krostawy, albo parszywy, albo wypukły: +Kpł Księga Kapłańska 03 21 21 Wszelki mąż, który by miał jaką wadę, z potomstwa Aarona kapłana nie przystąpi, aby ofiarował ofiary ogniste Panu; wada na nim jest, nie przystąpi, aby ofiarował chleb Boga swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 22 Chleba jednak Boga swego z rzeczy najświętszych i poświęconych pożywać będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 23 Wszakże za zasłonę nie wnijdzie, i do ołtarza nie przystąpi, bo wada na nim jest, aby nie splugawił świątnicy mojej; bom Ja Pan, który ją poświęcam. +Kpł Księga Kapłańska 03 21 24 To mówił Mojżesz do Aarona, i do synów jego, i do wszystkich synów Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 1 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 22 2 Powiedz Aaronowi i synom jego, aby się wstrzymywali od rzeczy, które są poświęcone od synów Izraelskich, a nie plugawili świętego imienia mojego w tem, co mi oni poświęcają; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 3 A tak rzecz do nich: W narodziech waszych, ktobykolwiek przystąpił ze wszystkiego potomstwa waszego do poświęconych rzeczy, które by poświęcili synowie Izraelscy Panu, gdy nieczystość jego na nim jest, wytracony będzie ten od obliczności mojej; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 4 Ktobykolwiek z nasienia Aaronowego był trędowatym albo płynienie nasienia cierpiącym, rzeczy poświęconych jeść nie będzie, póki by się nie oczyścił; także kto by się dotknął jakiej nieczystości ciała zmarłego, albo tego, z którego by płynęło nasienie złączenia. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 5 Także kto by się dotknął czego, co się czołga po ziemi, przez coby się nieczystym stał, albo człowieka, przez którego by się splugawił według wszelakiej nieczystości jego; +Kpł Księga Kapłańska 03 22 6 Ten, kto by się czego z tych rzeczy dotknął, nieczystym będzie aż do wieczora, i nie będzie jadł rzeczy poświęconych, ażby umył ciało swoje wodą. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 7 I aż po zachodzie słońca czystym będzie; a potem będzie jeść z rzeczy poświęconych, bo to jest pokarm jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 8 Ścierwu też i rozszarpanego od zwierza jeść nie będzie, aby się tem nie splugawił; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 9 A tak przestrzegać będą rozkazania mego, aby nie podlegli grzechowi, i nie pomarli w nim, gdyby się splugawili; Jam Pan, który je poświęcam. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 10 Żaden obcy nie będzie jadł z rzeczy poświęconych; komornik kapłański, ani najemnik nie będzie jadł rzeczy poświęconych. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 11 A jeźliby kapłan człowieka kupił za pieniądze swoje, ten jeść będzie z rzeczy tych; także zrodzony w domu jego, ci będą jadać z pokarmów jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 12 Lecz córka kapłańska, która by szła za męża obcego, ta z ofiar podnoszenia rzeczy świętych jeść nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 13 Gdyby zaś córka kapłańska wdową została, albo odrzuconą była od męża, i dziatek nie miała, a wróciłaby się w dom ojca swego, tak jako w dzieciństwie swem, chleb ojca swego jeść będzie; ale żaden obcy jeść z niego nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 14 A jeźliby kto jadł z niewiadomości rzeczy poświęcone, nadda piątą część do tego, i odda kapłanowi rzecz poświęconą. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 15 Aby nie plugawili rzeczy poświęconych, które synowie Izraelscy ofiarują Panu, +Kpł Księga Kapłańska 03 22 16 I nie przywodzili na się karania za występek, gdyby jedli poświęcone rzeczy ich; bom Ja Pan, który je poświęcam. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 17 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 22 18 Powiedz Aaronowi i synom jego, i wszystkim synom Izraelskim, a mów do nich: Ktobykolwiek z domu Izraelskiego, albo z przychodniów w Izraelu ofiarował ofiarę swoję według wszystkich ślubów swoich, i według wszystkich darów dobrowolnych swoich, które by ofiarowali Panu na ofiarę całopalenia; +Kpł Księga Kapłańska 03 22 19 Z dobrej woli swej ofiarować będzie zupełnego samca z bydła rogatego, z owiec, i z kóz. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 20 Coby miało na sobie wadę, ofiarować nie będzie; bo nie będzie przyjemne od was. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 21 Jeźliby kto ofiarował ofiarę spokojną Panu, pełniąc ślub, albo dobrowolny dar oddając z rogatego bydła, albo z drobnego bydła, bez wady będzie, aby przyjemne było; żadnej wady nie będzie na nim. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 22 Ślepego, albo ułomnego, albo na czem ochromionego, albo guzowatego, albo krostawego, albo parszywego, nie ofiarujcie Panu, ani na ofiarę ognistą dawajcie ich na ołtarz Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 23 Wołu też albo owcę zbytnich albo niezupełnych członków za dobrowolny dar ofiarować je możesz: ale ślub z nich przyjemny nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 24 Zgniecionego i stłuczonego i przerwanego, i rzezanego nie będziecie ofiarować Panu; w ziemi waszej nie uczynicie tego. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 25 Ani z ręki cudzoziemca nie będziecie ofiarować chleba Bogu waszemu z tych wszystkich rzeczy, bo ułomek jest w nich; wadę mają, nie będą przyjemne od was. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 26 Nad to rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 22 27 Wół, albo owca, albo koza, gdy się urodzi, niech będzie siedem dni przy matce swojej, a dnia ósmego, i potem będzie przyjemne ku palonej ofierze Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 28 Krowy też, ani owcy z płodem ich, nie zabijecie dnia jednego. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 29 A gdybyście ofiarowali ofiarę dziękczynienia Panu, z dobrej woli swej ofiarować będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 30 Onegoż dnia jedzona będzie; nie zostawicie z niej nic aż do jutra; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 31 Przetoż strzeżcie przykazań moich, a czyńcie je; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 22 32 I nie plugawcie imienia mego świętego, abym był poświęcony w pośrodku synów Izraelskich. Ja Pan, który was poświęcam; +Kpł Księga Kapłańska 03 22 33 Którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abym wam był za Boga; Ja Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 1 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 23 2 Powiedz synom Izraelskim, a mów im: Święta uroczyste Pańskie, które nazywać będziecie zgromadzenia święte, te są święta uroczyste moje. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 3 Przez sześć dni robić będziecie; ale w dzień siódmy sabat odpocznienia, zgromadzenie święte, żadnej roboty czynić nie będziecie; sabat Pański jest we wszystkich mieszkaniach waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 4 A teć są uroczyste święta Pańskie, zgromadzenia święte, które obchodzić będziecie pewnego ich czasu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 5 Miesiąca pierwszego, dnia czternastego tegoż miesiąca, między dwoma wieczorami święto przejścia Pańskiego. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 6 Potem dnia piętnastego tegoż miesiąca, święto przaśników będzie Panu; przez siedem dni chleby przaśne jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 7 A dnia pierwszego zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 8 Ale będziecie ofiarowali ofiarę ognistą Panu przez siedem dni. Dnia także siódmego zgromadzenie święte będzie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 9 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 23 10 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz im: Gdy wnijdziecie do ziemi którą Ja wam dawam, a będziecie żąć zboże wasze, tedy przyniesiecie snop pierwiastek żniwa waszego do kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 11 I będzie tam i sam obracał on snop przed obliczem Pańskiem, aby był przyjemny za was; nazajutrz po sabacie podnosić go będzie kapłan. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 12 Zabijecie też dnia, którego obracać będziecie on snop, baranka zupełnego, rocznego na ofiarę całopalenia Panu; +Kpł Księga Kapłańska 03 23 13 Przy tem ofiarę jego śniedną ze dwu dziesiątych części efy mąki pszennej, zadziałanej z oliwą na paloną ofiarę Panu dla wdzięcznej wonności; także ofiarę jego mokrą, wina czwartą część hynu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 14 A chleba i prażma, i nowego zboża jeść nie będziecie aż do dnia, którego przyniesiecie ofiarę Bogu waszemu; ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 15 Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 16 Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni; tedy ofiarować będziecie ofiarę śniedną nową Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 17 Z domów waszych przyniesiecie chleby na obracanie tam i sam; dwa chleby, ze dwu dziesiątych części pszennej mąki z kwasem upieczone będą; pierwiastki to Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 18 A ofiarować z tym chlebem będziecie siedem baranków rocznych zupełnych, i cielca jednego, i dwu baranów; na ofiarę całopalenia będą Panu z ofiarą śniedną ich i z mokremi ofiarami ich; ofiara to ognista na wdzięczną wonność Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 19 Zabijecie też kozła jednego za grzech, i dwa baranki roczne na ofiarę spokojną. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 20 I będzie je obracał tam i sam kapłan z chlebem pierwiastek na ofiarę sam i tam obracania przed obliczem Pańskiem, i ze dwiema barankami; i będą święte rzeczy Panu dla kapłana. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 21 I ogłosicie w ten dzień święto; zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie; ustawa to będzie wieczna we wszystkich mieszkaniach waszych, w narodziech waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 22 A gdy żąć będziecie zboże ziemi waszej, nie będziesz do końca pola twego dożynał, i kłosów pozostałych żniwa twego zbierać nie będziesz: ubogiemu, i przychodniowi zostawisz je; Jam Pan Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 23 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 23 24 Powiedz synom Izraelskim, mówiąc: Miesiąca siódmego, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli sabat, pamiątkę trąbienia, zgromadzenie święte. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 25 Żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynili, lecz ofiarować będziecie ofiarę ognistą Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 26 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 23 27 Lecz dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego, dzień oczyszczania jest; zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie trapić dusze wasze, ofiarując ognistą ofiarę Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 28 Żadnej roboty nie będziecie czynili w ten dzień; bo dzień oczyszczania jest na oczyszczenie was przed obliczem Pana, Boga waszego. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 29 A wszelka dusza, która by się nie trapiła tego dnia, wytracona będzie z ludu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 30 Także, ktobykolwiek czynił robotę jaką w tenże dzień, wytracę człowieka tego z pośrodku ludu jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 31 Żadnej roboty nie czyńcie; ustawa to będzie wieczna w narodziech waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 32 Sabat odpocznienia mieć będziecie, gdy trapić będziecie dusze swe; dziewiątego dnia tegoż miesiąca, wieczór, od wieczora aż do wieczora, obchodzić będziecie sabat wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 33 Rzekł zaś Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 23 34 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz: Piętnastego dnia tegoż siódmego miesiąca będzie święto kuczek przez siedem dni Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 35 Dnia pierwszego zgromadzenie święte będzie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 36 Przez siedem dni ofiarować będziecie ofiarę ognistą Panu; dnia ósmego zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie ofiarowali ofiarę ognistą Panu; święto jest, żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynili. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 37 Teć są święta uroczyste Pańskie, które obchodzić będziecie, zgromadzenia święte, abyście ofiarowali ofiarę ognistą Panu, całopalenie, i ofiarę śniedną, i ofiarę spokojną i ofiary mokre, każdą w dzień swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 38 Oprócz sabatów Pańskich, i oprócz darów waszych, i oprócz wszystkich ślubów waszych, i oprócz wszystkich dobrowolnych podarków waszych, które oddawać będziecie Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 39 Wszakże piętnastego dnia miesiąca siódmego, gdy zbierzecie urodzaj ziemi, będziecie obchodzili święto Panu przez siedem dni; dnia pierwszego odpocznienie, także dnia ósmego odpocznienie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 40 Tedy weźmiecie sobie pierwszego dnia owocu z drzewa co najpiękniejszego, i gałązek palmowych, i gałązek drzewa gęstego, i wierzbiny od potoku, i weselić się będziecie przed Panem Bogiem waszym przez siedem dni. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 41 A obchodzić będziecie to święto Panu przez siedem dni na każdy rok. Ustawa to wieczna w narodziech waszych; każdego miesiąca siódmego obchodzić je będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 42 W kuczkach mieszkać będziecie przez siedem dni; każdy zrodzony w Izraelu mieszkać będzie w kuczkach, +Kpł Księga Kapłańska 03 23 43 Aby wiedzieli potomkowie wasi, iżem w namiotach kazał mieszkać synom Izraelskim, gdym je wywiódł z ziemi Egipskiej; Ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 23 44 I opowiedział Mojżesz święta uroczyste Pańskie synom Izraelskim. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 24 2 Rozkaż synom Izraelskim, abyć przynieśli oliwy z drzewa oliwnego czystej, wytłoczonej ku świeceniu, aby lampy gorzały ustawicznie. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 3 Przed zasłoną świadectwa w namiocie zgromadzenia sporządzi je Aaron, aby się paliły od wieczora aż do poranku przed obliczem Pańskiem ustawicznie; ustawa to wieczna w narodziech waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 4 Na świeczniku czystym stawiać będzie lampy przed obliczem Pańskiem zawżdy. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 5 Weźmiesz też mąki pszennej, a upieczesz z niej dwanaście placków; ze dwu dziesiątych części efy będzie placek jeden. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 6 Potem położysz je dwiema rzędami, sześć w rzędzie jednym na stole czystym przed obliczem Pańskiem. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 7 Włożysz też na każdy rząd kadzidła czystego, aby było miasto chleba spalone, na pamiątkę ku ofierze ognistej Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 8 Na każdy dzień sabatu kłaść je będzie kapłan porządnie przed Panem zawżdy, biorąc je od synów Izraelskich przymierzem wiecznem. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 9 I będą należały Aaronowi i synom jego, którzy je jeść będą na miejscu świętem, albowiem rzeczą im to najświętszą jest z ognistych ofiar Pańskich, ustawą wieczną. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 10 Tedy wyszedł syn niewiasty Izraelskiej, którego miała z mężem Egipskim, między syny Izraelskimi; i poswarzyli się w obozie syn onej niewiasty Izraelskiej z mężem Izraelskim. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 11 I złorzeczył syn niewiasty Izraelskiej a imię Boże bluźnił, dla czego przywiedziony był do Mojżesza. A imię matki jego było Salomit, córka Dybrego z pokolenia Dan. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 12 I podali go do więzienia, ażby im oznajmiono, co z nim rozkaże Pan czynić. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 13 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 24 14 Wywiedź tego bluźniercę precz za obóz, a niech włożą wszyscy, którzy to słyszeli, ręce swe na głowę jego, i niech go ukamionuje wszystko zgromadzenie. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 15 A synom Izraelskim opowiedz, mówiąc: Ktobykolwiek złorzeczył Bogu swemu, odniesie karanie za grzech swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 16 Także kto by zbluźnił imię Pańskie, śmiercią umrze, kamionując ukamionuje go wszystko zgromadzenie; tak przychodzień jako w domu zrodzony, gdyby zbluźnił imię Pańskie, umrze. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 17 Także jeźliby kto zabił jakiegokolwiek człowieka, śmiercią umrze. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 18 A jeźliby kto zabił bydlę wróci inne bydlę za bydlę. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 19 Kto by też oszkaradził bliźniego swego, według tego, jako uczynił, niech mu się stanie. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 20 Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb; według tego, jako oszkaradził człowieka, tak mu się też niech stanie. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 21 Kto by zabił bydlę, wróci insze; ale kto by zabił człowieka, umrze. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 22 Prawo jednakie mieć będziecie; tak przychodzień, jako i w domu zrodzony będzie u was; bom ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 24 23 To gdy opowiedział Mojżesz synom Izraelskim, wywiedli onego bluźniercę za obóz, i ukamionowali go. (24:24) I uczynili synowie Izraelscy według tego, jako przykazał Pan Mojżeszowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 1 Rzekł nad to Pan do Mojżesza na górze Synaj, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 25 2 Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Gdy wnijdziecie do ziemi, którą Ja wam daję, tedy święcić będzie ziemia sabat Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 3 Przez sześć lat osiewać będziesz pole twoje, i przez sześć lat winnice twoje obrzynać będziesz, zbierając urodzaje z niej; +Kpł Księga Kapłańska 03 25 4 Ale roku siódmego sabat odpocznienia mieć będzie ziemia, sabat Pański; pola twego nie będziesz osiewał, ani winnicy twojej obrzynał. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 5 Co się samo przez się zrodzi zboża twego, nie będziesz_żął, i jagód zaniechanej winnicy twojej nie będziesz zbierał; rok odpocznienia będzie miała ziemia. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 6 I będzie, co się urodzi w onem odpocznieniu ziemi, tobie na pokarm, i słudze twemu, i służebnicy twej, i najemnikowi twemu i przychodniowi twemu, który mieszka z tobą. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 7 Także bydłu twemu, i zwierzowi, który jest w ziemi twojej, będzie wszystek urodzaj jej na pokarm. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 8 Naliczysz też sobie siedem tygodni lat, to jest siedem kroć siedem lat; i uczyniąć dni siedmiu tygodni lat czterdzieści i dziewięć lat. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 9 Tedy każesz zatrąbić w trąbę huczną miesiąca siódmego, dnia dziesiątego tegoż miesiąca; w dzień oczyszczenia każecie zatrąbić po wszystkiej ziemi waszej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 10 I święcić będziecie rok pięćdziesiąty, a obwołacie wolność w ziemi wszystkim obywatelom jej. Lato miłościwe mieć będziecie; i wróci się każdy do osiadłości swojej, i każdy do rodziny swojej wróci się. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 11 To miłościwe lato pięćdziesiątego roku miewać będziecie; nie będziecie siać, i nie będziecie żąć tego, co się samo przez się zrodzi, ani zbierać będziecie gron z winnic zaniechanych. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 12 Bo miłościwy rok jest, święty wam będzie; co się na polu przedtem zrodziło, to jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 13 W ten miłościwy rok wróci się każdy do osiadłości swojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 14 Jeźli co sprzedasz bliźniemu twemu, albo co kupisz od bliźniego twego, niech nie oszukiwa jeden drugiego. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 15 Według liczby lat po miłościwym roku kupisz od bliźniego twego; i według liczby lat dochody sprzeda tobie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 16 Jeźli więcej będzie lat, tem drożej oszacujesz kupno ono; a jeźli mniej będzie lat, tedy też taniej oszacujesz kupno ono, ponieważ tylko liczba dochodów sprzedawa się tobie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 17 A tak nie oszukiwajcie żaden bliźniego swego, ale się bój każdy Boga swego; bom Ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 18 Przestrzegajcie ustaw moich, i sądy moje zachowywajcie, i czyńcie je, abyście mieszkać mogli w ziemi onej bezpiecznie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 19 Tedy wyda ziemia owoc swój, a będziecie jeść aż do sytości, i będziecie mieszkać bezpiecznie w niej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 20 A jeźlibyście rzekli: Cóż będziemy jeść roku siódmego, jeźli nie będziem siać ani zbierać urodzajów naszych? +Kpł Księga Kapłańska 03 25 21 Tedy rozkażę błogosławieństwu memu przyjść na was roku szóstego, i przyniesie urodzaj na trzy lata. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 22 I będziecie siać roku ósmego, a będziecie jeść urodzaj stary aż do roku dziewiątego; póki nie nadejdą pożytki jego, stare jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 23 Ziemia tedy nie będzie sprzedawana na wieczność; bo moja jest ziemia, a wyście gośćmi i przychodniami u mnie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 24 A po wszystkiej ziemi osiadłości waszej pozwolicie wykupywać ziemię. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 25 Gdyby zubożał brat twój, a sprzedałby nieco z majętności swojej, i przyszedłby mający prawo odkupienia, powinny jego niech wykupi, co sprzedał brat jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 26 A jeźliby kto nie miał tego coby odkupić mógł, a sam by przemógł, i znalazł dostatek na to wykupno: +Kpł Księga Kapłańska 03 25 27 Tedy obrachowawszy lata od sprzedania swego, wróci co zbywa temu, któremu sprzedał: a wróci się do majętności swojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 28 A jeźliby nie miał dostatku, aby wrócił, tedy zostanie majętność sprzedana w ręku tego, który ją kupił, aż do roku miłościwego, i ustąpi mu jej w rok miłościwy, a on wróci się do majętności swojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 29 Jeźliby też sprzedał dom mieszkania w mieście murowanem, będzie miał wolność wykupić go, póki nie wynijdzie rok sprzedania jego, cały rok będzie miał prawo do wykupienia jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 30 A jeźli go nie wykupi, póki nie wynijdzie rok cały, tedy zostanie on dom w mieście murowanem temu, który go kupił, dziedzicznie, i potomkom jego +Kpł Księga Kapłańska 03 25 31 I nie ustąpi w miłościwe lato. Ale domy we wsiach, które nie są murem obtoczone, te prawem jako pole ziemi szacowane będą; będą mogły być odkupowane, i w miłościwe lato z rąk obcych wynijdą. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 32 Ale miasta Lewitów, i domy w dziedzicznych mieściech ich każdego czasu wykupowane być mogą przez Lewity. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 33 Lecz temu co kupuje od Lewitów, wynijdzie kupno domu, i miejskiej osiadłości jego, w rok miłościwy gdyż domy miast Lewickich są dziedziczne ich, w pośrodku synów Izraelskich. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 34 Ale pole na przedmieściu ich nie będzie sprzedawane; bo dziedzictwem ich jest wiecznem. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 35 Gdyby też zubożał brat twój, a osłabiałaby ręka jego przy tobie, podeprzesz go; a jako i przychodzień niech się żywi przy tobie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 36 Nie bierz od niego lichwy, ani płatu, ale się bój Boga swego, aby się żywił brat twój przy tobie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 37 Pieniędzy twoich nie dawaj mu na lichwę, ani mu z zysku pożyczaj żywności twojej. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 38 Jam Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abym wam dał ziemię Chananejską, a był wam za Boga. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 39 Jeźliby też zubożał brat twój przy tobie, tak żeby się tobie zaprzedał, nie będziesz go dręczył służbą niewolniczą; +Kpł Księga Kapłańska 03 25 40 Jako najemnik, jako przychodzień będzie u ciebie, aż do roku miłościwego służyć ci będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 41 Potem wynijdzie od ciebie on, i dzieci jego z nim, a wróci się do rodziny swojej, i do dziedzictwa przodków swych wróci się. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 42 Słudzy bowiem moi są, którem Ja wywiódł z ziemi Egipskiej, niechże nie będą sprzedawani jako niewolnicy. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 43 Nie będziesz panował nad nimi surowie, ale się będziesz bał Pana Boga twego. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 44 Niewolnik też twój, i niewolnica twoja, które mieć będziesz, będą z narodów tych, które są około was, z nich kupować będziecie niewolnika i niewolnicę. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 45 Także też syny przychodniów mieszkających między wami kupować będziecie, i z potomstwa tych, którzy są z wami, które spłodzili w ziemi waszej, a ci będą wam za dziedzictwo. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 46 Prawem dziedzicznem trzymać je będziecie, i synowie wasi po was, abyście je dziedzicznie odzierżeli, na wieki służby ich używać będziecie; lecz nad bracią swą, syny Izraelskimi, żaden nad bratem swoim nie będzie panował surowie. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 47 Jeźliby się też gość albo przychodzień zbogacił, który mieszka z tobą, a zubożałby brat twój przy nim, tak żeby się zaprzedał gościowi, albo przychodniowi, który jest z tobą, albo potomstwu z domu cudzoziemców, +Kpł Księga Kapłańska 03 25 48 Gdyby się zaprzedał, może być wykupiony; ktokolwiek z braci jego odkupi go; +Kpł Księga Kapłańska 03 25 49 Albo stryj jego, albo syn stryja jego odkupi go, albo z bliskich pokrewnych jego z rodziny jego, odkupi go, albo jeźliby przemógł, wykupi się sam. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 50 I porachuje się z onym, co go kupił, od roku, którego mu się sprzedał, aż do miłościwego lata, aby pieniądze, za które się sprzedał, odłożone były według liczby lat, jako z najemnikiem, z nim sobie postąpi. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 51 Jeźliby jeszcze nie mało lat zostawało, wedle nich wróci okup swój z pieniędzy, za które kupiony jest. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 52 A jeźliby nie wiele lat zostawało do miłościwego lata, tedy porachuje się z nim, a według onych lat wróci okup swój. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 53 Jako najemnik doroczny niech będzie u niego; nie będzie nad nim surowie panował przed oczyma twemi. +Kpł Księga Kapłańska 03 25 54 A jeźliby się tym obyczajem nie wykupił, tedy wynijdzie w miłościwe lato, on i dzieci jego z nim; +Kpł Księga Kapłańska 03 25 55 Albowiem synowie Izraelscy są sługami moimi; sługami moimi są, którem wywiódł z ziemi Egipskiej, Ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 1 Nie czyńcie sobie bałwanów, ani obrazu rytego; ani słupów stawiajcie sobie, ani kamienia w obraz wyrytego stawiajcie w ziemi waszej, abyście mu się kłaniali; bom Ja Pan, Bóg wasz. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 2 Sabaty moje zachowywajcie, a świątnicę moję w uczciwości miejcie; Jam Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 3 Jeźli w ustawach moich chodzić będziecie, i przykazania moje chować i czynić będziecie: +Kpł Księga Kapłańska 03 26 4 Spuszczę wam deszcz czasu swego, i wyda ziemia urodzaj swój, i drzewa polne wydadzą owoc swój; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 5 I trwać będzie młoćba do zbierania wina, a zbieranie wina trwać będzie do siewu; będziecie jeść chleb swój do sytości, i mieszkać będziecie bezpiecznie w ziemi swej. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 6 Bo dam pokój w ziemi, i będziecie spali, a nie będzie, kto by was przestraszył; wyplenię też złego zwierza z ziemi, a miecz nie przejdzie ziemi waszej. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 7 Owszem będziecie gonić nieprzyjacioły wasze, i upadną przed wami od miecza. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 8 Pięć waszych będą gonić sto, a sto waszych dziesięć tysięcy gonić będą, i polegną nieprzyjaciele wasi przed wami od miecza. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 9 Bo obrócę się do was, a rozkrzewię was, i rozmnożę was, i utwierdzę przymierze moje z wami. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 10 I będziecie jedli z dawna zachowałe zboże, i stare, gdy nowe nastaną, wyprzątniecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 11 I wystawię przybytek mój między wami, a nie uprzykrzy was sobie dusza moja. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 12 I będę chodził między wami, a będę wam za Boga, a wy mnie będziecie za lud. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 13 Jam Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abyście im nie służyli; i połamałem łańcuchy jarzma waszego, abyście chodzili prosto. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 14 A jeźlibyście mię nie słuchali, i nie czynili wszystkich tych przykazań; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 15 I jeźli ustawy moje wzgardzicie, a sądami moimi będzie się brzydziła dusza wasza, żebyście nie czynili wszystkich przykazań moich, i wzruszylibyście przymierze moje: +Kpł Księga Kapłańska 03 26 16 Ja też wam to uczynię: nawiedzę was strachem, suchotami i gorączką, które wam oczy popsują a boleścią napełnią dusze wasze, a siać będziecie próżno nasienie wasze, bo je zjedzą nieprzyjaciele wasi; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 17 I postawię twarz moję przeciwko wam, i porażeni będziecie od nieprzyjaciół waszych, i panować będą nad wami, którzy was mają w nienawiści; i będziecie uciekali, choć was nikt gonić nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 18 A jeźliż ani tak nie usłuchacie mię, przydam siedem kroć więcej karania dla grzechów waszych; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 19 I zetrę pychę mocy waszej, i uczynię niebo nad wami jako żelazo, a ziemię waszę jako miedź; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 20 I wniwecz się obróci praca wasza; bo nie wyda ziemia wasza użytku swego, i drzewa ziemi nie wydadzą owocu swego. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 21 A jeźli chodzić będziecie, mnie się sprzeciwiając, a nie zechcecie mię słuchać, przydam kaźni waszych siedmiorako dla grzechów waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 22 Bo puszczę na was zwierz polny, i osieroci was, i wyniszczy bydło wasze, i upleni was, i spustoszeją drogi wasze. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 23 A jeźliż tem się nie nakarzecie, ale chodzić będziecie, mnie się sprzeciwiając: +Kpł Księga Kapłańska 03 26 24 Ja też pójdę wam się sprzeciwiając, i bić was będę siedmiorako dla grzechów waszych; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 25 I przywiodę na was miecz, który się sowicie zemści zgwałcenia przymierza; a gdy się zbieżycie do miast waszych, tedy puszczę powietrze morowe między was, a będziecie podani w ręce nieprzyjacielskie. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 26 A gdy złamię podporę chleba waszego, będą piekły dziesięć niewiast chleb wasz w piecu jednym, i będą wam oddawać chleb wasz pod wagą, i będziecie jeść, a nie najecie się. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 27 A jeźli i przeto nie usłuchacie mię, ale chodzić będziecie, mnie się sprzeciwiając: +Kpł Księga Kapłańska 03 26 28 Ja też pójdę w gniewie przeciwko wam; i Ja też karać was będę siedmiorako więcej dla grzechów waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 29 I będziecie jeść ciało synów waszych, i ciało córek waszych jeść będziecie. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 30 I wygubię po górach kaplice wasze, a porozwalam słoneczne bałwany wasze; i składę trupy wasze na kloce obrzydłych bałwanów waszych, a będzie się wami brzydziła dusza moja. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 31 I podam miasta wasze na spustoszenie, a poburzę świątnice wasze, i nie przyjmę więcej wdzięcznej wonności waszej. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 32 I spustoszę ziemię, że się nad nią zdumieją nieprzyjaciele wasi, mieszkając w niej. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 33 A was samych rozproszę między narody, i dobędę za wami miecza; a będzie ziemia wasza pusta, i miasta wasze zburzone. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 34 Tedy rada będzie ziemia odpocznieniu swemu po wszystkie dni spustoszenia swego; a wy będziecie w ziemi nieprzyjaciół waszych, tedy odpocznie ziemia, i rada będzie odpocznieniu swemu. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 35 Przez wszystkie dni spustoszenia swego odpoczywać będzie; bo nie miała odpocznienia w sabaty wasze, gdyście wy mieszkali w niej. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 36 A którzy z was pozostaną, tedy przywiodę strach na serca ich, w ziemiach nieprzyjaciół ich, że je gonić będzie chrzęst liścia padającego; i będą uciekali jako przed mieczem, i padać będą, chociaż ich nikt gonić nie będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 37 I padnie jeden na drugiego jako od miecza, choć ich nikt gonić nie będzie; ani się ostoicie przed nieprzyjacioły waszymi. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 38 I poginiecie między narody, i pożre was ziemia nieprzyjaciół waszych. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 39 A którzy z was zostaną, wywiędną dla nieprawości swojej w ziemi nieprzyjaciół swoich; także dla nieprawości ojców swych z nimi wywiędną. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 40 Ale jeźli wyznają nieprawość swoję, i nieprawość ojców swych według przestępstwa swego, którem wystąpili przeciwko mnie, i według którego chodzili, sprzeciwiając mi się; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 41 Żem też i Ja chodził sprzeciwiając się im, a iżem je wprowadził do ziemi nieprzyjaciół ich; jeźli, mówię, na ten czas poniży się serce ich nieobrzezane, i cierpliwie znosić będą kaźń za nieprawości swoje: +Kpł Księga Kapłańska 03 26 42 Tedy ja też wspomnę na przymierze moje z Jakóbem, i na przymierze moje z Izaakiem, i na przymierze moje z Abrahamem wspomnę, i na tę ziemię wspomnę. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 43 A ziemia będąc od nich uwolniona, rada będzie odpocznieniu swemu, gdy pusta będzie dla nich; a oni będą cierpliwie nosić karanie za nieprawość swą, przeto że sądy moje wzgardzili, i ustawami mojemi brzydziła się dusza ich. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 44 Wszakże dla tego i na ten czas, gdy będą w ziemi nieprzyjaciół swoich, nie odrzucę ich, ani ich tak sobie obrzydzę, żebym je wyniszczyć miał, i wzruszyć przymierze moje z nimi; +Kpł Księga Kapłańska 03 26 45 Bom Ja Pan, Bóg ich. Ale wspomnę na nie dla przymierza uczynionego z przodkami ich; którem wywiódł z ziemi Egipskiej, przed oczyma poganów, abym im był za Boga, Ja Pan. +Kpł Księga Kapłańska 03 26 46 Teć są ustawy i sądy i prawa, które postanowił Pan między sobą, i między syny Izraelskimi na górze Synaj przez Mojżesza. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Kpł Księga Kapłańska 03 27 2 Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Gdyby człowiek ślubem poślubił duszę Panu, według szacunku twego da okup. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 3 A będzie tak szacunek twój: Za mężczyznę od dwudziestu lat aż do sześćdziesiąt lat, będzie szacunek twój pięćdziesiąt syklów srebra według wagi świątnicy. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 4 A jeźli jest biała głowa szacunek twój będzie trzydzieści syklów, +Kpł Księga Kapłańska 03 27 5 A jeźli od piątego roku aż do dwudziestego roku, tedy będzie szacunek twój za mężczyznę dwadzieścia syklów a za białą głowę dziesięć syklów. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 6 A jeźli za dziecię od jednego miesiąca aż do pięciu lat, tedy będzie szacunek twój za mężczyznę pięć syklów srebra, a za dzieweczkę szacunek twój trzy sykle srebra. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 7 A jeźli od sześćdziesiąt lat i wyżej będzieli mężczyzna tedy będzie szacunek twój piętnaście syklów a za białą głowę dziesięć syklów. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 8 Lecz jeźliby był tak ubogi, żeby nie mógł oddać szacunku twego, tedy go stawią przed kapłana, i oszacuje go kapłan, według przemożenia tego który ślubował, oszacuje go kapłan. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 9 Jeźliby też bydlę z tych, które się ofiarują na ofiarę Panu, poślubił, każde, które odda Panu będzie święte. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 10 Nie odmieni go, ani da innego za nie, lepszego za gorsze, albo gorszego za lepsze; jeźliby też jakokolwiek odmienił bydlę za bydlę, tedy i ono, i to, które za nie dano będzie święte. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 11 A jeźliby które nie czyste bydlę poślubił z tych, co nie bywają ofiarowane Panu, tedy stawi to bydlę przed kapłana, +Kpł Księga Kapłańska 03 27 12 I oszacuje kapłan bądź dobre, bądź złe, a jako je oszacuje kapłan, tak będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 13 A jeźliby je kto odkupić chciał, przyda piątą część nad szacunek twój. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 14 Jeźliby też kto poświęcił dom swój, żeby był święty Panu, tedy go oszacuje kapłan bądź dobry, bądź zły; jako go oszacuje kapłan, tak zostanie. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 15 A gdyby ten, który poświęcił, chciał odkupić dom swój, przyda piątą część pieniędzy na szacunek twój, i będzie jego. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 16 Jeźli też kto część roli z dziedzictwa swego poświęcił Panu tedy będzie szacunek twój według zasiewku jej; gdzie się wysieje chomer jęczmienia, za pięćdziesiąt syklów srebra szacowane będzie. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 17 Jeźli do miłościwego lata poświęcił rolę swoję, według szacunku twego zostanie. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 18 Ale jeźliżby po miłościwem lecie poświęcił rolę twoję tedy kapłan obrachuje mu pieniądze według lat zostawających do miłościwego lata i umniejszy mu się z szacunku twego. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 19 A chciałliby odkupić rolą, ten, który ją poświęcił, przyda piątą część pieniędzy do szacunku twego i zostanie przy niej. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 20 Ale gdzie by nie odkupił roli onej, a sprzedana by była rola komu inszemu, nie może być odkupiona. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 21 I będzie ona rola, gdy wynijdzie miłościwe lato święta Panu, jako rola poświęcona a przyjdzie w osiadłość kapłanowi. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 22 A jeźliby kto rolą kupioną, która nie była z ról dziedzictwa jego poślubił Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 23 Tedy porachuje mu kapłan sumę szacunku twego aż do roku miłościwego, i da szacunek ten dnia onego za rzecz poświęconą Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 24 A w miłościwe lato wróci się rola od tego, od kogo ją kupiono, do tego, który dziedzicznie trzymał rolą onę. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 25 A każdy szacunek twój będzie wedle sykla świątnicy, a dwadzieścia pieniędzy sykiel waży. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 26 Wszakże pierworodnego, a które prawem pierworodztwa bywa ofiarowane Panu z bydła, nikt go nie poświęci, bądź wół bądź owca, ponieważ Pańskie są. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 27 A jeźliby z bydląt nieczystych było, odkupi je według szacunku twego, i przyda piątą część nad to; a jeźliby go nie odkupiono, niechże sprzedane będzie według szacunku twego. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 28 Każda jednak rzecz poślubiona, którą by kto poślubił Panu ze wszystkiego, co ma z ludzi, i z bydła, i z ról osiadłości swojej, nie będzie sprzedawana, ani odkupowana; bo wszelka rzecz poślubiona najświętsza jest Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 29 Wszelkie bydlę poślubione, które się pod ślubem oddawa, od człowieka nie będzie odkupione, ale śmiercią umrze. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 30 Wszystkie także dziesięciny ziemi z nasienia ziemi, z owocu drzewa, Pańskie są; bo poświęcone są Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 31 Ale kto by chciał odkupić co z dziesięcin swoich, piątą część ceny przyda do nich. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 32 Także wszystkie dziesięciny z rogatego bydła, i z drobnego bydła, wszystkiego, co przechodzi pod laską pasterską, każde dziesiąte będzie poświęcone Panu. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 33 Nie będzie przebierał między dobrem albo złem, ani go odmieniać będzie; a jeźliby je jakokolwiek odmienił, będzie to i ono odmienione poświęcone, nie ma być odkupione. +Kpł Księga Kapłańska 03 27 34 Teć są przykazania, które rozkazał Pan Mojżeszowi do synów Izraelskich na górze Synaj. +Lb Księga Liczb 04 1 1 I mówił Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, w namiocie zgromadzenia pierwszego dnia miesiąca wtórego, roku wtórego, po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, temi słowy: +Lb Księga Liczb 04 1 2 Obliczcie sumę wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich według narodów ich, i według domów ojców ich według imion ich, każdego mężczyznę według głów ich. +Lb Księga Liczb 04 1 3 Ode dwudziestu lat, i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę z Izraela; policzycie je według hufców ich, ty i Aaron. +Lb Księga Liczb 04 1 4 I będzie z wami z każdego pokolenia jeden mąż, któryby przedniejszy był w domu ojców swoich. +Lb Księga Liczb 04 1 5 A teć są imiona mężów, którzy z wami będą; z pokolenia Rubenowego Elizur, syn Sedeurów. +Lb Księga Liczb 04 1 6 Z pokolenia Symeonowego Salamijel, syn Surysaddajów. +Lb Księga Liczb 04 1 7 Z pokolenia Judowego Naason, syn Aminadabów. +Lb Księga Liczb 04 1 8 Z pokolenia Isascharowego Natanael syn Suharów. +Lb Księga Liczb 04 1 9 Z pokolenia Zabulonowego Elijab, syn Helonów. +Lb Księga Liczb 04 1 10 Z synów Józefowych, z pokolenia Efraimowego Elisama, syn Ammiudów; z pokolenia Manasesowego Gamalijel, syn Pedasurów. +Lb Księga Liczb 04 1 11 Z pokolenia Benjaminowego Abidan, syn Gedeonów. +Lb Księga Liczb 04 1 12 Z pokolenia Danowego Achyjezer, syn Ammisadajów. +Lb Księga Liczb 04 1 13 Z pokolenia Aserowego Pagijel, syn Ochranów. +Lb Księga Liczb 04 1 14 Z pokolenia Gadowego Elijazaf, syn Duelów. +Lb Księga Liczb 04 1 15 Z pokolenia Neftalimowego Achyra, syn Enanów. +Lb Księga Liczb 04 1 16 Ci zwoływani będą najzacniejsi z ludu książęta w pokoleniach ojców swych; wodzami wojsk Izraelskich będą. +Lb Księga Liczb 04 1 17 Przyzwali tedy do siebie Mojżesz i Aaron mężów tych, którzy z imienia mianowani są. +Lb Księga Liczb 04 1 18 I zebrali wszystko zgromadzenie dnia pierwszego miesiąca wtórego, i przyznawali się do rodzajów swych według familii swych, według domów ojców swych i według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, według osób swych. +Lb Księga Liczb 04 1 19 Jako rozkazał Pan Mojżeszowi, tak je policzył na puszczy Synaj. +Lb Księga Liczb 04 1 20 I było synów Rubena, pierworodnego Izraelowego, rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, według osób ich, wszystkiego pogłowia męskiego od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 21 Naliczono ich z pokolenia Rubenowego czterdzieści i sześć tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 1 22 Z synów Symeonowych rodzajów ich, według familii ich, według domów ojców ich, naliczonych jego, według liczby imion, według osób ich, wszystkiego pogłowia męskiego od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 23 Naliczono ich z pokolenia Symeonowego pięćdziesiąt i dziewięć tysięcy i trzy sta. +Lb Księga Liczb 04 1 24 Z synów Gadowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę. +Lb Księga Liczb 04 1 25 Naliczono ich z pokolenia Gadowego czterdzieści i pięć tysięcy i sześć set i pięćdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 1 26 Z synów Judowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 27 Naliczono ich z pokolenia Judowego siedemdziesiąt i cztery tysiące i sześć set. +Lb Księga Liczb 04 1 28 Z pokolenia Isascharowego rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 29 Naliczono ich z pokolenia Isascharowego pięćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 1 30 Z synów Zabulonowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 31 Naliczono ich z pokolenia Zabulonowego pięćdziesiąt i siedem tysięcy i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 1 32 Z synów Józefowych, a naprzód z synów Efraimowych, rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 33 Naliczono ich z pokolenia Efraimowego czterdzieści tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 1 34 Z synów zaś Manasesowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 35 Naliczono ich z pokolenia Manasesowego trzydzieści i dwa tysiące i dwieście. +Lb Księga Liczb 04 1 36 Z synów Benjaminowych rodzajów ich, według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 37 Naliczono ich z pokolenia Benjaminowego trzydzieści i pięć tysięcy i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 1 38 Z synów Danowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 39 Naliczono ich z pokolenia Danowego sześćdziesiąt i dwa tysiące i siedemset. +Lb Księga Liczb 04 1 40 Z synów Aserowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 41 Naliczono ich z pokolenia Aserowego czterdzieści tysięcy i jeden i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 1 42 Z synów Neftalimowych rodzajów ich według familii ich, według domów ojców ich, według liczby imion, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 1 43 Naliczono ich z pokolenia Neftalimowego pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 1 44 Cić są policzeni, które policzył Mojżesz i Aaron, i książęta Izraelskie, dwanaście mężów, którzy byli wybrani po jednemu z domów ojców swych. +Lb Księga Liczb 04 1 45 I było wszystkich policzonych synów Izraelskich według domów ojców ich, od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich wychodzących na wojnę z Izraela; +Lb Księga Liczb 04 1 46 Było wszystkich policzonych sześć kroć sto tysięcy i trzy tysiące, i pięć set i pięćdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 1 47 Ale Lewitowie według pokolenia ojców swych nie byli policzeni między nimi. +Lb Księga Liczb 04 1 48 Bo rozkazał był Pan Mojżeszowi, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 1 49 Tylko pokolenia Lewi nie będziesz liczył, a sumy ich nie policzysz między syny Izraelskie; +Lb Księga Liczb 04 1 50 Ale postanowisz Lewity nad przybytkiem świadectwa, i nad wszystkiem naczyniem jego, i nad wszystkiem co należy do niego. Oni nosić będą przybytek i wszystkie naczynia jego; oni też służyć będą w nim, a około przybytku obozem się kłaść będą. +Lb Księga Liczb 04 1 51 A gdy się będzie ruszał przybytek, składać go będą Lewitowie; także gdy stanowić się będzie przybytek, stawiać go będą Lewitowie; a kto by obcy do niego przystąpił, umrze. +Lb Księga Liczb 04 1 52 I będą stawać obozem synowie Izraelscy, każdy według pułków swoich, i każdy pod chorągwią swoją, w wojsku swem. +Lb Księga Liczb 04 1 53 Ale Lewitowie kłaść się będą obozem około przybytku świadectwa, aby nie przyszedł gniew mój na zgromadzenie synów Izraelskich: i będą Lewitowie trzymać straż u przybytku świadectwa. +Lb Księga Liczb 04 1 54 Uczynili tedy synowie Izraelscy według wszystkiego, co był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili. +Lb Księga Liczb 04 2 1 Zatem rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 2 2 Każdy z synów Izraelskich kłaść się będą obozem pod chorągwią swoją według znaków domów ojców swych; naprzeciwko około namiotu zgromadzenia kłaść się będą. +Lb Księga Liczb 04 2 3 A ci się obozem położą na wschód słońca: Chorągiew wojska Judowego według hufców swych, a hetmanem nad syny Judowymi Naason, syn Aminadabów; +Lb Księga Liczb 04 2 4 A w wojsku jego policzonych siedemdziesiąt i cztery tysiące i sześć set. +Lb Księga Liczb 04 2 5 Podle niego położy się obozem pokolenie Isascharowe, a hetmanem nad syny Isascharowymi Natanael, syn Suharów; +Lb Księga Liczb 04 2 6 A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 2 7 Podle nich pokolenie Zabulonowe, a hetmanem nad syny Zabulonowymi Elijab, syn Helonów. +Lb Księga Liczb 04 2 8 A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i siedem tysięcy i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 2 9 Wszystkich policzonych w obozie Judowym sto tysięcy, osiemdziesiąt tysięcy, i sześć tysięcy i cztery sta według hufców ich; ci naprzód pociągną. +Lb Księga Liczb 04 2 10 Chorągiew obozu Rubenowego położy się na południe według hufców swych, a hetmanem nad syny Rubenowymi Elisur, syn Sedeurów; +Lb Księga Liczb 04 2 11 A w wojsku jego policzonych czterdzieści i sześć tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 2 12 Podle niego położy się obozem pokolenie Symeonowe, a hetmanem nad syny Symeonowymi Selumijel, syn Surysaddajów; +Lb Księga Liczb 04 2 13 A w wojsku jego policzonych pięćdziesiąt i dziewięć tysięcy i trzy sta. +Lb Księga Liczb 04 2 14 Potem pokolenie Gadowe, a hetmanem nad syny Gadowymi Elijazaf, syn Rehuelów; +Lb Księga Liczb 04 2 15 A w wojsku jego policzonych czterdzieści i pięć tysięcy, i sześć set i pięćdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 2 16 Wszystkich policzonych w obozie Rubenowym sto tysięcy, pięćdziesiąt tysięcy i jeden, cztery sta i pięćdziesiąt według hufców ich; a ci w rzędzie wtórym pociągną. +Lb Księga Liczb 04 2 17 Potem pójdzie namiot zgromadzenia z wojskiem Lewitów, w pośrodku wojska; jakim porządkiem stawać będą obozem, takim pociągną każdy w szyku swym pod chorągwią swoją. +Lb Księga Liczb 04 2 18 Chorągiew obozu Efraimowego według hufców swych ku zachodowi, a hetmanem nad syny Efraimowymi Elisama, syn Ammiudów; +Lb Księga Liczb 04 2 19 A w wojsku jego policzonych czterdzieści tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 2 20 A podle niego pokolenie Manasesowe, a hetmanem nad syny Manasesowymi Gamalijel, syn Pedasurów. +Lb Księga Liczb 04 2 21 A w wojsku jego policzonych trzydzieści i dwa tysiące i dwieście. +Lb Księga Liczb 04 2 22 Podle nich pokolenie Benjaminowe, a hetmanem nad syny Benjaminowymi Abidan, syn Giedeonów; +Lb Księga Liczb 04 2 23 A w wojsku jego policzonych trzydzieści i pięć tysięcy i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 2 24 Wszystkich policzonych w obozie Efraimowym sto tysięcy i osiem tysięcy i sto według hufców swoich; a ci w trzecim rzędzie pociągną. +Lb Księga Liczb 04 2 25 Chorągiew obozu Danowego położy się ku północy według hufców swych, a hetmanem nad syny Danowymi Achiezer, syn Ammisadajów; +Lb Księga Liczb 04 2 26 A w wojsku jego policzonych sześćdziesiąt i dwa tysiące i siedem set. +Lb Księga Liczb 04 2 27 A podle niego położy się obozem pokolenie Aserowe a hetmanem nad syny Aserowymi Pagijel, syn Ochranów; +Lb Księga Liczb 04 2 28 A w wojsku jego policzonych czterdzieści tysięcy i jeden i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 2 29 Potem pokolenie Neftalimowe, a hetmanem nad syny Neftalimowymi Ahira, syn Enanów; +Lb Księga Liczb 04 2 30 A w jego wojsku policzonych pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 2 31 A tak wszystkich policzonych obozu Danowego sto tysięcy, pięćdziesiąt i siedem tysięcy i sześć set; a ci na ostatku pociągną pod chorągwią swoją. +Lb Księga Liczb 04 2 32 Cić są policzeni synów Izraelskich według domów ojców ich, wszystkich policzonych w obozie według hufców ich sześć kroć sto tysięcy, i trzy tysiące i pięć set i pięćdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 2 33 Ale Lewitów nie liczono między syny Izraelskie, jako był Pan rozkazał Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 2 34 I uczynili synowie Izraelscy według wszystkiego; jako rozkazał Pan Mojżeszowi, tak się stanowili obozem przy chorągwiach swych, i ciągnęli każdy według familii swych, i według domów ojców swych. +Lb Księga Liczb 04 3 1 A teć są rodzaje Aarona i Mojżesza w dzień, którego mówił Pan z Mojżeszem na górze Synaj. +Lb Księga Liczb 04 3 2 A te są imiona synów Aaronowych: Pierworodny Nadab, potem Abiu, Eleazar, i Itamar. +Lb Księga Liczb 04 3 3 Te są imiona synów Aaronowych, kapłanów pomazanych, których ręce poświęcone były ku sprawowaniu urzędu kapłańskiego. +Lb Księga Liczb 04 3 4 Ale pomarli Nadab i Abiu przed Panem, gdy ofiarowali ogień obcy przed Panem na puszczy Synaj, a zeszli bez potomstwa; dla tego Eleazar i Itamar odprawowali urząd kapłański przed obliczem Aarona, ojca swego. +Lb Księga Liczb 04 3 5 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 3 6 Każ przystąpić pokoleniu Lewiego, a postaw je przed Aaronem kapłanem, aby mu służyli, +Lb Księga Liczb 04 3 7 A trzymali straż jego, i straż wszystkiego zgromadzenia, przed namiotem zgromadzenia, wykonywając usługę przybytku. +Lb Księga Liczb 04 3 8 Także aby strzegli wszystkiego naczynia namiotu zgromadzenia, i trzymali straż synów Izraelskich, a odprawowali usługę przybytku. +Lb Księga Liczb 04 3 9 Oddasz tedy Lewity Aaronowi, i synom jego; bo właśnie oddani są jemu z synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 3 10 Aarona zaś i syny jego przełożysz, aby przestrzegali kapłaństwa swego: bo przystąpiłliby kto obcy, umrze. +Lb Księga Liczb 04 3 11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 3 12 A oto, Ja wziąłem Lewity z pośrodku synów Izraelskich miasto wszelkiego pierworodnego, otwierającego żywot, między synami Izraelskimi, i będą moi Lewitowie. +Lb Księga Liczb 04 3 13 Albowiem mnie przynależy wszelkie pierworodne; ode dnia, któregom pobił wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem sobie każde pierworodne w Izraelu; od człowieka aż do bydlęcia moi będą; Jam Pan. +Lb Księga Liczb 04 3 14 Rzekł też Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 3 15 Policz syny Lewiego, według domów ojców ich, według familii ich; każdego mężczyznę urodzonego od miesiąca i wyżej, policzysz je. +Lb Księga Liczb 04 3 16 I policzył je Mojżesz według mowy Pańskiej, jako mu było rozkazane. +Lb Księga Liczb 04 3 17 I były synów Lewiego te imiona: Gerson, i Kaat, i Merary. +Lb Księga Liczb 04 3 18 Te zaś imiona synów Gersonowych według domów ich: Lobni i Semei. +Lb Księga Liczb 04 3 19 A synowie Kaatowi według domów swych: Amram, i Izaar, Hebron, i Husyjel. +Lb Księga Liczb 04 3 20 Synowie zaś Merarego według domów swych: Naheli i Muzy; te są familije Lewiego według domów ojców ich. +Lb Księga Liczb 04 3 21 Z Gersona familija Lobnicka, i familija Semeicka; teć są familije Gersonowe. +Lb Księga Liczb 04 3 22 Policzonych ich według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, było policzonych siedem tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 3 23 Te familije Gersonowe za przybytkiem kłać się będą ku zachodowi. +Lb Księga Liczb 04 3 24 A książęciem domu ojca Gersonitów: Elijazaf, i syn Laelów. +Lb Księga Liczb 04 3 25 A pod strażą synów Gersonowych będzie przy namiocie przybytek zgromadzenia, przybytek i namiot, przykrycie jego, i zasłona u drzwi namiotu zgromadzenia; +Lb Księga Liczb 04 3 26 I opony sieni, i zasłona we drzwiach u sieni, która jest przed przybytkiem i przy ołtarzu w około, i sznury jego, do wszelkiej potrzeby jego. +Lb Księga Liczb 04 3 27 Z Kaata zaś poszła familija Amramitów, i familija Izaaritów, i familija Husyjelitów. Teć były domy Kaatytów. +Lb Księga Liczb 04 3 28 W liczbie wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, osiem tysięcy i sześć set, trzymających straż przy świątnicy. +Lb Księga Liczb 04 3 29 Te familije synów Kaatowych kłaść się będą obozem po bok przybytku ku południowi; +Lb Księga Liczb 04 3 30 A książęciem domu ojca familii Kaatytów Elisafan, syn Husyjelów. +Lb Księga Liczb 04 3 31 A będzie pod strażą ich skrzynia, i stół, i świecznik, i ołtarze, i naczynia świątnicy, któremi usługować będą, i zasłona, i ze wszystkiemi potrzebami jej. +Lb Księga Liczb 04 3 32 A książęciem nad książęty Lewitów będzie Eleazar, syn Aarona kapłana, postanowiony nad tymi, którzy trzymają straż przy świątnicy. +Lb Księga Liczb 04 3 33 Od Merarego zaś poszła familija Mahelitów, i familija Muzytów; a teć są domy Merarytów. +Lb Księga Liczb 04 3 34 A policzonych ich, według liczby każdego mężczyzny urodzonego od miesiąca i wyżej, sześć tysięcy i dwieście. +Lb Księga Liczb 04 3 35 Książęciem zaś domu ojca familii Merarego Suryjel, syn Abihailów; a ci kłaść się będą po bok przybytku, ku północy. +Lb Księga Liczb 04 3 36 A należeć będą do straży synów Merarego deski przybytku, i drągi jego, słupy jego, i podstawki jego, i wszystkie naczynia jego, i wszystkie potrzeby jego; +Lb Księga Liczb 04 3 37 Także słupy sienne w około, i podstawki ich, i kotły i sznury ich. +Lb Księga Liczb 04 3 38 A kłaść się będą obozem przed przybytkiem, po przedniej stronie namiotu zgromadzenia, na wschód Mojżesz, i Aaron, i synowie jego, trzymający straż przy świątnicy; straż za syny Izraelskie; a obcy gdyby przystąpił, umrze. +Lb Księga Liczb 04 3 39 A tak wszystkich policzonych Lewitów od Mojżesza i Aarona, na rozkazanie Pańskie, według domów ich, wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej, było dwadzieścia tysięcy i dwa. +Lb Księga Liczb 04 3 40 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Policz wszystkie pierworodne mężczyzny między syny Izraelskimi od miesiąca i wyżej, a uczyń summę imion ich. +Lb Księga Liczb 04 3 41 A weźmiesz mi Lewity (Ja Pan) miasto wszystkich pierworodnych w syniech Izraelskich, także bydła Lewitów ze wszystkie pierworodne bydła synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 3 42 Policzył tedy Mojżesz, jako mu Pan rozkazał, wszystkie pierworodne w syniech Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 3 43 A było wszystkich pierworodnych mężczyzn według liczby imion, urodzonych od miesiąca i wyżej, policzonych ich dwadzieścia i dwa tysiące, dwieście, siedemdziesiąt i trzy. +Lb Księga Liczb 04 3 44 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 3 45 Weźmij Lewity miasto wszystkich pierworodnych z synów Izraelskich, bydła także Lewitów miasto bydła ich, i będą moimi Lewitowie; Jam Pan. +Lb Księga Liczb 04 3 46 A za okup onych dwu set, siedmiudziesiąt i trzech, którzy zbywają nad liczbę Lewitów, z pierworodnych synów Izraelskich, +Lb Księga Liczb 04 3 47 Weźmiesz po pięć syklów na każdą głowę; według sykla świątnicy brać będziesz; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel. +Lb Księga Liczb 04 3 48 I oddasz te pieniądze Aaronowi i synom jego za okup onych, którzy zbywają nad liczbę ich. +Lb Księga Liczb 04 3 49 Wziął tedy Mojżesz pieniądze okupu od tych, którzy zbywali nad te, które okupili sobą Lewitowie. +Lb Księga Liczb 04 3 50 Od pierworodnych synów Izraelskich wziął pieniędzy onych tysiąc, trzysta, sześćdziesiąt i pięć syklów według sykla świątnicy; +Lb Księga Liczb 04 3 51 I oddał te pieniądze okupu Mojżesz Aaronowi i synom jego według słowa Pańskiego, jako Pan rozkazał Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 4 1 Nad to rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 4 2 Zbierz summę synów Kaatowych z pośród synów Lewiego według familii ich, i według domów ojców ich. +Lb Księga Liczb 04 4 3 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat, którzy będąc sposobnymi do tej pracy, mogliby odprawować posługę w namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 4 Tać będzie powinność synów Kaatowych przy namiocie zgromadzenia, przy miejscu najświętszem; +Lb Księga Liczb 04 4 5 I przyjdzie Aaron z synami swymi, gdy się będzie miał ruszyć obóz, a zdejmą oponę zasłony, i okryją nią skrzynię świadectwa; +Lb Księga Liczb 04 4 6 A włożą na nię przykrycie z borsukowych skór, i przykryją z wierzchu wszystko oponą hijacyntową, i założą drążki jej. +Lb Księga Liczb 04 4 7 Także stół chlebów pokładnych przykryją oponą hijacyntową, a położą na nim misy, i przystawki, i kubki, i czasze do nalewania; a chleb ustawicznie na nim będzie. +Lb Księga Liczb 04 4 8 I rozciągną na tem oponę szarłatową, a przykryją to przykryciem skór borsukowych, i założą drążki do niego. +Lb Księga Liczb 04 4 9 Wezmą też oponę hijacyntową, którą nakryją świecznik do świecenia z lampami jego, i nożyczki jego, i kaganki jego, i wszystkie naczynia do oliwy jego, których używają przy nim: +Lb Księga Liczb 04 4 10 I uwiną go ze wszystkiem naczyniem jego w przykrycie z skór borsukowych, i włożą na drążki. +Lb Księga Liczb 04 4 11 Na ołtarz także złoty rozpostrzą oponę hijacyntową, a włożą nań przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego. +Lb Księga Liczb 04 4 12 Pobiorą też wszystkie naczynia usługi, któremi służą w świątnicy, a obwinąwszy oponą hijacyntową, przykryją je przykryciem z skór borsukowych, i włożą na drążki. +Lb Księga Liczb 04 4 13 Do tego zmiotą popiół z ołtarza, a na nim rozpostrzą oponę szarłatową; +Lb Księga Liczb 04 4 14 I włożą nań wszystkie naczynia jego, któremi usługują przy nim, to jest łopaty, widły, i miotły, i kociełki, i wszystkie naczynia ołtarzowe, i rozpostrzą na nim przykrycie z skór borsukowych, i założą drążki jego. +Lb Księga Liczb 04 4 15 A gdy to wykona Aaron z synami swymi, że przykryje świątnicę ze wszystkiem naczyniem świątnicy, a będzie się miał ruszyć obóz, tedy potem przyjdą synowie Kaatowi, aby one rzeczy nieśli; ale się nie będą dotykali świątnicy, aby nie pomarli. Tać jest posługa synów Kaatowych, przy namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 16 Staranie zasię Eleazara, syna Aarona kapłana, będzie o oliwie do świecenia, o kadzeniu wonnem, o ofierze śniednej ustawicznej, i o olejku pomazywania, doglądanie przybytku, i wszystkiego, co w nim jest, i świątnicy z naczyniami jej. +Lb Księga Liczb 04 4 17 Potem rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 4 18 Nie zatracajcie pokolenia domów Kaatowych z pośrodku Lewitów. +Lb Księga Liczb 04 4 19 Ale to im uczynicie, aby żyli a nie pomarli, gdy przystępować będą do miejsca najświętszego: Aaron i synowie jego przyjdą, i postanowią każdego z nich nad pracą jego i nad brzemieniem jego. +Lb Księga Liczb 04 4 20 Ale niech nie wchodzą patrzyć, gdy będą uwijane rzeczy święte, aby nie pomarli. +Lb Księga Liczb 04 4 21 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 4 22 Zbierz summę synów Gersonowych według domów ojców ich, i według familii ich; +Lb Księga Liczb 04 4 23 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je, którzy sposobni będą do tej pracy, aby mogli usługować przy namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 24 A tać będzie powinność domów synów Gersonowych ku posłudze i ku noszeniu. +Lb Księga Liczb 04 4 25 Nosić będą opony przybytku, i namiot zgromadzenia z przykryciem jego; także przykrycie borsukowe, które z wierzchu na nim jest, i zasłonę od drzwi namiotu zgromadzenia; +Lb Księga Liczb 04 4 26 I opony do sieni, i zasłonę drzwi bramy u sieni, która jest u przybytku, i przy ołtarzu w około, i sznury jej, i wszystkie naczynia usługi ich, i wszystko, czego używają około usługi ich; i to czynić będą. +Lb Księga Liczb 04 4 27 Według rozkazania Aarona i synów jego będzie wszelka usługa synów Gersonowych przy każdem brzemieniu ich, i przy każdej usłudze ich; a poruczycie im pod straż wszystkie brzemiona ich. +Lb Księga Liczb 04 4 28 Tać będzie powinność domów synów Gersonowych w namiocie zgromadzenia, a będzie ich doglądał Itamar, syn Aarona kapłana. +Lb Księga Liczb 04 4 29 Syny także Merarego według familii ich, i według domów ojców ich policzysz: +Lb Księga Liczb 04 4 30 Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który ma pięćdziesiąt lat, policzysz je; którzy będąc sposobni do tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 31 A ta będzie powinność pracy ich we wszystkiej usłudze ich w namiocie zgromadzenia: deski przybytku, i drągi jego, i słupy jego, i podstawki jego nosić; +Lb Księga Liczb 04 4 32 Przytem słupy sieni w około, i podstawki ich z kołkami ich, i sznury ich ze wszystkiem naczyniem ich, do wszelkiej służby ich; a mianowicie policzycie naczynia, które im poruczycie pod straż ich. +Lb Księga Liczb 04 4 33 Tać powinność będzie familii synów Merarego, według wszelkiej służby ich, przy namiocie zgromadzenia pod dozorem Itamara, syna Aarona kapłana. +Lb Księga Liczb 04 4 34 Obliczyli tedy Mojżesz i Aaron, i książęta zgromadzenia syny Kaatowe według familii ich, i według domów ojców ich. +Lb Księga Liczb 04 4 35 Od tych, którym było trzydzieści lat i wyżej, i aż do tych, którym było pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku tej pracy mogliby usługować przy namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 36 A było ich policzonych według familii ich dwa tysiące, siedem set i pięćdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 4 37 Cić byli policzeni z familii Kaatytów wszyscy służący przy namiocie zgromadzenia, które zliczył Mojżesz i Aaron według rozkazania Pańskiego przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 4 38 Także policzeni są synowie Gersonowi wedle familii swych, i według domów ojców swych, +Lb Księga Liczb 04 4 39 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługować przy namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 40 A było ich policzonych według familii ich, i domów ojców ich dwa tysiące, sześć set i trzydzieści. +Lb Księga Liczb 04 4 41 Cić byli policzeni z familii synów Gersonowych, wszyscy służący w namiocie zgromadzenia, które zliczył Mojżesz i Aaron według słowa Pańskiego. +Lb Księga Liczb 04 4 42 Także policzeni z familii synów Merarego według familii swych i domów ojców swych, +Lb Księga Liczb 04 4 43 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat; którzy sposobni będąc ku pracy mogli usługiwać przy namiocie zgromadzenia; +Lb Księga Liczb 04 4 44 A było ich policzonych według familii ich trzy tysiące i dwieście. +Lb Księga Liczb 04 4 45 A tać była summa policzonych z familii synów Merarego, które zliczył Mojżesz i Aaron według rozkazania Pańskiego przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 4 46 Wszystkich policzonych, które policzył Mojżesz i Aaron, i książęta Izraelskie z Lewitów według familii ich, i domów ojców ich, +Lb Księga Liczb 04 4 47 Od tego, który miał trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, który miał pięćdziesiąt lat, każdego przychodzącego do odprawowania powinności usługi, i powinności noszenia brzemion w namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 4 48 A było ich policzonych osiem tysięcy, i pięć set i osiemdziesiąt. +Lb Księga Liczb 04 4 49 Według rozkazania Pańskiego policzeni są przez Mojżesza, każdy z osobna według usługi jego, i według brzemienia jego; a policzeni byli ci, które Pan rozkazał liczyć Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 5 1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 5 2 Rozkaż synom Izraelskim, aby wyrzucili z obozu każdego trędowatego, i każdego, który cierpi płynienie nasienia, i każdego, który się splugawił nad umarłym; +Lb Księga Liczb 04 5 3 Tak mężczyznę jako i niewiastę wyrzucicie; precz za obóz wyrzucicie je, aby nie splugawili obozu tych, między którymi Ja mieszkam. +Lb Księga Liczb 04 5 4 I uczynili tak synowie Izraelscy, a wygnali je precz za obóz; jako rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 5 5 Nad to rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 5 6 Powiedz synom Izraelskim: Mąż albo niewiasta, gdyby popełnili jakikolwiek grzech ludzki, dopuściwszy się występku przeciwko Panu, a byłaby winna ona dusza: +Lb Księga Liczb 04 5 7 Tedy wyznają grzech swój, którego się dopuścili, i wrócą to, w czem by winni byli cale; a przydawszy jeszcze nad to piątą część, oddadzą onemu, przeciw któremu zgrzeszyli. +Lb Księga Liczb 04 5 8 A jeźliby nie było tego, komu by szkodę trzeba nagrodzić, ona szkoda oddana będzie Panu, i zostanie kapłanowi oprócz barana oczyszczenia, przez którego ma być oczyszczony. +Lb Księga Liczb 04 5 9 Każda też ofiara podnoszenia ze wszech rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, którą przyniosą do kapłana, jemu się dostanie. +Lb Księga Liczb 04 5 10 Owe rzeczy poświęcone od kogożkolwiek, jego będą; i kto by co oddał kapłanowi, jemu zostanie. +Lb Księga Liczb 04 5 11 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 5 12 Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Każdy mąż, którego by żona wystąpiła, i dopuściłaby się grzechu przeciwko niemu; +Lb Księga Liczb 04 5 13 A złączyłby się inszy z nią złączeniem nasienia, a byłoby to skryte przed oczyma męża jej, i taiłaby się, będąc splugawioną, a świadka by nie było przeciwko niej, aniby jej zastano; +Lb Księga Liczb 04 5 14 Jednak przypadłby nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona była; albo żeby przypadł nań duch zapalczywości, i miałby w podejrzeniu żonę swą, która by splugawiona nie była: +Lb Księga Liczb 04 5 15 Tedy przywiedzie on mąż żonę swoję do kapłana, i przyniesie z nią ofiarę jej, dziesiątą część efy mąki jęczmiennej nie lejąc na nią oliwy, ani kładąc na nią kadzidła; albowiem jest ofiara podejrzenia, ofiara śniedna, pamiętna, przywodząca na pamięć grzech. +Lb Księga Liczb 04 5 16 A tak będzie ją ofiarował kapłan, i stawi ją przed oblicznością Pańską. +Lb Księga Liczb 04 5 17 I weźmie kapłan wody świętej w naczynie gliniane, i prochu, który będzie na tle przybytku, weźmie kapłan, a wsypie do wody. +Lb Księga Liczb 04 5 18 Potem postawi kapłan niewiastę przed Panem, i odkryje głowę niewiasty, a da w ręce jej ofiarę śniedną pamiętną; ofiara to śniedna podejrzenia; a kapłan będzie miał w ręce wodę gorzką przeklęstwa. +Lb Księga Liczb 04 5 19 I poprzysięże ją kapłan, i rzecze do niewiasty: Jeźli nie spał kto inszy z tobą, a jeźliś się nie uniosła w grzech nieczysty przy mężu swym, bądź nienaruszona od tej wody gorzkiej przeklęstwa; +Lb Księga Liczb 04 5 20 Ale jeźliżeś ustąpiła od męża twego, i jesteś splugawiona, a kto inny spał z tobą oprócz męża twego: +Lb Księga Liczb 04 5 21 Tedy poprzysięże kapłan niewiastę onę przysięgą przeklęstwa, i rzecze do niej: Niechaj cię poda Pan na złorzeczenie, i na przeklinanie między ludem twoim, przepuściwszy, aby łono twoje wypadło, i żywot twój opuchł: +Lb Księga Liczb 04 5 22 Niechże przenikną te wody przeklęte wnętrzności twoje, aby opuchł żywot twój, i wypadło łono twoje; i odpowie niewiasta: Amen. Amen. +Lb Księga Liczb 04 5 23 Tedy napisze te przeklęstwa kapłan na księgach, a omyje je oną wodą gorzką; +Lb Księga Liczb 04 5 24 I da się napić niewieście wody gorzkiej przeklęstwa, i przenikną ją wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość. +Lb Księga Liczb 04 5 25 Potem weźmie kapłan z rąk niewiasty onej ofiarę śniedną podejrzenia, a będzie ją podnosił przed Panem, ofiarując ją na ołtarzu; +Lb Księga Liczb 04 5 26 Weźmie też kapłan na garść pamiętnego z ofiary śniednej, i spali to na ołtarzu, potem da wypić wodę niewieście. +Lb Księga Liczb 04 5 27 A gdy się jej da napić onej wody, stanie się, jeźliby splugawiona była, i wystąpiła grzechem przeciwko mężowi swemu, że ją przenikną wody przeklęstwa, i obrócą się w gorzkość, i opuchnie żywot jej, i wypadnie łono jej, i stanie się niewiasta ona przeklęstwem między ludem swoim. +Lb Księga Liczb 04 5 28 A jeźliby nie była splugawiona niewiasta, aleby czysta była, niewinna zostanie, i dziatki rodzić będzie. +Lb Księga Liczb 04 5 29 Tać jest ustawa podejrzenia, gdyby ustąpiła żona od męża swego, i byłaby splugawiona; +Lb Księga Liczb 04 5 30 Albo żeby na męża przypadł duch zapalczywy, a miałby w podejrzeniu żonę swoję, i postawiłby ją przed Panem, a uczyniłby z nią kapłan wszystko według tej ustawy; +Lb Księga Liczb 04 5 31 Tedy nie będzie mąż on winien grzechu; ale niewiasta ona poniesie nieprawość swoję. +Lb Księga Liczb 04 6 1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 6 2 Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Mąż albo niewiasta, gdy się odłączy, czyniąc ślub Nazarejstwa, aby byli odłączeni Panu, +Lb Księga Liczb 04 6 3 Od wina i mocnego napoju wstrzymywać się będzie; octu z wina, i octu z mocnego napoju pić nie będzie, i wszystkiego, co się z jagód wytłacza, nie będzie pił; także jagód winnych, świeżych ani suchych, jeść nie będzie. +Lb Księga Liczb 04 6 4 Po wszystkie dni Nazarejstwa swego ze wszystkiego, co wyrasta z macicy winnej, od ziarnka aż do łupiny, jeść nie będzie. +Lb Księga Liczb 04 6 5 Po wszystkie dni ślubu Nazarejstwa swego brzytwa nie postoi na głowie jego, aż wynijdzie czas, do którego się poświęcił Panu; będzie świętym, a zapuści włos na głowie swojej. +Lb Księga Liczb 04 6 6 Po wszystkie dni, których się odłączy Panu, do umarłego nie wnijdzie. +Lb Księga Liczb 04 6 7 Nad ojcem swym, i nad matką swą, nad bratem swym, i nad siostrą swą, nie splugawi się, gdyby zmarli; albowiem poświęcenie Boga swego ma na głowie swojej. +Lb Księga Liczb 04 6 8 Po wszystkie dni Nazarejstwa swego świętym będzie Panu. +Lb Księga Liczb 04 6 9 I gdyby kto umarł przy nim z prędka a nagle, i splugawiłby głowę poświęcenia jego, ogoli głowę swoję w dzień oczyszczenia swego; dnia siódmego ogoli ją. +Lb Księga Liczb 04 6 10 A dnia ósmego przyniesie dwie synogarlice, albo dwoje gołąbiąt do kapłana ku drzwiom namiotu zgromadzenia; +Lb Księga Liczb 04 6 11 I będzie kapłan ofiarował jedno za grzech, a drugie na ofiarę całopalenia, i oczyści go od tego, czem zgrzeszył nad umarłym, a poświęci głowę jego dnia onego. +Lb Księga Liczb 04 6 12 Potem odłączy Panu dni Nazarejstwa swego, ofiarując baranka rocznego za występek; a dni one pierwsze daremne będą, gdyż splugawione było Nazarejstwo jego. +Lb Księga Liczb 04 6 13 A toć jest prawo Nazarejczyka: Gdy się wypełnią dni Nazarejstwa jego, przyjdzie do drzwi namiotu zgromadzenia, +Lb Księga Liczb 04 6 14 I ofiarować będzie ofiarę swą Panu, baranka rocznego, zupełnego jednego na ofiarę całopalenia, i owcę jednę roczną i zdrową na ofiarę za grzech, i barana jednego zupełnego na ofiarę spokojną; +Lb Księga Liczb 04 6 15 Przytem kosz chlebów przaśnych, z mąki pszennej, placki zagniatane z oliwą, i kreple przaśne oliwą namazane, z ofiarą ich śniedną, i z ofiarą ich mokrą. +Lb Księga Liczb 04 6 16 I będzie ofiarował kapłan przed Panem, i uczyni ofiarę za grzech jego, i całopalenie jego. +Lb Księga Liczb 04 6 17 Barana także ofiarować będzie na spokojną ofiarę Panu z koszem chlebów przaśnych; także ofiarować będzie kapłan ofiarę jego śniedną i ofiarę jego mokrą. +Lb Księga Liczb 04 6 18 I ogoli Nazarejczyk przede drzwiami namiotu zgromadzenia głowę Nazarejstwa swego, a wziąwszy włosy z głowy Nazarejstwa swego, włoży je na ogień, który jest pod ofiarą spokojną. +Lb Księga Liczb 04 6 19 Przytem weźmie kapłan łopatkę warzoną baranią, i jeden placek przaśny z kosza, i jeden krepel niekwaszony, a da w ręce Nazarejczykowe po ogoleniu Nazarejstwa jego; +Lb Księga Liczb 04 6 20 I będzie to tam i sam obracał kapłan na ofiarę obracania przed Panem; a rzecz ta poświęcona dostanie się kapłanowi, tak piersi obracania, jako i łopatka podnoszenia; a potem będzie mógł Nazarejczyk pić wino. +Lb Księga Liczb 04 6 21 Toć jest prawo Nazarejczyka, któryby ślub uczynił, i ta ofiara jego Panu za Nazarejstwo jego, okrom tego, coby więcej uczynić mógł; według ślubu swego, który uczynił, tak uczyni według prawa Nazarejstwa swego. +Lb Księga Liczb 04 6 22 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 6 23 Mów do Aarona i do synów jego, a rzecz: Tak błogosławić będziecie synom Izraelskim, mówiąc do nich: +Lb Księga Liczb 04 6 24 Niech ci błogosławi Pan, a niechaj cię strzeże; +Lb Księga Liczb 04 6 25 Niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad tobą, a niech ci miłościw będzie; +Lb Księga Liczb 04 6 26 Niech obróci Pan twarz swoję ku tobie, a niechaj ci da pokój. +Lb Księga Liczb 04 6 27 I będą wzywać imienia mego nad synami Izraelskimi, a Ja im błogosławić będę. +Lb Księga Liczb 04 7 1 I stało się w dzień, którego dokończył Mojżesz, a wystawił przybytek, a pomazał go, i poświęcił go ze wszystkim sprzętem jego, i ołtarz ze wszystkiem naczyniem jego, pomazał je, i poświęcił je, +Lb Księga Liczb 04 7 2 Że ofiarowały książęta Izraelskie, przedniejsze z domów ojców swych, (co byli hetmany z każdego pokolenia, i przełożonymi nad policzonymi.) +Lb Księga Liczb 04 7 3 A przynieśli ofiary swe przed Pana: sześć wozów przykrytych, i dwanaście wołów, jeden wóz od dwojga książąt, a od każdego wół jeden, i postawili to przed przybytkiem. +Lb Księga Liczb 04 7 4 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 7 5 Weźmij od nich, aby to było na potrzebę przy służbie w namiocie zgromadzenia, i oddaj to Lewitom, każdemu według potrzeby urzędu jego. +Lb Księga Liczb 04 7 6 Wziął tedy Mojżesz one wozy i woły i oddał je Lewitom. +Lb Księga Liczb 04 7 7 Dwa wozy, i cztery woły dał synom Gersonowym według potrzeby urzędów ich. +Lb Księga Liczb 04 7 8 Cztery zaś wozy i osiem wołów dał synom Merarego według potrzeby urzędów ich, pod władzę Itamara, syna Aarona kapłana. +Lb Księga Liczb 04 7 9 Ale synom Kaatowym nic nie dał: bo usługa świątnicy była przy nich, na ramieniu ją nosić musieli. +Lb Księga Liczb 04 7 10 Ofiarowały tedy książęta ku poświęceniu ołtarza onegoż dnia, gdy był pomazany; i ofiarowały książęta dary swe przed ołtarzem. +Lb Księga Liczb 04 7 11 I rzekł Pan do Mojżesza: Jeden książę jednego dnia, drugi książę drugiego dnia oddawać będzie dary swoje ku poświęceniu ołtarza. +Lb Księga Liczb 04 7 12 I ofiarował pierwszego dnia dar swój Naason, syn Aminadabów z pokolenia Judy. +Lb Księga Liczb 04 7 13 A dar jego był: misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 14 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła dla kadzenia; +Lb Księga Liczb 04 7 15 Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek jeden roczny na ofiarę paloną; +Lb Księga Liczb 04 7 16 Kozieł jeden z kóz za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 17 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Naasona, syna Aminadabowego. +Lb Księga Liczb 04 7 18 Wtórego dnia ofiarował Natanael, syn Suharów, książę z pokolenia Isascharowego. +Lb Księga Liczb 04 7 19 I ofiarował dar swój, misę srebrną jednę, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czaszę srebrną jednę, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 20 Kadzielnicę jednę z dziesięciu syklów złota, pełną kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 21 Cielca jednego młodego, barana jednego, i baranka jednego rocznego na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 22 Kozła też jednego z kóz za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 23 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, i baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Natanaela, syna Suharowego. +Lb Księga Liczb 04 7 24 Trzeciego dnia książę synów Zabulon Eliab, syn Helonów. +Lb Księga Liczb 04 7 25 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 26 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 27 Cielec jeden młody, baran jeden, i baranek roczny jeden na całopalenie. +Lb Księga Liczb 04 7 28 Kozieł jeden z kóz, za grzech +Lb Księga Liczb 04 7 29 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Eliaba, syna Helonowego. +Lb Księga Liczb 04 7 30 Dnia czwartego książę z synów Rubenowych Elisur, syn Sedeurów. +Lb Księga Liczb 04 7 31 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna siedemdziesiąt syklów wagi jej według syklów świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 32 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 33 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 34 Kozieł jeden z kóz, za grzech +Lb Księga Liczb 04 7 35 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisura, syna Sedeurowego. +Lb Księga Liczb 04 7 36 Dnia piątego książę synów Symeonowych Selumijel, syn Surysaddajów. +Lb Księga Liczb 04 7 37 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 38 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła. +Lb Księga Liczb 04 7 39 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 40 Kozieł jeden z kóz, za grzech. +Lb Księga Liczb 04 7 41 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Selumijela, syna Surysaddajowego. +Lb Księga Liczb 04 7 42 Dnia szóstego książę synów Gadowych Elijazaf, syn Duelów. +Lb Księga Liczb 04 7 43 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 44 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 45 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę. +Lb Księga Liczb 04 7 46 Kozieł jeden z kóz, za grzech. +Lb Księga Liczb 04 7 47 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elijazafa, syna Duelowego. +Lb Księga Liczb 04 7 48 Dnia siódmego książę synów Efraimowych, Elisama, syn Ammiudów. +Lb Księga Liczb 04 7 49 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 50 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 51 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 52 Kozieł jeden z kóz, za grzech. +Lb Księga Liczb 04 7 53 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Elisamy, syna Ammiudowego. +Lb Księga Liczb 04 7 54 Dnia ósmego książę synów Manasesowych Gamalijel, syn Pedasurów. +Lb Księga Liczb 04 7 55 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, z oliwą zagniecionej, na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 56 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 57 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 58 Kozieł jeden z kóz, za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 59 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Gamalijela, syna Pedasurowego. +Lb Księga Liczb 04 7 60 Dnia dziewiątego książę synów Benjaminowych Abidan, syn Gedeonów. +Lb Księga Liczb 04 7 61 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 62 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 63 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 64 Kozieł jeden z kóz za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 65 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Abidana, syna Gedeonowego. +Lb Księga Liczb 04 7 66 Dnia dziesiątego książę synów Danowych Achyjezer, syn Ammisadajów. +Lb Księga Liczb 04 7 67 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy obie pełne mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 68 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 69 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek roczny jeden na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 70 Kozieł jeden z kóz, za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 71 A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Achyjezera, syna Ammisadajowego. +Lb Księga Liczb 04 7 72 Dnia jedenastego książę synów Aserowych Pagijel, syn Ochranów. +Lb Księga Liczb 04 7 73 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, i czasza jedna srebrna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 74 Kadzielnica jedna, z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 75 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na paloną ofiarę; +Lb Księga Liczb 04 7 76 Kozieł jeden z kóz, za grzech. +Lb Księga Liczb 04 7 77 A na ofiarę spokojną dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Pagijela, syna Ochranowego. +Lb Księga Liczb 04 7 78 Dnia dwunastego książę synów Neftalimowych Ahira, syn Enanów. +Lb Księga Liczb 04 7 79 Ofiara jego była misa srebrna jedna, sto i trzydzieści syklów wagi jej, czasza srebrna jedna, siedemdziesiąt syklów wagi jej według sykla świątnicy, obie pełne pszennej mąki, zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną; +Lb Księga Liczb 04 7 80 Kadzielnica jedna z dziesięciu syklów złota, pełna kadzidła; +Lb Księga Liczb 04 7 81 Cielec jeden młody, baran jeden, baranek jeden roczny na ofiarę paloną; +Lb Księga Liczb 04 7 82 Kozieł jeden z kóz, za grzech; +Lb Księga Liczb 04 7 83 A na spokojną ofiarę dwa woły, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Tać była ofiara Ahira, syna Enanowego. +Lb Księga Liczb 04 7 84 Toć było poświęcenie ołtarza, onegoż dnia, gdy pomazan jest od książąt Izraelskich: Mis srebrnych dwanaście, czasz srebrnych dwanaście, kadzielnic złotych dwanaście; +Lb Księga Liczb 04 7 85 Sto i trzydzieści syklów jedna misa srebrna ważyła, siedemdziesiąt syklów czasza jedna; wszystkiego srebra w onem naczyniu było dwa tysiące i cztery sta syklów według sykla świątnicy; +Lb Księga Liczb 04 7 86 Kadzielnic złotych dwanaście pełnych kadzidła; dziesięć syklów ważyła każda według sykla świątnicy; wszystkiego złota w onych kadzielnicach było sto i dwadzieścia syklów. +Lb Księga Liczb 04 7 87 A wszystkiego bydła ku ofierze palonej dwanaście cielców, baranów dwanaście, z baranków rocznych dwanaście, z ofiarą ich śniedną, i kozłów z kóz za grzech dwanaście. +Lb Księga Liczb 04 7 88 Wszystkiego zasię bydła na ofiarę spokojną było wołów dwadzieścia i cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt; baranków rocznych sześćdziesiąt. Toć było poświęcenie ołtarza po pomazaniu jego. +Lb Księga Liczb 04 7 89 A gdy Mojżesz wchodził do namiotu zgromadzenia, by się rozmawiał z Bogiem, tedy słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalni, która była nad skrzynią świadectwa, między dwiema Cheruby, a stamtąd mawiał do niego. +Lb Księga Liczb 04 8 1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 8 2 Powiedz Aaronowi, a rzecz mu: Gdy zapalisz lampy, siedem lamp przeciwko świecznikowi świecić będą. +Lb Księga Liczb 04 8 3 I uczynił tak Aaron, a przeciwko świecznikowi zapalił lampy jego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 8 4 A była robota świecznika z ciągnionego złota, i słupiec jego, i kwiaty jego ciągnione były; na ten kształt, jaki był Pan ukazał Mojżeszowi, tak urobił świecznik. +Lb Księga Liczb 04 8 5 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 8 6 Weźmij Lewity z pośród synów Izraelskich, a oczyść je. +Lb Księga Liczb 04 8 7 A to uczynisz oczyszczając je: Pokropisz je wodą oczyszczenia; ciż ogolą brzytwą wszystko ciało swoje, a uprawszy szaty swe, czystymi będą. +Lb Księga Liczb 04 8 8 Potem wezmą cielca młodego, z ofiarą jego śniedną, mąki pszennej, zagniecionej z oliwą, a cielca młodego drugiego weźmiesz na ofiarę za grzech. +Lb Księga Liczb 04 8 9 I przywiedziesz Lewity przed namiot zgromadzenia, a przyzowiesz wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich; +Lb Księga Liczb 04 8 10 I postawisz Lewity przed Panem, i włożą synowie Izraelscy ręce swe na Lewity; +Lb Księga Liczb 04 8 11 I ofiarować będzie Aaron Lewity na ofiarę przed panem od synów Izraelskich, aby sprawowali posługi Pańskie. +Lb Księga Liczb 04 8 12 Lewitowie zaś będą kłaść ręce swe na głowy onych cielców, a ofiarować będziesz jednego za grzech, a drugiego na ofiarę całopalenia Panu ku oczyszczeniu Lewitów. +Lb Księga Liczb 04 8 13 Potem postawisz Lewity przed Aaronem, i przed syny jego, a ofiarować je będziesz na ofiarę Panu. +Lb Księga Liczb 04 8 14 I odłączysz Lewity z pośród synów Izraelskich, i będą moimi Lewitowie. +Lb Księga Liczb 04 8 15 A potem przyjdą Lewitowie, aby służyli w namiocie zgromadzenia, gdy oczyścisz i poświęcisz je na ofiarę. +Lb Księga Liczb 04 8 16 Albowiem właśnie oddani są mnie z pośród synów Izraelskich; za każde otwierające żywot, za każde pierworodne z synów Izraelskich obrałem je sobie, +Lb Księga Liczb 04 8 17 Gdyż wszyscy pierworodni z synów Izraelskich moi są z ludzi i z bydła: ode dnia, któregom pobił wszystkie pierworodne w ziemi Egipskiej, poświęciłem je sobie. +Lb Księga Liczb 04 8 18 A przyjąłem Lewity miasto wszelkiego pierworodnego z synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 8 19 I dałem Lewity darem Aaronowi i synom jego z pośród synów Izraelskich, aby odprawowali służby miasto synów Izraelskich w namiocie zgromadzenia, i oczyszczali syny Izraelskie, aby nie przyszło na syny Izraelskie karanie, gdyby przystępowali synowie Izraelscy do świątnicy. +Lb Księga Liczb 04 8 20 Uczynili tedy Mojżesz i Aaron i wszystko zgromadzenie synów Izraelskich z Lewitami wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak uczynili z nimi synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 8 21 I oczyścili się Lewitowie, a uprali szaty swoje, i ofiarował je Aaron na ofiarę przed Panem, i oczyścił je Aaron, aby byli czystymi. +Lb Księga Liczb 04 8 22 Dopiero potem przystąpili Lewitowie ku sprawowaniu urzędu swego w namiocie zgromadzenia przed Aaronem i przed syny jego; jako rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak im uczynili. +Lb Księga Liczb 04 8 23 Rzekł nadto Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 8 24 To też Lewitom należy: Od dwudziestego i piątego roku i wyżej każdy przystąpi, aby sprawował urząd przy posłudze namiotu zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 8 25 A w pięćdziesiąt lat przestanie pracować w urzędzie, i więcej służyć nie będzie. +Lb Księga Liczb 04 8 26 Ale nadsługować będzie braci swej w namiocie zgromadzenia straż trzymającym, lecz służby samej odprawować nie będzie. Tak sobie postąpisz z Lewitami w urzędziech ich. +Lb Księga Liczb 04 9 1 I rzekł Pan do Mojżesza na puszczy Synaj, roku wtórego po wyjściu ich z ziemi Egipskiej, miesiąca pierwszego, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 9 2 Niech obchodzą synowie Izraelscy święto przejścia czasu naznaczonego. +Lb Księga Liczb 04 9 3 Czternastego dnia miesiąca tego, między dwoma wieczorami, obchodzić je będziecie czasu naznaczonego; według wszystkich obrzędów jego, i według wszystkich ceremonii jego, obchodzić je będziecie. +Lb Księga Liczb 04 9 4 Mówił tedy Mojżesz do synów Izraelskich, aby obchodzili święto przejścia. +Lb Księga Liczb 04 9 5 I obchodzili święto przejścia, pierwszego miesiąca, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, na puszczy Synaj; według wszystkiego, jak rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 9 6 I byli niektórzy ludzie, którzy się byli splugawili nad umarłym człowiekiem, i nie mogli obchodzić święta przejścia dnia onego; tedy przystąpili do Mojżesza i do Aarona w tenże dzień; +Lb Księga Liczb 04 9 7 I rzekli oni ludzie do niego: Zmazaliśmy się nad umarłym: i nie będzież nam wolno oddać ofiary Panu czasu naznaczonego wespół z synami Izraelskimi? +Lb Księga Liczb 04 9 8 Którym odpowiedział Mojżesz: Postójcie, aż usłyszę, co rozkaże Pan o was. +Lb Księga Liczb 04 9 9 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 9 10 Powiedz synom Izraelskim i rzecz: Jeźliby się kto zmazał nad umarłym, alboby na drodze dalekiej był, tak z was, jako i z potomstwa waszego, przecię będzie odprawował święto przejścia Panu. +Lb Księga Liczb 04 9 11 Miesiąca wtórego, czternastego dnia, między dwoma wieczorami, odprawować je będą; z przaśnemi chleby, i z gorzkiemi zioły jeść je będą: +Lb Księga Liczb 04 9 12 Nie zostawią nic z niego do jutra, i kości nie złamią w nim; według wszystkiego postanowienia święta przejścia odprawować je będą: +Lb Księga Liczb 04 9 13 Ale człowiek, któryby był czysty, a nie byłby w drodze, i nie obchodziłby święta przejścia, tedy dusza ona wykorzeniona będzie z ludu swego, bo ofiary Pańskiej nie odprawował czasu naznaczonego; grzech swój poniesie on człowiek. +Lb Księga Liczb 04 9 14 A jeźliby przychodzień mieszkający między wami obchodził święto przejścia Panu, według ustawy święta przejścia i według obrzędów jego obchodzić je będzie; ustawa jedna będzie, wam i przychodniowi, i zrodzonemu w ziemi. +Lb Księga Liczb 04 9 15 Dnia tedy onego, którego wystawiony był przybytek, obłok okrył przybytek nad namiotem świadectwa, a wieczór bywało nad przybytkiem jako widzenie ognia aż do poranku. +Lb Księga Liczb 04 9 16 Tak bywało ustawicznie; we dnie okrywał go obłok, a jako widzenie ognia w nocy. +Lb Księga Liczb 04 9 17 A gdy się podnaszał obłok od namiotu, tedy się ruszali synowie Izraelscy; a gdziekolwiek stawał obłok, tamże stanowili obóz synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 9 18 Na rozkazanie Pańskie ciągnęli synowie Izraelscy, i na rozkazanie Pańskie stanowili obóz; po wszystkie dni, których zostawał obłok nad przybytkiem, i oni leżeli obozem. +Lb Księga Liczb 04 9 19 A gdy trwał obłok nad przybytkiem przez wiele dni, tedy odprawowali synowie Izraelscy straż Panu, a nie ruszali się. +Lb Księga Liczb 04 9 20 Ale gdy nie długo trwał obłok nad przybytkiem, na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli. +Lb Księga Liczb 04 9 21 A gdy bywał obłok od wieczora aż do poranku, a podnosił się zaś poranku, tedy ciągnęli; tak we dnie jako i w nocy, gdy się podniósł obłok, ciągnęli. +Lb Księga Liczb 04 9 22 A jeźli przez dwa dni, albo przez miesiąc, albo też przez rok trwał obłok nad przybytkiem, zostawając nad nim, obozem leżeli synowie Izraelscy, i nie ruszali się; ale gdy się on podnosił, i oni się ruszali. +Lb Księga Liczb 04 9 23 Na rozkazanie Pańskie stanowili obóz, i na rozkazanie Pańskie ciągnęli, straż Pańską trzymając, jako im Pan rozkazał przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 10 1 Potem Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 10 2 Spraw sobie dwie trąby srebrne; robotą ciągnioną uczynisz je, których używać będziesz do zwoływania ludu, i gdyby się wojsko ruszać miało. +Lb Księga Liczb 04 10 3 A gdy zatrąbią w nie, tedy się do ciebie zbieży wszystek lud ku drzwiom namiotu zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 10 4 A jeźliby w jednę tylko zatrąbiono, tedy się zejdą do ciebie książęta, i hetmani wojsk Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 10 5 Gdyby zaś zatrąbiono głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na wschód słońca. +Lb Księga Liczb 04 10 6 A gdy drugi raz zatrąbią, głos przerywając, tedy się ruszy obóz leżących na południe; z przerywaniem trąbić będą, gdy się ruszyć będą mieli. +Lb Księga Liczb 04 10 7 Ale gdy zwoływać lud będziecie, trąbić będziecie, a nie będziecie przerywać. +Lb Księga Liczb 04 10 8 A synowie Aaronowi, kapłani, trąbić będą w trąby: i będzie wam to za ustawę wieczną w potomstwie waszem. +Lb Księga Liczb 04 10 9 A gdy wyciągniecie na wojnę w ziemi waszej przeciwko nieprzyjacielowi, któryby was trapił, z przerywaniem w trąby trąbić będziecie; a przyjdziecie na pamięć przed Panem, Bogiem waszym, i zachowani będziecie od nieprzyjciół waszych. +Lb Księga Liczb 04 10 10 W dzień także wesela waszego, i w święta uroczyste wasze, i na nowiu miesięcy waszych, będziecie trąbić w te trąby przy ofiarach waszych całopalnych, i przy ofiarach waszych spokojnych, i przywiodą was na pamięć przed Bogiem waszym; Ja Pan, Bóg wasz. +Lb Księga Liczb 04 10 11 I stało się roku wtórego, miesiąca wtórego, dnia dwudziestego tegoż miesiąca, że się podniósł obłok przybytku świadectwa. +Lb Księga Liczb 04 10 12 I ruszyli się synowie Izraelscy z hufcami swymi z puszczy Synaj, a stanął obłok na puszczy Faran. +Lb Księga Liczb 04 10 13 I ruszyli się najpierwej tak, jako był Pan rozkazał przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 10 14 Albowiem ruszyła się chorągiew obozu synów Judowych naprzód z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetman Naason, syn Aminadabów. +Lb Księga Liczb 04 10 15 A nad wojskiem pokolenia synów Isascharowych był hetmanem Natanael, syn Suharów. +Lb Księga Liczb 04 10 16 A nad wojskiem pokolenia synów Zabulonowych był hetmanem Elijab, syn Helonów. +Lb Księga Liczb 04 10 17 Zatem złożono przybytek, i ciągnęli synowie Gersonowi, i synowie Merarego, niosąc przybytek. +Lb Księga Liczb 04 10 18 Ruszyła się zaś chorągiew obozu Rubenowego z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisur, syn Sedeurów. +Lb Księga Liczb 04 10 19 A nad wojskiem pokolenia synów Symeonowych był hetmanem Selumijel, syn Surysaddajów. +Lb Księga Liczb 04 10 20 A nad wojskiem też pokolenia synów Gadowych był hetmanem Elijazaf, syn Duelów. +Lb Księga Liczb 04 10 21 Zatem ruszyli się Kaatytowie, niosąc świątnicę, i stanowili przybytek, aż ci nadciągnęli. +Lb Księga Liczb 04 10 22 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Efraimowych z hufcami swemi, a nad wojskiem jego był hetmanem Elisama, syn Ammiudów. +Lb Księga Liczb 04 10 23 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Manasesowych był hetmanem Gamalijel, syn Pedasurów. +Lb Księga Liczb 04 10 24 Nad wojskiem zaś pokolenia synów Benjaminowych był hetmanem Abidan, syn Gedeonów. +Lb Księga Liczb 04 10 25 Potem ruszyła się chorągiew obozu synów Danowych zawierając wszystkie obozy z wojski ich, a nad wojskiem jego był hetmanem Achyjezer, syn Ammisaddajów. +Lb Księga Liczb 04 10 26 A nad wojskiem pokolenia synów Eserowych był hetmanem Pagijel, syn Ochranów. +Lb Księga Liczb 04 10 27 A nad wojskiem pokolenia synów Neftalimowych był hetmanem Ahira, syn Enanów. +Lb Księga Liczb 04 10 28 Takieć było ciągnienie synów Izraelskich z hufcami ich; i tak ciągnęli. +Lb Księga Liczb 04 10 29 Potem rzekł Mojżesz do Hobaba, syna Raguelowego Madyjańczyka, świekra swego: My ciągniemy do miejsca, o którem rzekł Pan: Dam je wam. Pójdź z nami, a uczynimyć dobrze, ponieważ Pan obiecał wiele dobrego Izraelowi. +Lb Księga Liczb 04 10 30 Któremu on odpowiedział: Nie pójdę: ale się wrócę do ziemi mojej i do rodziny mojej. +Lb Księga Liczb 04 10 31 I rzekł Mojżesz: Proszę, nie opuszczaj nas; bo ty wiesz, gdzie byśmy na puszczy obóz stanowić mieli, i będziesz przewodnikiem naszym. +Lb Księga Liczb 04 10 32 A jeźliż pójdziesz z nami, i spotka nas to dobre, którem nam Pan uczyni dobrze, i my dobrze uczynimy tobie. +Lb Księga Liczb 04 10 33 I odciągnęli od góry Pańskiej drogą trzech dni, a skrzynia przymierza Pańskiego szła przed nimi drogą trzech dni, aby im upatrzyła miejsce odpocznienia. +Lb Księga Liczb 04 10 34 A obłok Pański szedł nad nimi we dnie, gdy się ruszali z stanowiska. +Lb Księga Liczb 04 10 35 A gdy się ruszyć miała skrzynia, tedy mawiał Mojżesz: Powstań Panie, a niech będą rozproszeni nieprzyjaciele twoi, a niech uciekają, którzy cię nienawidzą, przed obliczem twojem. +Lb Księga Liczb 04 10 36 A gdy zaś stanęła, tedy mówił: Nawróć się Panie do niezliczonego mnóstwa wojska Izraelskiego. +Lb Księga Liczb 04 11 1 I stało się, że się lud uskarżał niesłusznie, co się nie podobało Panu. Przetoż usłyszawszy to Pan bardzo się rozgniewał, i zapalił się przeciwko nim ogień Pański, i popalił ostatnią część obozu. +Lb Księga Liczb 04 11 2 Tedy wołał lud na Mojżesza; i modlił się Mojżesz Panu, i zgasł ogień. +Lb Księga Liczb 04 11 3 I nazwał imię miejsca onego Tabera: bo się zapalił przeciwko nim ogień Pański. +Lb Księga Liczb 04 11 4 A lud pospolity, który był między nimi, chciwością wielką zjęty odwracał się; i płakali też synowie Izraelscy, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem? +Lb Księga Liczb 04 11 5 Wspominamy sobie na ryby, któreśmy jadali w Egipcie darmo, na ogórki, i na melony, i na łuczek, i na cebulę, i na czosnek. +Lb Księga Liczb 04 11 6 A teraz dusza nasza wywiędła nic inszego nie mając, oprócz tej manny, przed oczyma swemi. +Lb Księga Liczb 04 11 7 A manna była jako nasienie koryjandrowe, a barwa tej jako barwa Bdelijowa. +Lb Księga Liczb 04 11 8 I wychodził lud, a zbierali ją, i mełli w żarnach, albo tłukli w moździerzach a warzyli w kotłach i czynili z niej podpłomyki; a był smak jej jako smak świeżej oliwy. +Lb Księga Liczb 04 11 9 Gdy bowiem padała rosa na obóz w nocy, padała też manna nań. +Lb Księga Liczb 04 11 10 Tedy usłyszał Mojżesz, że lud płakał po domach swych, każdy u drzwi namiotu swego; dla czego zapaliła się popędliwość Pańska wielce, i nie podobało się też to Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 11 11 I rzekł Mojżesz do Pana: Czemużeś tak źle uczynił słudze twemu? czemużem nie znalazł łaski w oczach twoich, żeś włożył ciężar tego wszystkiego ludu na mię? +Lb Księga Liczb 04 11 12 Izalim ja począł ten wszystek lud? izalim go ja zrodził, iż mi mówisz: Nieś je na łonie twojem, jako piastun nosi niemowlątko, do ziemi, o którąś przysiągł ojcom ich? +Lb Księga Liczb 04 11 13 Gdzież mam mięso, abym dał wszystkiemu temu ludowi? bo płaczą na mię, mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli. +Lb Księga Liczb 04 11 14 Nie mogę ja sam znieść wszystkiego ludu tego; bo to nad możność moję. +Lb Księga Liczb 04 11 15 A jeźli się tak ze mną obchodzić chcesz, proszę raczej mię zabij, jeźlim znalazł łaskę w oczach twoich, abym nie patrzył na swoje złe. +Lb Księga Liczb 04 11 16 I rzekł Pan do Mojżesza: Zbierz mi siedemdziesiąt mężów z starszych Izraelskich, które znasz, że są starszymi ludu, i książęta jego, a przywiedź je przed namiot zgromadzenia, i stać tam będę z tobą; +Lb Księga Liczb 04 11 17 A Ja zstąpię, i będę tam mówił z tobą, i wziąwszy z Ducha, który jest w tobie, udzielę im; i poniosą z tobą brzemię ludu, a nie poniesiesz go ty sam. +Lb Księga Liczb 04 11 18 A do ludu rzeczesz: Poświęćcie się na jutro, a będziecie jeść mięso; boście płakali w uszach Pańskich, mówiąc: Któż nas nakarmi mięsem? bo nam lepiej było w Egipcie; i da wam Pan mięsa, i będziecie jedli. +Lb Księga Liczb 04 11 19 Nie przez jeden dzień jeść będziecie, ani przez dwa dni, ani przez pięć, ani przez dziesięć dni, ani przez dwadzieścia dni: +Lb Księga Liczb 04 11 20 Ale przez cały miesiąc, aż polezie przez nozdrza wasze, a zbrzydzi się wam, przeto żeście pogardzili Panem, który jest między wami, a płakaliście przed nim mówiąc: Na cóżeśmy wyszli z Egiptu? +Lb Księga Liczb 04 11 21 I rzekł Mojżesz: Sześć kroć sto tysięcy pieszych jest ludu, między którym ja mieszkam, a tyś powiedział: Dam im mięsa, że będą jeść cały miesiąc. +Lb Księga Liczb 04 11 22 Izali im owiec i wołów nabiją, aby się im dostało? Izali wszystkie ryby morskie zbiorą im, aby dostatek mieli? +Lb Księga Liczb 04 11 23 I rzekł Pan do Mojżesza: Azaż ręka Pańska jest skurczona? teraz ujrzysz, jeśli się wypełni słowo moje, czyli nie. +Lb Księga Liczb 04 11 24 Tedy wyszedł Mojżesz, i opowiedział ludowi słowa Pańskie; a zebrawszy siedemdziesiąt mężów starszych z ludu, postawił je około namiotu. +Lb Księga Liczb 04 11 25 I zstąpił Pan w obłoku, i mówił do niego, a wziąwszy z Ducha, który był w nim, podzielił go między siedemdziesiąt mężów starszych; i stało się, gdy odpoczął nad nimi on Duch, tedy prorokowali, a potem nigdy. +Lb Księga Liczb 04 11 26 Ale zostali byli dwa mężowie w obozie, imię jednego Eldad, a imię drugiego Medad; na których też odpoczął on Duch, bo oni byli napisani, choć byli nie przyszli do namiotu; a tak ci prorokowali w obozie. +Lb Księga Liczb 04 11 27 Tedy przybieżało pacholę, i oznajmiło Mojżeszowi, mówiąc: Eldad i Medad prorokują w obozie. +Lb Księga Liczb 04 11 28 Ale odpowiedziawszy Jozue, syn Nunów, sługa Mojżeszów, jeden z młodzieńców jego, rzekł: Panie mój Mojżeszu, zabroń im. +Lb Księga Liczb 04 11 29 Któremu odpowiedział Mojżesz: Czemuż im ty zazdrościsz dla mnie? Boże daj, aby wszystek lud Pański prorokował, a iżby dał Pan Ducha swego na nie! +Lb Księga Liczb 04 11 30 Wrócił się tedy Mojżesz do obozu, on i starsi Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 11 31 Zatem wyszedł wiatr od Pana, i porwawszy przepiórki od morza, spuścił je na obóz, z jednej strony jako na jeden dzień chodu, z drugiej strony także jako na jeden dzień chodu, około obozu, a jakoby na dwa łokcie były nad ziemią. +Lb Księga Liczb 04 11 32 Tedy wstawszy lud przez cały on dzień i przez całą noc, i nazajutrz przez wszystek dzień zbierali one przepiórki, a kto najmniej nazbierał, miał dziesięć homerów: i nawieszali ich wszędy sobie około obozu. +Lb Księga Liczb 04 11 33 Mięso jeszcze było między zębami ich nie zeżwane, gdy gniew Pański zapalił się na lud, i pobił Pan lud on plagą bardzo wielką. +Lb Księga Liczb 04 11 34 I nazwane jest imię miejsca onego Kibrot Hataawa; albowiem tam pogrzebli lud, który pożądał mięsa. +Lb Księga Liczb 04 11 35 A z Kibrot Hataawy ruszył się lud do Haserotu, i mieszkali w Haserocie. +Lb Księga Liczb 04 12 1 Tedy mówiła Maryja i Aaron przeciw Mojżeszowi dla żony Murzyńskiej, którą pojął; bo żonę murzynkę był pojął; +Lb Księga Liczb 04 12 2 I mówili: Izali tylko przez Mojżesza mówił Pan? azaż też nie mówił przez nas? a to usłyszał Pan. +Lb Księga Liczb 04 12 3 A Mojżesz był mąż najpokorniejszy ze wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi. +Lb Księga Liczb 04 12 4 A natychmiast rzekł Pan do Mojżesza, i do Aarona, i do Maryi: Wynijdźcie was troje przed namiot zgromadzenia; i wyszli samo troje. +Lb Księga Liczb 04 12 5 Zatem zstąpił Pan w słupie obłokowym, i stanął we drzwiach namiotu, i zawołał Aarona i Maryi, i przyszli oboje. +Lb Księga Liczb 04 12 6 I rzekł do nich: Słuchajcie teraz słów moich: Jeźli między wami będzie prorok, Ja Pan w widzeniu ukażę mu się we śnie będę mówił z nim; +Lb Księga Liczb 04 12 7 Ale nie taki jest sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest. +Lb Księga Liczb 04 12 8 Usty do ust mawiam z nim: nie w widzeniu, ani w zagadaniu, ani w podobieństwach Pana widywa; czemużeście się nie bali, mówić przeciw słudze memu Mojżeszowi? +Lb Księga Liczb 04 12 9 A tak zapalił się gniewem przeciwko nim Pan, i odszedł. +Lb Księga Liczb 04 12 10 Obłok także odstąpił od namiotu, a oto, Maryja otrędowaciała, zbielawszy jako śnieg; a wejrzawszy Aaron na Maryję, ujrzał trędowatą. +Lb Księga Liczb 04 12 11 Potem rzekł Aaron do Mojżesza: Proszę panie mój, nie kładź teraz na nas grzechu tego, żeśmy głupio uczynili, a żeśmy zgrzeszyli. +Lb Księga Liczb 04 12 12 Niech proszę nie będzie jako martwy płód, który gdy wychodzi z żywota matki swej, połowa ciała jego zepsowana bywa. +Lb Księga Liczb 04 12 13 Tedy zawołał Mojżesz do Pana mówiąc: Boże, proszę uzdrów ją teraz. +Lb Księga Liczb 04 12 14 I odpowiedział Pan Mojżeszowi: Gdyby ojciec jej plunął na twarz jej, azażby nie miała się wstydać przez siedem dni? niech będzie wyłączona przez siedem dni z obozu, a potem przyjęta będzie. +Lb Księga Liczb 04 12 15 I wyłączona była Maryja z obozu przez siedem dni; a lud się nie ruszył, aż była Maryja przyjęta. +Lb Księga Liczb 04 12 16 (13:1) Potem ruszył się lud z Haserotu, a położyli się obozem na puszczy Faran. +Lb Księga Liczb 04 13 1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 13 2 (13:3) Poślij męże, którzy by przeszpiegowali ziemię Chananejską, którą Ja dawam synom Izraelskim; po jednym mężu z każdego pokolenia poślecie, którzy by byli przedniejsi między nimi. +Lb Księga Liczb 04 13 3 (13:4) Wysłał je tedy Mojżesz z puszczy Faran według rozkazania Pańskiego; a oni mężowie wszyscy byli co przedniejsi z synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 13 4 (13:5) A teć są imiona ich: Z pokolenia Ruben Samua, syn Zachurów. +Lb Księga Liczb 04 13 5 (13:6) Z pokolenie Symeonowego Safat, syn Hurów. +Lb Księga Liczb 04 13 6 (13:7) Z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefunów. +Lb Księga Liczb 04 13 7 (13:8) Z pokolenia Isaschar Igal, syn Józefów. +Lb Księga Liczb 04 13 8 (13:9) Z pokolenia Efraimowego Ozeasz, syn Nunów. +Lb Księga Liczb 04 13 9 (13:10) Z pokolenia Benjaminowego Falty, syn Rafuów. +Lb Księga Liczb 04 13 10 (13:11) Z pokolenia Zabulon Gedyjel, syn Sodego. +Lb Księga Liczb 04 13 11 (13:12) Z pokolenia Józefowego, to jest z potomstwa Manasesowego, Gady, syn Susego. +Lb Księga Liczb 04 13 12 (13:13) Z pokolenia Dan Ammijel, syn Gemmalego. +Lb Księga Liczb 04 13 13 (13:14) Z pokolenia Aser Setur, syn Michaelów. +Lb Księga Liczb 04 13 14 (13:15) Z pokolenia Neftali, Nabi, syn Wafsego. +Lb Księga Liczb 04 13 15 (13:16) Z pokolenia Gad Guel, syn Machego. +Lb Księga Liczb 04 13 16 (13:17) Teć są imiona mężów, które posłał Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi: i nazwał Mojżesz Ozeasza, syna Nunowego, Jozue. +Lb Księga Liczb 04 13 17 (13:18) A posyłając je Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi Chananejskiej, mówił do nich: Idźcie w tę stronę ku południowi, a wnijdźcie na górę: +Lb Księga Liczb 04 13 18 (13:19) I oglądajcie ziemię, jaka jest, i lud, który mieszka w niej, jeźli jest mocny, czyli mdły? jeźli ich mało, czyli wiele? +Lb Księga Liczb 04 13 19 (13:20) Jaka też jest ziemia, w której mieszkają, jeźli dobra, czyli zła? i co są za miasta, w których mieszkają, jeźli w namieciech, czyli w obronnych miejscach? +Lb Księga Liczb 04 13 20 (13:21) Także co za ziemia, jeźli urodzajna, czyli niepłodna? jeźli w niej są drzewa, czyli nie? a bądźcie mężnego serca i przynieście nam owocu tamtej ziemi; a było to w ten czas, gdy się wina dostawały. +Lb Księga Liczb 04 13 21 (13:22) I szli, a przeszpiegowali ziemię od puszczy Syn aż do Rochob, którędy chodzą do Emat. +Lb Księga Liczb 04 13 22 (13:23) A idąc ku południowi przyszli aż do Hebron, gdzie byli Ahiman, Sesai i Talmai, synowie Enakowi; a Hebron siedem lat było zbudowane przed Soan Egipskiem. +Lb Księga Liczb 04 13 23 (13:24) Przyszli potem aż do rzeki Eschol, i urznęli tam Gałą˙ z gronem jednem jagód winnych, i nieśli ją na drążku, dwa także granatowe jabłka i figi. +Lb Księga Liczb 04 13 24 (13:25) I nazwano miejsce ono Nachal Eschol, od grona winnego, które tam byli urznęli synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 13 25 (13:26) Zatem wrócili się od onego szpiegowania ziemi po wyjściu czterdziestu dni. +Lb Księga Liczb 04 13 26 (13:27) A wróciwszy się, przyszli do Mojżesza i do Aarona, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich na puszczą Faran, która jest w Kades; i dali im i wszystkiemu pospólstwu sprawę, ukazawszy im owoc onej ziemi. +Lb Księga Liczb 04 13 27 (13:28) A powiadali im, mówiąc: Przyszliśmy do ziemi, do którejś nas był posłał, która w prawdzie opływa mlekiem i miodem, a oto, ten jest owoc jej; +Lb Księga Liczb 04 13 28 (13:29) Tylko że mocny jest lud, który mieszka w onej ziemi; miasta także obronne są, i bardzo wielkie; do tego i syny Enakowe tameśmy widzieli. +Lb Księga Liczb 04 13 29 (13:30) Amalek mieszka w ziemi na południe, a Hetejczyk, i Jebuzejczyk, i Amorejczyk mieszka na górach; Chananejczyk zaś mieszka nad morzem, i nad brzegiem Jordanu. +Lb Księga Liczb 04 13 30 (13:31) I hamował Kaleb lud szemrzący przeciw Mojżeszowi, i mówił: Pójdźmy a posiądźmy ziemię, bo ją pewnie sobie podbijemy. +Lb Księga Liczb 04 13 31 (13:32) Ale mężowie oni, którzy z nim chodzili, rzekli: Nie będziem mogli ciągnąć przeciw tamtemu ludowi; bo mocniejszy jest nad nas. +Lb Księga Liczb 04 13 32 (13:33) I zganili onę ziemię, którą byli przeszpiegowali, synom Izraelskim, mówiąc: Ziemia ta, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, jest ziemia pożerająca obywatele swoje, a lud wszystek, któryśmy w niej widzieli, lud jest wysokiego wzrostu. +Lb Księga Liczb 04 13 33 (13:34) Tameśmy też widzieli olbrzymy, syny Enakowe z rodu olbrzymów; i zdaliśmy się sobie przy nich jako szarańcza, takimiż zdaliśmy się i onym. +Lb Księga Liczb 04 14 1 Tedy wzruszywszy się wszystko mnóstwo krzyczeli i płakał lud przez onę noc. +Lb Księga Liczb 04 14 2 I szemrali przeciwko Mojżeszowi, i przeciwko Aaronowi wszyscy synowie Izraelscy; i mówiło do nich wszystko mnóstwo: Obyśmy byli pomarli w ziemi Egipskiej, albo na tej puszczy! +Lb Księga Liczb 04 14 3 Obyśmy byli pomarli! Czemuż wżdy Pan prowadzi nas do tej ziemi, abyśmy padli od miecza? żony nasze, i dziatki nasze aby były na łup? Izali nam nie lepiej wrócić się do Egiptu? +Lb Księga Liczb 04 14 4 I mówili między sobą: Postanówmy sobie wodza, a wróćmy się do Egiptu. +Lb Księga Liczb 04 14 5 Tedy upadł Mojżesz i Aaron na oblicze swoje przed wszystkiem zgromadzeniem synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 14 6 A Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, którzy szpiegowali ziemię, rozdarli szaty swoje; +Lb Księga Liczb 04 14 7 I rzekli do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Ziemia, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, ziemia jest bardzo dobra. +Lb Księga Liczb 04 14 8 Będzieli nam Pan miłościw, tedy nas wprowadzi do tej ziemi, a da ją nam, ziemię tę, która opływa mlekiem i miodem. +Lb Księga Liczb 04 14 9 Jedno Panu nie bądźcie odpornymi, ani się wy bójcie ludu onej ziemi, bo jako chleb pojeść je możemy; odstąpiła obrona ich od nich, ale Pan jest z nami; nie bójcież się ich. +Lb Księga Liczb 04 14 10 I mówiło wszystko zgromadzenie, aby je ukamionowano; ale chwała Pańska okazała się nad namiotem zgromadzenia wszystkim synom Izraelskim. +Lb Księga Liczb 04 14 11 I rzekł Pan do Mojżesza: Dokądże mię draźnić będzie ten lud? I dokądże mi wierzyć nie będą dla tych wszystkich znaków, którem czynił między nimi? +Lb Księga Liczb 04 14 12 Porażę je morem, i rozproszę je; a ciebie uczynię w naród wielki i możniejszy, niż ten jest. +Lb Księga Liczb 04 14 13 Ale rzekł Mojżesz do Pana: Oto, usłyszą Egipczanie, z których pośrodku wywiodłeś mocą swoją ten lud; +Lb Księga Liczb 04 14 14 I mówić będą z obywatelami ziemi tej, bo słyszeli, żeś ty Panie był w pośrodku ludu tego; żeś okiem w oko widziany był, o Panie, a obłok twój stawał nad nimi, a iż w słupie obłokowym chodziłeś przed nimi we dnie, a w słupie ognistym w nocy. +Lb Księga Liczb 04 14 15 Gdybyś tedy pobił lud ten wszystek aż do jednego, rzekliby poganie, którzy o twej sławie słychali, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 14 16 Iż nie mógł wprowadzić Pan ludu tego do ziemi, o którą im przysiągł: przeto je pobił na puszczy. +Lb Księga Liczb 04 14 17 A tak teraz niech proszę uwielbiona będzie moc Pańska, jakoś rzekł, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 14 18 Pan nie rychły ku gniewowi a wielki w miłosierdziu, znosząc nieprawość i przestępstwo, który winnego nie czyni niewinnym, karząc nieprawość ojców w synach do trzeciego i do czwartego pokolenia; +Lb Księga Liczb 04 14 19 Odpuść proszę nieprawość ludu tego według wielkości miłosierdzia twego, tak jakoś odpuszczał ludowi temu z Egiptu aż dotąd. +Lb Księga Liczb 04 14 20 Tedy rzekł Pan: Odpuściłem według słowa twego. +Lb Księga Liczb 04 14 21 A wszakże, jako Ja żyję, i napełniona jest chwałą Pańską wszystka ziemia: +Lb Księga Liczb 04 14 22 Tak wszyscy, którzy widzieli chwałę moję, i znaki moje, którem czynił w Egipcie, i na puszczy, a kusili mię już po dziesięć kroć, ani byli posłuszni głosowi memu, +Lb Księga Liczb 04 14 23 Nie oglądają ziemi tej, o którąm przysiągł ojcom ich, a żaden z tych, którzy mię draźnili, nie oglądają jej. +Lb Księga Liczb 04 14 24 Ale sługę mego Kaleba, gdyż był w nim duch inakszy, i trwał statecznie przy mnie, wprowadzę do ziemi, do której chodził, a nasienie jego odziedziczy ją. +Lb Księga Liczb 04 14 25 Ale ponieważ Amalekita i Chananejczyk mieszkają w dolinie, przetoż jutro obróćcie się, a idźcie na puszczą, drogą ku morzu czerwonemu. +Lb Księga Liczb 04 14 26 Nad to rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 14 27 I dokądże znosić mam ten zły lud, który szemrze przeciwko mnie? długoż szemrania synów Izraelskich, którzy szemrzą przeciwko mnie, słuchać będę? +Lb Księga Liczb 04 14 28 Mów do nich: Żyję Ja, mówi Pan, że jakoście mówili w uszy moje, tak uczynię wam. +Lb Księga Liczb 04 14 29 Na tej puszczy polegą ciała wasze, i wszyscy policzeni wasi według wszystkiej liczby waszej od dwudziestego roku i wyżej, którzyście szemrali przeciwko mnie. +Lb Księga Liczb 04 14 30 A wy nie wnijdziecie do ziemi tej, o którąm podniósł rękę moję, abym ją wam dał na mieszkanie, okrom Kaleba, syna Jefunowego, i Jozuego, syna Nunowego; +Lb Księga Liczb 04 14 31 A dziatki wasze, o którycheście mówili, że będą na łup, te wprowadzę, i oglądają tę ziemię, którąście wy wzgardzili. +Lb Księga Liczb 04 14 32 Ale trupy wasze, wasze trupy mówię, polegą na tej puszczy; +Lb Księga Liczb 04 14 33 A synowie wasi będą się tułali po tej puszczy przez czterdzieści lat, i poniosą karanie za cudzołóstwa wasze, aż wyginą trupy wasze na puszczy. +Lb Księga Liczb 04 14 34 Według liczby dni, w którycheście szpiegowali ziemię, to jest czterdzieści dni, dzień każdy za rok licząc, poniesiecie nieprawości wasze czterdzieści lat, i poznacie pomstę swego odstąpienia ode mnie. +Lb Księga Liczb 04 14 35 Ja Pan mówiłem, że to uczynię temu wszystkiemu zgromadzeniu złemu, które się spiknęło przeciwko mnie; na tej puszczy poginą, i tu pomrą. +Lb Księga Liczb 04 14 36 Oni tedy mężowie, których słał Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi, którzy wróciwszy się pobudzili do szemrania przeciwko niemu wszystek lud, puszczając złą sławę o ziemi onej; +Lb Księga Liczb 04 14 37 Pomarli mężowie oni, którzy puszczali sławę złą o ziemi, srogą plaga przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 14 38 Ale Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, zostali żywi z mężów onych, którzy chodzili ku przeszpiegowaniu ziemi. +Lb Księga Liczb 04 14 39 I opowiedział Mojżesz te słowa wszystkim synom Izraelskim, i płakał lud bardzo. +Lb Księga Liczb 04 14 40 Tedy rano wstawszy wstąpili na wierzch góry, mówiąc: Oto my pójdziemy na to miejsce, o którem nam Pan powiedział; bośmy zgrzeszyli. +Lb Księga Liczb 04 14 41 Ale im powiedział Mojżesz: Przeczże wy przestępujecie słowo Pańskie? to się wam nie nada. +Lb Księga Liczb 04 14 42 Nie chodźcie; bo nie masz Pana między wami, abyście nie byli pobici od nieprzyjaciół waszych. +Lb Księga Liczb 04 14 43 Bo Amalekita i Chananejczyk tuż przed wami są, i polężecie od miecza; bo dla tego, żeście się odwrócili od Pana, nie będzie Pan z wami. +Lb Księga Liczb 04 14 44 A oni przecię kusili się wnijść na wierzch góry; lecz skrzynia przymierza Pańskiego i Mojżesz nie odchodzili od obozu. +Lb Księga Liczb 04 14 45 Tedy zstąpił Amalekita i Chananejczyk, mieszkający na onej górze, a porazili je, i gonili je aż do Hormy. +Lb Księga Liczb 04 15 1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 15 2 Powiedz synom Izraelskim, a mów do nich: Gdy przyjdziecie do ziemi mieszkania waszego, którą Ja wam dam, +Lb Księga Liczb 04 15 3 A będziecie chcieli czynić ofiarę ognistą Panu na całopalenie, albo ofiarę, bądź poślubioną bądź dobrowolną, albo też na uroczyste święta wasze, czyniąc wdzięczną wonność Panu z wołów albo z owiec: +Lb Księga Liczb 04 15 4 Tedy, ktobykolwiek ofiarował ofiarę swoję Panu, niechże ofiaruje ofiarę śniedną, pszennej mąki dziesiątą część, zagniecionej z oliwą, której będzie czwarta część hynu. +Lb Księga Liczb 04 15 5 Przytem wina na ofiarę mokrą czwartą część hynu ofiarować będziesz przy całopaleniu, albo przy ofierze innej do każdego baranka. +Lb Księga Liczb 04 15 6 Przy baranie też ofiarować będziesz ofiarę śniedną, mąki pszennej dwie dziesiąte części, zaczynionej z oliwą z trzecią częścią hynu. +Lb Księga Liczb 04 15 7 Wina także na ofiarę mokrą trzecią część hynu ofiarować będziesz na wdzięczną wonność Panu. +Lb Księga Liczb 04 15 8 Jeźli zaś cielca ofiarować będziesz na ofiarę całopalenia, albo na ofiarę wypełnienia ślubu, albo na ofiarę spokojną Panu, +Lb Księga Liczb 04 15 9 Tedy będziesz ofiarował społem z cielcem ofiarę śniedną, pszennej mąki trzy dziesiąte części, zagniecionej z oliwą z połową hynu. +Lb Księga Liczb 04 15 10 Wina także będziesz ofiarował na ofiarę mokrą połowę hynu, na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu. +Lb Księga Liczb 04 15 11 Także uczynisz przy każdym wole, i przy każdym baranie i baranku, bądź z owiec bądź z kóz. +Lb Księga Liczb 04 15 12 Według liczby, którą ofiarować będziecie, tak uczynicie przy każdym z nich według liczby ich. +Lb Księga Liczb 04 15 13 Każdy w domu zrodzony tak też będzie czynił, gdy będzie oddawał ofiarę ognistą na wdzięczną wonność Panu. +Lb Księga Liczb 04 15 14 A gdyby, gościem będąc między wami przychodzień, albo mieszkający między wami w narodziech waszych, ofiarował ognistą ofiarę ku wdzięcznej wonności Panu, jako wy czynicie, tak i on uczyni. +Lb Księga Liczb 04 15 15 O ludu mój! Ustawa jedna niechaj będzie tak wam, jako i przychodniowi, mieszkającemu z wami; ustawa to jest wieczna w narodziech waszych; jako wy, tak przychodzień będzie przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 15 16 Prawo jedno, i jeden sąd będzie wam i przychodniowi mieszkającemu z wami. +Lb Księga Liczb 04 15 17 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 15 18 Powiedz synom Izraelskim, a rzecz do nich: Gdy wnijdziecie do ziemi, do której Ja was wprowadzę: +Lb Księga Liczb 04 15 19 A jeść będziecie chleb onej ziemi, ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu. +Lb Księga Liczb 04 15 20 Z pierwszych ciast waszych placek ofiarować będziecie na ofiarę podnoszenia; jako ofiarę z bojewiska, tak go ofiarować będziecie. +Lb Księga Liczb 04 15 21 Z pierwszych ciast waszych ofiarować będziecie Panu ofiarę podnoszenia w narodziech waszych. +Lb Księga Liczb 04 15 22 A gdybyście pobłądzili, i nie uczynilibyście wszystkich przykazań tych, które rozkazał Pan przez Mojżesza; +Lb Księga Liczb 04 15 23 Wszystkiego, co wam Pan rozkazał przez Mojżesza, od onego dnia, którego wydał Pan przykazanie, i potem w narodziech waszych: +Lb Księga Liczb 04 15 24 Tedy jeźliby z niewiadomości zgromadzenia stało się to pobłądzenie, wszystko zgromadzenie ofiarować będzie cielca młodego jednego na całopalenie, na wdzięczną wonność Panu, także śniedną ofiarę jego, i mokrą ofiarę jego według zwyczaju, i kozła jednego z stada za grzech. +Lb Księga Liczb 04 15 25 Tak oczyści kapłan wszystko zgromadzenie synów Izraelskich, i będzie im odpuszczona, gdyż się z niewiadomości stało. A oni ofiarować będą ofiarę swoję na ofiarę ognistą Panu, i na ofiarę za grzech swój przed Panem za obłądzenie swoje. +Lb Księga Liczb 04 15 26 I będzie odpuszczono wszystkiemu zgromadzeniu synów Izraelskich, i przychodniowi, który mieszka między nimi, ponieważ wszystkiego ludu pobłądzenie jest. +Lb Księga Liczb 04 15 27 A jeźliby kto sam tylko zgrzeszył z niewiadomości, tedy przyniesie Panu kozę roczną na ofiarę za grzech; +Lb Księga Liczb 04 15 28 I oczyści kapłan człowieka obłądzonego, któryby zgrzeszył z niewiadomości; przed Panem oczyści go, i będzie mu odpuszczono. +Lb Księga Liczb 04 15 29 Tak zrodzonemu między synami Izraelskimi, jako przychodniowi, który mieszka między nimi, zakon jeden będzie wam, gdyby kto zgrzeszył z niewiadomości. +Lb Księga Liczb 04 15 30 Ale człowiek, któryby z hardości swawolnie zgrzeszył, tak urodzony w domu, jako i przychodzień, takowy Pana zelżył; przetoż wykorzeniony będzie on człowiek z pośrodku ludu swego. +Lb Księga Liczb 04 15 31 Albowiem słowem Pańskiem pogardził, i przykazanie jego zgwałcił; koniecznie wytracony będzie takowy człowiek; nieprawość jego na nim zostanie. +Lb Księga Liczb 04 15 32 I stało się, gdy byli synowie Izraelscy na puszczy, że znaleźli człowieka zbierającego drwa w dzień sabatu. +Lb Księga Liczb 04 15 33 I przywiedli go, którzy go znaleźli zbierającego drwa, przed Mojżesza, i przed Aarona, i przed wszystko zgromadzenie. +Lb Księga Liczb 04 15 34 I dali go do więzienia; bo jeszcze im nie było oznajmiono, coby miano czynić z takowym. +Lb Księga Liczb 04 15 35 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: śmiercią niech umrze człowiek ten; bez litości niechaj go ukamionuje wszystko zgromadzenie za obozem. +Lb Księga Liczb 04 15 36 I wywiedli go wszystko zgromadzenie za obóz, i ciskali nań kamieniem, aż umarł, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 15 37 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 15 38 Mów do synów Izraelskich, a powiedz im, aby sobie poczynili bramy na krajach szat swoich w narodziech swych, a niech przyprawią do bram sznurek hijacyntowy. +Lb Księga Liczb 04 15 39 I będziecie mieli te bramy, żebyście poglądając na nie, wspominali sobie na wszystkie przykazania Pańskie, abyście je czynili, i abyście się nie unosili za sercem waszem, i za oczyma waszemi, za któremi wy idąc cudzołożylibyście. +Lb Księga Liczb 04 15 40 Ale żebyście pamiętali i czynili wszystkie przykazania moje, a byli świętymi Bogu waszemu. +Lb Księga Liczb 04 15 41 Ja Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemi Egipskiej, abym wam był za Boga; Jam Pan, Bóg wasz. +Lb Księga Liczb 04 16 1 Tedy się zbuntował Kore, syn Izaara, syna Kaatowego, syna Lewiego, także Datan i Abiron, synowie Elijabowi, i Hon, syn Faletów z synów Rubenowych. +Lb Księga Liczb 04 16 2 I powstali przeciw Mojżeszowi, a z nimi mężów z synów Izraelskich dwieście i pięćdziesiąt, książęta między ludem, których do rady przyzywano, ludzie zacni. +Lb Księga Liczb 04 16 3 Ci zebrawszy się przeciw Mojżeszowi, i przeciw Aaronowi, rzekli im: Wiele to na was, ponieważ wszystek ten lud, wszyscy są święci, a w pośrodku nich jest Pan; przeczże się wy wynosicie nad zgromadzeniem Pańskiem? +Lb Księga Liczb 04 16 4 Co gdy usłyszał Mojżesz, upadł na oblicze swoje, +Lb Księga Liczb 04 16 5 I rzekł do Korego i do wszystkiej roty jego, mówiąc: Rano pokaże Pan, kto jest jego, i kto jest święty, i kto ma przystępować przedeń; bo kogo sobie wybrał, temu rozkaże przystąpić do siebie. +Lb Księga Liczb 04 16 6 To tedy uczynicie: Weźmiecie sobie kadzielnice, ty Kore, i wszystka rota twoja. +Lb Księga Liczb 04 16 7 I nakładłszy w nie ognia, włóżcie nań kadzidła przed Panem jutro; i stanie się, że kogokolwiek obierze Pan, ten będzie świętym: wiele to na was synowie Lewiego. +Lb Księga Liczb 04 16 8 Nad to rzekł Mojżesz do Korego: Słuchajcie proszę synowie Lewiego; +Lb Księga Liczb 04 16 9 Izali wam to mało, że was oddzielił Bóg Izraelski od zgromadzenia Izraelskiego, abyście przystępowali do niego ku odprawowaniu usługi w przybytku Pańskim, a iżbyście stali przed zgromadzeniem, i służyli mu? +Lb Księga Liczb 04 16 10 I przyjął ciebie, i wszystkę bracią twoję, syny Lewiego z tobą, że jeszcze szukacie kapłaństwa? +Lb Księga Liczb 04 16 11 Dla tegoż, ty i wszystka rota twoja, zbuntowaliście się przeciw Panu; bo Aaron cóż jest, żeście szemrali przeciw niemu? +Lb Księga Liczb 04 16 12 Tedy posłał Mojżesz, aby zawołano Datana, i Abirona, synów Elijabowych, którzy odpowiedzieli: Nie pójdziemy. +Lb Księga Liczb 04 16 13 Izali mało na tem, żeś nas wywiódł z ziemi opływającej mlekiem i miodem, abyś nas pomorzył na tej puszczy, że jeszcze chcesz mieć nad nami zwierzchność i nam rozkazować? +Lb Księga Liczb 04 16 14 Ku temu do ziemi opływającej mlekiem i miodem nie wprowadziłeś nas, aniś nam dał w dziedzictwo pól i winnic: izali oczy tym mężom wyłupić chcesz? Nie pójdziemy +Lb Księga Liczb 04 16 15 Tedy się rozgniewał Mojżesz bardzo, i rzekł do Pana: Nie patrz na ofiarę ich; ni jednego osła nie wziąłem od nich, anim co złego komu z nich uczynił. +Lb Księga Liczb 04 16 16 Potem rzekł Mojżesz do Korego: Ty, i wszystka rota twoja, stawcie się przed Pana jutro, ty, i oni, i Aaron: +Lb Księga Liczb 04 16 17 A wziąwszy każdy kadzielnicę swoję, włóżcie w nię kadzidła, i stawcie się przed Pana, każdy z kadzielnicą swoją, dwieście i pięćdziesiąt kadzielnic, i ty, i Aaron, każdy z kadzielnicą swoją. +Lb Księga Liczb 04 16 18 Wziął tedy każdy kadzielnicę swoję, a włożywszy w nią ognia nakładli w nią kadzidła; i stanęli u drzwi namiotu zgromadzenia Mojżesz i Aaron. +Lb Księga Liczb 04 16 19 Ale Kore już był zebrał przeciwko nim wszystkę rotę do drzwi namiotu zgromadzenia; tedy chwała Pańska ukazała się wszystkiemu ludowi. +Lb Księga Liczb 04 16 20 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 16 21 Odłączcie się z pośrodku zebrania tego, abym je nagle zatracił. +Lb Księga Liczb 04 16 22 Lecz oni upadli na oblicza swe i rzekli: O Boże, Boże Duchów, i wszelkiego ciała! człowiek jeden zgrzeszył, a na wszystekże lud gniewać się będziesz? +Lb Księga Liczb 04 16 23 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 16 24 Rzecz do zgromadzenia, a mów: Odstąpcie od namiotu Korego, Datana i Abirona. +Lb Księga Liczb 04 16 25 A wstawszy Mojżesz, szedł do Datana i Abirona; i szli za nim starsi Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 16 26 I rzekł do zgromadzenia, mówiąc: Odstąpcie, proszę, od namiotów mężów tych niepobożnych, ani się dotykajcie wszystkiego, co ich jest, byście snać nie zginęli we wszystkich grzechach ich. +Lb Księga Liczb 04 16 27 I odstąpili od namiotu Korego, Datana i Abirona zewsząd. Ale Datan i Abiron wyszedłszy stali u drzwi namiotów swoich, i żony ich, i synowie ich, i maluczcy ich. +Lb Księga Liczb 04 16 28 Tedy rzekł Mojżesz: Po tem poznacie, że mię Pan posłał, abym czynił te wszystkie sprawy, a że nic z domysłu serca swego nie czynię; +Lb Księga Liczb 04 16 29 Jeźliże tak, jako inni ludzie umierają, pomrą ci, a zwykłem innych ludzi karaniem, karani będą, nie posłał mię Pan; +Lb Księga Liczb 04 16 30 Ale jeźliż co nowego uczyni Pan, że otworzy ziemia usta swe, i pożre je i wszystkiego co mają, i zstąpią żywo do piekła, tedy poznacie, że rozdraźnili ci mężowie Pana. +Lb Księga Liczb 04 16 31 I stało się, gdy przestał mówić wszystkich tych słów, że się rozstąpiła ziemia pod nimi; +Lb Księga Liczb 04 16 32 A otworzywszy ziemia paszczękę swoję, pożarła je, i domy ich, ze wszystkimi ludźmi, którzy byli przy Korem, i wszystkie majętności ich. +Lb Księga Liczb 04 16 33 I zstąpili oni ze wszystkiem co mieli, żywo do piekła, i okryła je ziemia, i poginęli z pośrodku zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 16 34 Wszyscy zaś Izraelitowie, którzy byli około nich, uciekali na krzyk ich, bo mówili: By snać nie pożarła i nas ziemia. +Lb Księga Liczb 04 16 35 Wyszedł także ogień od Pana, i spalił onych dwieście i pięćdziesiąt mężów, którzy ofiarowali kadzenie. +Lb Księga Liczb 04 16 36 Potem rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 16 37 Rzecz do Eleazara, syna Aaronowego, kapłana, aby pozbierał kadzielnice z onego pogorzeliska, a ogień i tam i sam niech rozrzuci; bo są poświęcone. +Lb Księga Liczb 04 16 38 A z kadzielnic tych, którzy zgrzeszyli przeciwko duszom swym, rozbiwszy je na blachy, niech obije ołtarz, bo iż w nich ofiarowali przed Panem, poświęcone są, przetoż będą na znak synom Izraelskim. +Lb Księga Liczb 04 16 39 Tedy pozbierał Eleazar kapłan one miedziane kadzielnice, w których ofiarowali oni popaleni; i rozbito je na blachy, na obicie ołtarza. +Lb Księga Liczb 04 16 40 Na pamiątkę synom Izraelskim, aby nie przystępował żaden obcy, któryby nie był z nasienia Aaronowego, do odprawowania kadzenia przed Panem, aby mu się nie stało jako Koremu, i jako rocie jego, jako mu był powiedział Pan przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 16 41 I szemrało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich nazajutrz przeciwko Mojżeszowi, i przeciwko Aaronowi, mówiąc: Wyście przyczyną śmierci ludu Pańskiego, +Lb Księga Liczb 04 16 42 I stało się, gdy się zbierał lud przeciw Mojżeszowi, i przeciw Aaronowi, że spojrzeli ku namiotowi zgromadzenia, a oto, okrył go obłok, i okazała się chwała Pańska. +Lb Księga Liczb 04 16 43 I przyszedł Mojżesz z Aaronem przed namiot zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 16 44 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 16 45 Wynijdźcie z pośrodku zgromadzenia tego, a wytracę je w okamgnieniu; i upadli na oblicza swoje. +Lb Księga Liczb 04 16 46 Potem rzekł Mojżesz do Aarona: Weźmij kadzielnicę, a włóż w nią ognia z ołtarza, włóż też kadzidło, a natychmiast idź do zgromadzenia, i oczyść je; boć już wyszła popędliwość od twarzy Pańskiej, a już się zaczęło karanie. +Lb Księga Liczb 04 16 47 Wziął tedy Aaron kadzielnicę, jako mu rozkazał Mojżesz, i przybieżał w pośrodek zgromadzenia, a oto już się była zaczęła plaga w ludzie; i uczyniwszy kadzenie oczyścił lud. +Lb Księga Liczb 04 16 48 I stanął Aaron między umarłymi i między żywymi, a zahamowana jest plaga. +Lb Księga Liczb 04 16 49 A było umarłych od onej plagi czternaście tysięcy i siedem set, oprócz onych, którzy pomarli z przyczyny Korego. +Lb Księga Liczb 04 16 50 Zatem się wrócił Aaron do Mojżesza ku drzwiom namiotu zgromadzenia, gdy plaga zahamowana była. +Lb Księga Liczb 04 17 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 17 2 Mów do synów Izraelskich, a weźmij od nich po lasce według domów ojców ich, to jest, od wszystkich książąt ich według domów ojców ich, dwanaście lasek, a każdego imię napiszesz na lasce jego; +Lb Księga Liczb 04 17 3 Ale imię Aaronowe napiszesz na lasce Lewiego; bo każda laska będzie od każdego książęcia z domu ojców ich. +Lb Księga Liczb 04 17 4 I zostawisz je w namiocie zgromadzenia przed świadectwem, gdzie się z wami schodzę. +Lb Księga Liczb 04 17 5 I stanie się, kogo obiorę, tego laska zakwitnie; i uśmierzę przed sobą szemrania synów Izraelskich, któremi szemrzą przeciwko wam. +Lb Księga Liczb 04 17 6 To gdy Mojżesz mówił do synów Izraelskich, oddali mu wszyscy książęta ich laski swoje, każdy książę laskę z domu ojca swego, dwanaście lasek; a laska Aaronowa była między laskami ich. +Lb Księga Liczb 04 17 7 I postawił mojżesz laski one przed Panem w namiocie świadectwa. +Lb Księga Liczb 04 17 8 A gdy nazajutrz przyszedł Mojżesz do namiotu świadectwa, oto się zazieleniła laska Aaronowa z domu Lewiego, i wypuściła listki i wydała kwiat, i zrodziła dojrzałe migdały. +Lb Księga Liczb 04 17 9 I wyniósł Mojżesz one wszystkie laski od obliczności Pańskiej do wszystkich synów Izraelskich; które gdy ujrzeli, wziął każdy laskę swą. +Lb Księga Liczb 04 17 10 I rzekł Pan do Mojżesza: Odnieś laskę Aaronową przed świadectwo, aby była zachowana na znak synom odpornym, a zahamujesz szemranie ich przeciwko mnie, aby nie pomarli. +Lb Księga Liczb 04 17 11 I uczynił Mojżesz; jako mu Pan rozkazał, tak uczynił. +Lb Księga Liczb 04 17 12 I rzekli synowie Izraelscy do Mojżesza, mówiąc: Oto umieramy, niszczejemy, wszyscy giniemy; +Lb Księga Liczb 04 17 13 Każdy, ktokolwiek przystępuje do przybytku Pańskiego, umiera; izali do szczętu wytraceni być mamy? +Lb Księga Liczb 04 18 1 Potem rzekł Pan do Aarona: Ty i synowie twoi, i dom ojca twego z tobą, poniesiecie nieprawość świątnicy. I ty i synowie twoi z tobą poniesiecie nieprawość kapłaństwa waszego. +Lb Księga Liczb 04 18 2 Bracią także twoję, pokolenie Lewiego, ród ojca twego, przypuścisz do siebie, aby byli przy tobie, i posługowali tobie; a ty i synowie twoi z tobą służyć będziecie przed namiotem świadectwa. +Lb Księga Liczb 04 18 3 Oni będą przestrzegali rozkazania twego, i pilnowali wszystkiego namiotu; wszakże do naczynia śwątnicy, i do ołtarza, przystępować nie będą, aby nie pomarli, i oni i wy. +Lb Księga Liczb 04 18 4 I przyłączą się do ciebie, pilnie strzegąc namiotu zgromadzenia w każdej usłudze namiotu; a nikt obcy niechaj się nie mięsza między was. +Lb Księga Liczb 04 18 5 Wy tedy pilnie strzeżcie świątnicy, i usługi ołtarzowej, by się napotem nie wzruszył gniew przeciwko synom Izraelskim. +Lb Księga Liczb 04 18 6 Bom oto ja obrał bracią waszę Lewity, z pośród synów Izraelskich, wam za dar, oddane Panu, aby odprawowali usługę w namiocie zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 18 7 Ale ty i synowie twoi z tobą, przestrzegać będziecie kapłaństwa waszego przy każdej usłudze ołtarzowej, i za zasłoną służyć będziecie; urząd kapłaństwa waszego dałem wam darmo; gdyby kto obcy przystąpił, umrze. +Lb Księga Liczb 04 18 8 Nadto mówił Pan do Aarona: Otom ja dał tobie pod straż ofiary moje podnoszone; wszystkie rzeczy poświęcone od synów Izraelskich tobiem je dał dla pomazania, i synom twoim prawem wiecznem. +Lb Księga Liczb 04 18 9 To będzie twoje z rzeczy poświęconych, które nie bywają palone. Każda ofiara ich, bądź ofiara śniedna ich, bądź ofiara za grzech ich, albo ofiara za występek ich, cokolwiek mi oddawać będą to będzie rzeczą poświęconą tobie i synom twoim, +Lb Księga Liczb 04 18 10 Na miejscu najświętszem jadać to będziesz; wszelki mężczyzna będzie jadł z tego; rzeczą poświęconą to będzie tobie. +Lb Księga Liczb 04 18 11 To też twoje będzie, ofiara podnoszenia darów ich ze wszystkiemi ofiarami tam i sam obracania synów Izraelskich; tobiem je dał, i synom twoim, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; każdy czysty w domu twoim będzie je jadł. +Lb Księga Liczb 04 18 12 Każdą co najprzedniejszą oliwę, i każde co najlepsze wino, i zboże, pierwiastki ich, które ofiarują Panu, tobiem je dał. +Lb Księga Liczb 04 18 13 Pierwociny ze wszystkich rzeczy, które będą w ziemi ich, które przyniosą Panu, twoje będą; każdy czysty w domu twoim jadać je będzie. +Lb Księga Liczb 04 18 14 Wszystko, cokolwiek jest poślubione w Izraelu, twoje będzie. +Lb Księga Liczb 04 18 15 Cokolwiek otwiera żywot wszelkiego ciała, a bywa ofiarowane Panu, tak z ludzi jako z bydła, twoje będzie; ale pierworodne z ludzi okupisz, także pierworodne nieczystego bydła okupisz. +Lb Księga Liczb 04 18 16 A okup jego, gdy mu miesiąc minie, dasz według szacunku twego pięć syklów srebra według sykla świątnicy; dwadzieścia pieniędzy waży sykiel. +Lb Księga Liczb 04 18 17 Ale pierworodnego od krowy, albo pierworodnego od owcy, albo pierworodnego od kozy, nie dasz na okup; bo poświęcone są; krew ich wylejesz na ołtarz, a tłustość ich zapalisz na ofiarę ognistą dla wdzięcznej wonności Panu. +Lb Księga Liczb 04 18 18 Ale mięso ich twoje będzie; jako mostek podnoszenia, i jako łopatka prawa, twoje będą. +Lb Księga Liczb 04 18 19 Wszystkie ofiary podnoszenia z rzeczy poświęconych, które przynosić będą synowie Izraelscy Panu, dałem tobie, i synom twym, i córkom twoim z tobą, prawem wiecznem; ustawa to nienaruszona, i wieczna przed Panem, tobie i nasieniu twemu z tobą. +Lb Księga Liczb 04 18 20 Potem mówił Pan do Aarona: W ziemi ich dziedzictwa mieć nie będziesz, i działu nie będziesz miał między nimi; Jam dział twój, i dziedzictwo twoje w pośród synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 18 21 Synom zaś Lewiego otom dał wszystkę dziesięcinę w Izraelu dziedzicznie za służbę ich, którą wykonywają służąc około namiotu zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 18 22 A niechaj nie przystępują więcej synowie Izraelscy do namiotu zgromadzenia, aby nie ponieśli grzechu i nie pomarli; +Lb Księga Liczb 04 18 23 Ale sami Lewitowie odprawować będą usługę około namiotu zgromadzenia, i sami poniosą nieprawość swoję. Ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, aby w pośród synów Izraelskich dziedzictwa nie mieli. +Lb Księga Liczb 04 18 24 Albowiem dziesięciny synów Izraelskich które przynosić będą na ofiarę podnoszenia Panu, dałem Lewitom za dziedzictwo; przetoż rzekłem do nich: W pośród synów Izraelskich nie będą mieli dziedzictwa. +Lb Księga Liczb 04 18 25 Potem rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 18 26 Mów też do Lewitów, a powiedz im: Gdy weźmiecie od synów Izraelskich dziesięciny, którem ja wam dał od nich za dziedzictwo wasze, tedy ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu dziesiątą część dziesięcin. +Lb Księga Liczb 04 18 27 A poczytana wam będzie ta ofiara wasza jako zboże z bojewiska, i jako obfitość wina z prasy. +Lb Księga Liczb 04 18 28 Tak wy też ofiarować będziecie ofiarę podnoszenia Panu ze wszystkich dziesięcin waszych, które weźmiecie od synów Izraelskich, a oddacie z nich ofiarę podnoszenia Panu, Aaronowi kapłanowi: +Lb Księga Liczb 04 18 29 Ze wszystkich dochodów waszych ofiarować będziecie wszelką ofiarę podnoszenia Panu; ze wszystkiego co najlepsze jest, ofiarujecie cząstkę poświęconą. +Lb Księga Liczb 04 18 30 Powiesz im też: Gdy oddawać będziecie z tego, co najlepsze jest, tedy poczytano będzie Lewitom jako urodzaje z bojewiska; i jako urodzaj z prasy. +Lb Księga Liczb 04 18 31 I będziecie to jeść na każdem miejscu, wy i czeladź wasza; albowiem to jest zapłata wasza za służbę waszę przy namiocie zgromadzenia; +Lb Księga Liczb 04 18 32 I nie poniesiecie za to grzechu, gdy ofiarować będziecie co najlepszego jest z tego, i nie splugawicie rzeczy poświęconych od synów Izraelskich, i nie pomrzecie. +Lb Księga Liczb 04 19 1 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 19 2 Tać jest ustawa zakonu, którą rozkazał Pan, mówiąc: Powiedz synom Izraelskim, aby przywiedli do ciebie jałowicę płową, zdrową, na której by nie było zmazy, i na której by nie postało jarzmo; +Lb Księga Liczb 04 19 3 Tę oddacie Eleazarowi kapłanowi, który ją wywiedzie za obóz, i zabita będzie przed nim. +Lb Księga Liczb 04 19 4 A wziąwszy Eleazar kapłan ze krwi jej na palec swój, kropić będzie przeciw namiotowi zgromadzenia oną krwią siedem kroć. +Lb Księga Liczb 04 19 5 Potem każe tę jałowicę spalić przed oczyma swemi; skórę jej, i mięso jej, i krew jej, z gnojem jej spali. +Lb Księga Liczb 04 19 6 I weźmie kapłan drzewo cedrowe, i hizop, i karmazyn dwa kroć farbowany, a wrzuci do ognia, gdzie się jałowica pali; +Lb Księga Liczb 04 19 7 I upierze szaty swe kapłan, a omyje ciało swoje wodą; a potem wnijdzie do obozu, i będzie nieczystym kapłan aż do wieczora. +Lb Księga Liczb 04 19 8 Ten też, który ją palić będzie, upierze szaty swe w wodzie, i omyje ciało swe wodą, a będzie nieczystym aż do wieczora. +Lb Księga Liczb 04 19 9 I zbierze człowiek czysty popiół onej jałowicy, i wysypie go precz za obóz, na miejscu czystem, a będzie dla zgromadzenia synów Izraelskich chowany do wody oczyszczenia, gdyż jest ofiara za grzech. +Lb Księga Liczb 04 19 10 I upierze ten, co będzie zbierał popiół onej jałowicy, szaty swe, i będzie nieczystym aż do wieczora. A będzie to synom Izraelskim, i przychodniowi mieszkającemu między nimi, ustawą wieczną. +Lb Księga Liczb 04 19 11 Kto by się dotknął jakiegokolwiek trupa człowieczego, nieczystym będzie przez siedem dni; +Lb Księga Liczb 04 19 12 Taki oczyszczać się będzie tą wodą dnia trzeciego i dnia siódmego, a czystym będzie; a jeśliby się nie oczyścił dnia trzeciego i dnia siódmego, nieczystym będzie. +Lb Księga Liczb 04 19 13 Kto by się kolwiek dotknął martwego ciała człowieka, który umarł, a nie oczyścił się, przybytek Pański splugawił; przetoż takowy wytracony będzie z Izraela, bo wodą oczyszczenia nie był pokropiony; nieczystym będzie, nieczystość jego zostanie na nim. +Lb Księga Liczb 04 19 14 Ta zaś jest ustawa: gdyby człowiek umarł w namiocie, ktobykolwiek wszedł do tego namiotu, i cokolwiek było w onym namiocie, nieczystym będzie przez siedem dni. +Lb Księga Liczb 04 19 15 Także wszelkie naczynie odkryte, które by nie miało nakrycia na sobie, nieczyste będzie. +Lb Księga Liczb 04 19 16 Także kto by się kolwiek dotknął na polu, bądź mieczem zabitego, bądź umarłego, bądź kości człowieczej, albo grobu, nieczystym będzie przez siedem dni. +Lb Księga Liczb 04 19 17 Wezmą tedy dla onego nieczystego popiołu jałowicy spalonej za grzech, i naleją nań wody żywej do naczynia. +Lb Księga Liczb 04 19 18 Weźmie też hizopu, i omoczy go w onej wodzie człowiek czysty, i pokropi namiot, i wszystko naczynie, i wszystkich ludzi, którzy by tam byli, także onego, który się dotknął kości, albo zabitego, albo zmarłego, albo grobu; +Lb Księga Liczb 04 19 19 Pokropi tedy czysty nieczystego dnia trzeciego i dnia siódmego; a gdy go oczyści dnia siódmego, tedy upierze szaty swe, i omyje się wodą, a będzie czystym w wieczór. +Lb Księga Liczb 04 19 20 A mąż, któryby nieczystym będąc nie oczyścił się, wykorzeniona będzie ta dusza z pośrodku zgromadzenia, bo świątnicę Pańską splugawił; wodą oczyszczenia nie będąc pokropionym, nieczystym jest. +Lb Księga Liczb 04 19 21 I będzie im to za ustawę wieczną; a kto będzie pokrapiał wodą oczyszczenia, upierze szaty swoje; a kto by się dotknął tej wody oczyszczenia, nieczystym będzie aż do wieczora. +Lb Księga Liczb 04 19 22 Czegokolwiek się dotknie nieczysty, nieczyste będzie; człowiek także, któryby się tego dotknął nieczysty będzie aż do wieczora. +Lb Księga Liczb 04 20 1 I przyszło wszystko mnóstwo synów Izraelskich na puszczą Syn, miesiąca pierwszego; i mieszkał lud w Kades; gdzie umarła Maryja, i tamże jest pogrzebiona. +Lb Księga Liczb 04 20 2 A gdy lud nie miał wody, zebrali się przeciw Mojżeszowi, i przeciw Aaronowi. +Lb Księga Liczb 04 20 3 I swarzył się lud z Mojżeszem, i rzekli mówiąc: Obyśmy byli pomarli, gdy pomarli bracia nasi przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 20 4 I przeczżeście zawiedli to zgromadzenie Pańskie na tę puszczę, abyśmy tu pomarli, my i dobytki nasze? +Lb Księga Liczb 04 20 5 A po cóżeście nas wywiedli z Egiptu, abyście nas wprowadzili na to złe miejsce, na którem się nie rodzi ani zboże, ani figi, ani grona winne, ani jabłka granatowe; nawet wody nie masz dla napoju? +Lb Księga Liczb 04 20 6 Tedy odszedł Mojżesz i Aaron od ludu do drzwi namiotu zgromadzenia, i upadli na oblicza swoje; i ukazała się chwała Pańska nad nimi. +Lb Księga Liczb 04 20 7 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 20 8 Weźmij laskę, a zgromadziwszy wszystek lud, ty i Aaron, brat twój, mówcie do tej skały przed oczyma ich, a wyda wodę swą; i wywiedziesz im wodę z skały, a dasz napój temu mnóstwu, i bydłu ich. +Lb Księga Liczb 04 20 9 Tedy wziął Mojżesz laskę przed obliczem Pańskiem, jako mu rozkazał. +Lb Księga Liczb 04 20 10 I zgromadził Mojżesz z Aaronem wszystek lud przed skałę, i mówił do nich: Słuchajcież teraz ludzie odporni, izali z tej skały możemy wam wywieść wodę? +Lb Księga Liczb 04 20 11 Zatem podniósł Mojżesz rękę swoję, i uderzył w skałę laską swą dwa kroć, a wyszły wody obfite i piło ono mnóstwo, i bydło ich. +Lb Księga Liczb 04 20 12 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona: Dlatego, żeście mi nie uwierzyli, abyście mię poświęcili przed oczyma synów Izraelskich, przetoż nie wprowadzicie zgromadzenia tego do ziemi, którąm im dał. +Lb Księga Liczb 04 20 13 Teć są wody poswarku, o które się swarzyli synowie Izraelscy z Panem, i poświęcony jest w nich. +Lb Księga Liczb 04 20 14 Potem posłał Mojżesz posły z Kades do króla Edomskiego, mówiąc: Tak ci kazał powiedzieć brat twój Izrael: Ty wiesz o wszystkich trudnościach, które przyszły na nas; +Lb Księga Liczb 04 20 15 Jako zstąpili byli ojcowie nasi do Egiptu, i mieszkaliśmy w Egipcie przez wiele lat; i jako nas trapili Egipczanie, i ojce nasze; +Lb Księga Liczb 04 20 16 I wołaliśmy do Pana, a wysłuchał głos nasz, i posławszy Anioła, wywiódł nas z Egiptu; a otośmy już w Kades, mieście przy granicy twojej +Lb Księga Liczb 04 20 17 Niech, proszę, przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy przez pola, ani przez winnice, ani będziemy pić wód z twoich studzien; gościńcem pójdziemy, nie uchylimy się na prawo ani na lewo, aż przejdziemy granice twoje. +Lb Księga Liczb 04 20 18 Na to odpowiedział mu Edom: Nie pójdziesz przez moję ziemię, bym snać z mieczem nie wyszedł przeciw tobie. +Lb Księga Liczb 04 20 19 I rzekli mu synowie Izraelscy: Bitym gościńcem pójdziemy, a jeślibyśmy wody twoje pili, my i bydła nasze, zapłacimyć je; nic innego nie żądamy, tylko abyśmy pieszo przeszli. +Lb Księga Liczb 04 20 20 I powiedział: Nie przejdziesz. I ruszył się Edom przeciwko nim, z wojskiem wielkiem, i możną ręką. +Lb Księga Liczb 04 20 21 A gdy nie chciał Edom pozwolić Izraelowi przejścia przez granice swoje, tedy Izrael uczynił odwrót od niego. +Lb Księga Liczb 04 20 22 A ruszywszy się z Kades; przyszli synowie Izraelscy i wszystko zgromadzenie do góry Hor. +Lb Księga Liczb 04 20 23 I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona na górze Hor, nad granicą ziemi Edomskiej, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 20 24 Będzie Aaron przyłączon do ludu swego; albowiem nie wnijdzie do ziemi, którąm dał synom Izraelskim, przeto żeście odporni byli słowu mojemu przy wodach poswarku. +Lb Księga Liczb 04 20 25 Weźmijże Aarona i Eleazara syna jego, a każ im wstąpić na górę Hor; +Lb Księga Liczb 04 20 26 I zewlecz Aarona z szat jego, a oblecz w nie Eleazara, syna jego; bo Aaron przyłączon będzie do ludu swego, i tam umrze. +Lb Księga Liczb 04 20 27 I uczynił Mojżesz, jako rozkazał Pan; i wstąpili na górę Hor przed oczyma wszystkiego zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 20 28 I zewlókł Mojżesz Aarona z szat jego, a oblekł w nie Eleazara syna jego; i umarł tam Aaron na wierzchu góry, a Mojżesz z Eleazarem zstąpili z góry. +Lb Księga Liczb 04 20 29 Widząc tedy wszystko zgromadzenie, iż Aaron umarł, płakali Aarona przez trzydzieści dni, wszystek dom Izraelski. +Lb Księga Liczb 04 21 1 A gdy usłyszał Chananejczyk, król Harat, który mieszkał na południe, że Izraelczycy ciągnęli oną drogą, którą byli szpiegowie przeszli, tedy zwiódł bitwę z Izraelem, i pojmał ich wiele. +Lb Księga Liczb 04 21 2 Tam uczynił Izrael ślub Panu, mówiąc: Jeźliże podaż lud ten w ręce moje, do gruntu wywrócę miasta ich. +Lb Księga Liczb 04 21 3 I wysłuchał Pan głos Izraela, a podał mu Chananejczyki: i wytracił je z gruntu, i miasta ich, a nazwał imię onego miejsca Chorma. +Lb Księga Liczb 04 21 4 Potem ruszyli się od góry Hor drogą ku morzu czerwonemu, aby obeszli ziemię Edomską; i utrudził się lud bardzo w onej drodze. +Lb Księga Liczb 04 21 5 Przetoż mówił lud przeciw Bogu, i przeciw Mojżeszowi: Przeczżeście nas wywiedli z Egiptu, aby my pomarli na tej puszczy? bo nie masz chleba, ani wody, a dusza nasza obrzydziła sobie ten chleb nikczemny. +Lb Księga Liczb 04 21 6 Przetoż przypuścił Pan na lud węże ogniste, którzy kąsali lud; i pomarło wiele ludu z Izraela. +Lb Księga Liczb 04 21 7 I przyszedłszy lud do Mojżesza, rzekli: Zgrzeszyliśmy, żeśmy mówili przeciw Panu, i przeciw tobie. Módl się Panu, aby oddalił od nas te węże; i modlił się Mojżesz za ludem. +Lb Księga Liczb 04 21 8 I rzekł Pan do Mojżesza: uczyń sobie węża miedzianego, a wystaw go na drzewcu; i stanie się, ktokolwiek ukąszony będąc wejrzy nań, że żyw zostanie. +Lb Księga Liczb 04 21 9 Sprawił tedy Mojżesz węża miedzianego, i wystawił go na drzewcu; i było to, gdy kogo wąż ukąsił, a spojrzał na węża miedzianego, że żyw został. +Lb Księga Liczb 04 21 10 Zatem ruszyli się synowie Izraelscy, a stanęli obozem w Obot. +Lb Księga Liczb 04 21 11 A z Obot ruszywszy się położyli się obozem na pagórkach gór Habarym na puszczy, która jest przeciw Moabczykom od wschodu słońca. +Lb Księga Liczb 04 21 12 A odszedłszy stamtąd położyli się obozem nad potokiem Zered. +Lb Księga Liczb 04 21 13 Stamtąd odciągnąwszy położyli się obozem u brodu Arnon, który jest na puszczy, a wychodzi z granicy Amorejskiej: albowiem Arnon jest granica Moabska między Moabczykiem i Amorejczykiem. +Lb Księga Liczb 04 21 14 Przetoż mówi się w księgach wojen Pańskich: Przeciwko Wahebowi w wichrze walczył, i przy potokach Arnon. +Lb Księga Liczb 04 21 15 Bo ściekanie tych potoków, które się nachyliło (toczy) ku położeniu Har, to się ściąga ku granicy Moabskiej. +Lb Księga Liczb 04 21 16 Stamtąd potem przyszli do Beer; a tać jest ona studnia, o której mówił Pan do Mojżesza: Zgromadź lud a dam im wody. +Lb Księga Liczb 04 21 17 Tedy śpiewał Izrael tę piosnkę: Wystąp studnio; śpiewajcież o niej; +Lb Księga Liczb 04 21 18 Studnia, którą wykopali książęta, wykopali ją hetmani ludu z ustawcą zakonu, laskami swojemi. A z tej puszczy ruszyli się do Matana; +Lb Księga Liczb 04 21 19 A z Matana do Nahalijelu, a z Nahalijelu do Bamotu; +Lb Księga Liczb 04 21 20 A z Bamotu ku Hagaj, które jest w polach Moabskich, na wierzchu pagórka, który leży ku puszczy. +Lb Księga Liczb 04 21 21 I posłał Izrael posły do Sehona, króla Amorejskiego, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 21 22 Niech przejdziemy przez ziemię twoję; nie pójdziemy ani przez pola ani przez winnice; nie będziemy pić wód z studzien twoich; gościńcem pójdziemy, aż przejdziemy granice twoje. +Lb Księga Liczb 04 21 23 Ale nie pozwolił Sehon Izraelowi iść przez granice swoje; i zebrawszy Sehon wszystek lud swój, wyciągnął przeciw Izraelowi na puszczę, a gdy przyszedł do Jahazy, zwiódł bitwę z Izraelem. +Lb Księga Liczb 04 21 24 I poraził go Izrael ostrzem miecza, i odziedziczył ziemię jego od Arnonu aż do Jaboku, i aż do ziemi synów Ammonowych; albowiem opatrzone były granice Ammonitów. +Lb Księga Liczb 04 21 25 Tedy pobrał Izrael wszystkie miasta one, i mieszkał we wszystkich miastach Amorejskich, w Hesebon, i we wszystkich wsiach jego. +Lb Księga Liczb 04 21 26 Bo Hesebon było miasto Sehona, króla Amorejskiego, który, gdy pierwej walczył z królem Moabskim, wziął mu był wszystkę ziemię jego z rąk jego aż po Arnon. +Lb Księga Liczb 04 21 27 Dla tegoż mówią w przypowieści: Pójdźcie do Hesebon, a niech zbudują i naprawią miasto Sechonowe. +Lb Księga Liczb 04 21 28 Albowiem wyszedł ogień z Hesebon, a płomień z miasta Sechonowego, i popalił Ar Moabskie, i obywatele wysokich miejsc Arnon. +Lb Księga Liczb 04 21 29 Biada tobie Moab, zginąłeś o ludu Chamos! podał syny swoje na uciekanie, i córki swoje do więzienia królowi Amorejskiemu Sehonowi. +Lb Księga Liczb 04 21 30 A zaginęło panowanie ich od Hesebona aż do Dybona; a poburzyliśmy je aż do Nofe, które idzie aż do Medady. +Lb Księga Liczb 04 21 31 I mieszkał Izrael w ziemi Amorejskiej. +Lb Księga Liczb 04 21 32 Tedy posłał Mojżesz na szpiegi do Jazer, którego wsi pobrali, wypędziwszy Amorejczyki, którzy tam byli. +Lb Księga Liczb 04 21 33 Potem obróciwszy się szli ku Basan; gdzie wyciągnął Og, król Basański, przeciwko nim, sam i wszystek lud jego, aby z nimi stoczył bitwę w Edrej. +Lb Księga Liczb 04 21 34 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Nie bój się go; bo w ręce twoje podałem go, i wszystek lud jego, i ziemię jego, i uczynisz mu, jakoś uczynił Sehonowi, królowi Amorejskiemu, który mieszkał w Hesebon. +Lb Księga Liczb 04 21 35 I porazili go, i syny jego, ze wszystkim ludem jego, tak iż nikogo z niego nie zostawili, i posiedli dziedzicznie ziemię jego. +Lb Księga Liczb 04 22 1 Stamtąd ruszyli się synowie Izraelscy, i położyli się obozem na polach Moabskich, z tej strony Jordanu przeciw Jerychowi. +Lb Księga Liczb 04 22 2 A widząc Balak, syn Seforów, wszystko, co uczynił Izrael Amorejczykowi, +Lb Księga Liczb 04 22 3 Uląkł się Moab tego ludu wielce, bo go było wiele; i zatrwożył sobą Moab dla synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 22 4 Przetoż rzekł Moab do starszych Madyjańskich: Teraz pożre to mnóstwo wszystko, co jest około nas, jako wół pożera trawę polną. A Balak, syn Seforów, był królem Moabskim na on czas. +Lb Księga Liczb 04 22 5 I posłał posły do Balaama, syna Beorowego, do Pethoru miasta, które jest nad rzeką ziemi synów ludu jego, aby go wezwano, mówiąc: Oto lud wyszedł z Egiptu, oto okrył wierzch ziemi, i osadza się przeciwko mnie. +Lb Księga Liczb 04 22 6 Przetoż teraz przyjdź proszę, a przeklinaj mnie kwoli lud ten, bo możniejszy jest nad mię; owa snać go będę mógł porazić, i wygnać go z ziemi; bo ja wiem, że komu błogosławisz, błogosławiony będzie; a kogo przeklinasz, przeklęty będzie. +Lb Księga Liczb 04 22 7 Poszli tedy starsi Moabscy, i starsi Madyjańscy, mając zapłatę za wieszczbę w rękach swych. +Lb Księga Liczb 04 22 8 A przyszedłszy do Balaama, powiedzieli mu słowa Balakowe. I rzekł do nich: Zostańcie tu przez noc, a dam wam odpowiedź, jako mi oznajmi Pan. +Lb Księga Liczb 04 22 9 I zostały książęta Moabskie z Balaamem. Tedy przyszedł Bóg do Balaama, i rzekł: Cóż to za mężowie u ciebie? +Lb Księga Liczb 04 22 10 I odpowiedział Balaam Bogu: Balak, syn Seforów, król Moabski, posłał do mnie, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 22 11 Oto lud, który wyszedł z Egiptu, i okrył wierzch ziemi; terazże pójdź, przeklinaj mi go; snać będę mógł walczyć z nim, i wypędzę go. +Lb Księga Liczb 04 22 12 Tedy rzekł Bóg do Balaama: Nie chodź z nimi, ani przeklinaj ludu tego; bo jest błogosławiony. +Lb Księga Liczb 04 22 13 A wstawszy rano Balaam rzekł do książąt Balakowych: Wróćcie się do ziemi waszej; bo mi nie pozwala Pan puścić się w drogę z wami. +Lb Księga Liczb 04 22 14 Wstawszy tedy książęta Moabskie, wrócili się do Balaka, i powiedzieli: Nie chciał Balaam iść z nami. +Lb Księga Liczb 04 22 15 Tedy po wtóre posłał Balak więcej książąt, i zacniejszych nad pierwsze. +Lb Księga Liczb 04 22 16 Którzy przyszedłszy do Balaama, mówili mu: Tak mówi Balak, syn Seforów: Nie ociągaj się proszę przyjść do mnie; +Lb Księga Liczb 04 22 17 Albowiem ci wielką uczciwość wyrządzę, i wszystko, cobyś mi rzekł, uczynię; tylko przyjdź proszę a przeklinaj mi ten lud. +Lb Księga Liczb 04 22 18 Tedy odpowiedział Balaam, i rzekł do sług Balakowych: Choćby mi dał Balak pełen dom swój srebra i złota, nie mógłbym przestąpić słów Pana, Boga mego, i uczynić przeciwko niemu, bądź mało bądź wiele; +Lb Księga Liczb 04 22 19 Ale proszę zostańcie tu i wy przez noc, a dowiem się, co jeszcze Pan będzie mówił ze mną. +Lb Księga Liczb 04 22 20 Tedy przyszedł Bóg do Balaama w nocy, i rzekł do niego: Jeźliż, aby cię wezwali, przyszli mężowie ci, wstańże, idź z nimi; a wszakże, coć rozkażę, to uczynisz. +Lb Księga Liczb 04 22 21 Tedy wstawszy Balaam rano, osiodłał oślicę swoją, i jechał z książęty Moabskimi. +Lb Księga Liczb 04 22 22 I rozpalił się gniew Boży, że on jechał; i stanął Anioł Pański na drodze, aby mu zastąpił; a on jechał na oślicy swojej, i dwoje pacholąt jego z nim. +Lb Księga Liczb 04 22 23 A gdy ujrzała oślica Anioła Pańskiego, stojącego na drodze, a miecz jego dobyty w ręce jego, tedy ustąpiła oślica z drogi a szła na rolę, lecz bił Balaam oślicę, aby ją nawiódł na drogę. +Lb Księga Liczb 04 22 24 Tedy stanął Anioł Pański na ścieżce u winnicy między dwoma płoty. +Lb Księga Liczb 04 22 25 A widząc oślica Anioła Pańskiego, przyciskała się do płota, tak iż przyparła nogę Balaamową do ściany; a on znowu ją bił. +Lb Księga Liczb 04 22 26 Potem Anioł Pański szedł dalej, i stanął na miejscu ciasnem, gdzie nie było drogi do ustąpienia na prawo ani na lewo; +Lb Księga Liczb 04 22 27 A widząc oślica Anioła Pańskiego, padła pod Balaamem; i rozgniewał się Balaam wielce, a bił oślicę kijem. +Lb Księga Liczb 04 22 28 Zatem otworzył Pan usta onej oślicy, i rzekła do Balaama: Cóżem ci uczyniła, żeś mię bił już po trzy kroć? +Lb Księga Liczb 04 22 29 I rzekł Balaam do oślicy: Iż ze mnie szydzisz; bym był miał miecz w ręku swych, byłbym cię teraz zabił. +Lb Księga Liczb 04 22 30 Tedy oślica rzekła do Balaama: Azażem ja nie oślica twoja, na którejś jeżdżał, jakoś mię dostał, aż do tego czasu? A on rzekł: Nigdy. +Lb Księga Liczb 04 22 31 Wtem otworzył Pan oczy Balaamowe, że obaczył Anioła Pańskiego, stojącego na drodze, i miecz jego dobyty w ręce jego; tedy skłoniwszy się, pokłonił się twarzą swoją. +Lb Księga Liczb 04 22 32 I rzekł do niego Anioł Pański: Przeczżeś bił oślicę swoję już po trzy kroć? Otom Ja wyszedł, abym się tobie sprzeciwił; bo przewrotna jest droga twoja przede mną; +Lb Księga Liczb 04 22 33 A widząc mię oślica ustąpiła przede mną po trzy kroć, a gdyby była nie ustąpiła przede mną, już bym cię był teraz zabił a onę bym był żywą zostawił. +Lb Księga Liczb 04 22 34 Zatem rzekł Balaam do Anioła Pańskiego: Zgrzeszyłem, albowiem nie widziałem, żeś ty stanął przeciwko mnie na drodze; przetoż teraz, jeźlić się to nie podoba, wrócę się. +Lb Księga Liczb 04 22 35 Lecz Anioł Pański rzekł do Balaama: Jedź z ludźmi tymi; wszakże tylko, co Ja tobie powiem, mówić będziesz. I jechał Balaam z książęty Balakowymi. +Lb Księga Liczb 04 22 36 A gdy usłyszał Balak, iż przyjeżdża Balaam, wyjechał przeciwko niemu, do niektórego miasta Moabskiego, które jest na granicy Arnonu, które jest przy końcu granicy. +Lb Księga Liczb 04 22 37 Tedy rzekł Balak do Balaama: Azażem z pilnością nie posyłał do ciebie wzywając cię? Czemużeś nie przyjechał do mnie? azaż cię zacnie uczcić nie mogę? +Lb Księga Liczb 04 22 38 I rzekł Balaam do Balaka: Otom przyjechał do ciebie; izali teraz, choćbym chciał, będę mógł co mówić? słowo, które włoży Bóg w usta moje, mówić będę. +Lb Księga Liczb 04 22 39 Tedy jechał Balaam z Balakiem a przyjechali do miasta Husot. +Lb Księga Liczb 04 22 40 A tak Balak dał nabić wołów i owiec, i posłał do Balaama, i do książąt, którzy z nim byli. +Lb Księga Liczb 04 22 41 I stało się nazajutrz, że wziął Balak Balaama, i wprowadził go na wyżyny Baalowe, skąd widział i najdalszą część ludu. +Lb Księga Liczb 04 23 1 I rzekł Balaam do Balaka: Zbuduj mi tu siedem ołtarzów, a nagotuj mi tu siedem cielców, i siedem baranów; +Lb Księga Liczb 04 23 2 Uczynił tedy Balak, jako mówił Balaam, i ofiarował Balak z Balaamem cielca, i barana na każdym ołtarzu. +Lb Księga Liczb 04 23 3 Potem rzekł Balaam do Balaka: Stań przy całopaleniu twojem, a ja odejdę; owa się snać spotka Pan ze mną, a cokolwiek mi objawi, powiem ci; i odszedł sam. +Lb Księga Liczb 04 23 4 I spotkał się Pan z Balaamem; i rzekł mu Balaam: Postawiłem siedem ołtarzów, i ofiarowałem cielca i barana na każdym ołtarzu. +Lb Księga Liczb 04 23 5 Tedy Pan włożył słowa w usta Balaamowe, i rzekł: Wróć się do Balaka, a mów tak. +Lb Księga Liczb 04 23 6 I wrócił się do niego, a oto stał u ofiary swojej palonej, on i wszystkie książęta Moabskie. +Lb Księga Liczb 04 23 7 A tak zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Z Aram przywiódł mię Balak, król Moabski, z gór wschodnich, mówiąc: Przyjdź, przeklinaj mi Jakóba, a przyjdź, złorzecz Izraelowi. +Lb Księga Liczb 04 23 8 Jakoż ja przeklinać mam, kogo Bóg nie przeklina? albo jako złorzeczyć mam, komu Pan nie złorzeczy? +Lb Księga Liczb 04 23 9 Bo z wierzchu skał oglądam go, a z pagórków będę nań patrzał; oto, lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie. +Lb Księga Liczb 04 23 10 Któż policzy proch Jakóbów, i liczbę czwartej części Izraela? Niech umrze dusza moja śmiercią sprawiedliwych, i niech będzie dokonanie moje, jako ich. +Lb Księga Liczb 04 23 11 Tedy rzekł Balak do Balaama: Cóżeś mi uczynił? Na przeklinanie nieprzyjaciół moich przyzwałem cię, a oto, błogosławiąc błogosławiłeś im. +Lb Księga Liczb 04 23 12 A on odpowiedział i rzekł: Azaż nie mam tego pilnować i mówić, co Pan włożył w usta moje? +Lb Księga Liczb 04 23 13 I rzekł do niego Balak: Pójdź proszę ze mną na miejsce inne, żebyś go stamtąd widział; (ale tylko część jego ujrzysz, a wszystkiego widzieć nie będziesz;) przeklinajże mi go stamtąd. +Lb Księga Liczb 04 23 14 I zawiódł go na pole Sofim, na wierzch góry Fazga, i zbudował siedem ołtarzów, i ofiarował cielca i barana na każdym ołtarzu. +Lb Księga Liczb 04 23 15 Rzekł tedy Balaam do Balaka: Zostań tu przy całopaleniu twojem, a ja zabieżę tam Panu. +Lb Księga Liczb 04 23 16 I zaszedł Pan Balaamowi, który włożył słowa w usta jego, i rzekł: +Lb Księga Liczb 04 23 17 Wróć się do Balaka, a tak mów. Przyszedł tedy do niego, a oto on stał przy całopaleniu swojem, i książęta Moabskie z nim; i rzekł mu Balak: Cóż ci powiedział Pan? +Lb Księga Liczb 04 23 18 I zaczął rzecz swą temi słowy: Wstań Balaku, a słuchaj: przyjmij w uszy swe słowa moje, synu Seforów. +Lb Księga Liczb 04 23 19 Nie jestci Bóg jako człowiek, aby kłamał, ani jako syn człowieczy, ażeby żałował; azaż on rzecze, a nie uczyni? wymówi, a nie wypełni? +Lb Księga Liczb 04 23 20 Otom wziął rozkazanie, abym błogosławił; on błogosławieństwo dał a ja go nie odwrócę. +Lb Księga Liczb 04 23 21 Nie baczy nieprawości w Jakóbie; ani widzi przestępstwa w Izraelu; Pan, Bóg jego, jest z nim, a trąbienie zwycięstwa królewskiego przy nim. +Lb Księga Liczb 04 23 22 Bóg wywiódł je z Egiptu, mocą jednorożcową był mu. +Lb Księga Liczb 04 23 23 Albowiem nie masz wieszczby przeciw Jakóbowi, ani wróżki przeciw Izraelowi; od tego czasu mówiono będzie o Jakóbie i o Izraelu, co z nimi uczynił Bóg. +Lb Księga Liczb 04 23 24 Oto lud ten jako lew silny powstanie, jako lwię młode podniesie się, aż pożre łupy, i krew pobitych wypije. +Lb Księga Liczb 04 23 25 Tedy rzekł Balak do Balaama: Ani ich przeklinaj więcej, ani im też błogosław więcej. +Lb Księga Liczb 04 23 26 I odpowiedział Balaam, a rzekł do Balaka: Azażem ci nie powiadał, mówiąc, że cokolwiek mówić będzie Pan, to uczynię? +Lb Księga Liczb 04 23 27 I rzekł Balak do Balaama: Pójdź, proszę, zawiodę cię na insze miejsce, jeźli snać podoba się Bogu, żebyś je stamtąd przeklinał. +Lb Księga Liczb 04 23 28 Tedy wiódł Balak Balaama na wierzch góry Fegor, która patrzy ku puszczy. +Lb Księga Liczb 04 23 29 I rzekł Balaam do Balaka: Zbuduj mi siedem ołtarzów, a nagotuj mi tu siedem cielców i siedem baranów. +Lb Księga Liczb 04 23 30 I uczynił Balak, jako mu rozkazał Balaam, i ofiarował cielca i barana na każdym ołtarzu. +Lb Księga Liczb 04 24 1 A gdy obaczył Balaam, że się podobało Panu, aby błogosławił Izraelowi, już nie chodził, jako przedtem, raz i drugi dla wieszczby; ale obrócił ku puszczy twarz swoję. +Lb Księga Liczb 04 24 2 A podniósłszy Balaam oczy swe, obaczył Izraela mieszkającego według pokoleń swoich, i był nad nim Duch Boży. +Lb Księga Liczb 04 24 3 I zaczął przypowieść swoję, a mówił: +Lb Księga Liczb 04 24 4 Rzekł Balaam, syn Beorów, rzekł mąż, którego oczy są otworzone, rzekł słyszący wymowy Boże, a który widzenie Wszechmocnego widział, który, kiedy padnie, otworzone ma oczy: +Lb Księga Liczb 04 24 5 Jako piękne są namioty twoje, o Jakubie! przybytki twoje, o Izraelu! +Lb Księga Liczb 04 24 6 Jako potoki rozciągnęły się, jako ogrody przy rzece, jako drzewa wonne, które Pan nasadził, jako cedry nad wodami. +Lb Księga Liczb 04 24 7 Popłynie woda z wiadra jego, a nasienie jego będzie nad wodami obfitemi, a będzie wywyższon nad Agaga król jego, a wyniesie się królestwo jego. +Lb Księga Liczb 04 24 8 Bóg wywiódł go z Egiptu, mocą jednorożcową był mu; pożre narody przeciwne sobie, a kości ich pokruszy, i strzałami swemi przerazi je. +Lb Księga Liczb 04 24 9 Położył się, leży jako lwię, i jako lew silny; któż go obudzi? kto być błogosławił, błogosławiony, a kto by cię przeklinał, przeklęty będzie. +Lb Księga Liczb 04 24 10 Tedy się zapalił gniew Balaka na Balaama, a klasnąwszy rękami swemi, rzekł Balak do Balaama: Dla złorzeczenia nieprzyjaciołom moim przyzwałem cię, a oto im błogosławił już po trzy kroć. +Lb Księga Liczb 04 24 11 Przetoż teraz uchodź na miejsce swoje; rzekłem ci był: Zacnie cię uczczę; ale oto pozbawił cię Pan tej czci. +Lb Księga Liczb 04 24 12 I rzekł Balaam do Balaka: Izażem i posłom twoim, któreś słał do mnie, nie powiedział mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 24 13 Choćby mi dał Balak pełen dom swój srebra i złota, nie będę mógł przestąpić słowa Pańskiego, abym czynił co dobrego albo złego sam z siebie; co mi opowie Pan, to będę mówił. +Lb Księga Liczb 04 24 14 A teraz oto ja odchodzę do ludu mego, jednak oznajmięć, co uczyni lud ten ludowi twemu na potem. +Lb Księga Liczb 04 24 15 I zaczął przypowieść swoję i rzekł: Mówił Balaam, syn Beorów, mówił mąż, którego oczy są otworzone; +Lb Księga Liczb 04 24 16 Mówił ten, który słyszał wyroki Boże, a który ma umiejętność Najwyższego; który widział widzenie Wszechmocnego; który, kiedy padnie, otworzone ma oczy: +Lb Księga Liczb 04 24 17 Ujrzę go, ale nie teraz; oglądam go, ale nie z bliska; wynijdzie gwiazda z Jakuba i powstanie laska z Izraela, i pobije książęta Moabskie, i wytraci wszystkie syny Setowe. +Lb Księga Liczb 04 24 18 I przyjdzie Edom w opanowanie, a Seir będzie pod władzą nieprzyjaciół swoich, a Izrael będzie sobie poczynał mężnie. +Lb Księga Liczb 04 24 19 I będzie panował, który wynijdzie z Jakuba, a wytraci ostatki z miast. +Lb Księga Liczb 04 24 20 A gdy spojrzał na Amaleka, zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Początek narodów jest Amalek, a ostatek jego do szczętu zaginie. +Lb Księga Liczb 04 24 21 Potem wejrzawszy na Kenejczyka zaczął przypowieść swoję i rzekł: mocneć jest mieszkanie twoje, a założyłeś na skale gniazdo twoje +Lb Księga Liczb 04 24 22 Wszakże spustoszony będzie Kenejczyk, aż cię Assur zaprowadzi do więzienia. +Lb Księga Liczb 04 24 23 Znowu zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Ach! któż będzie żyw, gdy to uczyni Bóg? +Lb Księga Liczb 04 24 24 Bo okręty przypłyną od brzegów Chyttymskich, i utrapią Assyryjany, utrapią Hebrejczyki; ale też same do szczętu zaginą. +Lb Księga Liczb 04 24 25 Wstał tedy Balaam i odszedł, a wrócił się na miejsce swoje; także i Balak poszedł w drogę swą. +Lb Księga Liczb 04 25 1 Potem gdy mieszkał Izrael w Syttim, począł lud cudzołożyć z córkami Moabskiemi, +Lb Księga Liczb 04 25 2 Które wzywały ludu ku ofiarom bogów swoich; a jedząc lud kłaniał się bogom ich. +Lb Księga Liczb 04 25 3 I przyłączył się Izrael do służby Baal Fegora; skąd się rozgniewał Pan bardzo na Izraela. +Lb Księga Liczb 04 25 4 Rzekł tedy Pan do Mojżesza: Zbierz wszystkie książęta z ludu, a każ im, te przestępce powieszać Panu przed słońcem, aby się odwrócił gniew popędliwości Pańskiej od Izraela. +Lb Księga Liczb 04 25 5 Przetoż rzekł Mojżesz do sędziów Izraelskich: Zabijcie każdy z was męże swe, którzy się spospolitowali z Baal Fegorem. +Lb Księga Liczb 04 25 6 A oto, niektóry z synów Izraelskich przyszedł i przywiódł do braci swej Madyjanitkę przed oczyma Mojżeszowemi, i przed oczyma wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich; a oni płakali przed drzwiami namiotu zgromadzenia. +Lb Księga Liczb 04 25 7 Co gdy ujrzał Finees, syn Eleazara, syna Aarona kapłana, wstawszy z pośrodku zgromadzenia, wziął oszczep w ręce swoje. +Lb Księga Liczb 04 25 8 A wszedłszy za onym mężem Izraelskim do namiotu, przebił oboje, męża Izraelskiego, i niewiastę przez żywot jej, i odwrócona była plaga od synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 25 9 A było tych, co pomarli oną plagą, dwadzieścia i cztery tysiące. +Lb Księga Liczb 04 25 10 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 25 11 Finees syn Eleazara, syna Aarona kapłana odwrócił gniew mój od synów Izraelskich, będąc wzruszony zapalczywą miłością ku mnie w pośrodku ich, tak iżem nie wytracił synów Izraelskich w zapalczywości mojej. +Lb Księga Liczb 04 25 12 Przetoż powiedz mu: Oto, Ja stanowię z nim przymierze moje, przymierze pokoju; +Lb Księga Liczb 04 25 13 I przyjdzie nań, i na nasienie jego po nim, przymierze kapłaństwa wiecznego, że się wzruszył zapalczywością za Boga swego, i oczyścił syny Izraelskie +Lb Księga Liczb 04 25 14 A imię onego męża Izraelskiego zabitego, który zabity był z Madyjanitką, było Zamry, syn Salów, książę domu ojca swego, z pokolenia Symeonowego. +Lb Księga Liczb 04 25 15 Imię też niewiasty zabitej Madyjanitki było Kozba, córka Sury, książęcia w narodzie swym, w domu ojczystym między Madyjanity. +Lb Księga Liczb 04 25 16 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 25 17 Staw się nieprzyjacielem Madyjanitom, a pobijcie je, +Lb Księga Liczb 04 25 18 Ponieważ i oni stawili się wam nieprzyjaciołmi zdradami swemi, a podeszli was przez Baal Fegora, i przez Kozbę, córkę książęcia Madyjańskiego, siostrę swą, która zabita jest w dzień kaźni dla bałwana Fegor. +Lb Księga Liczb 04 26 1 I stało się po onej pladze, że mówił Pan do Mojżesza i do Eleazara, syna Aarona kapłana, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 26 2 Policzcie poczet wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, od tych, którzy mają dwadzieścia lat i wyżej, według domów ojców ich, każdego któryby mógł wynijść na wojnę z Izraela. +Lb Księga Liczb 04 26 3 Tedy rzekł Mojżesz, i Eleazar kapłan do nich na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychu, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 26 4 Liczcie lud, od tych, którzy mają dwadzieścia lat i wyżej, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi, i synom Izraelskim, gdy wyszli z ziemi Egipskiej. +Lb Księga Liczb 04 26 5 Ruben pierworodny Izraela: synowie Rubenowi Henoch, od którego poszedł dom Henochytów; Fallu, od którego dom Faalluitów; +Lb Księga Liczb 04 26 6 I Hesron, od którego dom Hesronitów; Charmi, od którego dom Charmitów. +Lb Księga Liczb 04 26 7 Teć są domy Rubenitów; a było ich policzonych czterdzieści i trzy tysiące, siedem set i trzydzieści. +Lb Księga Liczb 04 26 8 A syn Fallów Elijab. +Lb Księga Liczb 04 26 9 Synowie zasię Elijabowi byli: Namuel, i Datan, i Abiron. A ci, Datan i Abiron, zacniejsi byli między zgromadzeniem, którzy się swarzyli z Mojżeszem i z Aaronem w spiknieniu Korego, gdy się zbuntowali przeciwko Panu. +Lb Księga Liczb 04 26 10 I otworzyła ziemia usta swoje, a pożarła onych, i Korego, gdy zginęła ona rota, a pożarł ich ogień dwie cię i pięćdziesiąt mężów, którzy się stali na przykład innym; +Lb Księga Liczb 04 26 11 Ale synowie Korego nie pomarli. +Lb Księga Liczb 04 26 12 Synowie Symeonowi wedle domów swych, ci są: Namuel, od którego poszedł dom Namuelitów; Jamin, od którego dom Jaminitów; Jachin, od którego dom Jachinitów; Zare, od którego dom Zareitów; +Lb Księga Liczb 04 26 13 Saul, od którego dom Saulitów. +Lb Księga Liczb 04 26 14 Teć były domy Symeonitów, których było dwadzieścia i dwa tysiące i dwieście. +Lb Księga Liczb 04 26 15 Synowie Gadowi według domów swych: Sefon, od którego poszedł dom Sefonitów; Aggi, od którego dom Aggitów; Suni, od którego dom Sunitów. +Lb Księga Liczb 04 26 16 Ozni, od którego dom Oznitów; Hery, od którego dom Herytów; +Lb Księga Liczb 04 26 17 Arod, od którego dom Arodytów; Aryjel, od którego dom Aryjelitów. +Lb Księga Liczb 04 26 18 Teć są domy synów Gadowych, według pocztów ich czterdzieści tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 26 19 Synowie Judowi: Her, i Onan; ale pomarli Her i Onan w ziemi Chananejskiej. +Lb Księga Liczb 04 26 20 I byli synowie Judowi wedle domów swych: Sela, od którego poszedł dom Selaitów; Fares, od którego dom Faresytów; Zare, od którego dom Zarejczyków; +Lb Księga Liczb 04 26 21 Byli też synowie Faresowi: Hesron, od którego dom Hesronitów; Hamuel, od którego dom Hamuelitów. +Lb Księga Liczb 04 26 22 Teć są domy Judy, według pocztów ich siedemdziesiąt tysięcy, i sześć, i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 26 23 Synowie Isascharowi według domów swych: Tola, od którego dom Tolaitów; Fua, od którego dom Fuaitów; +Lb Księga Liczb 04 26 24 Jasub, od którego dom Jasubitów; Semram, od którego dom Semramitów. +Lb Księga Liczb 04 26 25 Teć są domy Isascharowe, wedle pocztów ich sześćdziesiąt tysięcy i cztery, i trzy sta. +Lb Księga Liczb 04 26 26 Synowie Zabulonowi według domów swych: Zared, od którego dom Zaredczyków; Elon, od którego dom Elonitów; Jaleel, od którego dom Jaleelitów. +Lb Księga Liczb 04 26 27 A teć są domy Zabulonitów, według pocztów ich sześćdziesiąt tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 26 28 Synowie Józefowi według domów swych: Manases i Efraim. +Lb Księga Liczb 04 26 29 Synowie Manasesowi: Machir, od którego dom Machirytów; a Machir spłodził Galaada, od Galaada dom Galaadytów. +Lb Księga Liczb 04 26 30 Ci są synowie Galaadowi: Jezer, od którego dom Jezerytów; Chelek, od którego dom Chelekitów; +Lb Księga Liczb 04 26 31 I Asryjel, od którego dom Asryjelitów; i Sechem, od którego dom Sechemitów; +Lb Księga Liczb 04 26 32 I Semida, od którego dom Semidaitów; i Chefer, od którego dom Cheferytów. +Lb Księga Liczb 04 26 33 A Salfaad, syn Cheferów, nie miał synów, tylko córki, a imiona córek Salfaadowych: Machla, i Noa, Hegla, Melcha, i Tersa. +Lb Księga Liczb 04 26 34 Teć są domy Manasesowe, a poczet ich pięćdziesiąt i dwa tysiące i siedem set. +Lb Księga Liczb 04 26 35 Synowie zaś Efraimowi według domów swych: Sutala, od którego dom Sutalitów; Becher, od którego dom Becherytów; Techen, od którego dom Techenitów. +Lb Księga Liczb 04 26 36 A ci są synowie Sutalego: Heran, od którego dom Heranitów. +Lb Księga Liczb 04 26 37 Teć są domy synów Efraimowych, według pocztów ich trzydzieści tysięcy i dwa, i pięć set. Ci są synowie Józefowi według domów swych. +Lb Księga Liczb 04 26 38 A synowie Benjaminowi według domów swych, ci są: Bela, od którego dom Belitów; Asbel, od którego dom Asbelitów; Achiram, od którego dom Achiramitów; +Lb Księga Liczb 04 26 39 Sufam, od którego dom Sufamitów; Hufam, od którego dom Hufamitów. +Lb Księga Liczb 04 26 40 Byli też synowie Beli: Hereda i Noemana; z Hereda dom Heredytów, a z Noemana dom Noemanitów. +Lb Księga Liczb 04 26 41 Cić są synowie Benjaminowi, według domów ich, a poczet ich czterdzieści i pięć tysięcy i sześć set. +Lb Księga Liczb 04 26 42 Synowie zaś Danowi według domów swych: Sucham, od którego dom Suchamitów. Teć były domy Danowe według familii ich. +Lb Księga Liczb 04 26 43 Wszystkie domy Suchamitów według pocztów ich sześćdziesiąt i cztery tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 26 44 Synowie Aserowi według domów swych byli: Jemna, od którego dom Jemnitów; Iswi, od którego dom Iswitów; Beryja, od którego dom Berytów. +Lb Księga Liczb 04 26 45 Synowie Beryjego: Heber, od którego dom Heberytów; Melchyjel, od którego dom Melchyjelitów. +Lb Księga Liczb 04 26 46 A imię córki Aserowej było Sara. +Lb Księga Liczb 04 26 47 Te są domy synów Aserowych, według pocztów ich pięćdziesiąt i trzy tysiące i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 26 48 Synowie Neftalimowi według domów swych: Jachsel, od którego dom Jachselitów; Guni, od którego dom Gunitów; Jesser, od którego dom Jesserytów. +Lb Księga Liczb 04 26 49 Selem, od którego dom Selemitów. +Lb Księga Liczb 04 26 50 Teć są domy Neftalimowe, według familii ich, a poczet ich czterdzieści i pięć tysięcy i cztery sta. +Lb Księga Liczb 04 26 51 Tać jest liczba synów Izraelskich, sześć kroć sto tysięcy i tysiąc, siedem set i trzydzieści. +Lb Księga Liczb 04 26 52 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 26 53 Między te podzielicie tę ziemię w dziedzictwo według liczby imion. +Lb Księga Liczb 04 26 54 Większej liczbie więcej dziedzictwa dasz, a mniejszej mniejsze dziedzictwo dasz; każdemu według pocztów policzonych jego będzie dane dziedzictwo jego. +Lb Księga Liczb 04 26 55 Wszakże losem niech będzie rozdzielona ziemia; według imion pokoleń ojców swych dziedzictwo brać będą. +Lb Księga Liczb 04 26 56 Losem rozdzielone będzie dziedzictwo jej bądź ich wiele bądź mało będzie. +Lb Księga Liczb 04 26 57 Ci zasię są policzeni z Lewitów według domów swych: Gerson, od którego dom Gersonitów; Kaat, od którego dom Kaatytów; Merary, od którego dom Merarytów. +Lb Księga Liczb 04 26 58 Teć są domy Lewi: dom Libnitów, dom Hebronitów, dom Moholitów, dom Musytów, dom Korytów; a Kaat spłodził Amrama. +Lb Księga Liczb 04 26 59 A imię żony Amramowej było Jochabod, córka Lewiego, która mu się urodziła w Egipcie; ta Amramowi urodziła Aarona, i Mojżesza, i Maryją, siostrę ich. +Lb Księga Liczb 04 26 60 Aaronowi też urodzili się Nadabi i Abiju, Eleazar i Itamar. +Lb Księga Liczb 04 26 61 Ale pomarli Nadab i Abiju, gdy ofiarowali ogień obcy przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 26 62 A była liczba ich dwadzieścia i trzy tysiące, wszystkich mężczyzn urodzonych od miesiąca i wyżej; jednak nie byli policzeni między syny Izraelskie, bo im nie dano dziedzictwa między syny Izraelskimi. +Lb Księga Liczb 04 26 63 Ci policzeni byli od Mojżesza i Eleazara kapłana, którzy policzyli syny Izraelskie na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychu. +Lb Księga Liczb 04 26 64 A między tymi nie był żaden z onych policzonych od Mojżesza i Aarona kapłana, gdy liczyli syny Izraelskie na puszczy Synaj; +Lb Księga Liczb 04 26 65 Bo rzekł był Pan o nich: Śmiercią pomrą na puszczy; a nie został żaden z nich, oprócz Kaleba, syna Jefunowego, i Jozuego, syna Nunowego. +Lb Księga Liczb 04 27 1 Tedy przyszły córki Salfaada, syna Heferowego, syna Galaadowego, syna Machyrowego, syna Manasesowego, z pokolenia Manasesa syna Józefowego; a te są imiona córek jego: Machla, Noa i Hegla, i Melcha i Tersa; +Lb Księga Liczb 04 27 2 I stanęły przed Mojżeszem i przed Eleazarem kapłanem i przed książęty i wszystkiem zgromadzeniem u drzwi namiotu zgromadzenia, i rzekły: +Lb Księga Liczb 04 27 3 Ojciec nasz umarł na puszczy, a on nie był w poczcie tych, którzy się byli przeciw Panu zbuntowali w spiknieniu Korego; ale dla grzechu swego umarł, nie mając synów. +Lb Księga Liczb 04 27 4 Czemuż by zginąć miało imię ojca naszego z domu jego, przeto, że nie miał syna? dajcie nam dziedzictwo między bracią ojca naszego. +Lb Księga Liczb 04 27 5 Tedy odniósł Mojżesz sprawę ich do Pana. +Lb Księga Liczb 04 27 6 I rzekł Pan do Mojżesza: +Lb Księga Liczb 04 27 7 Dobrze mówią córki Salfaadowe: Daj im koniecznie osiadłość dziedzictwa między bracią ojca ich, a przenieś dziedzictwo ojca ich na nie. +Lb Księga Liczb 04 27 8 Synom także Izraelskim powiedz, mówiąc: Gdyby kto umarł, nie mając syna, tedy przeniesiecie dziedzictwo jego na córkę jego. +Lb Księga Liczb 04 27 9 A jeśliby nie miał i córki, tedy dacie dziedzictwo jego braci jego. +Lb Księga Liczb 04 27 10 A jeśliby i braci nie miał, tedy dacie dziedzictwo jego braci ojca jego. +Lb Księga Liczb 04 27 11 A jeśliby nie było braci ojca jego, tedy dacie dziedzictwo jego pokrewnemu jego, najbliższemu jego z domu jego, aby je odziedziczył. A będzie to synom Izraelskim za ustawę prawną, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 27 12 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wstąp na tę górę Abarym, a oglądaj ziemię, którąm dał synom Izraelskim. +Lb Księga Liczb 04 27 13 A gdy ją oglądasz, przyłączon będziesz do ludu twego i ty, jako jest przyłączony Aaron, brat twój. +Lb Księga Liczb 04 27 14 Przeto żeście byli odpornymi słowu mojemu na puszczy Syn, przy poswarku zgromadzenia, i nie poświęciliście mię przy wodach przed oczyma ich. Oneć to są wody poswarku w Kades, na puszczy Syn. +Lb Księga Liczb 04 27 15 Tedy rzekł Mojżesz do Pana, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 27 16 Niech opatrzy Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała, mężem godnym to zgromadzenie; +Lb Księga Liczb 04 27 17 Któryby wychodził przed nimi, i któryby wchodził przed nimi, i któryby je przywodził, aby nie był lud Pański jako owce, nie mające pasterza. +Lb Księga Liczb 04 27 18 Tedy rzekł Pan do Mojżesza: Weźmij do siebie Jozuego, syna Nunowego, męża, w którym jest Duch mój, a włóż nań rękę swoję; +Lb Księga Liczb 04 27 19 I postaw go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem, a dasz mu naukę przed oczyma ich; +Lb Księga Liczb 04 27 20 A udzielisz mu zacności swej, aby go słuchało wszystko zgromadzenie synów Izraelskich; +Lb Księga Liczb 04 27 21 Który przed twarzą Eleazara kapłana stawać będzie, aby się zań radził sądu Urim przed Panem. Na rozkazanie jego wychodzić będą, on, i wszyscy synowie Izraelscy z nim, i wszystko zgromadzenie. +Lb Księga Liczb 04 27 22 Uczynił tedy Mojżesz, jako mu był rozkazał Pan; a wziąwszy Jozuego postawił go przed Eleazarem kapłanem, i przed wszystkiem zgromadzeniem. +Lb Księga Liczb 04 27 23 I włożywszy nań ręce swe, dał mu naukę, jako mówił Pan przez Mojżesza. +Lb Księga Liczb 04 28 1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 28 2 Rozkaż synom Izraelskim, a powiedz im: Ofiary mojej chleba mego, w ofiarach moich ognistych, na wdzięczność wonności mojej, przestrzegać będziecie, abyście mi je ofiarowali czasu swego. +Lb Księga Liczb 04 28 3 I rzeczesz do nich: Tać jest ofiara ognista, którą ofiarować będziecie Panu: Baranki roczne zupełne dwa na każdy dzień, na całopalenie ustawiczne; +Lb Księga Liczb 04 28 4 Baranka jednego ofiarować będziesz poranku, a baranka drugiego ofiarować będziesz między dwoma wieczorami. +Lb Księga Liczb 04 28 5 Do tego dziesiątą część efy mąki pszennej na ofiarę śniedną, nagniatanej z oliwą czystą z czwartą częścią hynu. +Lb Księga Liczb 04 28 6 Toć jest całopalenie ustawiczne, jakie było sprawowane na górze Synaj na wdzięczną wonność; ognista to ofiara Panu. +Lb Księga Liczb 04 28 7 A ofiara jej mokra będzie czwarta część hynu do każdego baranka; w świątnicy sprawować będziesz ofiarę mokrą z mocnego napoju Panu. +Lb Księga Liczb 04 28 8 A drugiego baranka ofiarować będziesz między dwoma wieczorami; jako ofiarę śniedną poranną, i jako ofiarę mokrą jej ofiarować będziesz na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu. +Lb Księga Liczb 04 28 9 Ale w dzień sabatu ofiarować będziesz dwa baranki roczne zupełne, i dwie dziesiąte części efy mąki pszennej z oliwą nagniecionej na ofiarę śniedną i z mokrą jej ofiarą. +Lb Księga Liczb 04 28 10 Toć jest całopalenie sobotnie w każdy sabat, oprócz całopalenia ustawicznego i mokrej ofiary jego. +Lb Księga Liczb 04 28 11 A na nowiu miesiąców waszych ofiarować będziecie całopalenie Panu, cielców młodych dwa, i barana jednego, baranków rocznych siedem; +Lb Księga Liczb 04 28 12 I trzy dziesiąte efy mąki pszennej nagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego cielca, i dwie dziesiąte części pszennej mąki zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego barana; +Lb Księga Liczb 04 28 13 A jedną dziesiątą część mąki pszennej zagniecionej z oliwą na ofiarę śniedną do każdego baranka, na całopalenie ku wdzięczności wonności na ofiarę ognistą Panu. +Lb Księga Liczb 04 28 14 Także mokre ich ofiary z wina pół hynu będzie dla każdego cielca, a trzecia część hynu do barana, czwarta zaś część hynu do każdego baranka; toć jest całopalenie na nowiu miesiąca, każdego miesiąca przez rok. +Lb Księga Liczb 04 28 15 Kozła też jednego z stada za grzech ofiarować będziecie Panu oprócz ustawicznego całopalenia, i mokrej ofiary jego. +Lb Księga Liczb 04 28 16 Ale miesiąca pierwszego w dzień czternasty tegoż miesiąca, święto przejścia będzie Panu. +Lb Księga Liczb 04 28 17 A w piętnasty dzień tegoż miesiąca uroczyste święto będzie; przez siedem dni chleby przaśne jeść będziecie. +Lb Księga Liczb 04 28 18 Pierwszego dnia zgromadzenie święte; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić weń. +Lb Księga Liczb 04 28 19 Ale ofiarować będziecie ofiarę ognistą na całopalenie Panu: dwóch cielców młodych, i barana jednego, i siedem baranków rocznych; zupełni niech wam będą. +Lb Księga Liczb 04 28 20 A na ofiarę ich śniedną pszennej mąki nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca, a dwie dziesiąte części do każdego barana ofiarować będziecie. +Lb Księga Liczb 04 28 21 Jedną dziesiątą część ofiarować będziesz przy każdym baranku z onych siedmiu baranków; +Lb Księga Liczb 04 28 22 Kozła też jednego na ofiarę za grzech ku oczyszczeniu was. +Lb Księga Liczb 04 28 23 Nad całopalenie poranne, które ma być całopalenie ustawiczne, ofiarować to będziecie, +Lb Księga Liczb 04 28 24 Tak ofiarować będziecie każdego dnia przez onych siedem dni pokarm ofiary ognistej na wdzięczną wonność Panu, oprócz całopalenia ustawicznego, i mokrej ofiary jego. +Lb Księga Liczb 04 28 25 A dnia siódmego święte zgromadzenie mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić. +Lb Księga Liczb 04 28 26 W dzień zaś pierwocin; gdy będziecie ofiarowali nową śniedną ofiarę Panu, gdy się wypełnią tygodnie wasze, zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie. +Lb Księga Liczb 04 28 27 I ofiarować będziecie całopalenie ku wdzięczności wonności Panu: dwóch cielców młodych, barana jednego, siedem baranków rocznych. +Lb Księga Liczb 04 28 28 A na ofiarę śniedną ich mąki pszennej nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca, dwie dziesiąte części do każdego barana. +Lb Księga Liczb 04 28 29 Jedną dziesiątą część do każdego baranka z onych siedmiu baranków. +Lb Księga Liczb 04 28 30 Kozła jednego z kóz na oczyszczenie was. +Lb Księga Liczb 04 28 31 Oprócz całopalenia ustawicznego i ofiary śniednej jego ofiarować to będziecie; te rzeczy zupełne niech wam będą, i z mokremi ofiarami ich. +Lb Księga Liczb 04 29 1 Miesiąca zaś siódmego w pierwszy dzień jego, zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić; dzień jest wesołego trąbienia waszego. +Lb Księga Liczb 04 29 2 A będziecie ofiarowali całopalenie ku wdzięcznej wonności Panu, cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 3 A na ofiarę śniedną ich z mąki pszennej nagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do cielca, a dwie dziesiąte części do barana. +Lb Księga Liczb 04 29 4 A dziesiątę część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków; +Lb Księga Liczb 04 29 5 Także kozła jednego z kóz ku ofierze za grzech na oczyszczenie was. +Lb Księga Liczb 04 29 6 Oprócz całopalenia nowego miesiąca, i ofiary śniednej jego, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych według obrzędów ich ku wdzięcznej wonności; ofiara to ognista Panu. +Lb Księga Liczb 04 29 7 Potem dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego, zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie trapić dusze wasze; żadnej roboty nie będziecie robić. +Lb Księga Liczb 04 29 8 A będziecie ofiarowali całopalenie Panu ku wdzięcznej wonności: cielca młodego jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem; zupełni niech wam będą; +Lb Księga Liczb 04 29 9 A na ofiarę śniedną ich z pszennej mąki nagniecionej z oliwą: trzy dziesiąte części do każdego cielca, dwie zaś dziesiąte części do każdego barana; +Lb Księga Liczb 04 29 10 A dziesiątą część jednę do każdego baranka z onych siedmiu baranków; +Lb Księga Liczb 04 29 11 Kozła z kóz jednego na ofiarę za grzech, oprócz ofiary za grzech na oczyszczenie, i oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrych ofiar ich. +Lb Księga Liczb 04 29 12 W piętnasty zaś dzień tegoż siódmego miesiąca zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić weń; ale obchodzić będziecie święto uroczyste Panu przez siedem dni. +Lb Księga Liczb 04 29 13 I ofiarować będziecie całopalenie na ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu, cielców młodych trzynaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście; i zupełni będą. +Lb Księga Liczb 04 29 14 A na ofiarę ich śniedną z pszennej mąki zagniecionej z oliwą trzy dziesiąte części efy do każdego cielca z onych trzynaście cielców, dwie dziesiąte części do każdego barana z onych dwóch baranów; +Lb Księga Liczb 04 29 15 A jedna dziesiąta część do każdego baranka z onych czternaście baranków. +Lb Księga Liczb 04 29 16 Także kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. +Lb Księga Liczb 04 29 17 Wtórego zaś dnia ofiarować będziecie cielców młodych dwanaście, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 18 I ofiarę śniedną ich, i ofiary ich mokre do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich. +Lb Księga Liczb 04 29 19 Nadto kozła jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiar ich mokrych. +Lb Księga Liczb 04 29 20 Dnia zaś trzeciego ofiarować będziecie jedenaście cielców, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych. +Lb Księga Liczb 04 29 21 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; +Lb Księga Liczb 04 29 22 Do tego, kozła jednego na ofiarę za grzech, okrom całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego. +Lb Księga Liczb 04 29 23 A dnia czwartego ofiarować będziecie cielców dziesięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 24 Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; +Lb Księga Liczb 04 29 25 Kozła też jednego z kóz na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i mokrej ofiary jego. +Lb Księga Liczb 04 29 26 A dnia piątego ofiarować będziecie cielców dziewięć, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 27 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; +Lb Księga Liczb 04 29 28 Także kozła jednego na ofiarę za grzech, oprócz całopalenia ustawicznego, i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. +Lb Księga Liczb 04 29 29 A dnia szóstego ofiarować będziecie cielców osiem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 30 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, i do każdego barana, i do każdego baranka według liczby ich, według zwyczaju ich. +Lb Księga Liczb 04 29 31 Nadto kozła za ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiar mokrych jego; +Lb Księga Liczb 04 29 32 Także dnia siódmego ofiarować będziecie cielców siedem, baranów dwa, baranków rocznych czternaście zupełnych. +Lb Księga Liczb 04 29 33 I ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do każdego cielca, do każdego barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich; +Lb Księga Liczb 04 29 34 Przytem kozła na ofiarę za grzech jednego, oprócz całopalenia ustawicznego i ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. +Lb Księga Liczb 04 29 35 A dnia ósmego zacne święto mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynić. +Lb Księga Liczb 04 29 36 A ofiarować będziecie całopalenie, i ofiarę ognistą ku wdzięcznej wonności Panu, cielca jednego, barana jednego, baranków rocznych siedem zupełnych; +Lb Księga Liczb 04 29 37 Ofiarę śniedną ich, i ofiary mokre ich do cielca, do barana, do każdego baranka według liczby ich, i według zwyczaju ich. +Lb Księga Liczb 04 29 38 Nadto kozła na ofiarę za grzech jednego, okrom całopalenia ustawicznego, ofiary śniednej jego, i ofiary mokrej jego. +Lb Księga Liczb 04 29 39 To ofiarować będziecie Panu w święta uroczyste wasze, oprócz ślubów waszych i dobrowolnych ofiar waszych w całopaleniach waszych, i w śniednych ofiarach waszych, i w mokrych ofiarach waszych, i w spokojnych ofiarach waszych. +Lb Księga Liczb 04 29 40 (30:1) I powiedział Mojżesz synom Izraelskim to wszystko, co rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 30 1 Potem mówił Mojżesz do książąt w pokoleniach między synami Izraelskimi, i rzekł: Toć jest, co rozkazał Pan. +Lb Księga Liczb 04 30 2 (30:3) Jeźliby mąż poślubił ślub Panu, albo też przysięgę uczynił, obowiązkiem obowiązawszy duszę swoję, nie złamie słowa swego: według wszystkiego coby wyszło z ust jego, uczyni. +Lb Księga Liczb 04 30 3 (30:4) Ale jeźliby niewiasta poślubiła ślub Panu, i obowiązałaby się obowiązkiem w domu ojca swego w młodości swojej; +Lb Księga Liczb 04 30 4 (30:5) A słyszałby ojciec jej on ślub jej, i obowiązek jej, którym obowiązała duszę swoję, a milczałby na to ojciec jej, tedy płatne będą wszystkie śluby jej, i każdy obowiązek, którym by obowiązała duszę swą, płatny będzie. +Lb Księga Liczb 04 30 5 (30:6) Ale jeźliby był onegoż dnia przeciw temu ojciec jej, którego by słyszał wszystkie śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję nie będą płatne; Pan odpuści jej, bo był przeciw temu ojciec jej. +Lb Księga Liczb 04 30 6 (30:7) Ale gdyby mająca męża ślub jaki uczyniła, albo wyrzekła co usty swemi, czem by obowiązała duszę swoję; +Lb Księga Liczb 04 30 7 (30:8) A słysząc to mąż jej, milczałby na to onegoż dnia, którego słyszał, płatne będą śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję, płatne będą. +Lb Księga Liczb 04 30 8 (30:9) Ale jeźliby onego dnia, którego słyszał mąż jej, sprzeciwił się temu, i wzruszyłby ślub jej, który na sobie miała, i co wymówiła usty swemi, czem obowiązała duszę swoję, także Pan odpuści jej. +Lb Księga Liczb 04 30 9 (30:10) Ale ślub każdy wdowy, i odrzuconej którym by obowiązała duszę swoję, płatny będzie. +Lb Księga Liczb 04 30 10 (30:11) Lecz jeźliby, póki była w domu męża swego, ślub uczyniła, i obowiązała obowiązkiem duszę swoję z przysięgą; +Lb Księga Liczb 04 30 11 (30:12) A słysząc mąż jej milczałby na to, i nie sprzeciwiłby się temu, tedy płatne będą wszystkie śluby jej i każdy obowiązek, którym obowiązała duszę swoję, płatny będzie. +Lb Księga Liczb 04 30 12 (30:13) Ale jeźli cale sprzeciwił się temu mąż jej dnia, którego to słyszał, wszelki ślub, który wyszedł z ust jej, i obowiązek duszy jej, nie będzie płatny; mąż jej wzruszył to, a Pan odpuści jej. +Lb Księga Liczb 04 30 13 (30:14) Wszelkiego ślubu i wszelkiej przysięgi obowiązku na utrapienie duszy, mąż jej potwierdzi go, i mąż jej wzruszy go. +Lb Księga Liczb 04 30 14 (30:15) A jeźliby cale milczał mąż jej ode dnia do dnia, tedy tem stwierdzi wszystkie śluby jej, i wszystkie obowiązki jej, które ma na sobie; stwierdzi je, przeto, że milczał na to w dzień, którego słyszał; +Lb Księga Liczb 04 30 15 (30:16) A jeźliby to koniecznie wzruszyć chciał, nie zaraz gdy słyszał, ale potem, poniesie nieprawość jej. +Lb Księga Liczb 04 30 16 (30:17) Teć są ustawy, które przykazał Pan Mojżeszowi, między mężem a żoną jego, między ojcem a córką jego w młodości jej, póki jest w domu ojca swego. +Lb Księga Liczb 04 31 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 31 2 Pomścij się krzywdy synów Izraelskich nad Madyjanitami, i potem przyłączon będziesz do ludu twego. +Lb Księga Liczb 04 31 3 Tedy rzekł Mojżesz do ludu, mówiąc: Wyprawcie z pośrodku siebie męże ku bitwie, aby szli przeciw Madyjanitom, i wykonali pomstę Pańską nad nimi. +Lb Księga Liczb 04 31 4 Po tysiącu z każdego pokolenia, ze wszystkich pokoleń Izraelskich wyślecie na wojnę. +Lb Księga Liczb 04 31 5 I wyprawili z tysiąców Izraelskich, po tysiącu z każdego pokolenia, dwanaście tysięcy ludzi gotowych do bitwy. +Lb Księga Liczb 04 31 6 I wysłał je Mojżesz po tysiącu z każdego pokolenia na wojnę; posłał też z nimi Fineesa, syna Eleazara kapłana, na wojnę, a naczynia święte, i trąby do trąbienia były w ręku jego. +Lb Księga Liczb 04 31 7 Tedy zwiedli bitwę z Madyjanitami, jako rozkazał Pan Mojżeszowi, i pobili wszystkie mężczyzny. +Lb Księga Liczb 04 31 8 Króle też Madyjańskie pobili między inszymi pobitymi ich, Ewiego, i Rechema, i Sura, i Hura, i Rebaha, pięciu królów Madyjańskich, i Balaama, syna Beorowego, zabili mieczem. +Lb Księga Liczb 04 31 9 I pobrali w niewolą synowie Izraelscy żony Madyjańczyków, i dziatki ich, i wszystko bydło ich, i wszystkie trzody ich, i wszystkie majętności ich pobrali; +Lb Księga Liczb 04 31 10 A wszystkie miasta ich, w których mieszkali, i wszystkie zamki ich popalili ogniem; +Lb Księga Liczb 04 31 11 I pobrali wszystkie łupy, i wszystkie plony z ludzi, i z bydła, +Lb Księga Liczb 04 31 12 I przywiedli do Mojżesza i do Eleazara kapłana, i do zgromadzenia synów Izraelskich więźnie, i łupy, i korzyści do obozu na pola Moabskie, które są nad Jordanem przeciw Jerychu. +Lb Księga Liczb 04 31 13 I wyszli Mojżesz i Eleazar kapłan, i wszystkie książęta zgromadzenia przeciwko nim przed obóz. +Lb Księga Liczb 04 31 14 I rozgniewał się bardzo Mojżesz na hetmany wojska onego, na pułkowniki, i na rotmistrze, którzy się byli wrócili z onej bitwy. +Lb Księga Liczb 04 31 15 I mówił do nich Mojżesz: Przeczżeście żywo zachowali wszystkie niewiasty? +Lb Księga Liczb 04 31 16 Gdyż te są, które synom Izraelskim za radą Balaamową dały przyczynę do przestępstwa przeciw Panu przy bałwanie Fegor, skąd była przyszła plaga na zgromadzenie Pańskie. +Lb Księga Liczb 04 31 17 Przetoż teraz pozabijajcie wszystkie mężczyzny z dzieci, i każdą niewiastę, która poznała męża, obcując z nim, zabijcie; +Lb Księga Liczb 04 31 18 Ale wszystkie dzieweczki z białych głów, które nie poznały łoża męskiego, żywo zachowajcie sobie. +Lb Księga Liczb 04 31 19 A wy sami zostańcie w namiecich za obozem przez siedem dni; każdy, który kogo zabił, i który się dotykał zabitego, oczyścicie się dnia trzeciego a dnia siódmego, siebie i więźnie wasze; +Lb Księga Liczb 04 31 20 I wszelką szatę, i wszelkie naczynie skórzane, i wszystko, co urobiono z koziej sierści, i wszelkie naczynie drzewiane oczyścicie. +Lb Księga Liczb 04 31 21 I rzekł Eleazar kapłan do żołnierstwa, które chodziło na wojnę: Tać jest ustawa zakonna, którą był rozkazał Pan Mojżeszowi: +Lb Księga Liczb 04 31 22 Złoto jednak i srebro, miedź, żelazo, cynę i ołów; +Lb Księga Liczb 04 31 23 I każdą rzecz, która znieść może ogień, wyprawicie przez ogień, a będzie oczyszczona, wszakże pierwej wodą oczyszczenia będzie oczyszczona; ale wszystko, co nie może znieść ognia, wodą oczyścicie. +Lb Księga Liczb 04 31 24 Upierzecie też szaty wasze dnia siódmego, i czystymi będziecie, a potem wnijdziecie do obozu. +Lb Księga Liczb 04 31 25 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 31 26 Zbierz summę korzyści pobranych z ludzi i z bydła, ty i Eleazar kapłan, i przedniejsi z ojców w ludu; +Lb Księga Liczb 04 31 27 I rozdzielisz te łupy na dwie części, między żołnierze, którzy na wojnę wychodzili, i między wszystko zgromadzenie. +Lb Księga Liczb 04 31 28 Odbierzesz też dział na Pana od mężów rycerskich, którzy byli wyszli na wojnę, po jednemu od pięciu set, z ludzi, i z wołów, i z osłów, i z owiec; +Lb Księga Liczb 04 31 29 A z połowy ich weźmiecie, i oddacie Eleazarowi kapłanowi na ofiarę podnoszenia Panu. +Lb Księga Liczb 04 31 30 A z połowy synów Izraelskich weźmiesz jedną część z pięciudziesiąt, z ludzi, z wołów, z osłów, i z owiec, i z wszelkiego bydła, i oddasz to Lewitom trzymającym straż w przybytku Pańskim. +Lb Księga Liczb 04 31 31 I uczynił Mojżesz i Eleazar kapłan, jako rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 31 32 A było onej korzyści z pozostałych łupów, które rozchwycił lud wojenny: Owiec sześć kroć sto tysięcy, i siedemdziesiąt tysięcy i pięć tysięcy; +Lb Księga Liczb 04 31 33 Wołów zaś, siedemdziesiąt i dwa tysiące; +Lb Księga Liczb 04 31 34 A osłów sześćdziesiąt tysięcy i jeden. +Lb Księga Liczb 04 31 35 A ludzi z białych głów, które nie poznały obcowania z mężem, wszystkich było trzydzieści i dwa tysiące. +Lb Księga Liczb 04 31 36 I dostała się połowa działu tym, co wychodzili na wojnę, liczba owiec trzy kroć sto tysięcy, i trzydzieści tysięcy, i siedem tysięcy i pięć set. +Lb Księga Liczb 04 31 37 Dostało się też działu na Pana owiec sześć set, siedemdziesiąt i pięć; +Lb Księga Liczb 04 31 38 A z wołów trzydzieści i sześć tysięcy, a działu z nich Panu siedemdziesiąt i dwa; +Lb Księga Liczb 04 31 39 Osłów też trzydzieści tysięcy i pięć set, a działu z nich Panu sześćdziesiąt i jeden. +Lb Księga Liczb 04 31 40 Przytem ludu szesnaście tysięcy, a działu z nich Panu trzydzieści i dwoje ludzi. +Lb Księga Liczb 04 31 41 I oddał Mojżesz dział na ofiarę Panu, Eleazarowi kapłanowi, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 31 42 A z drugiej połowy synów Izraelskich, którą wziął Mojżesz od mężów, którzy byli wyszli na wojnę. +Lb Księga Liczb 04 31 43 (A połowa należąca zgromadzeniu, była: Owiec trzy kroć sto tysięcy, i trzydzieści tysięcy, siedem tysięcy i pięć set; +Lb Księga Liczb 04 31 44 A wołów trzydzieści i sześć tysięcy; +Lb Księga Liczb 04 31 45 A osłów trzydzieści tysięcy i pięć set; +Lb Księga Liczb 04 31 46 A ludu szesnaście tysięcy.) +Lb Księga Liczb 04 31 47 Wziął Mojżesz z tej połowy należącej synom Izraelskim, jednę część z pięciudziesiąt, z ludzi, i z bydła, i dał to Lewitom trzymającym straż przybytku Pańskiego, jako był rozkazał Pan Mojżeszowi. +Lb Księga Liczb 04 31 48 Tedy przyszli do Mojżesza hetmani wojska, pułkownicy, i rotmistrze. +Lb Księga Liczb 04 31 49 I mówili do niego: My słudzy twoi przynieśliśmyć poczet mężów wojennych, którzy byli pod sprawą naszą, a nie zginął z nas i jeden. +Lb Księga Liczb 04 31 50 A tak przynieśliśmy tu na ofiarę Panu, każdy czego nabył, naczynie złote, zapony, i manele, pierścienie, i nausznice, i łańcuszki, dla oczyszczenia dusz naszych przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 31 51 Odebrał tedy Mojżesz i Eleazar kapłan ono złoto od nich z wszelakiem naczyniem z niego urobionym. +Lb Księga Liczb 04 31 52 A było onego wszystkiego złota ofiarowanego, które ofiarowali Panu, szesnaście tysięcy, siedem set i pięćdziesiąt syklów od pułkowników i od rotmistrzów. +Lb Księga Liczb 04 31 53 (Bo żołnierze, co łupem dostali, sobie otrzymali.) +Lb Księga Liczb 04 31 54 A wziąwszy Mojżesz i Eleazar kapłan ono złoto od pułkowników i rotmistrzów, wnieśli je do namiotu zgromadzenia, na pamiątkę synów Izraelskich przed Panem. +Lb Księga Liczb 04 32 1 I mieli synowie Rubenowi, i synowie Gadowi bydła bardzo wiele; a obaczywszy ziemię Jazer i ziemię Galaad, że miejsce ono było sposobne dla bydła, +Lb Księga Liczb 04 32 2 Przyszli ciż synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, i mówili do Mojżesza i do Eleazara kapłana, i do książąt zgromadzenia, i rzekli: +Lb Księga Liczb 04 32 3 Ziemia Ataret i Dybon, i Jazer, i Nemra, i Hesebon, i Eleale, i Seban, i Nebo, i Beon: +Lb Księga Liczb 04 32 4 Ziemia, którą zwojował Pan przed zgromadzeniem Izraelskiem, jest ziemia sposobna dla bydła, a my słudzy twoi mamy bydła wiele. Przetoż rzekli: +Lb Księga Liczb 04 32 5 Jeźliśmy znaleźli łaskę przed oczyma twemi, niechże będzie dana ta ziemia sługom twym na osiadłość, a niech nie chodzimy za Jordan. +Lb Księga Liczb 04 32 6 Tedy odpowiedział Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym: Więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie? +Lb Księga Liczb 04 32 7 Czemuż psujecie serce synom Izraelskim, żeby nie szli do ziemi, którą im dał Pan? +Lb Księga Liczb 04 32 8 Takci uczynili ojcowie wasi, gdym je był posłał z Kades Barne ku przeszpiegowaniu tej ziemi; +Lb Księga Liczb 04 32 9 Bo gdy przyszli aż do doliny Eschol, obejrzawszy onę ziemię popsowali serce synom Izraelskim, aby nie szli do ziemi, którą im dał Pan; +Lb Księga Liczb 04 32 10 Skąd zapaliwszy się gniewem Pan, dnia onego przysiągł, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 32 11 Zaiste nie oglądają ludzie ci, którzy wyszli z Egiptu, od dwudziestu lat i wyżej, tej ziemi, o którąm przysiągł Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi, przeto iż mię cale nie naśladowali; +Lb Księga Liczb 04 32 12 Oprócz Kaleba, syna Jefunowego, Kenezejczyka, i Jozuego, syna Nunowego, ponieważ ci cale naśladowali Pana. +Lb Księga Liczb 04 32 13 I zapalił się gniewem Pan na Izraela, i sprawił, że się tułali po puszczy przez czterdzieści lat, aż poginął wszystek on naród, który czynił źle przed oczyma Pańskimi. +Lb Księga Liczb 04 32 14 A oto, wy powstaliście miasto ojców waszych, plemię ludzi grzesznych, abyście jeszcze przyczynili gniewu zapalczywości Pańskiej przeciwko Izraelowi. +Lb Księga Liczb 04 32 15 Bo jeźli się odwrócicie od naśladowania jego, tedy on też zaniecha go jeszcze na tej puszczy; a tak wy zgubicie ten wszystek lud. +Lb Księga Liczb 04 32 16 Tedy przystąpiwszy do niego rzekli: Obory bydłu i dobytkowi naszemu, i miasta dziatkom naszym tu pobudujemy; +Lb Księga Liczb 04 32 17 Ale sami zbrojno ochotnie pójdziemy przed syny Izraelskimi, aż je zaprowadzimy na miejsce ich, a dziatki nasze będą mieszkały w mieściech obronnych dla obywateli tej ziemi. +Lb Księga Liczb 04 32 18 Nie wrócimy się do domów naszych, aż posiądą synowie Izraelscy każdy dziedzictwo swoje; +Lb Księga Liczb 04 32 19 Ani weźmiemy dziedzictwa z nimi za Jordanem i dalej, ponieważ przychodzi dziedzictwo nasze na nas z tej strony Jordanu na wschód słońca. +Lb Księga Liczb 04 32 20 I rzekł im Mojżesz: Jeźliż uczynicie, coście rzekli, a pójdziecie zbrojno przed obliczem Pańskiem na wojnę; +Lb Księga Liczb 04 32 21 I pójdzie każdy z was zbrojno za Jordan przed oblicznością Pańską, ażby wypędził nieprzyjacioły swoje od oblicza swego; +Lb Księga Liczb 04 32 22 I aż będzie poddana ziemia ona Panu, a potem się wrócicie, i będziecie bez winy przed Panem i przed Izraelem: tedy wam będzie ta ziemia za osiadłość przed obliczem Pańskiem. +Lb Księga Liczb 04 32 23 Ale jeźli tego nie uczynicie, oto zgrzeszycie Panu, a wiedzcie, że grzech wasz znajdzie was. +Lb Księga Liczb 04 32 24 Budujcież tedy miasta dziatkom waszym, i obory bydłu waszemu, a co wyszło z ust waszych, uczyńcie. +Lb Księga Liczb 04 32 25 Tedy rzekli synowie Gadowi, i synowie Rubenowi do Mojżesza, mówiąc: Słudzy twoi uczynią, jako pan nasz rozkazuje. +Lb Księga Liczb 04 32 26 Dziatki nasze, i żony nasze, stada nasze, i wszystkie bydła nasze, zostaną tu w mieściech Galaadzkich; +Lb Księga Liczb 04 32 27 Ale słudzy twoi pójdą wszyscy zbrojno przed Panem na wojnę, jako pan nasz mówi. +Lb Księga Liczb 04 32 28 I przykazał o nich Mojżesz Eleazarowi kapłanowi, i Jozuemu, synowi Nunowemu, i książętom ojców pokoleń synów Izraelskich, +Lb Księga Liczb 04 32 29 I rzekł im: Jeźli przejdą synowie Gadowi, i synowe Rubenowi z wami za Jordan, wszyscy zbrojno na wojnę przed Panem, a będzie pohołdowana ziemia przed wami, tedy im dacie ziemię Galaad w dziedzictwo; +Lb Księga Liczb 04 32 30 Ale jeźli nie zbrojno z wami przejdą, tedy niech mają dziedzictwo między wami w ziemi Chananejskiej. +Lb Księga Liczb 04 32 31 I odpowiedzieli synowie Gadowi, i synowie Rubenowi, mówiąc: Co wyrzekł Pan do sług swoich, to uczynimy; +Lb Księga Liczb 04 32 32 Pójdziemy zbrojno przed Panem do ziemi Chananejskiej, a zostanie przy nas osiadłość dziedzictwa naszego z tej strony Jordanu. +Lb Księga Liczb 04 32 33 Dał tedy Mojżesz synom Gadowym, i synom Rubenowym, i połowie pokolenia Manasesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejskiego, i królestwo Oga, króla Basańskiego, ziemię z miasty jej, z granicami, i miasta ziemi onej w około. +Lb Księga Liczb 04 32 34 I pobudowali synowie Gadowi Dybon, i Atarot, i Aroer; +Lb Księga Liczb 04 32 35 I Atrot, i Sofan, i Jazer, i Jegba, +Lb Księga Liczb 04 32 36 I Betnimera, i Betaran, miasta obronne, i obory dla bydła. +Lb Księga Liczb 04 32 37 Synowie też Rubenowi pobudowali Hesebon, i Eleale, i Karyjataim. +Lb Księga Liczb 04 32 38 I Nebo, i Baalmeon, odmieniwszy im imiona, także Sabana; i dali imiona insze onym miastom, które pobudowali. +Lb Księga Liczb 04 32 39 Wtargnęli też synowie Machyra, syna Manasesowego, do Galaad, a wziąwszy je, wygnali Amorejczyka, który tam mieszkał. +Lb Księga Liczb 04 32 40 I dał Mojżesz Galaad Machyrowi, synowi Manasesowemu, i mieszkał w nim. +Lb Księga Liczb 04 32 41 Potem Jair, syn Manasesów, wtargnął, i pobrał wsi ich, które przezwał Chawot Jair. +Lb Księga Liczb 04 32 42 Także Nobe wtargnął, i wziął Kanat z jego wsiami, i nazwał je Nobe od imienia swego. +Lb Księga Liczb 04 33 1 Teć są ciągnienia synów Izraelskich, którzy wyszli z ziemi Egipskiej według hufów swych pod sprawą Mojżesza i Aarona. +Lb Księga Liczb 04 33 2 I spisał Mojżesz wychodzenia ich, i stanowiska ich według rozkazania Pańskiego. A teć są ciągnienia ich, i stanowiska ich: +Lb Księga Liczb 04 33 3 Naprzód wyciągnąwszy z Ramesses, miesiąca pierwszego, piętnastego dnia tegoż pierwszego miesiąca, nazajutrz po święcie przejścia, wyszli synowie Izraelscy ręką wyniosłą przed oczyma wszystkich Egipczanów; +Lb Księga Liczb 04 33 4 Gdy Egipczanie grzebli one, które był Pan między nimi pomordował, to jest, wszystko pierworodztwo, i gdy nad bogami ich wykonał Pan sądy. +Lb Księga Liczb 04 33 5 Ruszywszy się tedy synowie Izraelscy z Ramesses, położyli się obozem w Suchot. +Lb Księga Liczb 04 33 6 Ruszywszy się z Suchot, położyli się obozem w Etam, które jest przy końcu puszczy. +Lb Księga Liczb 04 33 7 A ruszywszy się z Etam, nawrócili się do Fihahyrot, które jest przeciw Baalsefon, i położyli się obozem przed Migdolem. +Lb Księga Liczb 04 33 8 A ruszywszy się z Fihahyrot, przeszli przez pośrodek morza na puszczą, i uszedłszy trzy dni drogi po puszczy Etam, położyli się obozem w Mara. +Lb Księga Liczb 04 33 9 A ruszywszy się z Mara, przyszli do Elim; a w Elim było dwanaście źródeł wód, i siedemdziesiąt drzew palmowych, i położyli się tam obozem. +Lb Księga Liczb 04 33 10 A ruszywszy się z Elim, położyli się obozem nad morzem czerwonem. +Lb Księga Liczb 04 33 11 A ruszywszy się od morza czerwonego, położyli się obozem na puszczy Syn. +Lb Księga Liczb 04 33 12 A ruszywszy się z puszczy Syn, położyli się obozem w Dafka. +Lb Księga Liczb 04 33 13 A ruszywszy się z Dafka, położyli się obozem w Alus. +Lb Księga Liczb 04 33 14 A ruszywszy się z Alus, położyli się obozem w Rafidym, gdzie nie miał lud wód dla napoju. +Lb Księga Liczb 04 33 15 A ruszywszy się z Rafidym, położyli się obozem na puszczy Synaj. +Lb Księga Liczb 04 33 16 A ruszywszy się z puszczy Synaj, położyli się obozem w Kibrot hataawa. +Lb Księga Liczb 04 33 17 A ruszywszy się z Kibrot hataawa, położyli się obozem w Hezerot. +Lb Księga Liczb 04 33 18 A ruszywszy się z Hezerot, położyli się obozem w Retma. +Lb Księga Liczb 04 33 19 A ruszywszy się z Retma, położyli się obozem w Remmon Fares. +Lb Księga Liczb 04 33 20 A ruszywszy się z Remmon Fares, położyli się obozem w Lebna. +Lb Księga Liczb 04 33 21 A ruszywszy się z Lebna, położyli się obozem w Ressa. +Lb Księga Liczb 04 33 22 A ruszywszy się z Ressa, położyli się obozem w Kieelata. +Lb Księga Liczb 04 33 23 A ruszywszy się z Kieelata, położyli się obozem na górze Sefer. +Lb Księga Liczb 04 33 24 A ruszywszy się z góry Sefer, położyli się obozem w Charada. +Lb Księga Liczb 04 33 25 A ruszywszy się z Charada, położyli się obozem w Makelot. +Lb Księga Liczb 04 33 26 A ruszywszy się z Makelot, położyli się obozem w Tahat. +Lb Księga Liczb 04 33 27 A ruszywszy się z Tahatu, położyli się obozem w Tare. +Lb Księga Liczb 04 33 28 A ruszywszy się z Tare, położyli się obozem w Metka. +Lb Księga Liczb 04 33 29 A ruszywszy się z Metka, położyli się obozem w Hesman. +Lb Księga Liczb 04 33 30 A ruszywszy się z Hesman, położyli się obozem w Moserot. +Lb Księga Liczb 04 33 31 A ruszywszy się z Moserot, położyli się obozem w Benejaakan. +Lb Księga Liczb 04 33 32 A ruszywszy się z Benejaakan, położyli się obozem w Horgidgad. +Lb Księga Liczb 04 33 33 A ruszywszy się z Horgidgad, położyli się obozem u Jotbata. +Lb Księga Liczb 04 33 34 A ruszywszy się z Jotbata, położyli się obozem w Habrona. +Lb Księga Liczb 04 33 35 A ruszywszy się z Habrona, położyli się obozem w Asyjongaber. +Lb Księga Liczb 04 33 36 A ruszywszy się z Asyjongaber, położyli się obozem na puszczy Syn, która jest Kades. +Lb Księga Liczb 04 33 37 A ruszywszy się z Kades, położyli się obozem na górze Hor, na granicach ziemi Edomskiej. +Lb Księga Liczb 04 33 38 Tedy wstąpił Aaron kapłan na górę Hor według rozkazania Pańskiego, i tam umarł roku czterdziestego po wyjściu synów Izraelskich z ziemi Egipskiej, miesiąca piątego, pierwszego dnia onego miesiąca. +Lb Księga Liczb 04 33 39 A miał Aaron sto dwadzieścia i trzy lat, gdy umarł na górze Hor. +Lb Księga Liczb 04 33 40 Tam usłyszał Chananejczyk, król Arad, który mieszkał na południe, w ziemi Chananejskiej, że ciągnęli synowie Izraelscy. +Lb Księga Liczb 04 33 41 A ruszywszy się z góry Hor, położyli się obozem w Salmona. +Lb Księga Liczb 04 33 42 A ruszywszy się z Salmona, położyli się obozem w Funon. +Lb Księga Liczb 04 33 43 A ruszywszy się z Funon, położyli się obozem w Obot. +Lb Księga Liczb 04 33 44 A ruszywszy się z Obot, położyli się obozem przy pagórkach Abarym, na granicy Moabskiej. +Lb Księga Liczb 04 33 45 A ruszywszy się z Abarym, położyli się obozem w Dybon Gat. +Lb Księga Liczb 04 33 46 A ruszywszy się z Dybon Gat, położyli się obozem w Helmon Dyblataim. +Lb Księga Liczb 04 33 47 A ruszywszy się z Helmon Dyblataim, położyli się obozem na górach Abarym, przeciwko Nebo. +Lb Księga Liczb 04 33 48 A ruszywszy się z gór Abarym, położyli się obozem na polach Moabskich, nad Jordanem, przeciw Jerychu. +Lb Księga Liczb 04 33 49 I tam się położyli nad Jordanem, od Betiesymot aż do Abelsytym, na polach Moabskich. +Lb Księga Liczb 04 33 50 I rzekł Pan do Mojżesza na polach Moabskich, nad Jordanem, przeciw Jerychu, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 33 51 Mów do synów Izraelskich, a powiedz im: Gdy przejdziecie za Jordan do ziemi Chananejskiej, +Lb Księga Liczb 04 33 52 Tedy wypędźcie wszystkie obywatele onej ziemi od oblicza waszego, i wytraćcie wszystkie malowania ich, i wszystkie obrazy bałwanów ich wygubcie, także wszystkie wyżyny ich spustoszcie. +Lb Księga Liczb 04 33 53 A wypędziwszy obywatele ziemi, mieszkać będziecie w niej; bom wam dał tę ziemię w dziedzictwo. +Lb Księga Liczb 04 33 54 I weźmiecie w dziedzictwo tę ziemię losem, według domów waszych; których więcej, tym większe dziedzictwo dacie, a których mniej, tym mniejsze dziedzictwo dacie, a które miejsce losem na kogo przypadnie, to mieć będzie; według pokolenia ojców waszych dziedzictwo brać będziecie. +Lb Księga Liczb 04 33 55 Ale jeźliż nie wypędzicie obywateli tej ziemi od oblicza waszego, tedy oni, które pozostawicie z nich, będą wam jako żądła w oczach waszych, i jako ciernie na boki wasze, i będą was trapić w tej ziemi, w której wy mieszkać będziecie. +Lb Księga Liczb 04 33 56 I stanie się, że com umyślił onym uczynić, wam uczynię. +Lb Księga Liczb 04 34 1 Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 34 2 Rozkaż synom Izraelskim, a powiedz im: Gdy wnijdziecie do ziemi Chananejskiej, (tać jest ziemia, która się wam dostanie za dziedzictwo, ziemia Chananejska z granicami swemi.) +Lb Księga Liczb 04 34 3 Tedy będzie granica wasza ku południowi, od puszczy Syn aż do granic Edomskich, która granica południowa pójdzie od brzegu morza słonego na wschód słońca. +Lb Księga Liczb 04 34 4 I okrąży ta granica od południa do Maaleakrabim, i pójdzie aż ku puszczy Syn, i pójdzie od południa do Kades Barne; a stamtąd wynijdzie do wsi Addar, i pójdzie aż do Asmon. +Lb Księga Liczb 04 34 5 A zakrąży ta granica od Asmon aż do rzeki Egipskiej, a skończy się na zachód. +Lb Księga Liczb 04 34 6 Zachodnią zaś granicę będziecie mieli morze wielkie; to wam będzie granicą od zachodu. +Lb Księga Liczb 04 34 7 To zaś wasza będzie granica północna; od morza wielkiego wymierzycie sobie do góry Hor. +Lb Księga Liczb 04 34 8 Potem od góry Hor wymierzycie granice, aż gdzie wchodzą do Hemat; a będą się kończyć granice aż do Sedada. +Lb Księga Liczb 04 34 9 I pójdzie ta granica aż do Zefronu, a skończy się u wsi Enan; tę będziecie mieć granice północną. +Lb Księga Liczb 04 34 10 Granicę też od wschodu wymierzycie od wsi Enan aż do Sefama. +Lb Księga Liczb 04 34 11 A pójdzie ta granica od Sefama aż do Reblat, od wschodu miasta Ain; i uda się ta granica i dojdzie do brzegu morza Cyneret na wschód słońca. +Lb Księga Liczb 04 34 12 A przyjdzie ta granica aż ku Jordanu, a skończy się u morza słonego. Tać będzie ziemia wasza w granicach swoich w około. +Lb Księga Liczb 04 34 13 Tedy oznajmił Mojżesz synom Izraelskim, mówiąc: Tać jest ziemia, którą dziedzicznie otrzymacie losem, jako rozkazał Pan, abym ją dał dziewięciorgu pokoleniu, i połowie pokolenia Manasesowego. +Lb Księga Liczb 04 34 14 Bo wzięło pokolenie synów Rubenowych według domów ojców swych, i pokolenie synów Gadowych według domów ojców swych, i połowa pokolenia Manasesowego wzięli dziedzictwo swoje. +Lb Księga Liczb 04 34 15 Dwa pokolenia, i pół pokolenia, wzięły dziedzictwo swoje z tej strony Jordanu przeciw Jerychu, ku stronie na wschód słońca. +Lb Księga Liczb 04 34 16 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 34 17 Teć są imiona mężów, którzy wam podzielą w dziedzictwo ziemię: Eleazar kapłan, i Jozue, syn Nunów. +Lb Księga Liczb 04 34 18 Księcia także jednego z każdego pokolenia weźmiecie dla podzielenia w dziedzictwo ziemi. +Lb Księga Liczb 04 34 19 A teć są imiona tych mężów: z pokolenia Juda Kaleb, syn Jefunów; +Lb Księga Liczb 04 34 20 A z pokolenia synów Symeonowych Samuel, syn Ammiudów. +Lb Księga Liczb 04 34 21 Z pokolenia Benjamin Eliad, syn Chaselenów. +Lb Księga Liczb 04 34 22 A z pokolenia synów Danowych książę Buki, syn Jogolów. +Lb Księga Liczb 04 34 23 Z synów Józefowych z pokolenia synów Manasesowych książę Haniel, syn Efodów. +Lb Księga Liczb 04 34 24 A z pokolenia synów Efraimowych książę Chemuel, syn Seftanów. +Lb Księga Liczb 04 34 25 Z pokolenia zaś Zabulonowego książę Elisafan, syn Farnatów. +Lb Księga Liczb 04 34 26 A z pokolenia synów Isascharowych książę Faltijel, syn Ozanów. +Lb Księga Liczb 04 34 27 Z pokolenia synów Aserowych książę Ahiud, syn Salomiego. +Lb Księga Liczb 04 34 28 A z pokolenia synów Neftalimowych książę Fedael, syn Ammiudów. +Lb Księga Liczb 04 34 29 Cić są, którym rozkazał Pan, aby dali dziedzictwo synom Izraelskim w ziemi Chananejskiej. +Lb Księga Liczb 04 35 1 I rzekł Pan do Mojżesza na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychowi, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 35 2 Rozkaż synom Izraelskim, aby dali Lewitom z dziedzictwa osiadłości swojej miasta do mieszkania, i przedmieścia około miast ich oddacie Lewitom. +Lb Księga Liczb 04 35 3 I będą mieli miasta sobie do mieszkania, a przedmieścia ich będą im dla bydła ich, i dla majętności ich, i dla wszystkiego dobytku ich. +Lb Księga Liczb 04 35 4 A przedmieścia miast, które dacie Lewitom, od muru miejskiego pójdą na tysiąc łokci wszędy w około. +Lb Księga Liczb 04 35 5 Przetoż wymierzycie za każdem miastem dwa tysiące łokci na wschód słońca, na południe też dwa tysiące łokci, także na zachód dwa tysiące łokci, i na północy dwa tysiące łokci, a miasto w pośrodku będzie; takoweć będą przedmieścia miast ich. +Lb Księga Liczb 04 35 6 A między temi miasty, które dacie Lewitom, sześć miast będą dla ucieczki, które dacie, aby tam uciekał mężobójca; a nad te dacie im czterdzieści miast i dwa. +Lb Księga Liczb 04 35 7 Tak iż wszystkich miast, które Lewitom dacie, będzie czterdzieści i osiem miast i z przedmieściami ich. +Lb Księga Liczb 04 35 8 A miast, które dacie z dzierżaw synów Izraelskich, od tych, którzy więcej mają, więcej dacie, a od tych, którzy mniej mają, dacie mniej; każdy według miary dziedzictwa swego, które posiędzie, udzieli z miast swoich Lewitom. +Lb Księga Liczb 04 35 9 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: +Lb Księga Liczb 04 35 10 Mów do synów Izraelskich, i rzecz im: Gdy przejdziecie przez Jordan do ziemi Chananejskiej. +Lb Księga Liczb 04 35 11 Postanowcież sobie miasta; miasta dla ucieczki mieć będziecie, aby tam uciekał mężobójca, któryby zabił kogo z nieobaczenia. +Lb Księga Liczb 04 35 12 A będą wam te miasta dla ucieczki przed powinowatym zabitego, aby nie dał gardła ten co zabił, póki by nie stanął przed zgromadzeniem na sąd. +Lb Księga Liczb 04 35 13 A miast, które odłączycie, sześć miast dla ucieczki mieć będziecie. +Lb Księga Liczb 04 35 14 Trzy miasta dacie z tej strony Jordanu, a trzy miasta dacie w ziemi Chananejskiej; te miasta dla ucieczki będą. +Lb Księga Liczb 04 35 15 Synom Izraelskim, i przychodniowi, i mieszkającemu między nimi, będą te sześć miast do ucieczki, aby tam uciekł każdy, kto by zabił człowieka z nieobaczenia. +Lb Księga Liczb 04 35 16 Wszakże, jeźliby go żelazną bronią uderzył, tak żeby umarł, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. +Lb Księga Liczb 04 35 17 Albo jeźliby mając kamień w ręku, którym by mógł zabić, uderzył go, tak żeby umarł, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. +Lb Księga Liczb 04 35 18 Także jeźliby mając w ręku drewno, którem by mógł zabić, uderzył go, i umarłby, mężobójcą jest; śmiercią umrze on mężobójca. +Lb Księga Liczb 04 35 19 Powinowaty zabitego zabije tego mężobójcę; gdziekolwiek się z nim spotka, on zabije go. +Lb Księga Liczb 04 35 20 A jeźliby kogo z nienawiści popchnął, albo nań czem cisnął z zasadzki, a umarłby; +Lb Księga Liczb 04 35 21 Albo jeźliby go z waśni uderzył ręką swoją, a umarłby, śmiercią umrze ten, który uderzył, mężobójcą jest; powinny zabitego zabije mężobójcę, gdziekolwiek go trafi. +Lb Księga Liczb 04 35 22 Ale jeźliby z przygody bez waśni kogo popchnął, alboby nań cisnął czemkolwiek nie umyślnie; +Lb Księga Liczb 04 35 23 Albo jeźliby jakim kamieniem, od którego by mógł umrzeć, rzucił nań z nieobaczenia, a umarłby, nie będąc mu nieprzyjacielem, ani szukając jego złego: +Lb Księga Liczb 04 35 24 Tedy rozsądek uczyni zgromadzenie między tym, który zabił, a między powinnym zabitego według tego prawa. +Lb Księga Liczb 04 35 25 I wybawi zgromadzenie mężobójcę tego z rąk powinnego onego zabitego, i każe mu się wrócić zgromadzenie do miasta ucieczki jego, gdzie był uciekł; i tamże będzie mieszkał aż do śmierci kapłana najwyższego, który jest pomazany olejkiem świętym. +Lb Księga Liczb 04 35 26 A jeźliby wyszedł mężobójca za granice miasta ucieczki swojej, do którego uciekł; +Lb Księga Liczb 04 35 27 I trafiłby go powinny zabitego za granicą miasta ucieczki jego, chociażby zabił powinny zabitego mężobójcę onego, nie będzie winien krwi. +Lb Księga Liczb 04 35 28 Albowiem w mieście ucieczki swojej mieszkać ma aż do śmierci kapłana najwyższego, a po śmierci kapłana najwyższego wróci się on mężobójca do ziemi osiadłości swojej. +Lb Księga Liczb 04 35 29 A będziecie to mieli za ustawę prawną w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych. +Lb Księga Liczb 04 35 30 Ktobykolwiek chciał zabić człowieka, za świadectwem świadków zabije mężobójcę; ale świadek jeden nie będzie mógł świadczyć na skazanie kogo na śmierć. +Lb Księga Liczb 04 35 31 Nie weźmiecie też okupu za żywot mężobójcy, który zasłużył śmierć; niech śmiercią umrze. +Lb Księga Liczb 04 35 32 Nie weźmiecie też zapłaty od onego, który uciekł do miasta ucieczki swojej, aby się nawrócił na mieszkanie do ziemi swojej, pierwej niżby kapłan umarł: +Lb Księga Liczb 04 35 33 Byście nie splugawili ziemię, w której będziecie; bo krew takowa splugawiłaby ziemię; a ziemia nie może być oczyszczona od krwi, która jest wylana na niej, jedno krwią tego, który ją przelał. +Lb Księga Liczb 04 35 34 Przetoż nie plugawcie ziemi, w której mieszkacie, w której Ja też mieszkam; bom Ja Pan, który mieszkam między synami Izraelskimi. +Lb Księga Liczb 04 36 1 Tedy przystąpili mężowie przedniejsi z ojców pokolenia synów Galaada, syna Machyrowego, syna Manasesowego, z domów Józefowych, i mówili przed Mojżeszem, i przed książęty przedniejszymi ojców synów Izraelskich, i rzekli: +Lb Księga Liczb 04 36 2 Tobie, panu memu, rozkazał Pan, abyś podzielił ziemię w dziedzictwo losem synom Izraelskim; nadto panu memu rozkazano od Pana, abyś dał dziedzictwo Salfaada, brata naszego, córkom jego. +Lb Księga Liczb 04 36 3 Które jeźliby kto z inszego pokolenia synów Izraelskich wziął za żony, odjęte będzie ich dziedzictwo od dziedzictwa ojców naszych, a przyłączy się do dziedzictwa onego pokolenia, do którego by je wzięto za żony, a tak z losu dziedzictwa naszego ubędzie. +Lb Księga Liczb 04 36 4 A gdy przyjdzie miłościwe lato synom Izraelskim, tedy przyłączone będzie dziedzictwo ich do dziedzictwa onego pokolenia, do którego by poszły za mąż; a tak od dziedzictwa pokolenia ojców naszych odjęte będzie dziedzictwo ich. +Lb Księga Liczb 04 36 5 Tedy powiedział Mojżesz synom Izraelskim według słowa Pańskiego, mówiąc: Dobrze mówi pokolenie synów Józefowych. +Lb Księga Liczb 04 36 6 Toć to jest, co rozkazał Pan o córkach Salfaadowych, mówiąc: Jako się im upodoba, niech idą za mąż; tylko w domu pokolenia ojców swoich niech idą za mąż. +Lb Księga Liczb 04 36 7 Aby nie było przenoszone dziedzictwo synów Izraelskich z pokolenia na pokolenie; bo każdy z synów Izraelskich zostawać ma przy dziedzictwie pokolenia ojców swych. +Lb Księga Liczb 04 36 8 I każda córka, która by miała dziedzictwo z pokoleń synów Izraelskich, za kogokolwiek z domu pokolenia ojca swego pójdzie, żeby otrzymali dziedziczenie synowie Izraelscy, każdy dziedzictwo ojców swych. +Lb Księga Liczb 04 36 9 Bo nie ma być przenoszone dziedzictwo, z pokolenia na pokolenie insze; ale każdy przy dziedzictwie swojem zostać ma z pokolenia synów Izraelskich. +Lb Księga Liczb 04 36 10 Jako tedy rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczyniły córki Salfaadowe. +Lb Księga Liczb 04 36 11 Bo Mahala, Tersa, i Hegla, i Melcha, i Noa, córki Salfaadowe, szły za mąż, za syny stryjów swoich. +Lb Księga Liczb 04 36 12 W domy synów Manasesa, syna Józefowego poszły za mąż; i tak zostało dziedzictwo ich przy pokoleniu domu ojca ich. +Lb Księga Liczb 04 36 13 Teć są przykazania i prawa, które rozkazał Pan przez Mojżesza synom Izraelskim na polach Moabskich, nad Jordanem przeciw Jerychowi. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 1 Teć są słowa, które mówił Mojżesz do wszystkiego Izraela przed Jordanem na puszczy, na równinie przeciw morzu czerwonemu, między Faran, i między Tofel, i Laban, i Haserot, i Dyzahab. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 2 A jest jedenaście dni drogi od Horebu przez górę Seir aż do Kades Barne. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 3 I stało się czterdziestego roku, jedenastego miesiąca, pierwszego dnia tegoż miesiąca, że opowiedział Mojżesz synom Izraelskim to wszystko, co mu był rozkazał Pan do nich. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 4 Gdy poraził Sehona, króla Amorejskiego, który mieszkał w Hesebon, i Oga, króla Basańskiego, który mieszkał w Astarot w Edrej. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 5 Przed Jordanem w ziemi Moabskiej począł Mojżesz wykładać ten zakon, mówiąc: +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 6 Pan, Bóg nasz, mówił do nas na górze Horeb, i rzekł: Dosycieście mieszkali na tej górze. +Pwt Księga Powtórzonego Prawa 05 1 7 Obróćcież się, a ciągnąc idźcie do góry Amorejskiej, i na wszystkie miejsca pograniczne jej, na równiny, na góry, i na doliny, i ku połudn